ไหปีศาจ - บทที่ 945 มิติปั่นป่วน

บทที่ 945 มิติปั่นป่วน

บทที่ 945

มิติปั่นป่วน

“สัตว์วิญญาณแห่งความโกลาหล? มีสัตว์วิญญาณเช่นนี้ในโลกด้วยรึ? เด็กคนนี้… “ เฮามองไปที่ลั่วอู๋ “ช่างเป็นความโชคดีที่น่าอิจฉาจริง ๆ”

ลั่วอู๋ไม่คิดจะซ่อนตวนซีไว้

ต่อหน้าเจ้าสำนัก เขาสามารถเผยไพ่ในมือได้โดยไม่ต้องกังวล

เพราะเขารู้ว่าเจ้าสำนักสามารถไว้วางใจได้โดยไม่มีเงื่อนไข

ลั่วอู๋จำได้ว่าตอนที่เขาไปที่ห้องโถงหลิงหยานครั้งแรก หลี่หวู่หยวน รองเจ้าสำนักเคยถามคำถามแปลก ๆ กับเขา แต่ตอนนี้เขาเพิ่งนึกย้อนกลับไป

เหตุใดรองเจ้าสำนักจึงปฏิบัติต่อตนเองอย่างดี

ในตอนนั้น รองเจ้าสำนักคงได้คาดเดาการมีอยู่ของตวนซีแล้ว

“ผู้พิทักษ์…” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าร่องรอยของการบรรลุผุดขึ้นในหัวใจของเขา

ความรู้สึกของดาบเทพพิทักษ์นั้นลึกล้ำขึ้น และเขตแดนแห่งดาบก็ดูเหมือนจะมีเสถียรภาพมากขึ้น

ในท้องฟ้าที่มืดมิด ดวงดาวสีดำ 9 ดวงกะพริบ ลอยอยู่บนท้องฟ้าราวกับว่ามันจะไม่มีวันตก พวกมันไม่เคยเปลี่ยนไป

ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าทุกตนมีอาณาเขตของตนเอง

โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะไม่ล่วงละเมิดเขตซึ่งกันและกัน

เฉพาะเรื่องใหญ่ ๆ อย่างผนึกที่คลายออกมาเมื่อพันปีที่แล้ว วิญญาณชั่วร้ายก็รั่วไหลออกมา และเรื่องเสาผนึกนรกมนตราเมื่อไม่นานมานี้

หลังจากเสาผนึกมนตราได้รับการซ่อมแซมแล้ว ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าที่ล้มเหลวในการทำลายผนึกก็กลับคืนสู่อาณาเขตของตน

ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเริ่มแผนการรวมนรกมนตรา แม้ว่าปรมาจารย์ปีศาจอีกแปดตนจะเห็นด้วย พวกเขาขี้เกียจเกินกว่าจะช่วยและไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

ทั้งหมดนี้จึงเป็นฝีมือของปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียง

ภายใต้สถานการณ์ปกติ จะมีปรมาจารย์ปีศาจเพียงตนเดียวในบางพื้นที่ แน่นอนว่าถ้าไม่ดวงซวยพอก็ยากที่ได้เจอหน้ากัน

อาณาเขตของปรมาจารย์ปีศาจอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของนรกมนตรา

ทันทีที่ลั่วอู๋ก้าวเข้ามาในบริเวณนี้ เขารู้สึกว่ามีแรงกดดันมิติที่แข็งแกร่งในอากาศ และแม้แต่ท้องฟ้าก็ยังสว่างขึ้นเล็กน้อย

หากสัมผัสอย่างถี่ถ้วน เจ้าจะพบรอยร้าวเล็ก ๆ มากมายบนท้องฟ้า

นี่อาจเป็นเพียงภาพนิมิตที่เกิดจากการรั่วไหลของพลังแห่งปรมาจารย์ปีศาจ

“สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดินั้นน่ากลัวมากจริง ๆ” ลั่วอู๋ถอนหายใจยาว

