ไหปีศาจ - บทที่ 944 กระต่ายมนตรา

บทที่ 944 กระต่ายมนตรา

บทที่ 944

กระต่ายมนตรา

เมื่อได้รู้ทัศนคติของเจ้าสำนัก ลั่วอู๋ก็โล่งใจมาก

เป็นการยากที่จะเข้าใจว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงต้องการทำอะไร

ลั่วอู๋ถามคำถามของเขา และเจ้าสำนักก็รู้สึกสับสนเช่นกัน “ข้าก็ไม่แน่ใจ บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงกลายร่างเป็นปีศาจ”

ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเคยเป็นมนุษย์ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นสิ่งที่อยู่ตรงกันข้าม

ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะติดปราณปีศาจเท่านั้นเกรงว่าคงไม่น่าเชื่อถือ

ท้ายที่สุด มีคนเพียงไม่กี่คนในเผ่ามนุษย์ทั้งหมดที่ถูกเปลี่ยนเป็นปีศาจ บุคคลที่ทรงพลังเช่นนี้สามารถแปลงร่างและกลายเป็นปีศาจได้อย่างไร?

แต่ถึงจะไม่เข้าใจ ลั่วอู๋ก็ห่วงเรื่องจุดประสงค์ของเขาเองมากกว่า

“ข้าไม่คิดเลยว่านี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมราชินีภูตก่อเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง” เจ้าสำนักดูมีอารมณ์มาก “และข้าก็ไม่ได้เป็นใบหน้าที่แท้จริงของราชินีภูตในตอนแรกด้วย”

ในตอนนั้น เขาและท่านหม่าเฉินเป็นผู้ขัดขวางไม่ให้ราชินีภูตก่อปัญหาไปมากกว่านั้น

เขาเป็นคนคิดค้นวิธีที่จะบรรเทาคำสาปเพื่อที่จักรพรรดิคนเก่าจะไม่ตายทันที

ในการสู้รบ ราชินีภูตไม่เคยแสดงใบหน้าที่แท้จริงของนาง ดังนั้นแม้แต่เขาก็จะไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่าย

ลั่วอู๋พยักหน้า “ใช่ เจียโรวเป็นลูกสาวของจักรพรรดิคนเก่าและราชินีภูต ตอนนี้ข้าเกรงว่ามีเพียงจักรพรรดิคนเก่าเท่านั้นที่สามารถช่วยเจียโรวเปลี่ยนกลับมาได้”

“เจ้ากำลังตามหาหลี่ชิสินะ” เจ้าสำนักเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าถูกกักขังอยู่ชั่วคราว ข้าเกรงว่าจะช่วยเจ้าไม่ได้”

ลั่วอู๋ตกใจ “ไม่นะ”

ต้องเจอสถานการณ์แบบไหนกันถึงสามารถกักขังเจ้าสำนักได้

“มันเป็นเรื่องจริง แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย ข้าแค่ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่” เจ้าสำนักกล่าว

ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด?

เกรงว่าผู้ที่สามารถต่อสู้กับเจ้าสำนักได้ก็ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิเช่นกัน

ลั่วอู๋รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “แล้วข้าจะทำยังไงดี จักรพรรดิคนเก่าถูกเนรเทศไปยังความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตไปนานแล้ว ยิ่งเขาอยู่ที่นั่นนานเท่าไหร่เขาก็ยิ่งอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น”

“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก” เจ้าสำนักกล่าวว่า “วิชาจักรพรรดิมังกรเป็นทักษะระดับยอดของโลก ตอนนี้หลี่ชิได้ไปถึงมิติวิญญาณระดับเพชรแล้ว สภาพแวดล้อมของความว่างเปล่าไร้ขอบเขตไม่สามารถทำร้ายเขาได้อีกต่อไป สิ่งที่เขาทุกข์ใจมากที่สุดในตอนนี้คือเขาหาทางกลับมาไม่ได้”

ลั่วอู๋รีบถาม “มีวิธีช่วยเขาไหม?”

“บางทีก็อาจจะมีวิธี” เขาไม่แน่ใจ

“ไม่ว่ามันจะต้องทำยังไง เราจะพยายาม” ลั่วอู๋พูดอย่างหนักแน่น

เจ้าสำนักทุกข์ใจ “มันยุ่งยากมาก ๆ และวิธีนี้ก็อันตรายเกินไป บอกตามตรง ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำเช่นนั้นเลย”

“ถ้ามันได้ผล ข้าไม่กลัวอันตรายหรอก”

เฮาลังเลอยู่เป็นเวลานาน แต่ก็กล่าวว่า “หนึ่งในเก้าปรมาจารย์ปีศาจมีปีศาจที่ต้นกำเนิดเป็นสัตว์ร้ายที่หายากและว่างเปล่าอย่างยิ่ง กระต่ายมนตรา”

หลังจากการอธิบายของเจ้าสำนัก ลั่วอู๋ก็ค่อย ๆ ได้รู้อะไรบางอย่าง

กระต่ายมนตรา เกิดในความว่างเปล่า เป็นสัตว์วิญญาณลึกลับชนิดหนึ่ง มันเป็นสัตว์ร้ายแห่งความว่างเปล่า มันเกิดมาพร้อมกับความสามารถในการเดินทางผ่านห้วงมิติและแม้แต่ห้วงมิติแห่งความว่างเปล่า

ความสามารถในการเดินทางผ่านห้วงมิติและแม้แต่ห้วงมิติแห่งความว่างเปล่านั้นดีที่สุด

เกรงว่าสัตว์วิญญาณที่มีพลังอำนาจเช่นนี้ล้านปีจะเกิดมาเพียงตัวเดียวเท่านั้น

กระต่ายมนตราไม่เก่งในการต่อสู้ แต่ต่อให้มันถูกสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิหลายตัวปิดล้อม ก็สามารถหลบหนีด้วยมิติได้อย่างง่ายดาย แน่นอน ว่าถ้ามันไม่เก่งจริง มันคงไม่ได้เป็นระดับจักรพรรดิ

ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสูงสุดทั่วไปก็สามารถถูกมันฆ่าได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

ต่อมามันติดเชื้อจากปราณปีศาจและกลายเป็นปรมาจารย์ปีศาจไปโดยธรรมชาติ

“ขนของกระต่ายมนตราเป็นวัตถุมิติที่มีค่าที่สุด หากเจ้าสามารถเอามันมาได้และเผามันด้วยพลังปราณมังกรแก่นแท้ เจ้าจะสามารถทิ้งเครื่องหมายที่ชัดเจนที่สุดไว้ในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตได้ แน่นอน เครื่องหมายนี้สัมผัสได้เพียง ผู้ที่เชี่ยวชาญพลังวิญญาณมังกรแก่นแท้เท่านั้น” เจ้าสำนักกล่าว

เนื่องจากสามารถสัมผัสเครื่องหมายได้ จึงเทียบเท่ากับการได้พิกัดมิติ

บางทีจักรพรรดิคนเก่าอาจจะกลับมาเองได้

ลั่วอู๋สูดลมหายใจเย็น

มันอันตรายเกินไป

ไปเก็บขนของปรมาจารย์ปีศาจ?

แม้กระต่ายจะดูเหมือนไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ แต่นั่นเป็นกระต่ายที่เป็นปรมาจารย์ปีศาจจะเป็นสัตว์นิสัยดีไปได้ยังไง

ลั่วอู๋กลืนน้ำลาย “ท่านบอกว่ากระต่ายมนตรานี้มักจะขนร่วง ข้าแอบไปหยิบมันมาได้ไหม?”

“เจ้าคิดว่าสัตว์วิญญาณระดับสุดยอดเช่นนี้จะขนร่วงเรี่ยราดหรือ?” เสียงของเจ้าสำนักฟังดูหมดหนทาง

แน่นอนว่าไม่ใช่ ต่อให้ตามหาก็ไม่เจอ

ลั่วอู๋หยุดหัวเราะอย่างขมขื่นไม่ได้ แต่เขานึกคำถามขึ้นได้ว่า “ทำไมกระต่ายที่เชี่ยวชาญเรื่องมิตินี้ถึงออกจากนรกมนตราไม่ได้กัน?”

