ไหปีศาจ - บทที่ 908 โลกเป็นหนี้ข้า

บทที่ 908 โลกเป็นหนี้ข้า

บทที่ 908

โลกเป็นหนี้ข้า

ลั่วอู๋เดาได้ว่าซวนชิงหยู่จะต้องปฏิเสธ

แต่เขาก็ยังมีความหวัง

ท้ายที่สุด ซวนชิงหยู่คือยอดฝีมือที่เขามองข้ามไม่ได้ ขอเพียงแค่เขาสามารถขอความช่วยเหลือได้ล่ะก็

ลั่วอู๋ไม่รู้จุดประสงค์ของจักรพรรดิคนเก่าที่ขโมยลูกสาวของราชินีภูต แต่ซวนชิงหยู่ต้องรู้แน่นอน เขาคิดว่าจะได้รับความร่วมมือดี ๆ แต่เขาถูกปฏิเสธ

“ถ้าเกิดสงครามจริง ๆ ไม่มีทางที่โลกนี้จะหยุดอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้ พฤติกรรมของเจ้านับว่าไม่ฉลาดอย่างยิ่ง” เสียงของซวนชิงหยู่เบาบาง ค่อย ๆ แผ่ขยายออกมา

ท่านหม่าเฉินตายไปแล้ว

นักบุญอุปถัมภ์ก็อยู่ไกลมาก ๆ

ไม่มีใครในโลกนี้ที่ทรงพลังพอจะหยุดยั้งราชินีภูตได้

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังพยายามเกลี้ยกล่อมข้าหรือ?”

“ใช่” ซวนชิงหยู่กล่าวช้า ๆ

“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร?” ใบหน้าของลั่วอู๋ค่อยเผย ๆ ยิ้มเยาะเย้ย “เจ้าอยากจะเอาเจียโรวไปคืนเพื่อแลกกับความปลอดภัยของเผ่าพันธุ์มนุษย์รึ?”

แต่เขาไม่คาดคิดว่าซวนชิงหยู่จะพูดขึ้นมาทันทีว่า “ไม่ เจียโรวไม่สามารถกลับไปยังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้”

ลั่วอู๋ตกตะลึง

ข้าไม่คิดว่าความตั้งใจของ ซวนชิงหยู่และหลี่หวู่หยวนจะต่างกัน

แต่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วแบบนี้

ซวนชิงหยู่ต้องอยู่ข้างจักรพรรดิคนเก่าแน่

“เจ้าอยากให้เจียโรวทำอะไร?” ลั่วอู๋ถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ซวนชิงหยู่ตอบว่า “ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรรู้”

สีหน้าของลั่วอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิคนเก่าและซวนชิงหยู่มีจุดประสงค์อื่น แต่เขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะถาม

“เจียโรวไม่สามารถกลับไปได้ และข้าก็ไม่สามารถต่อสู้กับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้” ลั่วอู๋พูดอย่างโกรธเล็กน้อย “งั้นเจ้าก็บอกข้ามาว่าข้าจะช่วยหลี่หยินยังไง?”

ซวนชิงหยู่เงียบไปครู่หนึ่ง “มีความจำเป็นต้องช่วยด้วยหรือ? สาวใช้ตัวน้อยของเจ้าอาจจะตายไปแล้ว และยังมีคนมากมายในโลกนี้ที่ต้องการมีชีวิตอยู่…”

“โลกนี้งั้นรึ”

ลั่วอู๋ หัวเราะอย่างเย็นชา และดาบเทพพิทักษ์ปรากฏขึ้นช้า ๆ ในมือของเขา

“ช่างโลกมันสิ”

“ใครจะตายมันก็ไม่ใช่เรื่องของข้า!”

