ไหปีศาจ - บทที่ 918 ภัยคุกคาม

บทที่ 918 ภัยคุกคาม

บทที่ 918

ภัยคุกคาม

ใบหน้าของลั่วอู๋นิ่งอยู่ในขณะนั้น และเขาไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

ท้องฟ้าอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งปกคลุมไปด้วยหมอกบาง ๆ

แม้ว่าจะไม่มีใครปลดปล่อยลมปราณออกมา แต่พลังเขตแดนที่พวกเขาเปิดเผยโดยไม่ได้ตั้งใจเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้โลกกลายเป็นสีซีด

ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่พอใจที่ลั่วอู๋ห้ามไว้ ลมปราณอันเกรี้ยวกราดในร่างกายของนางเกือบจะทะลุท้องฟ้าได้ แต่ถูกระงับเอาไว้ “เจ้าเปลี่ยนใจแล้วรึไง?”

“ไม่มีทาง” ลั่วอู๋ยิ้ม

ผู้บัญชาการหลิงหลงสงบใจของนางลง

แม้ว่าลั่วอู๋จะไม่ไปยังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ นางก็จะไปอยู่ดี

ลั่วอู๋มองดูคนที่คุ้นเคยเหล่านี้ สายตาแน่วแน่ “ข้าไม่คิดว่าวันหนึ่งจะทำให้ผู้แข็งแกร่งตกใจได้มากมายขนาดนี้”

ใบหน้าของผู้คนมีความซับซ้อน

ในท้ายที่สุดไม่มีความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายเลย

ในทางตรงกันข้าม เพื่อช่วยคน ลั่วอู๋ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะบุกเข้าไปในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ ซึ่งทำให้พวกเขาค่อนข้างประทับใจ ถ้ามันไม่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของโลก พวกเขาจะไม่ห้าม

“พวกเจ้าล้วนเป็นผู้อาวุโส ท่านรู้เยอะและคิดมาก ปกติแล้ว ท่านจึงไม่อยากเชื่อในกระทำของคนรุ่นใหม่อย่างข้า” ลั่วอู๋พูดอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลายคนก็ขมวดคิ้ว

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะพึ่งพาความเป็นผู้อาวุโส

ลั่วอู๋พูดช้า ๆ “แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนที่มีอำนาจ แต่ข้าโชคดีที่ได้บรรเทาวิกฤติของผนึกนรกมนตราด้วยความช่วยเหลือจากนักบุญผู้อุปถัมภ์”

เกิดความเงียบขึ้น

หลังจากการกลับมาอย่างแข็งแกร่งของลั่วอู๋

แผ่นดินใหญ่รู้ดีว่าทำไมนรกมนตราจึงไม่ปะทุมาเป็นเวลานาน

เป็นเพราะลั่วอู๋เสี่ยงชีวิตและสร้างตราแห่งสวรรค์ด้วยความช่วยเหลือของเสาผนึกนรกมนตรา

ลั่วอู๋หัวเราะเยาะตัวเอง “ข้าไม่ได้จะทวงบุญคุณ ข้าแค่ต้องการแสดงให้ท่านเห็นว่าข้าได้ตอบแทนโลกนี้ไปเล็กน้อยบ้างแล้ว”

“เราทุกคนรู้เรื่องนี้” หลี่หวู่หยวนกล่าวเบา ๆ

เขาเป็นคนที่รู้จักลั่วอู๋ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ลั่วอู๋ก้มหน้าลงและแสดงสีหน้าไม่ชัดเจน “ข้ารู้และเข้าใจความกังวลของท่าน ไม่มีใครพยายามจะหยุดข้าด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัวหรอก”

มีความโล่งใจเล็กน้อยในหัวใจของทุกคน

เนื่องจากอีกฝ่ายสามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้ บางทีเรื่องก็สามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างน่าพอใจ

“แน่นอน ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะมีผลกระทบอย่างมาก” ลั่วอู๋กล่าวว่า “เพื่อทำลายนรกมนตรา เราต้องการพลังของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ บางทีก่อนที่นรกมนตราจะมา โลกมนุษย์อาจถูกทำลายโดยอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเสียก่อน”

