ไหปีศาจ - บทที่ 907 ก้าวข้ามระดับสำเร็จ

บทที่ 907 ก้าวข้ามระดับสำเร็จ

บทที่ 907

ก้าวข้ามระดับสำเร็จ

สถานการณ์กำลังดุเดือด

พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน

เงาดาบนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ลึกลับราวกับจักรพรรดิดาบสะท้อนภาพแผ่นดินใหญ่ สง่างามและไม่จางหายไปอยู่นาน

ภาพเช่นนี้คงอยู่เป็นเวลาประมาณสามวัน

ในที่สุด พลังวิญญาณก็ค่อย ๆ ลดลง แล้วไหลลงในสำนักโล่พิทักษ์ มันหายไปและแทนที่ด้วยลมปราณอันแรงกล้าในอากาศ

ผู้ใช้พลังวิญญาณทุกคนในเมืองหลวงตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่าการก้าวข้ามระดับสิ้นสุดลงแล้ว

และมันก็ได้ผล

ในป่าไผ่ ลั่วอู๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาสดใสมาก เขาเป็นเหมือนกลายเป็นคนใหม่ ลมปราณของเขาเหมือนดาบ ไม่ใช่ในด้านความคม แต่เป็นความสมบูรณ์และสมดุล

ร่างกายของเขาพลุ่งพล่านด้วยพลังระดับเพชร

“มันเป็นพลังของระดับเพชร” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

เมื่อเข้าสู่ระดับเพชรครั้งแรก จะมีพลังมากกว่าระดับยอดทองขั้นสูงประมาณสามถึงห้าเท่า แน่นอนว่านี่เป็นเพียงช่องว่างระหว่างพลังปกติ

เหตุผลที่ระดับเพชรมีพลังมากก็คือสามารถสร้างเขตแดนของตัวเองได้

ในเขตแดนนั้น จะทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ

สามารถสร้างสภาพแวดล้อมการต่อสู้ที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุดได้ตามต้องการ

เขตแดนของลั่วอู๋ประกอบด้วยเจตจำนงแห่งดาบสี่ประเภท เจตจำนงแห่งดาบจงเจิ้งอยู่ตรงกลาง ในขณะที่ดาบแห่งการทำลายล้าง ดาบแห่งการป้องกัน และเจตจำนงของจักรพรรดิดาบล้อมอยู่ทั้งสามด้าน ก่อให้เกิดสามเหลี่ยมที่มั่นคง

ความสมดุลความสามัคคีและความแข็งแกร่ง

นี่คือลักษณะของเขตแดนแห่งดาบของลั่วอู๋

“เรียกเขตแดนดาบเทพพิทักษ์ต่อไปดีกว่า มันก็เป็นแค่ชื่อนี่นะ” ลั่วอู๋คิดอย่างใจเย็น

ถ้าเป็นยามปกติเขาจะมีความสุขมาก

แต่เพราะเมื่อเขามาถึงระดับนี้ เขาก็ได้ก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงสุดของแผ่นดินใหญ่แล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่มีคลื่นใด ๆ ในใจ เขาเพียงแค่คิดอย่างใจเย็นว่าจะทำอย่างไรต่อไป

คำว่า “ผู้พิทักษ์” นั้นสำคัญยิ่งในหัวใจของเขา

เขาแค่ต้องการปกป้องคนรอบข้าง

ในป่าไผ่ หลินเจิ้งนั่งอยู่หน้าบ้านไม้ แต่เขาไม่ได้แกะสลักไม้ไผ่อยู่ แต่เขากำลังหลับตาลง ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อยและคิ้วของเขามีรอยย่น

เมื่อเห็นหลินเจิ้ง ลั่วอู๋ก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของท่าน”

ถ้าไม่ใช่เพราะคำแนะนำของหลินเจิ้ง เขาจะไม่ได้รับโอกาสก้าวข้ามระดับจากดาบไร้ลักษณ์ แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว แต่ก็นับว่ายากจริง ๆ หากไม่ได้โอกาสเช่นนี้

บางคนรอมานานหลายสิบหรือหลายร้อยปี แต่ก็อาจไม่พบโอกาสได้

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตอนที่ดาบเกิดความผิดปกติ หลินเจิ้งก็ได้เทความเข้าใจของตัวเองลงในร่างของลั่วอู๋ จนเขาประสบความสำเร็จในการสยบกระแสของดาบในทะเลแห่งความรู้ของลั่วอู๋