ลั่วอู๋ฟาดดาบออกไป เขตแดนแห่งดาบถูกปล่อยออกมา และพลังของเขตแดนอันน่าสะพรึงกลัวก็พลุ่งพล่าน เจตจำนงแห่งดาบที่ทรงอำนาจพุ่งออกมาราวกับสึนามิถล่ม ส่งผลกระทบต่อมิติลึกลับเล็ก ๆ แห่งนี้

มิติเล็ก ๆ นี้ถูกผ่าออกในทันที

แม้แต่เงาที่ซวนชิงหยู่ทิ้งไว้ก็ถูกตัดและสลายไปในทันทีโดยไม่ทิ้งร่องรอย

ท้ายที่สุดมันเป็นแค่เงา ไม่ใช่ร่างจริง

มันที่สามารถต้านทานลั่วอู๋ได้ที่ไหน

“ข้าเคยช่วยโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง โลกเป็นหนี้ข้า” ลั่วอู๋มองไปยังมิติเล็ก ๆ ที่แตกกระจายตรงหน้าเขา หันหลังกลับหลังจากทิ้งประโยคนั้น

……

……

มิติขนาดเล็กของซวนชิงหยู่แตกออก

มันทำให้เกิดความตกใจอย่างมาก

แม้ว่าซวนชิงหยู่ไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ก็ยังมีราชวงศ์อีกหลายคนในราชวัง

ผู้ติดตามราชวงศ์เหล่านี้ไม่ได้อ่อนแอเช่นกัน แต่พวกเขารู้สึกถึงลมปราณของลั่วอู๋ พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่มองดูเขาจากระยะไกล ปกป้องสำนักของจักรพรรดิที่ซึ่งจักรพรรดิอยู่ และไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ง่าย ๆ

ท้ายที่สุด ลั่วอู๋เคยเข้ามาในวังเพียงลำพัง สังหารผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสองคน และเกือบจะฆ่าจักรพรรดิองค์คนล่าสุด

ซึ่งเป็นที่ฝังใจมาก

อัครเสนาบดีเฉินที่อยู่ด้านนอกกลัว เขาเห็นจิตสังหารจากลั่วอู๋ “เจ้า… เจ้าทำอะไรลงไป?”

“ข้าขอโทษที่ทำให้อัครเสนาบดีเฉินต้องลำบากใจ” ลั่วอู๋พูดแล้วจากไปโดยไม่หยุด

เมื่อเห็นลั่วอู๋จากไป เหล่าผู้ติดตามก็โล่งใจ

……

……

สถานที่ต่อไป ลั่วอู๋ตรงไปยังหุบเขามรณะ

เขาต้องการความช่วยเหลือ

หุบเขามรณะยังคงเหมือนเดิม

บนที่ราบมืดและเงียบสงบมีปราสาทเก่าแก่ตั้งอยู่ มันเต็มไปด้วยผี เต็มไปด้วยความคาดเดาไม่ได้ มีแม้แต่เสียงร้องของผีอย่างเจ็บปวดเป็นครั้งคราว

แต่ลั่วอู๋รู้ดีอยู่แล้ว

ภายในปราสาทมีเสียงอึกทึกครึกโครม

“กระดูกงูอยู่ที่ไหน! ถ้าเจ้าไม่ให้กระดูกงูอีกอันแก่ข้า ความแข็งแรงของตัวที่เพิ่งเกิดจะไม่เพียงพอ”

“ลูกหมาตัวไหนที่วางยาพิษผีดิบกัน?”

“เจ้าเตรียมน้ำยาให้เจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อยแล้วหรือ? ไอ้โง่เอ๊ย! ใครขอให้เจ้าเติมของโดยไม่ได้รับอนุญาตเล่า แล้วใส่หญ้าผีเข้าไปมันผิด!”

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ!”

“แน่นอน เติมน้ำสำหรับสลายกระดูก และทำยาถอนพิษขึ้นก่อน”

ตู้ม!

หลังจากที่สัตว์ประหลาดคนหนึ่งเทน้ำกระดูกเน่าสีดำลงในส่วนผสมหลากสี ส่วนผสมก็ระเบิดออก และส่วนผสมที่กัดกร่อนก็กระเด็นไปทุกที่ ทำให้คนแปลกหน้าหลายคนประณาม

“เจ้าปัญญาอ่อน มันระเบิดได้!”

