ไหปีศาจ - บทที่ 917 เจรจากันก่อน

บทที่ 917 เจรจากันก่อน

บทที่ 917

เจรจากันก่อน

เมื่อไม่กี่วันก่อน

ลั่วอู๋ไปราชวัง ฟันซวนชิงหยู่ในมิติเล็ก ๆ ไป แต่ซวนชิงหยู่นั้นเป็นแค่ร่างเงาเสมือน

เขาไม่คิดเลยว่าซวนชิงหยู่จะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ตอนนี้

ซวนชิงหยู่แข็งแกร่งแค่ไหน?

ไม่มีใครรู้เลย

แต่เขาเป็นอัจฉริยะสูงสุดในยุคของเขาคู่กับนักบุญอุปถัมภ์และแม้แต่ก่อนจะมาเป็นศัตรูกัน ลั่วอู๋ลองสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายแล้ว และมันไม่อาจหยั่งถึงได้เลย

และตอนนี้เขาอยู่ฝั่งตรงข้ามของลั่วอู๋

ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังรวมถึงหลี่หวู่หยวนและเฉินซังเทียนและผู้คนที่พวกเขาพามาด้วย

นี่เพียงพอที่จะล้มล้างราชวงศ์มังกรเร้นกายส่วนใหญ่ได้

ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ “พวกท่านคิดจะทำอะไร?”

หลี่หวู่หยวนก้าวออกมาข้างหน้า ความตั้งใจและจุดประสงค์ของเขาชัดเจนมาก

เพื่อกำจัดนรกมนตรา เราต้องพึ่งพาพลังของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นด้วยกับการประกาศสงครามของลั่วอู๋กับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

“เลิกก่อเรื่องได้แล้ว การกระทำของเจ้าไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย” หลี่หวู่หยวนกล่าวด้วยเสียงต่ำขนาดที่ว่านี่อาจเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่เขาได้แสดงศักดิ์ศรีของความเป็นรองประธานสำนัก

น่าเสียดายที่มันใช้ไม่ได้กับลั่วอู๋

ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็น “แล้วไง? ข้าจะฆ่าตัวตายอะไรยังไงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน”

ดวงตาของหลี่หวู่หยวนหรี่ลง

เหล่าพรสวรรค์ที่ฝึกฝนมาโดยสถาบันเฉียนหลงก็อยู่ฝั่งตรงข้าม

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่ายินดีแน่นอน

“ลั่วอู๋ลืมนางไปซะ” เฉินซังเทียนออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่มีทางเลือก “อย่าพูดว่าเป็นแค่การฆ่าตัวตายของเจ้า เจ้าควรเข้าใจว่ามันส่งจะมันผลกระทบกับโลกมากแค่ไหน”

“ใช่ เรื่องผนึกนรกมนตราเพิ่งผ่านพ้นไปก็จริง แต่การคุกคามจากนรกมนตราก็มีอยู่ตลอด” เสียงของหญิงงามผู้มีหางงูดังขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงอีกด้วย

เพราะนางทำสัญญาสัตว์วิญญาณงูไป่ฉี นางไม่ลังเลเลยที่จะผสานเข้ากับมัน ขาของนางกลายเป็นหางงู แต่พวกมันก็ถูกแทนที่ด้วยพลังที่แข็งแกร่งกว่า

“มันโง่มากที่จะไปยั่วยุอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ เราปกป้องผนึกของนรกมนตราเพื่อนักบุญอุปถัมภ์ และเราจะไม่มีวันปล่อยให้สิ่งที่เป็นอันตรายต่อโลกเกิดขึ้นแน่” ชายชราในชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ตัวแทนของคนรุ่นเก่าล้วนเป็นองค์กรที่มีอำนาจสูงสุดในเมืองหลวงของจักรวรรดิ

ต่อให้เป็นจักรพรรดิที่อยู่ต่อหน้าคนเหล่านี้ ก็ยากจะแข็งข้อได้

ลั่วอู๋ถอนหายใจ

เฉินซังเทียนส่ายหัว “ข้ายอมรับว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นสมเหตุสมผล แต่ไม่มีใครมีคุณสมบัติที่จะเอาโลกไปเดิมพัน เจ้าไม่สามารถทำได้ ข้าก็เช่นกัน”