หากปราศจากความช่วยเหลือจากหลินเจิ้ง อย่าว่าแต่จะก้าวข้ามระดับล้มเหลวเลย ทะเลแก่นวิญญาณจะได้รับความเสียหายด้วยอย่างแน่นอน หรือแม้แต่ตายทันทีก็เป็นไปได้เช่นกัน

ถือว่าเขาช่วยชีวิตไว้

หลินเจิ้งเปิดตาของเขา แววตาของเขาดูเหนื่อยเล็กน้อย เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ดาบไร้ลักษณ์นี้เป็นของเจ้า ข้าแค่อยากจะคืนมันให้ เจ้าจะขอบคุณทำไม?”

“แต่เจ้าเมตตาข้าอย่างยิ่งที่ได้ปลูกฝังความเข้าใจในดาบให้กับข้า เพื่อช่วยให้ข้าเข้าใจทะเลความรู้ได้อย่างมั่นคง” ลั่วอู๋กล่าว

หลินเจิ้งส่ายหัวอีกครั้ง “ข้าแค่ต้องการตอบแทนเจ้า ไม่ใช่เพื่อแสดงความเมตตา อย่าขอบคุณเลย”

ลั่วอู๋พูดไม่ออก

หลินเจิ้งก็ซื่อตรงและตรงไปตรงมาเช่นเคย

แค่ตอบว่าด้วยความยินดีมันยากนักหรือ?

ลั่วอู๋สังเกตความเหนื่อยล้าของหลินเจิ้ง ซึ่งเป็นอาการของทะเลแก่นวิญญาณที่บกพร่อง หากมันยังอยู่ในสภาพเดิม อาการเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้สามารถฟื้นตัวได้หลังจากพักผ่อน

แต่ตอนนี้หลินเจิ้งเป็นเพียงคนธรรมดา

คาดว่าต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะฟื้นฟูได้

ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และยกมือขึ้นเล็กน้อย เขตแดนดาบพิทักษ์ของเขาถูกปลดปล่อย ครอบคลุมป่าไผ่ทั้งหมด

“งั้นข้าจะตอบแทนเจ้าและช่วยให้เจ้าฟื้นฟูพลังดาบของเจ้า”

มีดาบพลังวิญญาณพุ่งขึ้นมา

พลังงานอันอ่อนโยนตกกระทบหลินเจิ้ง ค่อย ๆ ซ่อมแซมพลังวิญญาณของหลินเจิ้ง ไม่ช้า หลินเจิ้งก็ฟื้นตัวเหมือนเมื่อก่อน

“เขตแดนแห่งดาบของเจ้าน่าสนใจมาก” นี่เป็นสิ่งแรกที่หลินเจิ้งพูดหลังจากที่เขาหายดีแล้ว

ช่างเป็นคนบ้าดาบจริง ๆ

ลั่วอู๋แนะนำหลินเจิ้งให้รู้จักกับเขตแดนแห่งดาบของเขา และหลินเจิ้งตั้งใจฟังอย่างละเอียด

ครึ่งวันก็หายวับไป

ถึงเวลาที่ลั่วอู๋ต้องจากไปแล้ว

ไม่มีการจากลาอย่างเป็นพิธี ยังไงหลินเจิ้งก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ลั่วอู๋เลือกที่จะจากไปโดยตรง โดยปล่อยให้หลินเจิ้งอยู่ตามลำพังในป่าไผ่

“คนหายไปไหนหมด” ลั่วอู๋เดินออกจากสวนหลังบ้านอย่างสับสน

เมื่อเขาเดินออกจากสำนักโล่พิทักษ์ เขาก็พบว่ามีคนมากมายที่อยู่นอกสำนักโล่พิทักษ์ พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นบุคคลสำคัญหรือมาจากตระกูลหรือร้านค้าใหญ่

พวกเขากำลังรอลั่วอู๋

ทันทีที่ลั่วอู๋ปรากฏตัว ฝูงชนก็ส่งเสียงเฮ

“ขอแสดงความยินดีกับท่านลั่วอู๋กับความสำเร็จของเขาในฐานะผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชร” ฝูงชนทั้งหมดแสดงความยินดี

