ไหปีศาจ - บทที่ 923 ประนีประนอม

บทที่ 923 ประนีประนอม

บทที่ 923

ประนีประนอม

“ไร้สาระ”

“โอหัง”

เทวทูตทั้งเก้าแสดงความรังเกียจต่อคำพูดของลั่วอู๋

แม้ว่ากองทัพผีจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ก็เป็นปัญหาเล็กน้อยสำหรับพวกเขา ก็แค่ยกระดับเป็นปัญหาที่ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

ยังไม่อยู่ในสายตาของพวกเขาอยู่ดี

“ก็แค่เด็กกลุ่มหนึ่ง” โดมู่เซียนจุนพูดช้า ๆ “ข้าสามารถทำลายมันได้ตามต้องการ”

หลี่ฉีเซียนจุนมองไปที่หน่วยหมาป่าจันทราเงินที่ทรงพลัง ดวงตาของเขามีร่องรอยของความสับสน “กลิ่นของหมาป่านั่นค่อนข้างคุ้นเคย”

เทวทูตทั้งเก้าก็รู้สึกด้วยเล็กน้อย

“หมาป่าจันทราเงิน?”

“ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นสัตว์ขี่ของนายพลภูต แต่ต่อมามันถูกทิ้งไว้ในโลกและไม่เคยถูกพากลับมาอีกเลย มันไม่สูญพันธุ์ไปได้อย่างไร?”

“ข้าจำได้ ดูเหมือนว่าพวกมันถูกทอดทิ้งเพราะน่าเกลียดเกินไป พวกภูตพวกนั้นคงอยากจะเอาม้าสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เป็นพาหนะมากกว่า”

เมื่อเจ้าได้ยินบทสนทนา หยู่เฮาก็กำหมัดและดวงตาของเขาเป็นประกาย

ไม่น่าแปลกใจที่หมาป่าจันทราเงินเกี่ยวข้องกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

เป็นถึงพาหนะของนายพลภูต

แต่ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระเช่นนี้จึงถูกทอดทิ้งไว้ในโลก

ตอนนี้เขาเป็นราชาหมาป่าแล้ว และโดยธรรมชาติแล้วเขาจึงรู้สึกแบบนั้น

“บางทีมันอาจจัดการได้ยุ่งยากนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร นั่นคือไม้เด็ดของเจ้าแล้วรึ?” เขาพูด

“จัดการ? ถ้าทำได้ก็แสดงให้ข้าเห็นหน่อยสิ” ลั่วอู๋แสดงร่องรอยของความบ้าคลั่งในดวงตาของเขา “ถึงมันจะจัดการกับเทวทูตได้ยาก แต่มันไม่มีปัญหาในการฆ่าภูตนับล้านหรอกนะ”

เพราะพวกเขารู้

ว่ามันเป็นไปได้

แม้ว่าพวกเขาจะดูถูกพวกนายพลผีและหมาป่าจันทราเงิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกมันจะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

“เจ้าอยากตายสินะ!” โดมู่เซียนจุนคำราม

เกิดคลื่นรุนแรงบนตัวนาง และนางก็พุ่งเข้าไปหาลั่วอู๋ในพริบตา

“ร่างอมตะทองคำ!”

ลั่วอู๋ ก้าวไปข้างหน้าพร้อมใช้พลังนี้

ตู้ม

ร่างกายของเขาถูกแยกส่วน

แต่ก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

เมื่อนางจะโจมตีต่อ ผู้บัญชาการหลิงก็โกรธขึ้นมา “ไม่เห็นหัวข้าเลยรึไง?” ดาบพยัคฆ์ขาวถูกฟาดออกไป เกือบจะฟันโดนโดมู่เซียนจุน

โดมู่เซียนจุนกลายเป็นหมอกแสงสีแดง หายไปจากตรงนั้น แล้วควบแน่นอีกครั้ง

สายตาของลั่วอู๋เย็นชา “แม่ทัพผี! ทำตามคำสั่งของข้าและฆ่ามันซะ”

หยู่เฮาตอบสนองทันที ดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าและส่งเสียงคำราม เต็มไปด้วยความดุร้ายและความโกรธ หมาป่าก็หอนตาม และแผ่นดินก็สั่นสะเทือน

หน่วยหมาป่าจันทราเงินออกตัว!

