ไหปีศาจ - บทที่ 926 อย่าแตะต้องนาง

บทที่ 926 อย่าแตะต้องนาง

บทที่ 926

อย่าแตะต้องนาง

เสียงที่ดังกะทันหันนั้นทื่อมาก ราวกับว่าพายุฝนฟ้าคะนองพัดมาบนท้องฟ้า น่าวิตกและน่าสิ้นหวัง

ฟังเหมือนไม่ใช่ของจริง แต่เหมือนกับเสียงวิเศษที่ทำให้คนทั่วไปเข้าใจความหมายได้

มันยากที่จะอธิบาย

มันเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย

มันก็เหมือนกับคลื่นมหาสมุทรซัดและเสียงของกระแสน้ำ

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมื่อเสียงนั้นปรากฏขึ้น พลังงานทั้งหมดจะหยุดพลุ่งพล่าน และเกิดความเงียบขึ้นรอบ ๆ

สีหน้าของผู้บัญชาการหลิงหลงดูตระหนก

นางรู้สึกถึงแรงกดดันที่ไร้เทียมทาน

นี่คือ

เทวทูตทำหน้าประหลาดใจและโค้งคำนับอย่างสุภาพ “ยินดีต้อนรับราชินีภูตกลับสู่วัง”

นายพลภูตหนึ่งแสนตน และสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนมองดูแสงจ้าของราชวังภูตด้วยความเกรงกลัว ราวกับว่าพวกเขากำลังมองขึ้นไปยังพระเจ้าของพวกเขาเอง

สิ่งมีชีวิตที่ปกคลุมไปด้วยแสงแห่งภูตค่อย ๆ ลอยลงมาอย่างช้า ๆ ไม่มีใครมองเห็นรูปร่างหน้าตาของสิ่งมีชีวิตนั้น แม้ว่าจะเป็นผู้บัญชาการหลิงหลง แสงแห่งภูตก็เหมือนกับท้องฟ้าที่ร่วงหล่นมา

ใช่แล้ว

ราชินีภูตกลับมาแล้ว

“มันจบแล้วจริง ๆ” ลั่วอู๋หน้าเสียมาก

ถ้าราชินีภูตปรากฏตัวขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขากล้ามาใกล้ราชวังภูตได้ยังไง? อย่างมากที่สุด พวกเขาก็แค่ข่มขู่ราชินีภูตและช่วยชีวิตหลี่หยินด้วยการยกเรื่องการฆ่าล้างภูตมาขู่

แต่ตอนนี้มันจบลงแล้ว

ก่อนที่พวกเขาจะมาที่ราชวังภูต

ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

กองทัพนายพลผีและหน่วยหมาป่าจันทราเงินเสียหายหนักมาก แม้จะอัญเชิญออกมา ก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของราชินีภูตทันทีและคงไม่รอด

ลั่วอู๋กัดฟัน ไหนบอกว่าราชินีภูตไม่อยู่ที่นี่ไง แล้วเขาจะกลับมาอย่างกะทันหันได้ยังไง? นี่มันแย่มาก

ไม่สามารถหลบหนีได้แล้วในตอนนี้

ในระยะใกล้เช่นนี้ ไม่มีใครสามารถหนีต่อหน้าตัวตนระดับจักรพรรดิได้

โดมู่เซียนจุนรู้สึกละอายใจและกล่าวอย่างเคารพว่า “พวกเราไร้ความสามารถ ปล่อยให้ราชวังภูตถูกคุกคามได้ ต้องขอบคุณที่ท่านกลับมาได้ทันเวลา เราสามารถหยุดมนุษย์ที่น่ารังเกียจนี้ได้”

“พลังของพยัคฆ์ขาวไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะต้านทานได้ ไม่จำเป็นต้องละอายใจไป”

เสียงของราชินีภูตยังคงฟังดูเหมือนอยู่ในความฝัน แต่พลังที่น่าสยดสยองก็ปรากฏอยู่ในนั้น สวรรค์และโลกเสียสมดุล และเขตแดนแห่งการสังหารก็สลายไป

ผู้บัญชาการหลิงหลงรู้สึกกดดันอย่างมาก

สมแล้วที่เป็นระดับจักรพรรดิ

แม้จะไม่ลงมือ แต่แค่ยืนนิ่ง ๆ ก็เพียงพอที่จะสยบทุกสิ่งได้

นางดูเหมือนจะสงบลงเล็กน้อย “ข้ากำลังตามหาใครบางคนอยู่”

“ไปให้พ้น”