ชื่อเสียงในเมืองหลวงของลั่วอู๋ได้รับการฟื้นฟูหลังจากการหลี่ซวนซงตกจากบัลลังก์

การเกิดขึ้นของระดับเพชรทุกคนจะนำไปสู่เหตุการณ์เช่นนี้ จากนั้นจะมีพิธีการดื่มอวยพร ตีสนิท และจัดสรรผลประโยชน์

แต่ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและไม่ให้โอกาสคนเหล่านี้ “ข้ามีบางอย่างที่ต้องทำ ข้าไม่มีเวลามาคุยกับพวกเจ้า เสี่ยวชา อาฟู ช่วยจัดการกับพวกเขาให้ข้าด้วย”

หลังจากนั้น ลั่วอู๋ก็หายตัวไปด้วยดาบ

บรรยากาศอึมครึมอยู่ครู่หนึ่ง

ผู้ที่มาแสดงความยินดีต่างมีสถานะและอิทธิพลที่สูง

พวกเขาไม่คิดว่าลั่วอู๋จะไร้ยางอายขนาดนี้

แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก อัจฉริยะ ต่อให้ไม่มีมารยาทอะไรก็ยังเรียกว่าอัจฉริยะ

……

……

ไม่มีใครรู้ว่าลั่วอู๋มาที่ราชวังในทันที

การเข้าราชวังไม่ใช่เรื่องง่าย

ลั่วอู๋ไม่สนใจความขัดแย้งกับราชวังใด ๆ ดังนั้นเขาจึงมาพบอัครเสนาบดีเฉินอั๋นเฮงโดยตรง

อัครเสนาบดีเฉินดูแก่กว่าวัย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น แต่เขามีจิตใจที่ดี

แม้ในวัยชราเช่นนี้ เขายังอุตส่าห์ช่วยจักรพรรดิในการจัดการเรื่องการเมืองโดยไม่หย่อนยาน

เขาก็ประหลาดใจที่ได้เห็นลั่วอู๋

“ข้าได้ยินมาเมื่อว่าไม่กี่วันก่อนว่าเจ้ากำลังก้าวข้ามระดับ ข้าไม่คิดเลยจะได้เห็นเจ้ายืนอยู่ตรงหน้าข้าในตอนนี้” อัครเสนาบดีเฉินกล่าว

ลั่วอู๋พยักหน้า “ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อย”

“เรื่องอะไรรึ?”

“เกี่ยวกับเจียโรวน่ะ”

อัครเสนาบดีเฉินเป็นอัครเสนาบดีมากว่า 80 ปี และเคยรับใช้จักรพรรดิมาแล้วสี่รุ่น เขารู้เรื่องต่าง ๆ เยอะมาก

แต่เมื่อพูดถึงเจียโรว เขาก็เงียบ

เห็นได้ชัดว่าเขารู้อะไรบางอย่าง แต่เขาไม่อยากพูด

ลั่วอู๋ไม่มีทางเลือกอื่น แต่ก็ลำบากใจที่จะถาม เพราะท้ายที่สุดแล้ว อัครเสนาบดีเฉินก็แก่มากจนเขาอาจตายได้ถ้าเขามีอาการตระหนกแม้เพียงเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ข้าอยากพบซวนชิงหยู่” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ซวนชิงหยู่คือผู้ที่เสียสละที่ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์

อัครเสนาบดีเฉินพยักหน้า “อย่างนั้นก็ได้”

จริงอยู่ที่เขาเป็นพี่ชายคนโตของอัครเสนาบดีเฉิน แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่อาจหวังจะได้พบเขา แต่เขามีความสามารถในการช่วยให้ลั่วอู๋ได้พบซวนชิงหยู่

มันเป็นมิติเล็ก ๆ ที่ลึกลับ

ซวนชิงหยู่ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ แต่ทิ้งเงาเสมือนไว้

“มีอะไรรึ?”

เสียงที่สงบดังมาจากเงาเสมือนนั้น

ลั่วอู๋พูดตามใจจริง “ข้าเชื่อว่าเจ้าน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้ ตอนนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าช่วยคนคนหนึ่งออกมาจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ”

ซวนชิงหยู่เงียบอยู่นาน และตอบเพียงคำเดียวเท่านั้น “ไม่”