ตอนนี้ความหวังเดียวก็คือมันจะเป็นเหมือนราชาปีศาจอมตะ ปรมาจารย์ปีศาจตนนี้มีข้อบกพร่องบางอย่างและไม่มีพลังการต่อสู้ของจักรพรรดิที่สมบูรณ์ ดังนั้นอย่างน้อยเขาก็มีโอกาสเล็ก ๆ ที่จะหลบหนีได้

ในบริเวณนี้มีปีศาจมากมายที่มีคุณสมบัติมิติ

อาจเป็นเพราะปรมาจารย์ปีศาจ

แน่นอน อาจเป็นไปได้ว่าพลังงานมิติที่นี่หนาแน่น ซึ่งนำไปสู่การกลายพันธุ์อย่างค่อยเป็นค่อยไปของปีศาจที่นี่ ทำให้เกิดคุณลักษณะของมิติ

คุณลักษณะมิติเป็นคุณลักษณะที่น่ายกย่องมาโดยตลอด

มีปีศาจมากมายที่ลั่วอู๋ตื่นเต้นมากที่ได้เห็น

สัตว์วิญญาณที่มีทักษะมิติมีค่ามาก และลั่วอู๋ก็ไม่รับสัตว์วิญญาณตัวใหม่มาเป็นเวลานาน

น่าเสียดายที่ลั่วอู๋ทำไม่ได้

การเคลื่อนไหวใด ๆ อาจทำให้ปรมาจารย์ปีศาจรู้ตัว หรือแม้กระทั่งสร้างความไม่พอใจ

จะประมาทไม่ได้

“ปรมาจารย์ปีศาจอยู่ที่ไหน?” ฉูจงฉวนถามด้วยเสียงต่ำ

ตรงหน้าพวกเขาคือพื้นที่รกร้างว่างเปล่า แม้แต่ภูเขาก็ไม่มีให้เห็นได้ เพียงแค่ชำเลืองมองก็จะเห็นพื้นที่รกร้างว่างเปล่านี้เต็มไปด้วยวัตถุมนตราที่มีคุณสมบัติมิติ

ในตอนแรก การตามหาราชาปีศาจอมตะไม่ใช่เรื่องยาก เพราะมันสร้างวังสำหรับตัวมันเอง และถึงกับมีทหารยามจำนวนนับไม่ถ้วน ทั้งหมดก็เพื่อการนอนหลับที่ดีของมัน

แต่กระต่ายมนตรานั้นแตกต่างออกไป

มันไม่ชอบนอน

หรืออาจกล่าวได้ว่าสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่านั้นจะไม่หลับใหล เพราะพวกมันอาศัยอยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด หากพวกมันนอนหลับ พวกมันจะเข้าไปพัวพันกับกระแสมิติได้ง่าย

เนื่องจากความสามารถในการใช้มิติอันทรงพลัง ไม่มีใครสามารถคุกคามความสะดวกสบายของมันได้ และมันก็อยู่คนเดียวตั้งแต่เกิด ดังนั้นจึงไม่ชอบมียามมาคอยเฝ้า

ฝูงชนตกอยู่ในความสับสน

ไม่มีที่ใดในดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่นี้ที่เหมือนกับสถานที่ที่ปรมาจารย์ปีศาจจะอาศัยอยู่

ในเวลานี้ หลี่หยินเริ่มพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะอยู่ด้านบนสุด”

ทุกคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

เนื่องจากพลังงานมิตินั้นแรงเกินไป นำไปสู่ความผิดปกติของการบิดเบือนมิติ มีความปั่นป่วนนับไม่ถ้วน ผู้คนก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ในอากาศได้

“แน่ใจรึหลี่หยิน?” ลั่วอู๋ถาม

หลี่หยินชะงัก “ก็ไม่น่าจะผิด”

การควบคุมแก่นแท้แห่งมิติของนางมาถึงระดับที่สี่แล้ว ในสภาพแวดล้อมนี้ นางสามารถรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของพลังงานในมิติได้เป็นอย่างดี

ดังนั้นนางจึงรู้สึกได้ว่าเบื้องหลังพลังงานในมิติที่วุ่นวายนั้นมีมวลพลังงานที่น่ากลัวและไม่อาจต้านทานได้อยู่

“งั้นขึ้นไปดูกัน”

ว่าแล้วพวกเขาทั้งหมดก็บินขึ้นไปบนฟ้า

ตู้ม!