ทุกคนพยักหน้า แต่ซวนชิงหยู่ถอนหายใจ และดวงตาของซวนชิงหยู่แสดงร่องรอยของความเสียใจ

เขาเป็นคนเดียวที่เห็นหัวใจของลั่วอู๋

“ทุกอย่างข้าทำเพื่อโลก” ลั่วอู๋ยิ้มที่มุมปากของเขาและดูเหมือนจะหัวเราะ เขาแค่ก้มหัวอยู่ซึ่งทำให้คนไม่เห็น

เฉินซังเทียนยืนขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ถ้าเจ้าเข้าใจได้ก็ดี ถ้าเจ้าจะยอมล้มความตั้งใจ ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าก้อนใหญ่ หากเจ้ามีคำขอใด ๆ ในอนาคต ข้าจะพยายามทำอย่างดีที่สุดเพื่อให้เจ้าพอใจ ตราบเท่าที่ข้าไม่ละเมิดจรรยาบรรณ”

ทุกคนตกใจ

นี่อาจเป็นข้อตกลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเฉินซังเทียน

สำหรับคนธรรมดาคงจะมีความสุขไปแล้ว

เป็นที่โปรดปรานของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คนแรกของโลก

นอกจากนี้เพื่อนของเฉินซังเทียนก็อยู่ทั่วโลก แม้ว่าเขาทำไม่ได้ แต่เขาสามารถขอให้ผู้แข็งแกร่งระดับสูงในโลกช่วยให้ได้ นี่คือความฝันของผู้คนนับไม่ถ้วน

“ไม่ ท่านเฉินซังเทียนดูเหมือนท่านจะเข้าใจผิดไป” จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็เงยหน้าขึ้นและมีรอยยิ้มที่มุมปากของเขา

เฉินซังเทียนรู้สึกประหลาดใจ

เจ้าหมายความว่ายังไง

“ข้าแค่อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับท่าน” มีร่องรอยของความบ้าคลั่งในดวงตาของลั่วอู๋ “ท่านจะหยุดข้าเพื่อประโยชน์ของโลก มันไม่มีปัญหาหรอก”

“อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะมีความสำคัญมาก ดังนั้นจะไม่มีปัญหาถ้าไม่ไปยั่วโมโหเข้า”

“แต่มีอย่างหนึ่งที่เป็นปัญหามาก”

“ท่านเคยคิดถึงผลของการหยุดข้าไหม?”

เสียงของลั่วอู๋เบาราวกระซิบ แต่ก็ราวกับฟ้าผ่า ทำให้ทุกตกตะลึง “ถ้าข้าช่วยหลี่หยินไว้ไม่ได้ ข้าจะทำอะไรก็ได้”

“ถ้าท่านหยุดข้าเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าข้าจะทำลายโลกนี้เองหรือ?”

ทุกคนต่างพูดไม่ออก

เป็นคำพูดที่ทรยศหักหลังอะไรเช่นนี้

“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?” หลี่หวู่หยวนอุทานด้วยความประหลาดใจ

ลั่วอู๋หัวเราะ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไร้สาระอะไร พูดในสิ่งที่ทำไม่ได้สิถึงจะเป็นเรื่องไร้สาระ ข้าเป็นภัยคุกคาม ท่านรู้ไหมว่าข้ากำลังข่มขู่ท่าน”

“ทำไมถึงคิดว่ามีเพียงอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและนรกมนตราเท่านั้นที่สามารถเป็นอันตรายต่อโลกได้”

ลั่วอู๋แบมือของเขาช้า ๆ

ไหเล็ก ๆ ที่ดูธรรมปรากฏขึ้นในมือ ลมปราณกว้างใหญ่ แสดงให้เห็นถึงพลังที่ทำให้โลกสั่นสะเทือน