ร่างสีขาวหลายหมื่นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและหายไปจากจุดเดิม ดุร้ายและดุดัน พวกมันอาละวาดในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

กองทัพผีก็ออกเดินทางอย่างยิ่งใหญ่เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่มีความสามารถในการต่อสู้เฉพาะตัวอย่างหมาป่าจันทราเงิน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรวมตัวกัน มิฉะนั้นพวกเขาจะถูกทำลายอย่างง่ายดายโดยสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง

แต่ความเสียหายที่พวกเขาทำได้นั้นไม่เล็กน้อยอย่างแน่นอน

ด้วยการแพร่กระจายของปราณผีและเสียงคำรามของความแค้น เส้นทางที่พวกเขาเดินผ่านก็เหี่ยวแห้ง และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกทำลาย แม้แต่ภูตระดับทองขั้นสูงก็กลายเป็นฝุ่น

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ ภูตมากกว่าหนึ่งพันตนเสียชีวิต ไม่ว่าจะในปากของหมาป่าจันทราเงิน ด้วยหอกของนักรบอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง หรือในการต่อสู้ของผีนับหมื่น

เลือดไหลนองแผ่นดิน

กลิ่นที่ขมขื่นเริ่มแพร่กระจาย

“หยุดนะ!” ร่างกายของโดมู่เซียนจุนสั่นสะท้านด้วยความโกรธ

ลั่วอู๋ตะโกน “งั้นก็ส่งหลี่หยินมาซะ”

“เจ้ามนุษย์ที่น่ารังเกียจ เจ้ามันมารร้าย ราชวังภูตไม่มีวันยอมรับคำขู่เจ้าหรอก!” โดมู่เซียนจุนเดือดดาล “โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้านั่งดูภูตเหล่านี้ตายและภูเขาและแม่น้ำอันยิ่งใหญ่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเถ้าถ่านเสียเถอะ” ใบหน้าของลั่วอู๋ยิ่งบ้าคลั่ง

“ตายซะ!”

เทวทูตทั้งเก้าลงมือพร้อมกันทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม ความต่างชั้นของพลังยังคงมากเกินไป

แม้ว่าผู้บัญชาการหลิงหลงจะรวมกับส่วนหนึ่งของวิญญาณของพยัคฆ์ขาวและมีพลังของจักรพรรดิ แต่ก็ยากที่จะต่อกรกับศัตรูที่มีระดับเดียวกันจำนวนมากได้

จูกู่เฉิงแทบจะไม่สามารถต่อสู้กับใครได้

ทำได้เพียงสนับสนุน

แต่มันยากสำหรับเทวทูตทั้งเก้าที่จะกำจัดทั้งสามอย่างรวดเร็วได้ โดยเฉพาะลั่วอู๋ที่จะอยู่ข้าง ๆ พวกเขา พวกเขาแค่หลบอยู่หลังผู้บัญชาการหลิงหลงและไม่ได้ทำหน้าที่เป็นกำลังหลัก

“บ้าเอ๊ย” กองกำลังอันทรงพลังของราชินีภูตมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วคำราม “เหล่านายพลภูตจงฟังคำสั่ง จัดการพวกผีกับหมาป่าชั่วร้าย และฆ่าพวกมันให้หมด”

เสียงของเขาเหมือนภูเขาไฟระเบิดจริง ๆ

มันก้องไปทั่วประเทศ

เหล่าภูตที่ประจำการอยู่ในราชวังภูตออกมาแล้ว

ท้องฟ้าสั่นสะเทือนด้วยพลังของภูตที่น่ากลัว และภูต 100,000 ตนก็หลั่งไหลออกมา พวกเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงต่อสู้ด้วย

