ไหปีศาจ - บทที่ 913 โอกาสของนกโง่

บทที่ 913 โอกาสของนกโง่

บทที่ 913

โอกาสของนกโง่

ในโลกไห

เหล่านกวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังโบยบินอยู่บนท้องฟ้า

นอกจากนี้ ยังมีการจัดเรียงนกวิญญาณชนิดต่าง ๆ ตามลำดับตามความแข็งแกร่งของมิติวิญญาณ พวกมันเป็นเหมือนยามที่ซื่อสัตย์และจริงจัง

และนกวิญญาณก็รวมตัวกันราวกับจะสร้างอาณาจักรนกวิญญาณขนาดมหึมา

ศูนย์กลางของนกวิญญาณเป็นนกที่สวยงาม นกขาวราวกับหิมะและมีขนนกหลากสีและเปล่งแสง ศักดิ์สิทธิ์และทรงเกียรติ

นกวิญญาณอื่น ๆ มองไปตำแหน่งตรงกลางของฝูงนก ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้บูชา

แน่นอนว่ามันคือนกโง่

มันภาคภูมิใจขนคอที่สวยงาม ตระเวนไปอาณาเขตของตัวเอง บางครั้งก็ไปรังแกกองทัพผีบ้าง ใช้ชีวิตค่อนข้างสบาย

นับตั้งแต่รับกลุ่มแร้งวิญญาณมา ความแข็งแกร่งของกองทัพมันก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก และกองทัพนายพลผีก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้อีกต่อไป

แต่วันนี้มีบางอย่างผิดปกติ

เจ้านกโง่ทำตัวเช่นเคย หลังจากตระเวนอาณาเขตของตนแล้ว บินไปที่ค่ายนายพลผีพวกกับเหล่าน้องชายจำนวนหนึ่ง

แต่ปราณผีของกองทัพผีทำให้เสียสมาธิเล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมลมปราณถึงแข็งแกร่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า?

จะรังแกไป่ฉีในสภาพนี้ได้ยังไง?

นกโง่คิดเหตุผลแล้วจึงโกรธ

ต้องเป็นเจ้าลั่วอู๋ที่แอบเอาผีมาเป็นน้องชายของไป่ฉี มันแย่มาก รับนกวิญญาณมาเพิ่มแล้วทำไมต้องรับผีมาเพิ่มด้วย?

มนุษย์คนนี้มองการณ์ไกลและมีสุนทรียภาพ

ช่างมันเถอะ ไปดูว่ามันเป็นผีอะไร มันถึงทรงพลังมากขนาดนี้

บรรดานกวิญญาณบินพลิ้วไปและปกคลุมท้องฟ้าเหมือนลมและฝน พวกมันทรงพลังมาก แต่พลังแบบนี้ไม่มีค่าอะไรเมื่ออยู่หน้าค่ายทัพผีในตอนนี้

พลังวิญญาณ ปราณผีและความแค้นหนาแน่นเกินไป

แทบจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกมันหลงมายังสนามรบโบราณสักแห่งแล้ว

“หืม?”

เมื่อรู้สึกถึงแรงกดบนท้องฟ้าอย่างฉับพลัน ผีบนพื้นดินก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน ปราณผีที่รุนแรงเกือบทำให้วิญญาณนกกระจัดกระจายโดยตรง

เมื่อนกโง่เห็นทุกอย่างชัดเจนก็กลัวจนร้องเสียงดังว่า “ไป ไป”

นกวิญญาณหนีจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

มันน่ากลัวมาก

มันน่ากลัวมาก

นกโง่คิดว่า “จู่ ๆ ก็มีนายพลผีหลายแสนตนโผล่มาได้อย่างไร และมีผีในระดับเดียวกับไป่ฉีมากมายเลยด้วย

ให้ตายเถอะ เจ้ามนุษย์คนนั้นประหลาดเกินไปแล้ว

“ยังไงก็เถอะ ไป่ฉีอยู่ที่ไหนกัน?” นกโง่ย่องกลับมา ซ่อนตัวอยู่ในก้อนเมฆ มองดูพื้นดิน มองหาร่องรอยของไป่ฉี