“ถ้ามันไม่กลายร่างเป็นปีศาจ ปีศาจร้อยตัวก็หยุดมันไม่ได้ น่าเสียดายที่ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจมนตราแล้ว ไม่มีพลังมนตราใดสามารถทะลวงมิติและออกจากนรกมนตราได้”

มันถูกเปลี่ยนเป็นปีศาจ แต่ทำให้กระต่ายมนตรามีจุดอ่อน

ต้องยอมรับว่าราชาหมอกซานเหรินที่เปิดนรกมนตรานี้ขึ้นมานั้นทรงพลังจริง ๆ พวกเขาถึงสามารถสร้างผนึกที่ทรงพลังได้

ลั่วอู๋คิดอยู่นาน แต่เขาก็ยืนกรานว่า “ข้าจะไป”

แม้ว่ามันจะเสี่ยงมาก แต่เขาก็ยังอยากลอง

ในตอนแรกเขาเคยได้ไปอยู่ในท้องของราชาปีศาจอมตะมาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะยอมแพ้เมื่อเขาได้ยินชื่อของปรมาจารย์ปีศาจในครั้งนี้ เขาสามารถลองพยายามได้เสมอ

“อ่า…” เจ้าสำนักถอนหายใจ “ข้าไม่อยากให้เจ้าไปจริง ๆ ด้วยความเร็วของการฝึกฝนของเจ้า มันจะใช้เวลาอีกเพียงไม่กี่สิบปี และเจ้าอาจไปถึงระดับจักรพรรดิได้ด้วยซ้ำ”

เสียงถอนหายใจนี้มีอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย

ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ท่านเจ้าสำนัก ถ้าข้าเห็นสิ่งผิดปกติ ข้าจะไม่ฝืน”

เมื่อพูดเช่นนี้ เฮาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“ข้าไม่รู้ว่าปรมาจารย์ปีศาจตนนี้มีจุดอ่อนหรือเปล่า?” ลั่วอู๋ถามพลางครุ่นคิด

เฮาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ราชาปีศาจอมตะกำลังหลับ อาศัยการซ่อนเร้นลมปราณเพื่อให้สามารถเข้าใกล้ได้ แต่ประสาทสัมผัสของกระต่ายมนตรานั้นเฉียบคมมาก ข้าก็บอกไม่ได้ว่าต้องทำยังไง”

ลั่วอู๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“อย่างไรก็ตาม จิตสังหารของปรมาจารย์ปีศาจตนนี้อ่อนแอที่สุดในบรรดาเก้าตน แน่นอนว่ามันไม่ได้อ่อนแอมากขนาดนั้นนัก เมื่อพันปีก่อน ปรมาจารย์ปีศาจตนนี้ก็ก่อเรื่องชั่วร้ายไว้มากมายเช่นกัน” เฮาให้ข้อมูลบางอย่างแก่เขา

ต่อไป ลั่วอู๋ต้องหาทางเอาเอง

ลั่วอู๋คิดว่า “ท่านเจ้าสำนัก ท่านคิดว่ากระต่ายมนตรานี้จะใกล้ชิดกับสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าตัวอื่น ๆ รึเปล่า”

“หืม? ก็อาจจะนะ” เฮาก็ครุ่นคิดเช่นกัน

สัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าถือกำเนิดในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต

เพราะมันกว้างใหญ่มาก สัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าบางตัวอาจไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันตั้งแต่กำเนิดจนตาย

ดังนั้นสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าจะใกล้ชิดกับสัตว์ชนิดเดียวกันโดยสัญชาตญาณ

ลั่วอู๋รู้เรื่องนี้จากเฉินหมิงหยู่

เพราะเฉินหมิงหยู่ก็บังเอิญตกไปในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต แล้วก็ได้มังกรโบราณมา

“แต่แบบนั้นก็ต้องใช้สัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าเช่นกัน ข้าไม่เคยเห็นสัตว์วิญญาณหายากเช่นนั้นมาก่อนเลย” เฮาพูดด้วยความเสียใจ “เจ้ามีสัตว์วิญญาณแบบนั้นรึ?”

ลั่วอู๋ยิ้มอย่างลึกลับ “บางที… ข้ามี”

วินาทีถัดมา ลั่วอู๋เรียกตวนซีออกมา

ตวนซีเปลี่ยนร่างเป็นงูสีดำตัวใหญ่ที่มีปีกบางบนหลัง ร่างกายของมันมีลวดลายโค้งสีขาวบนร่างกายชัดเจน

นั่นคือการสำแดงของพลังแห่งมิติ