สถานการณ์ของสงครามค่อย ๆ รุนแรงขึ้น

หน่วยหมาป่าจันทราเงินถูกสังหาร และจำนวนของแม่ทัพผีก็ลดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่พวกเขาไม่ได้หยุด แต่ตกอยู่ในความบ้าคลั่งมากขึ้น

“ฆ่า”

“ฆ่า”

“ฆ่า”

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด

แม้ว่าจะตาย ก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อฆ่าภูตและก่อมลพิษให้อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

เทวทูตทั้งเก้ามีเลือดออก

อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะถูกทารุณกรรมมากขนาดนี้

เพื่อรักษาม่านดาบแห่งการป้องกัน ลั่วอู๋จึงเร่งแก่นวิญญาณของตัวเองอย่างบ้าคลั่งเพื่อรักษาเขตแดนแห่งดาบไว้ และช่วยพวกผู้บัญชาการหลิงหลงทั้งสามยื้อเทวทูตทั้งเก้าให้มากที่สุด

เขาเพิกเฉยต่อความเสียหายอย่างสมบูรณ์และถึงขั้นวางแผนที่จะเผาทะเลแก่นวิญญาณ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายพลภูตหมื่นนายแล้วไงล่ะ? ต่อให้เจ้าจะสามารถฆ่าทหารผี นายพลผี และหมาป่าจันทราเงินได้หมดภายในวันเดียว ก็คงต้องสูญเสียไปมากเลยล่ะ”

ลั่วอู๋หัวเราะ “เจ้าเป็นประเทศใหญ่ ข้าบอกไม่ได้ว่าจะทำลายมันได้ถึงครึ่งหนึ่งไหม แต่ตราบใดที่ข้าทำลายได้ถึงหนึ่งในห้าหรือหนึ่งในสิบของมัน ข้าก็พอใจแล้ว”

มีคำโบราณกล่าวว่า

เท้าเปล่าไม่กลัวการใส่รองเท้า

ลั่วอู๋คือคนที่ไม่กลัวตาย

แผ่นดินอันกว้างใหญ่

หลั่งเลือดเหมือนสายน้ำ

ความรกร้างและความตายแผ่กระจายไปทั่วอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

“เจ้า… เจ้าหยุดก่อน ข้ายอมรับการเจรจาก็ได้” โดมู่เซียนจุนพยายามระงับจิตสังหาร

ลั่วอู๋พูดอย่างเย็นชา “ไม่มีการเจรจาใด ๆ ส่งหลี่หยินคืนมา ไม่งั้นภูตก็จะมอดไหม้ มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น”

หยุด?

ถึงเวลาเจรจา?

มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

“มนุษย์เอ๋ย อย่าล้ำเส้นให้มันมากนัก” เทวทูตทั้งเก้าโกรธ แต่พวกเขายังคงต่อต้าน

ตอนนี้มันสายเกินไปแล้วที่พวกเขาจะปล่อยมือ

เหล่าหน่วยหมาป่าจันทราเงินและกองทัพผีกระจัดกระจายกันไปแล้ว

ต่อให้ตามไปจัดการก็จัดการทั้งหมดพร้อมกันไม่ได้ หากเสียเวลามากไปมากกว่านี้แม้เพียงนิด จะมีภูตผู้บริสุทธิ์อีกมากมายนับไม่ถ้วนต้องตาย

ลั่วอู๋ไอเป็นเลือด

แม้ว่าผู้บัญชาการหลิงหลงจะเป็นกำลังหลัก เขาก็เป็นแค่คนก่อกวน

อย่างไรก็ตาม มันยากที่จะรับผลการโจมตีจากเทวทูตทั้งเก้า

แม้ว่าเขาจะยังไหว แต่เขาก็ใกล้ขีดจำกัดแล้ว

“ก็ได้ ข้าสัญญา!” เมื่อรู้สึกถึงความเหี่ยวเฉาและการเสียชีวิตของภูต ในที่สุด โดมู่เซียนจุนก็ตะโกนออกมา

ภูต

ท้ายที่สุดพวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดีงาม