ไหปีศาจ - บทที่ 943 ข้าไม่มีคุณสมบัติ

บทที่ 943 ข้าไม่มีคุณสมบัติ

บทที่ 943

ข้าไม่มีคุณสมบัติ

พวกลั่วอู๋รีบบินไปทางเสาผนึกมนตราอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นอะไรมากมายระหว่างทาง

กองทัพของนรกมนตรากำลังรวมตัวกันอย่างเป็นระเบียบ แน่นอนว่ามันเป็นเพียงเบื้องต้นเท่านั้น ยังมีปีศาจอีกหลายตัวที่ไปตามทางของตัวเอง โดยไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่า “การเกณฑ์ทหาร”

ท้ายที่สุด ปีศาจที่เกิดในนรกมนตราก็เกิดมาพร้อมกับธรรมชาติของการแหกกฎ

ยังมีหนทางอีกยาวไกลเพื่อรวมพลังแห่งนรกมนตราทั้งหมดให้เป็นหนึ่ง

แน่นอน ปรมาจารย์ปีศาจทั้ง 9 สามารถใช้การบังคับโดยตรงเพื่อบังคับให้ปีศาจเหล่านี้ยอมจำนน แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่กลุ่มคน สิ่งที่พวกเขาต้องการคือกองทัพ

ดังนั้นต้องใช้เวลา

แต่อารมณ์ของลั่วอู๋ยังคงต่ำลง

“ช่างน่าประหลาดใจ” ฉูจงฉวนถอนหายใจและพูดว่า “สถานที่แห่งความโกลาหลอย่างนรกมนตราก็สามารถรวมกันได้ ถ้า นรกมนตรามาถึงโลกจริง ๆ ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถต้านทานได้เลย”

แม้ว่าพื้นที่ของนรกมนตราอาจมีขนาดเพียงหนึ่งในห้าของโลกมนุษย์ แต่ปีศาจเหล่านี้ล้วนมีประสิทธิภาพในการต่อสู้

ในเผ่าพันธุ์มนุษย์ หนึ่งในสิบของผู้คนจะมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ฝึกพลังวิญญาณ

อีกเก้าในสิบที่เหลือเป็นคนธรรมดา

แม้จะเป็นเพียงอสูรระดับทองแดงตัวเล็ก ๆ ก็ยากที่คนธรรมดาจะต้านทานได้

หยู่เฮาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เราจะไม่ปล่อยให้ปีศาจบุกมาได้”

นี่คือฉันทามติของพวกเขา

“เราต้องทำอะไรไหม? เราสามารถสร้างความเสียหายได้บ้างรึเปล่า?” หลินยู่หลันกระซิบข้อเสนอของนาง

ลั่วอู๋ส่ายหัว “พลังการทำลายของเรามีจำกัด อย่างมากเราก็สามารถฆ่าปีศาจที่ทรงพลังได้หลายตัวและทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ได้ แต่เราจะเปิดเผยตัวเองด้วยเหตุนี้ มันได้ไม่คุ้มเสีย”

แม้ว่าทุกคนจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่ก็ต้องยอมรับ

สำหรับพวกเขา การปกป้องตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

พวกเขาใกล้จะถึงเสาผนึกมนตราแล้ว

ในเวลานี้ แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน แผ่นดินแตกร้าว มีรอยแตกนับไม่ถ้วน แผ่นดินที่หนักอึ้งดูเหมือนจะกลายเป็นกระจกที่แตกออก

ฝูงชนตกใจ

เกิดอะไรขึ้น

ปีศาจนับไม่ถ้วนรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวและหนีไป

“ระวัง” ลั่วอู๋ร้องออกมาเบา ๆ

พวกเขาเตรียมพร้อม แต่ไม่พบภัยอันตรายใด ๆ หลังจากสังเกตอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเขาพบว่านี่ดูเหมือนจะเป็นแผ่นดินไหวธรรมดา

ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่ มันไม่ใช่แผ่นดินไหวปกติแน่ ที่มาของแผ่นดินไหวอยู่ในทิศทางเดียวกับเสาผนึกมนตรา”

สีหน้าทุกคนเคร่งเครียดเล็กน้อย

มันยากที่นรกมนตราจะโจมตีเสาผนึกมนตราไม่ใช่รึ?