นกโง่นี้ไม่ถูกผีกิน

นกโง่พึมพำในใจ

เมื่อต้องเผชิญกับผีที่น่ากลัวมากมาย นกโง่ก็รู้สึกว่าไป่ฉีซึ่งเคยเป็นคนน่ารำคาญกลายเป็นคนใจดีและน่าพอใจ

ในเวลานี้เสียงคำรามโพล่งออกมา

“พวกเจ้าทุกคน ออกไปให้พ้น! หอกปราบมังกร!”

วิญญาณที่มีหอกยาวสีดำและชิ้นส่วนของเกราะซวนหวู่พุ่งออกมาทันที ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ และปราณผีของเขาเกือบจะควบแน่นเป็นก้อน

ผีตนนี้คือไป่ฉี

ข้างหลังเขามีผีระดับทองขั้นสูงสามตน ซึ่งถูกหอกปราบมังกรแทงจนกลายเป็นความว่างเปล่า

มีเกราะซวนหวู่ที่ได้รับการเลื่อนขึ้นสู่ระดับสวรรค์และหอกวิญญาณที่ดุเดือดที่เหมาะกับเขาอย่างยิ่ง แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของไป่ฉีนั้นไม่ต้องสงสัยเลย เขาเอาชนะผีทั้งหมดในระดับเดียวกันได้

แต่ความเย่อหยิ่งแบบนี้ก็ดึงดูดความสนใจของผีตัวอื่นโดยธรรมชาติ

เหล่าผีระดับทองขั้นสูงที่กำลังต่อสู้เพื่อการปกครองของดินแดนก็มารวมตัวกันทีละคน

คนกับผีก็เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ผีเหล่านี้ก็ล้วนแต่เป็นทหารที่แข็งแกร่งในกองทัพก่อนที่พวกเขาจะตาย และอารมณ์ของพวกเขาค่อนข้างดุร้าย

“เข้ามาเลย ให้ข้าดูซิว่าเจ้ามีกี่ทักษะ หอกปราบมังกร ฆ่ามัน!” ไป่ฉีต่อสู้กับผีอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีก

เป็นภาพที่วุ่นวายมาก

จิตต่อสู้ของไป่ฉีแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และร่างกายของเขาดูเหมือนจะเกิดแนวโน้มอย่างจริงจัง ด้วยพลังปราณผี สงครามดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ และลมปราณของเขาก็กระทบกับโซ่ตรวนของมิติวิญญาณอย่างต่อเนื่อง

“ตู้ม!”

“ตู้ม!”

ทันใดนั้นก็มีฟ้าผ่าลงมา

ไป่ฉีกวาดล้างผีที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยการโจมตีครั้งเดียวและหัวเราะลั่น “ฮ่า ฮ่า พวกเจ้ามันอ่อนแอทั้งหมด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเป็นผู้นำของเจ้า ข้าคือกฎของกองทัพ ผู้ฝ่าฝืนมัน จะต้องตาย!”

ลมปราณของเขาราวกับเขื่อนแตกและทะยานขึ้นอย่างรุนแรง

สายฟ้าผ่าลงมา

แต่ปราณผีไม่กระจายเลย

ไป่ฉีได้ก้าวข้ามระดับและกลายเป็นราชาผีได้สำเร็จ

แม่ทัพผีซึ่งยังคงต่อสู้เพื่ออำนาจทั้งหมดหยุดลง พวกเขามองหน้ากัน แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งและแสดงความจงรักภักดีต่อราชาผีตนใหม่

เดิมทีเพราะแข็งแกร่งเท่ากันจึงต่อสู้กัน

เมื่อผู้มีพลังสูงสุดปรากฏในกลุ่มก็ไม่จำเป็นต้องต่อสู้

“เอาล่ะ จัดทัพให้ข้า” ไป่ฉียังคงได้รับชำระบาปจากสายฟ้า แต่เขาได้เริ่มออกคำสั่งแล้ว

