ไหปีศาจ - บทที่ 927 สองคนต่อสู้กับราชินีภูต

บทที่ 927 สองคนต่อสู้กับราชินีภูต

บทที่ 927

สองคนต่อสู้กับราชินีภูต

ลมปราณของหลงเซี่ยนั้นมั่งคั่งและครอบงำ ปลดปล่อยอย่างเต็มที่ราวกับเทพสงคราม หมัดเหล็กคู่หนึ่งแสดงเจตจำนงที่จะเอาชนะราชินีภูต มันช่างน่าตกตะลึงจริง ๆ

อารมณ์ของหลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงค่อนข้างคล้ายกัน

ทั้งคู่นั้นแน่วแน่และยากจะต้านทาน

อาจเป็นเพราะว่าผู้บัญชาการหลิงหลงได้รับการฝึกจากหลงเซี่ยในตอนแรก เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์ หลงเซี่ยจึงทิ้งร่องรอยไว้ในผู้บัญชาการหลิงหลงมากเกินไป

ในตอนแรกไม่รู้สึกพิเศษอะไร แต่พอหลงเซี่ยฟื้นฟูร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่และฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขาอย่างสมบูรณ์ ลั่วอู๋ก็รู้สึกได้ถึงการตื่นขึ้นของเขาอย่างชัดเจน

ระดับกึ่งจักรพรรดิ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลงเซี่ยก็เป็นระดับกึ่งจักรพรรดิด้วย

คนเช่นนี้จะถูกทำลายโดยผู้บัญชาการหลิงหลงได้อย่างไร? ผู้บัญชาการหลิงหลงในขณะนั้นยังไม่มีพละกำลังขนาดนี้ และไม่มีดาบพยัคฆ์ขาวด้วยซ้ำ

เห็นได้ชัดว่าเขาออมมือให้

แต่ถึงขั้นที่จงใจปล่อยให้ผู้บัญชาการหลิงหลงเล่นงานตัวเองจนสาหัส

แม้แต่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้นซับซ้อนเกินไป

ผู้บัญชาการหลิงหลงมองชายที่จู่ ๆ ก็ดูเหมือนเทพสงคราม ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ สายตาของนางพร่ามัว หัวใจของนางเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

ฉากนี้คล้ายกันมากกับสถานการณ์ที่พวกเขาได้พบกันเมื่อหลายสิบปีก่อน

ตอนนั้นนางยังเป็นแค่เด็กสาว

หลงเซี่ยเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงในโลกอยู่แล้ว

จากนั้นนางก็กลายเป็นผู้ติดตามตัวน้อยของหลงเซี่ย

ภาพในอดีตแวบเข้ามาในจิตใจของผู้บัญชาการหลิงหลงทีละภาพ อบอุ่น เจ็บปวด และอ่อนหวาน ความทรงจำนั้นเหมือนน้ำในทะเลสาบที่กระสับกระส่าย

หลงเซี่ยหันไปหาผู้บัญชาการหลิงหลง “เจ้าเป็นอะไรไหม?”

“เหอะ เจ้าห่วงตัวเองเถอะ” ผู้บัญชาการหลิงหลงส่งเสียงฮึ่มเย็นชา

หลงเซี่ยเกาหัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย

แต่ความเขินอายนี้อยู่ได้ไม่นาน เพราะพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับราชินีภูต ผู้ซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกจริง ๆ

แสงระยิบระยับบนร่างของราชินีภูตสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าหัวใจของนางกระสับกระส่ายอย่างมาก

“เจ้ากลืนกินขุมพลังแห่งภูตไปแล้ว!” ราชินีภูตโกรธมาก

มันเป็นไปไม่ได้

น้อยคนนักที่จะรู้ว่า

สิ่งที่เรียกว่าขุมพลังแห่งภูตนั้นแท้จริงแล้วเป็นพลังแก่นวิญญาณที่เหลือไว้โดยราชาภูตองค์สุดท้ายหลังจากการตายของเขา

พลังแก่นวิญญาณนี้ถูกผนึกไว้ในที่ลับ สามารถช่วยราชินีภูตองค์ต่อไปในการฝึกฝนและทำความเข้าใจ