“ไอ้ขยะเอ๊ย อย่าแสร้งทำเป็นไม่รู้นะ ถ้าไม่เข้าใจ ข้าจะโกรธจนไฟในมือแทบพุ่งออกมาเลย”

“งั้นหรือ งั้นหรือ”

ช่วงเวลานี้บรรยากาศของหุบเขามรณะนั้น “สนุกสนาน”

บางทีพวกเขาอาจมีชีวิตอยู่โดยปราศจากการรับรู้มาเป็นเวลานานและมีเพียงภาษาหยาบคายเท่านั้นที่สามารถทำให้พวกเขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย

ลั่วอู๋ผลักประตูเข้าไป

พวกสัตว์ประหลาดเห็นลั่วอู๋ แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย

เพราะมีวัตถุดิบเพียงพอสำหรับการทดลอง

ในที่สุดฉิงชาก็เริ่มพูดออกมา “จะกลับมาอีกทำไม?”

ลั่วอู๋จริงจังมากในครั้งนี้ “การวิจัยศพมรณะของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่เลว” ฉิงขาคิดและพูด

สัตว์ประหลาดหลายคนมองดูสัตว์ประหลาดตัวน้อย หยีเทียนเฉิน แม้ว่าพวกเขาจะถูกโยนงานใส่ แต่อันที่จริงการศึกษาของศพมรณะก็ขึ้นอยู่กับหยีเทียนเฉิน

ใบหน้าของหยีเทียนเฉินดูเหมือนศพ แต่ก็ยังมีความภาคภูมิใจในดวงตาของเขา

ทัศนคติของเขาที่มีต่อลั่วอู๋ยังแย่อยู่

ลั่วอู๋ไม่สนใจ เขาถามตรง ๆ ว่า “เจ้าสามารถสร้างศพมรณะระดับทองขั้นสูงได้มาเป็นเวลานานแล้ว ตอนนี้คงจะไม่มีปัญหาในการสร้างศพมรณะระดับเพชรสินะ?”

“แน่นอน มันง่ายมาก” แม้หยีเทียนเฉินจะเกลียดลั่วอู๋ แต่พอเจอคำถามนี้ก็ตอบด้วยความภาคภูมิใจ

“แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะทำลายคำสาปแห่งความตายได้ล่ะ?”

หยีเทียนเฉินรู้สึกอับอายอยู่ครู่หนึ่งและไม่ตอบ

ฉิงชาทำได้เพียงตอบก่อนว่า “ข้าเกรงว่ามันจะต้องใช้เวลานาน เพราะศพมรณะไม่สามารถเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตจริง ๆ ได้ในตอนนี้”

ลั่วอู๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังถามต่อไปว่า “ศพมรณะที่เจ้าสร้างขึ้นมีระดับได้สูงสุดแค่ไหน?”

“ระดับเพชร 5” หยีเทียนเฉินกล่าวอย่างภาคภูมิ

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “มันต่ำไปหน่อย”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้หยีเทียนเฉินก็โกรธ “ระดับเพชร 5 ยังต่ำอยู่หรือ? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ศพมรณะระดับเพชร 5 สามารถฆ่าเจ้าได้อย่างง่ายดาย”

“ใช่รึ?” ลั่วอู๋ปล่อยพลังเขตแดนของตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา

มันเป็นระดับเพชร

หยีเทียนเฉินตะลึง

เขาไม่คิดว่าลั่วอู๋ได้รับการเลื่อนระดับเป็นระดับเพชรแล้ว

สัตว์ประหลาดจำนวนมากมองไปที่ลั่วอู๋ ไฟวิญญาณแกว่งไกว เป็นสัตว์ประหลาดอายุหลายแสนปี ได้เห็นอัจฉริยะมามากมาย แต่อัจฉริยะแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ

ฉิงชากล่าวว่า “แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้ว และมันยังขึ้นอยู่กับร่างกายของราชาผีดิบที่เจ้าส่งมา ราชาผีดิบนั้นทรงพลังจริง ๆ เพียงแต่ต้นกำเนิดที่ไม่สมบูรณ์ยังมีปริศนาของชีวิตและความตายอยู่”

ลั่วอู๋ก็คิดแบบนั้นเช่นกัน

สมัยก่อนศพมรณะระดับเพชร 5 เขาก็คงไม่อยากเข้าใกล้

จากนั้นลั่วอู๋ก็นำเอาแท่นสูงออกจากโลกไหซึ่งมีราชาผีดิบฮานที่ถูกผนึกไว้ “ถ้ามีสิ่งนี้ มิติวิญญาณของศพมรณะจะสูงขึ้นได้ไหม?”