นกโง่มองดูฉากนี้และเงียบไปนาน

ช่างมันเถอะ ข้าขอถอนคำพูด

ไป่ฉีนี้น่ารังเกียจจริง ๆ

ไม่ได้ดีเท่านายพลผีคนอื่น ๆ

นกโง่จากไปในอารมณ์ที่ไม่ค่อยดี ดูเหมือนว่าอีกไม่นานที่กองทัพนายพลผีจะมาต่อสู้กับอาณาจักรนกวิญญาณของมันเอง

อา

นกโง่ไปหาลั่วอู๋เป็นทันที ด้วยท่าทีและกางปีกอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าก็ต้องการก้าวข้ามระดับ และข้าต้องการน้องชายจำนวนมากด้วย”

คำตอบของลั่วอู๋นั้นเรียบง่าย “ไปให้พ้น”

เขาเพิ่งรู้ข่าวความก้าวหน้าของไป่ฉี และเขาก็มีความสุขมาก นกโง่มาทำลายความสุขของเขา

ความก้าวหน้านี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา

ถ้าเจ้าไม่สามารถก้าวข้ามเองได้ จะโทษใครได้?

เมื่อรู้ว่าความโกลาหลของกองทัพผีสงบลงแล้ว ลั่วอู๋ก็ออกจากโลกไหไปอย่างสบายใจ

นกโง่ไม่มีอำนาจบินเหนือราชวัง

ตอนนี้มันสังเกตเห็นวัดใหม่ข้าง ๆ วัง

“มันมาจากไหนกัน?” ช่วงนี้เจ้านกโง่ไม่ได้สนใจลั่วอู๋มากนัก

มันบินไปหาอย่างช้า ๆ

แล้วมันก็เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์

ลมปราณของเด็กนั้นอ่อนโยนและสบายใจซึ่งทำให้คนอยากอยู่ใกล้เขา เป็นครั้งแรกที่นกโง่เก็บความเย่อหยิ่งไว้ในใจและเข้าใกล้เด็กชายด้วยความสงสัย

ภูตพระโพธิสัตว์ก็สังเกตเห็นนกโง่เช่นกัน เขากะพริบตาราวกับมองทะลุผ่านหัวใจเจ้านกโง่ “เจ้าต้องการแสวงหาโอกาสที่จะได้ก้าวข้ามระดับหรือ?”

ใช่แล้ว

นกโง่พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“ในเมื่อเจ้าก็เป็นคู่หูของลั่วอู๋ด้วย” ภูตพระโพธิสัตว์ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้ามีพลังวิเศษที่สามารถรวบรวมพลังแห่งศรัทธาได้ บางทีมันอาจจะเป็นประโยชน์สำหรับเจ้าก็ได้”

ภูตพระโพธิสัตว์เห็นความพิเศษของนกโง่

เกิดมาเพื่อเป็นราชา

เป็นสายเลือดใหม่

หายากมากที่จะมีพลังแห่งราชา หรือแม้แต่พลังแห่งพร

สิ่งนี้ทำให้ภูตพระโพธิสัตว์นึกถึงว่าพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงเคยปราบนกยูงที่น่ากลัว นกยูงนั้นมีชื่อเรียกว่านางพญานกยูง มันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิที่แท้จริง

นางพญานกยูงมักจะมากับพระโพธิสัตว์ที่แท้จริง มันเคยเข้าร่วมกับพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงและได้รับเกียรติเป็นเจ้าแห่งนกยูง ทว่าหลังจากนั้นมันก็ละทิ้งอาณาจักรชาวพุทธและหายตัวไป

มันคล้าย ๆ กัน

แต่มันก็แตกต่างกันมาก

นกสีขาวตัวนี้ไม่ธรรมดา

ภูตพระโพธิสัตว์ยิ้มและกางมือออก แสงแห่งพระโพธิสัตว์มารวมกัน “มาเถิด”

นกโง่ลังเลอยู่นานและยื่นหัวเข้าไป