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของขุมพลังเท่านั้น

แม้แต่สวรรค์และโลกก็ไม่สามารถเก็บรักษาแก่นวิญญาณระดับจักรพรรดิได้อย่างสมบูรณ์ อย่าว่าแต่สถานที่ลับเลย แค่การจะเก็บรักษาแก่นวิญญาณไว้แม้เพียงบางส่วนก็เป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว

ดังนั้นสำหรับราชินีภูต ขุมพลังแห่งภูตก็เป็นสิ่งที่มีค่ามาก การซ่อมแซมอาการบาดเจ็บของแก่นวิญญาณหรือ? นั่นมันเป็นเพียงคุณสมบัติธรรมดาทั่วไป

เห็นได้ชัดว่าหลงเซี่ยกลืนกินขุมพลังแห่งภูตไปเพราะราชินีภูตรู้สึกถึงรสชาติของขุมพลังแห่งภูตจากเขา

มันแปลกอยู่เหมือนกัน

เขาจะกลืนกินขุมพลังแห่งภูตไปได้อย่างไร

มีร่องรอยของศักดิ์ศรีบนใบหน้าของหลงเซี่ย แม้ว่าเขาจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บและซ่อมแซมร่างวิญญาณจักรพรรดิ หวู่และก้าวไปอีกขั้นจนในขณะนี้พลังวิญญาณของเขาอยู่ที่จุดสูงสุด แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านต่อหน้าราชินีภูต

ระดับจักรพรรดิมันน่ากลัวมาก

แต่เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้า

การฟื้นฟูร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่ไม่สามารถทำอย่างเงียบ ๆ ได้ ยังไงมันก็จะนำไปสู่ปัญหาและแม้แต่ราชินีภูตอย่างแน่นอน

แต่เขาก็ทำ

เพราะเขาต้องการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา

ความเสี่ยงนั้นคุ้มค่า

แต่เขาไม่คิดว่าผู้บัญชาการหลิงหลงจะมา

เทวทูตทั้งเก้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและจ้องไปที่หลงเซี่ยด้วยความเกลียดชังเพราะพวกเขาทุกคนรู้ถึงความสำคัญของขุมพลังแห่งภูต

“ไปลงนรกซะ!”

ราชินีภูตยื่นมือออกด้วยความเกลียดชังและปรบมืออีกครั้ง โลกมืดและพลังก็เหมือนกับการล่มสลายของท้องฟ้า

มิติสลายตัว

แผ่นดินก็สั่นสะเทือนและภูเขาก็แกว่งไปแกว่งมา

เมื่อเห็นแบบนี้ หลงเซี่ยก็ระเบิดคำรามพร้อมกับโบกมืออย่างบ้าคลั่ง พลังงานระหว่างสวรรค์และโลกถูกดึงด้วยมือที่มองไม่เห็น และแม้แต่พลังภูตก็ถูกนำเข้าสู่ร่างกายของเขา

นี่คือความน่ากลัวของการ “ยึดสวรรค์” ตราบใดที่มันเป็นพลังงานระหว่างสวรรค์และโลก ไม่ว่าจะเป็นอะไร ทุกอย่างก็เป็นของเขา

เมื่อเผชิญกับการโจมตีของราชินีภูตหลงเซี่ยไม่กล้าที่จะประมาทและใช้ทักษะที่ทรงพลังที่สุดของเขาโดยตรง

กำปั้นของหลงเซี่ยดูเหมือนจะทำให้กำเนิดความลึกลับของจักรวาล

ทั่วท้องฟ้า

แม้แต่เทวทูตทั้งเก้าก็ยังจับการเคลื่อนไหวนี้ไม่ได้

แต่ต่อหน้าราชินีภูต ดูเหมือนว่าเขาจะยังอ่อนแออยู่มาก

หมัดอันน่าสะพรึงกลัวได้ปะทุขึ้นบนท้องฟ้าที่ไร้ขอบเขต แต่ทำได้เพียงชะลอการโจมตีของราชินีภูต และไม่ได้สกัดกั้นมันอย่างสมบูรณ์

หลงเซี่ยขมวดคิ้วและโบกมืออย่างบ้าคลั่ง

เหล่าเทวทูตทั้งเก้าต่างตกตะลึง

ในมือของราชินีภูต พวกเขายังคงต่อต้านซึ่งอยู่ไกลเกินจินตนาการไปได้

แต่มันก็ได้แค่นั้น

เมื่อเผชิญกับพลังอันยิ่งใหญ่นี้ ร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่ซึ่งควบแน่นอยู่ด้านหลังหลงเซี่ยยังคงล้มเหลว และมีแนวโน้มว่าจะสลายตัว เขาต้องถอยอย่างไม่ได้ และกระดูกร้าวเล็กน้อยก็ดังขึ้น