ตู้ม!

พลังงานมิติที่หนาแน่นนั้นกระทบกัน ราวกับสายฟ้าสีขาวที่คำรามอย่างต่อเนื่อง ล้อมรอบไปด้วยเศษซากมิติที่แตกสลาย

ถ้าไม่ระวัง ก็จะตกอยู่ในมิติที่ปั่นป่วนและถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

โชคดีที่มิติวิญญาณของลั่วอู๋ได้ไปถึงระดับเพชรแล้ว และเขาไม่กลัวมิติปั่นป่วน

แต่ยิ่งบินสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกหนักขึ้นเท่านั้น

มันไม่ได้เป็นเพียงความปั่นป่วนของมิติเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีภูเขาทำลายล้างอยู่เหนือหัวของพวกเขาซึ่งกลิ้งลงมาอย่างต่อเนื่องและความเร็วของทุกคนก็ช้าลงเรื่อย ๆ

ในเวลาเดียวกัน ลั่วอู๋ก็รู้สึกหวาดเสียวเช่นกัน

เขาพูดอย่างเด็ดขาด “พวกเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ในโลกไหก่อน”

ไม่มีการคัดค้าน

เราทุกคนพบว่ามีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจต้านทานได้ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ ในระยะการรับรู้

ลั่วอู๋เรียกตวนซีออกมา ตอนนี้ตวนซีดูเหมือนนกโบราณที่มีส่วนโค้งสีขาวที่แข็งแกร่งบนร่างกายของมัน มันดูแปลกมาก

“เอาล่ะ ขึ้นไปกันเถอะ” ลั่วอู๋ตบตวนซีที่ด้านหลัง

ตวนซีร้องเสียงยาว จากนั้นก็บิดร่างของมันเพื่อบินผ่านมิติด้วยความเร็วที่สูงมาก บินขึ้นไปโดยไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ ราวกับปลาในน้ำ โดยไม่สนใจความปั่นป่วนของมิติ

นี่คือความแข็งแกร่งของสัตว์วิญญาณแห่งความเปล่า

ในที่สุด หลังจากฝ่าขึ้นมาเป็นเวลานาน จู่ ๆ พลังงานมิติก็สงบลง

ลั่วอู๋ตกใจมาก

มันผิดปกติแต่ผิดปกติในทางที่ดี

ในฐานะสัตว์วิญญาณแห่งความเปล่าชั้นสูง กระต่ายมนตราก็คงไม่แปลกเกินไป

เบื้องหน้าเขาคือความว่างเปล่าที่ต้องห้ามอย่างเด็ดขาด ราวกับว่าอยู่ในห้วงเวลาและมิติที่ไม่ได้เป็นของนรกมนตรา แม้แต่ดาวมนตราทั้งเก้าก็ไม่ปรากฏในขอบเขตการมองเห็นอีกต่อไป

ลั่วอู๋เห็นแสงสลัวในระยะไกล

เขารู้สึกสั่นสะท้าน

แม้แต่ตวนซีก็ยังคำราม บ่งบอกถึงอันตรายที่อยู่ข้างหน้า

ลั่วอู๋กัดฟัน “ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน เราก็ต้องขึ้นไปดู”

ตวนซียังคงบินไปต่อไป

กลุ่มแสงอ่อน ๆ นั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงลั่วอู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะใช้นัยน์ตาปีศาจ แต่ก็พบว่ายังคงมองไม่ทะลุแสงนั้น

“ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไร” ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เมื่อเข้าไปใกล้

ในที่สุดลั่วอู๋ก็เห็นสิ่งที่อยู่ในแสงนั้น

มันเป็นกระต่ายบริสุทธิ์ ขนาดประมาณสองฝ่ามือเท่านั้น มีแสงสว่างบนร่างกาย เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในโลก แม้แต่เทวทูตก็ไม่สามารถเทียบได้

มันลอยอยู่ในความว่างเปล่าราวกับว่ามันตายไปแล้ว