“พวกท่านมาที่นี่เพื่อหยุดข้ารึ?” ลั่วอู๋ถาม

คนเหล่านี้ไม่พยักหน้า

แต่บรรยากาศของความโกลาหลในอากาศก็ได้พิสูจน์แล้ว

ซวนชิงหยู่ก็พูดอีกครั้ง “ยอมแพ้เสียเถอะ”

คนเหล่านี้เป็นตัวแทนของพระราชวังซึ่งเป็นกองกำลังหลักของเมืองหลวงของจักรพรรดิและสำนักเฉียนหลงโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นผู้ที่สามารถกำหนดทิศทางของราชวงศ์มังกรเร้นกายทั้งหมดได้

มีน้ำหนักมากเกินไป

และในเวลานี้ผู้บัญชาการหลิงหลงที่รออยู่ด้านหลังก็เผยความโกรธโดยตรง

“พวกเจ้าไม่น่ารำคาญไปหน่อยหรือ? ทุกคนแสร้งทำเป็นว่าเป็นคนชอบธรรม เพื่อเห็นแก่สถานการณ์โดยรวมและเพื่อส่วนรวม พวกเราจะไปช่วยคนนะ! มันไม่ได้ทำร้ายโลกสักหน่อย” ผู้บัญชาการหลิงหลงคำราม

เสียงแผ่กระจายและเมฆเปลี่ยนสี

แค่คำพูดเพียงอย่างเดียวก็เขย่าโลกได้

มันช่างน่ากลัว

สีหน้าของเฉินซังเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ผู้บัญชาการหลิงหลงน่าจะเป็นหนึ่งในผู้ที่เก่งที่สุดในโลกที่ไม่เคยทำเรื่องขายหน้าเลย

ผู้หญิงหางงูพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “เจ้าก็แค่พยายามสนองความต้องการของตัวเอง และเรากำลังปกป้องความปลอดภัยของโลก เจ้าทำเหมือนพวกเราไม่ได้รึไง?”

“ปกป้องโลก เหอะ!” ผู้บัญชาการหลิงหลงพ่นลมอย่างเย็นชา “เจ้าก็แค่ปกป้องผนึกไม่ใช่รึ? เจ้าทำเหมือนได้จ่ายราคามหาศาลไปแล้ว หวังเฮาจัดการทุกอย่างเหมาะสม เจ้ามีหน้าที่แค่เฝ้าดูประตูและตรวจสอบความเสียหายเท่านั้นเอง”

สีหน้าของเฉินซังเทียนเสียเล็กน้อย

ผู้บัญชาการหลิงหลงถึงกับเรียกชื่อนักบุญอุปถัมภ์โดยตรง

เป็นการดูถูกที่จะเปรียบเทียบพวกเขากับผู้รักษาประตู

ผู้หญิงหางงูเย้ยหยัน “บางทีเราอาจไม่มีความสำคัญนัก แต่อย่างน้อยเราก็ได้มีส่วนช่วยเหลือโลกนี้ แต่เจ้ารู้เพียงแต่วิธีนำคนธรรมดาไปสู่การถูกฆ่าล้าง”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ผู้บัญชาการหลิงหลงเริ่มหัวเราะ นัยน์ตาของนางเย็นชาลงและจิตสังหารของนางก็สูงส่ง “ข้าเป็นคนธรรมดาที่รู้แต่วิธีนำกองทัพไปฆ่าสังหารเท่านั้น ทว่า ข้าก็ได้ให้กองทัพทั้งหมดถือดาบเลือดเดือดและการฝึกวิชาหมื่นดาบสังหารปีศาจก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าปีศาจบุกมา ข้าจะนำทัพไปรบแนวหน้าและไม่มีทางตาย”

“เจ้าสวะเฒ่า ที่ฝึกฝนมาหลายปีแล้ว ถ้าปีศาจมา เจ้าจะทำให้มันเลือดออกทั้ง ๆ ที่ใช้มีดได้รึเปล่า?”