คลื่นเสียงสั่นสะเทือนออกมา

ผู้บัญชาการหลิงหลงสั่นจนถอยออกไปสามก้าวทันที นางหายใจเข้าลึก ๆ และกำดาบพยัคฆ์ขาว ดูเหมือนนางจะไม่กลัวเลย

“โห? ถอยหลังไปเพียงแค่สามก้าว แถมพลังของพยัคฆ์ขาวก็ยังยอดเยี่ยมมาก” ราชินีภูตชมเชยผู้บัญชาการหลิงหลง

ผู้บัญชาการหลิงหลงดูสงบ แต่แววตาที่บ้าคลั่งของนางไม่ได้หายไป นางก้าวไปข้างหน้าพร้อมดาบของนางและคำราม “ข้าต้องการตามหาใครบางคน อย่าหยุดข้า มิฉะนั้นข้าจะทำลายเทวทูตทั้งเก้าและนายพลภูตทั้งแสนในราชวังภูตของเจ้า”

ทุกคนตกตะลึง

ณ จุดนี้นางยังคงบ้าอยู่

นางกำลังข่มขู่ราชินีภูต

ลั่วอู๋เข้าใจจุดประสงค์ของผู้บัญชาการหลิงหลง นางต้องการศึกษาอีกฝ่ายด้วยการขู่ราชินีภูตให้ยอมประนีประนอมโดยอ้างว่าจะฆ่าล้างภูต แต่มันเปลี่ยนทัศนคติของนาง

มันไม่เหมือนภัยคุกคามอีกต่อไป มันเหมือนเป็นการยั่วยุ

ยิ่งกว่านั้น เทวทูตทั้งเก้าและนายพลภูตไม่ได้อยู่ในกำมือของนาง แต่พวกเขาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของราชินีภูต คำขู่ของนางจึงไม่มีน้ำหนักจริง ๆ

ร่างของราชินีภูตถูกปกคลุมไปด้วยแสงแห่งภูต แม้ว่านางจะมองไม่เห็นร่างกายและท่าทีของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แถมไม่ได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจนด้วย แต่กลิ่นแห่งการทำลายล้างสวรรค์และโลกจะไม่หลอกลวงผู้คนแน่

“เจ้าขู่ข้ารึ?” ราชินีภูตพูดช้า ๆ

ผู้บัญชาการหลิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ใช่”

“ผู้ชายที่เจ้ากำลังตามหาอยู่ภายใต้วังภูตของข้าสินะ?”

“ประมาณนั้นแหละ”

ราชินีภูตเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนนางจะคิดอะไรบางอย่าง ครู่ต่อมาสวรรค์และโลกแตกสลาย ในความว่างเปล่าที่ไร้ที่สิ้นสุด ดวงดาวนับไม่ถ้วนถูกทำแตกสลาย และเสียงของเขาก็น่ากลัวมาก

“มีคนขโมยขุมพลังภูต!”

คำพูดของราชินีภูตทำให้เทวทูตทั้งเก้าตกใจ

อะไรนะ!

ขโมยขุมพลังภูต

ขุมพลังภูตเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง มีเพียงราชาภูตของราชวงศ์ในอดีตเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าสู่พื้นที่ลับและเข้าใกล้ขุมพลังภูตได้ แต่ตอนนี้มีคนกำลังขโมยมันไป!

“อย่างที่คิดมนุษย์นั้นสมควรตาย!”

เมื่อราชินีภูตโกรธ ภูเขาและแม่น้ำก็ถูกทำลาย

จะเห็นได้ว่านางเกลียดมนุษย์มาก

กลุ่มของแสงแห่งภูตวูบวาบราวกับจะหายไป ผู้บัญชาการหลิงหลงคำรามต่ำ “เจ้าคิดจะทำอะไร!”

“ก่อนอื่นข้าจะจัดการผู้ที่ขโมยขุมพลังภูตก่อน ไม่มีใครสามารถหลบหนีได้ พวกมันทั้งหมดจะต้องตาย!” เห็นได้ชัดว่าราชินีภูตอยู่ในความโกรธ

มือของผู้บัญชาการหลิงหลงสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกแบบนั้น

“หยุดนะ!” ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่รู้ว่าทำไมนางถึงมีจิตสังหารในสายตาของนาง ทันใดนั้น เขตแดนแห่งการฆ่าก็เปิดออกอีกครั้งและทะลุผ่านพันธนาการของราชินีภูต

“เจ้าจะหยุดข้ารึ?” ราชินีภูตหัวเราะอย่างโกรธเคือง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าจะหยุดข้างั้นรึ?”