“ไป ไป” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ในโลกไหก่อน ถ้ามีคนมากและกลิ่นก็ปนเปกันเกินไปและจะถูกเจอตัวได้ง่าย”

ไม่มีการคัดค้าน

หลังจากใส่พรรคพวกลงในโลกไหแล้ว ลั่วอู๋ก็รีบบินไปที่เสาผนึกมนตรา

ตู้ม!

ตู้ม!

โลกสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งลั่วอู๋เข้าใกล้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

“หืม? ดูเหมือนว่าไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนของปราณมนตรา แต่พลังจากเสาผนึกมนตรากำลังระเบิดออกมา” ลั่วอู๋พบสาเหตุ

ท้ายที่สุดเขาเคยควบคุมพลังของเสาผนึกมนตรา

เขาคุ้นเคยกับพลังนี้

เกิดอะไรขึ้นกัน

“ไปให้พ้น!”

เสียงคำรามดังลั่นเขย่าแผ่นดิน

ราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา

“ท่านเจ้าสำนัก?” ลั่วอู๋รู้สึกว่าเสียงของเขาคุ้นเคย

ในเวลาต่อมา ร่างหนึ่งก็บินออกจากภูเขาที่มีเสาผนึกมนตราตั้งอยู่ ลมปราณของร่างนี้น่ากลัวมากจนคนไม่สามารถมองโดยตรงได้

เทียบไม่ติด

นี่เป็นความคิดแรกที่เข้ามาในหัวของลั่วอู๋

เขารีบหลบสายตาทันที เมื่อเผชิญกับตัวตนเช่นนั้น แม้จะชำเลืองมองก็อาจถูกสังเกตได้

“เจ้าโง่ แล้วเจ้าจะเสียใจ!” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมองไปยังเสาผนึกมนตราอย่างเย็นชา จากนั้นก็กำลังจะจากไป แต่เขาสังเกตเห็นลมปราณพิเศษ

เขามองลงไปและไม่พบอะไรเลย

ดังนั้นเขาจึงไม่อยู่ต่อ และจากไปอย่างโกรธเคือง

ลั่วอู๋สังเกตเห็นว่าตัวตนอันน่าสยดสยองนั้นจากไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าขยับตัว หลบซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมิด จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน

ภูเขาไม่สั่นไหวอีกต่อไป

ความหวาดกลัวไม่ปรากฏอีกต่อไป

ในที่สุดลั่วอู๋ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “น่ากลัวเกินไปแล้ว ลมปราณแบบนั้น ปรมาจารย์ปีศาจทั้ง 9 ไม่น่าจะมาที่นี่ไม่ใช่หรือ?”

เขาไม่ได้เดาต่อ แต่เลือกที่จะปีนขึ้นไป

ในตอนแรก การปีนเขาเป็นเรื่องยากมาก แต่สำหรับลั่วอู๋ตอนนี้ มันยากอะไรเลย ดาบของลั่วอู๋บินออกไป และลมสีดำก็ยากจะหยุดเขาได้

“ท่านเจ้าสำนัก” เมื่อมาถึงเสาผนึกมนตราที่คุ้นเคย ลั่วอู๋ก็เรียกเบา ๆ

ลมปราณในเสาผนึกมนตราขึ้น ๆ ลง ๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่สงบมาก อาจเป็นเพราะเพิ่งปล่อยพลังไป และไฟบนเสาก็สลัวไปนิด

เสียงของเฮาดังขึ้นช้า ๆ “ลั่วอู๋รึ? เจ้ามาได้ยังไง?”