จิตสังหารอันน่าสยดสยองปกคลุมผู้หญิงหางงู

นางก็เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรที่ทรงพลังมาก

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ หัวใจของนางแตกสลายและตัวสั่นด้วยความกลัว

พลังจิตสังหารของผู้บัญชาการหลิงหลงนั้นน่ากลัวมาก

หลังจากได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ทุกคนก็ตระหนักว่าผู้บัญชาการหลิงหลงก็กำลังเตรียมการอย่างเงียบ ๆ วิชาหมื่นดาบสังหารปีศาจเป็นวิชาที่หลงเหลือไว้จากหายนะอันมืดมิดเมื่อหมื่นปีก่อน

ว่ากันว่ามีผลต่อต้านปีศาจอย่างสูงซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยผู้แข็งแกร่งชาวมนุษย์ในเวลานั้น

ลั่วอู๋ก็เช่นกัน

กองทัพสยบมังกรเกือบจะไร้เทียมทานที่สุดในโลก แล้วทำไมถึงต้องติดตั้งดาบเลือดเดือดมากมายขนาดนั้น

ก็เพื่อสิ่งนี้นี่เอง

มีเพียงดาบที่ดีเท่านั้นที่จะสามารถใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับสูงในแผ่นดินใหญ่ จะไม่รู้จักนรกมนตราได้อย่างไร

ก็แค่นางไม่ชอบรวมกลุ่มกับคนอื่น ๆ นางมีวิธีการตอบแทนแผ่นดินใหญ่ในแบบของนางเอง

เฉินซังเทียนและคนอื่น ๆ ไม่สามารถพูดอะไรได้

เป็นความจริงที่พวกเขามีชื่อเสียงมานานเกินไปและพักฟื้นนานเกินไป บางครั้งพวกเขาก็ต่อสู้ แต่ก็ไม่ใช่การต่อสู้ที่แห่งความเป็นความตายอย่างแน่นอน

มันเป็นแค่การต่อสู้

ถึงตอนนั้นเรายังคงต้องพึ่งคนอย่างผู้บัญชาการหลิงหลง

หลี่หวู่หยวนส่ายหัว “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็น่าจะเข้าใจว่าทำไมเราถึงหยุดลั่วอู๋”

“ข้าเข้าใจเจ้า เพราะงั้นหุบปากซะ ตาแก่” ผู้บัญชาการหลิงหลงมองหลี่หวู่หยวนด้วยสีหน้าไม่ดี “ข้าคิดว่าเจ้าอารมณ์เสียมานานแล้ว จะเสียเวลาพูดไปทำไม สู้กันเลยดีกว่า”

ดวงตาของหลี่หวู่หยวนเป็นประกาย

ไม่นานมานี้พวกเขาได้ต่อสู้กันในมิติแยก

เขายอมรับว่าในฐานะผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสูงสุด ความแข็งแกร่งของผู้บัญชาการหลิงหลงกดดันเขาจริง ๆ และตอนนี้ความแข็งแกร่งของผู้บัญชาการหลิงหลงได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอีกต่อไป

ผู้บัญชาการหลิงหลงเก่งมากในการก่อปัญหาและก่อวินาศกรรม

ช่างเป็นปัญหาเสียจริง

“ถ้าเจ้าอยากสู้กันจริง ๆ ก็ให้ข้าลงมือเถอะ” ซวนชิงหยู่กล่าวอย่างใจเย็น

ดวงตาที่ดุร้ายของผู้บัญชาการหลิงหลงเป็นประกาย และจิตสังหารอันน่าสยดสยองก็ควบแน่น และพุ่งตรงไปที่ ซวนชิงหยู่ซวนชิงหยู่โบกแขนเสื้อของเขาเบา ๆ และจิตสังหารนั้นก็หายไป

“ข้าทำมากกว่านั้นได้นะ” ผู้บัญชาการหลิงหลงหัวเราะเยาะ

แม้ว่าผู้คนที่อยู่ตรงหน้านางจะให้ความรู้สึกที่ไม่อาจเทียบได้และยิ่งใหญ่ไพศาล

แต่นางไม่กลัว

“ข้าไม่ต้องการเอาชีวิตกับเจ้า” ซวนชิงหยู่กล่าว อารมณ์พุ่งสูงขึ้น “เพียงแค่ต้องการขอให้เจ้าไม่เอาโลกไปเสี่ยงถูกทำลายล้าง”

“มันไม่มีประโยชน์สำหรับข้าที่จะเป็นคนชอบธรรม ข้าจะสู้” ผู้บัญชาการหลิงหลงชักดาบพยัคฆ์ขาว และดาบพยัคฆ์ขาวก็ฉายแสงระยิบระยับราวกับจะทะลวงสวรรค์และโลก

ในเวลานี้ จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็พูดว่า “หยุดก่อน”

ทันใดนั้น สายตาของผู้คนก็จับจ้องมาที่เขา

ท้ายที่สุดเราทุกคนรู้ว่า

ต้นเหตุของเรื่องนี้คือลั่วอู๋