เขาไม่อยากปิดบัง

ถึงเวลาที่ไหปีศาจฝุ่นจับจะได้ส่องประกายในโลกนี้แล้ว

“ออกมา กองทัพผีของข้า” ลั่วอู๋คำรามอย่างบ้าคลั่ง

แสงสีขาวเบ่งบาน

ทหารผีครึ่งล้านจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในป่าทึบของอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งซึ่งเต็มไปด้วยควันผีราวกับตกลงไปในนรกเก้าขุมอันโดดเดี่ยวจากโลกมนุษย์ด้วยพลังแห่งการกลืนกินเทพเจ้าและทำลายล้างผู้เป็นอมตะ

ทันใดนั้นสวรรค์และโลกก็ราวกับตาย

ท้องฟ้ามืดครึ้มดวงอาทิตย์ไม่ส่องแสง มันมืดมาก

แม่ทัพผีแห่งหยินครึ่งล้านไม่แยแสและเกราะของพวกเขาพังไปแล้ว แต่มันก็เต็มไปด้วยเจตจำนงที่ไม่ย่อท้อซึ่งสามารถทะลุทะลวงท้องฟ้าได้

นายพลผีส่วนใหญ่อาจสูญเสียความรู้สึกไปแล้ว แต่พวกเขาทั้งหมดเป็นซากของวีรบุรุษเผ่ามนุษย์ในยุคที่มืดและโกลาหล

ไร้ซึ่งความประนีประนอม

ไม่ก้าวถอยหลัง

มันถูกจารึกไว้ในจิตวิญญาณของพวกเขามาเป็นเวลานาน

ดวงตาของราชาผีไป่ฉีเย็นชา และเขายืนอยู่ข้างหน้ากองทัพผี หอกปราบมังกรถูกยกขึ้นอย่างช้า ๆ และเขาก็ส่งเสียงคำราม “ฆ่า!”

“ฆ่า”

“ฆ่า”

“ฆ่า”

ทหารผีครึ่งล้านส่งเสียงสะท้อน

พลังจิตสังหารนั้นมหาศาล และสถานการณ์กำลังเปลี่ยนไป

กองทัพผีที่ดุร้ายเช่นนี้

แม้ว่าโลกจะมีพลังของหยาง ไม่มีทางที่จะสยบพวกเขาได้

มีความตกตะลึงบนใบหน้าทุกคน

อะไรกัน?

ไหเล็กนั่นคืออะไร?

นายพลผีมาจากไหน? พวกเขาสามารถออกมาจากสุสานราชาผีได้ยังไง? มันเป็นไปไม่ได้ ราชาผีมารวมตัวกันที่นี่ และผู้ใช้พลังวิญญาณระดับชั้นยอดไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ลั่วอู๋ยังควบคุมกองทัพผีที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร

ฉูจงฉวนและหยู่เฮากำลังสับสน

แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าลั่วอู๋มีกองทัพผี แต่มีผีอยู่ประมาณ 1,000 ตนเท่านั้น พวกเขาจะขยายจำนวนอย่างมากในคราวเดียวได้อย่างไร? มันเกินจริงเกินไป

แม้ว่าพวกเขาจะยืนอยู่เฉย ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ทหารหลายล้านคนรู้สึกตัวสั่นและล้มลง และพ่ายแพ้โดยไม่ต้องต่อสู้

แม้แต่หมาป่าจันทราเงินสามหมื่นตัว ต่อหน้าพลังการสังหารของทหารผีห้าแสนตน ก็สามารถทำได้เพียงต้านไว้ชั่วคราวเท่านั้น

“ข้าขอสัญญาในนามลั่วอู๋” ลั่วอู๋เปิดเขตแดนของเขา ดาบของเขาส่องแสง และดาบแห่งการทำลายล้างก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ไม่น่าสบายใจ

“ถ้าวันนี้ข้าถูกขัดขวาง ความทะเยอทะยานของข้าในอนาคตคือทำลายโลกนี้ให้สิ้นซากโดยไม่เหลือดินแดนอันบริสุทธิ์ไว้แม้แต่ที่เดียว”

เสียงเหมือนหิน

ที่ดังก้องไปทั่วแผ่นดิน