แม้แต่หมัดของเขาก็ไม่สามารถทนต่อความโกรธของราชินีภูตได้

ผู้บัญชาการหลิงหลงโกรธจัด นางบินเข้าไปพร้อมดาบพยัคฆ์ขาวและดวงตาของนางเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “เจ้ากล้าทำร้ายเขาได้ยังไง? ดาบพยัคฆ์ขาว ฆ่ามันซะ”

ร่างของนางเบ่งบานด้วยจิตวิญญาณแห่งดาบอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เจตจำนงดาบแห่งการฆ่าฟันก็ตรงกับหมัดสะท้านฟ้า และต้านทานพลังของราชินีภูตได้อย่างไม่คาดคิด

พวกเขาหยุดการโจมตีของราชินีภูตได้สำเร็จ

เกิดความเงียบขึ้นเล็กน้อย

เทวทูตทั้งเก้าและภูตนับหมื่นไม่เชื่อฉากนี้ ไม่น่าเชื่อว่ามีสิ่งมีชีวิตที่สามารถป้องกันการโจมตีของราชินีภูตได้

“หลิงหลง เจ้า…” หลงเซี่ยยิ้ม

ผู้บัญชาการหลิงหลงตอบอย่างเย็นชา “อย่าเรียกข้าอย่างนั้น”

หลงเซี่ยตกตะลึง ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เขาก็ไม่เสียอาการ แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเสียอาการและสายตาเศร้าสร้อยเล็กน้อย

เขาไม่เข้าใจ

ถ้าหลิงหลงเกลียดเขา

แล้วทำไมนางถึงห่วงกับอาการบาดเจ็บของเขา

ลั่วอู๋มองอย่างกังวล “อย่าเพิ่งจู๋จี๋กัน เราหนีก่อนเถอะ”

คิ้วของพวกเขาขมวดลง

แต่มันก็เป็นความจริง

การป้องกันการโจมตีของราชินีภูตได้ไม่ได้มีความหมายอะไร ท้ายที่สุดพวกเขาก็ได้ใช้กำลังอย่างเต็มที่แล้ว พวกเขาสามารถปลดปล่อยการโจมตีแบบนี้ได้อีกไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ในตอนนี้ คนอื่น ๆ ได้เข้าสู่โลกไหโดยลั่วอู๋แล้ว

แต่ลั่วอู๋เองจะเข้าไปด้วยไม่ได้

อย่างมากที่สุด ก็เข้าไปได้แค่วิญญาณ และร่างกายยังคงอยู่ข้างนอก

“ไปกันเถอะ” แม้จะไม่ได้เจอกันนานหลายปี แต่พวกเขามีความเข้าใจกันได้โดยปริยาย ไม่จำเป็นต้องพูดกันเลย พวกเขาแค่เข้าใจความคิดของกันและกันด้วยการมองเพียงครั้งเดียว

พวกเขาคว้าตัวลั่วอู๋และหนีไป

มันเร็วมากจนภูตไม่สามารถตอบสนองได้ทัน

แน่นอนว่าราชินีภูตเป็นคนแรกที่เคลื่อนไหว นางกระซิบอย่างบ้าคลั่งและแสงแห่งภูตที่น่ากลัวก็ปกคลุมนางอีกครั้ง “จะหนีข้าพ้นสวรรค์และโลกคงจะสูญพันธุ์ไปเสียก่อน!”

ชั่วขณะหนึ่ง ท้องฟ้าดูเหมือนจะพังทลาย หลอมรวมกับพื้นโลก

ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะกลายเป็นความว่างเปล่าไม่รู้จบ

มันไม่ใช่ภาพลวงตา

เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่ราชินีภูตขัดขวางความเป็นจริงด้วยโลกของนางซึ่งเกือบจะเป็นพลังแห่งชีวิต

“พังมันออกไป!”

“พังมันออกไป!”

หลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงไม่ได้เขินอายเลย ความโกรธกำลังผลิบานบนตัวพวกเขา ทำลายช่องว่างของการล่มสลายของสวรรค์และโลก

ลำแสงทั้งสองหายไปอย่างรวดเร็ว