เขาดูประหลาดใจ

เดิมทีเขาคิดว่าลั่วอู๋จะไม่มีวันกลับเข้ามาในนรกมนตราอีกในชีวิต

“คือมันเป็นแบบนี้” ลั่วอู๋ให้คำอธิบายอย่างรวดเร็ว

เฮาถอนหายใจ “โชคดีที่เจ้ามาช้าไปหน่อย ถ้าเจ้ามาเร็วกว่านี้ เจ้าคงจบสิ้นไปแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วอู๋ถามอย่างประหม่า

“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเพิ่งจะมา”

ลั่วอู๋ตกใจมาก ปรากฏว่าภาพอันน่าสยดสยองที่เขาเพิ่งได้สัมผัสไปคือปรมาจารย์ปีศาจจริง ๆ แถมยังเป็นปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงที่รับมือยากมากด้วย

โชคดีที่เขามาสายไปหน่อย

โชคดีที่เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจากไป เขาไม่ได้สำรวจบรรยากาศรอบ ๆ ตัวอย่างระมัดระวัง

ลั่วอู๋ถามอย่างระมัดระวัง “ท่านเจ้าสำนัก เหตุใดปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงถึงมาหาท่าน?”

“เจ้าน่าจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของนรกมนตราแล้วสินะ”

“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมาขอความร่วมมือ”

ลั่วอู๋ตกใจ “ไม่มีทาง”

ปรมาจารย์ปีศาจจะมาพบเจ้าสำนักเพื่อขอความร่วมมือซึ่งกันและกัน แปลว่าทั้งสองฝ่ายอยู่ในระดับเดียวกัน

“เขามาด้วยตัวเขาเอง นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในแผนของปรมาจารย์ปีศาจตนอื่น” เฮากล่าว “เขาสัญญาว่าถ้าข้าร่วมมือกับเขา นรกมนตราจะครอบครองโลกและมนุษย์จะได้รับที่ดินแดนบริสุทธิ์ให้อาศัยอยู่”

ในขณะนี้ลั่วอู๋ไม่สามารถสงบลงได้เลย เขาพูดอย่างเร่งรีบ “ท่านเจ้าสำนัก การร่วมมือกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเท่ากับการยื่นเนื้อให้เสือ! โปรดคิดให้รอบคอบด้วย”

“โอ้ ข้าต้องการให้เจ้าเตือนข้าเรื่องนั้นด้วยรึ?” เฮาพูดด้วยรอยยิ้ม

ลั่วอู๋โล่งใจ

ใช่ เขารู้ความจริงอยู่แล้ว ท่านเจ้าสำนักจะไม่คิดรอบคอบได้อย่างไร

แต่เขาก็วิตกกังวลไปด้วย นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพูดคำโง่ ๆ เช่นนั้นออกไป

“ดินแดนบริสุทธิ์เพียงผืนเดียวไม่เพียงพอต่อการดำรงอยู่ของมวลมนุษยชาติทั้งหมด หากข้าเห็นด้วยกับเขา แสดงว่ามนุษย์ที่ร่วมชาติจำนวนมากจะต้องถูกทอดทิ้ง” เฮาหัวเราะเยาะเย้ยตนเอง “ต่อให้มนุษย์ของเราจะแพ้ โลกจะล่มสลาย ข้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะตัดสินใจเรื่องนี้แทนมนุษย์ทั้งหมด”

เมื่อลั่วอู๋ได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเคารพ

ในฐานะระดับจักรพรรดิคนสุดท้ายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เจ้าสำนักยังเป็นเสาหลักทางจิตวิญญาณของราชวงศ์มังกรเร้นกายทั้งหมด อันที่จริง เขาเป็นคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดในการเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์มนุษย์

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าเขามีคุณสมบัติที่จะตัดสินใจเรื่องแบบนั้นได้

เพราะทุกชีวิตสมควรได้รับความเคารพ

อาจเป็นอุดมคติ

บางครั้งเพื่อประโยชน์ของส่วนรวมต้องมีการเสียสละ

แต่ไม่มีใครมีคุณสมบัติที่จะบังคับให้ผู้อื่นเสียสละเพื่อส่วนรวมได้