ผู้บัญชาการหลิงหลงกัดฟันของนาง “ข้าไม่เพียงแค่จะหยุดเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”

หลังจากนั้นนางก็พุ่งเข้าไปพร้อมกับดาบของนาง และเงาของพยัคฆ์ขาวก็ปรากฏขึ้นข้างหลังนางอีกครั้ง แม้จะเผชิญกับพลังของราชินีภูต นางก็ไม่ได้มีความขลาดกลัวแม้แต่น้อย และส่งเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว

ลั่วอู๋รู้ว่าผู้บัญชาการหลิงหลงไม่ได้บ้า

นางต้องการรั้งราชินีภูตไว้และซื้อเวลาให้กับหลงเซี่ย

มีเสียงเสียงดังมากที่นี่ หลงเซี่ยต้องสัมผัสได้แน่ ตราบเท่าที่เขาเลือกที่จะหลบหนี ก็มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะสามารถหลบหนีได้

และหากลั่วอู๋ต้องการหลบหนี เวลาที่ดีที่สุดที่จะหนีก็คือตอนที่ราชินีภูตไปหาหลงเซี่ย

น่าเสียดายที่เวลานั้นหายวับไป

“ดาบแห่งการสังหาร!”

ผู้บัญชาการหลิงหลงใช้ทักษะดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของนางโดยตรง และดูเหมือนว่าทั้งร่างจะกลายเป็นดาบ ด้วยพลังแห่งเสืออันน่ากลัว นางแทบจะฆ่าคนทั้งโลกได้

“ถ้าเจ้าอยากตายนัก ข้าจะฆ่าเจ้าก่อนก็ได้” ราชินีภูตปรบมือของนาง

ฝ่ามือมนตราขนาดใหญ่ราวกับภูเขาตกลงมาจากท้องฟ้า ด้วยพลังแห่งการทำลายล้างโลก นางตบมันลงอย่างแรงและปะทะกับดาบแห่งการสังหารที่ดุร้าย

ฮึ่ม!

ดาบพยัคฆ์ขาวส่งเสียงร้องโหยหวน

ผู้บัญชาการหลิงหลงถูกตบกระเด็นออกไป

ลมปราณของนางไม่เป็นระเบียบ แม้ว่านางจะดูอึดอัดมาก แต่ปากและจมูกของนางก็เริ่มมีเลือดไหลออกมา ดูเหมือนว่านางจะพอทนได้ แสงบนดาบพยัคฆ์ขาวกะพริบและยังไม่ถูกทำลาย

สามารถรับการโจมตีของราชินีภูตได้

เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะได้รับรู้ถึงพลังของผู้บัญชาการหลิงหลง

แม้แต่ราชินีภูตก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ความอาฆาตยังคงพลุ่งพล่านบนร่างของผู้บัญชาการหลิงหลงทำให้นางโกรธอีกครั้ง “ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

แสงแห่งภูตที่น่ากลัวส่องลงมาที่ผู้บัญชาการหลิงหลง

คราวนี้ ราชินีภูตโกรธมาก

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ บรรยากาศที่ครอบงำได้ปรากฏขึ้น และพลังงานทั้งหมดระหว่างสวรรค์และโลกถูกดึงดูดด้วยพลังบางอย่าง

เงาเสมือนขนาดมหึมาของวิญญาณที่ทรงพลังก็ปรากฏขึ้นใต้วังภูตราวกับเป็นพระเจ้า

เงาเสมือนนี้เหมือนกับหลงเซี่ย

ในเวลาเดียวกัน ปีศาจที่ดูเหมือนมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นช้า ๆ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความน่าหวาดกลัว ดวงตาของเขาเย็นชา และพลังงานทั่วท้องฟ้าดูเหมือนจะถูกช่วงชิงไป และหลั่งเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เงาขนาดใหญ่ของเหล่าทวยเทพค่อย ๆ แข็งตัว

“ร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่!” ลั่วอู๋ดูเหมือนจะเห็นแสงความหวังริบหรี่ในความมืด

ถ้าคนนี้ไม่ใช่หลิงเซี่ยเขาจะเป็นใครได้อีก

ลมปราณของเขาตอนนี้มากกว่าปกติ

เขาเห็นหลงเซี่ยบินอยู่ และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาก็สยบโลก หมัดของเขาระเบิดออก และท้องฟ้าเต็มไปด้วยเงาสั่นสะเทือน ซึ่งกระจายแสงภูตออกไปโดยตรง

“อย่าแตะต้องนาง!”

หลงเซี่ยระเบิดพลัง และมายืนบังหน้าผู้บัญชาการหลิงหลง