ไหปีศาจ - บทที่ 946 เป็นมิตร?

บทที่ 946 เป็นมิตร?

บทที่ 946

เป็นมิตร?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชีวิตเล็ก ๆ ที่ศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้านั้นเป็นกระต่ายมนตราอย่างแน่นอน

ลั่วอู๋ไม่เคยคิดว่าสุดยอดสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่านั้นจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ขนาดนี้ ต่างจากที่คิดไว้มาก

เมื่อคิดถึงร่างใหญ่ของราชาปีศาจอมตะที่ราวกับภูเขา ลั่วอู๋ก็เต็มไปด้วยความสับสน

แต่ทำไมกระต่ายมนตราไม่เคลื่อนไหว

“ตายแล้วรึ?” ลั่วอู๋สงสัย แต่เขาปัดตกความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

จะเป็นไปได้อย่างไร?

นี่เป็นหนึ่งในเก้าปรมาจารย์ปีศาจ

ลั่วอู๋เข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่สงบนิ่ง ซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลังแห่งมิติที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

เพียงเข้าใกล้นิดเดียว พลังของมิติก็เป็นเหมือนคลื่น

“ตวนซี ดูดซับ!”

ลั่วอู๋สั่งอย่างเร่งรีบ

ตวนซีเปิดปากของมัน และในปากของมันก็มีความว่างเปล่า วังวนขนาดใหญ่หมุนวนและกลืนกินพลังมิติเข้าไป

หลังจากที่ลั่วอู๋ทุ่มทุนยกระดับมัน ตวนซีก็มาถึงระดับเพชรแล้ว

สัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าระดับนี้สามารถรับมือมิติปั่นป่วนได้อย่างง่ายดาย

ขณะที่ลั่วอู๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บรรยากาศที่กว้างใหญ่และสง่างามของความเรียบง่ายแบบโบราณก็ปรากฏขึ้นมาอย่างช้า ๆ เหมือนกับการตื่นขึ้นของเทพเจ้าโบราณ สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน

กระต่ายมนตราลืมตาขึ้น

ทันใดนั้น มิติก็สั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้

ดวงตาของมันเป็นเงินบริสุทธิ์ แสดงถึงพลังแห่งมิติที่รุนแรงที่สุด เหมือนกับพระเจ้าที่ควบคุมมิติ ซึ่งแผ่รัศมีที่น่าเกรงขาม

หัวใจของลั่วอู๋สั่นสะท้าน

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงนี้น่ากลัวจริง ๆ

เขารีบสั่งให้ ตวนซีปลดปล่อยบรรยากาศแห่งความเป็นมิตร

ผ่านไปครู่หนึ่ง มิติก็นิ่งขึ้นเล็กน้อย และไม่มีวี่แววว่าจะพังทลาย

กระต่ายมนตรามองไปที่ตวนซี หูสีขาวของมันสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนมันจะตอบรับคำทักทายของ ตวนซีจากนั้นมันก็ลอยช้า ๆ โดยไม่มีอาการโกรธ

แน่นอน มันไม่ได้ตาย มันไม่ได้นอน มันอาจจะแค่พักผ่อนเฉย ๆ

พอได้สัมผัสลมปราณที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ ๆ มันก็เลยลืมตา

ลั่วอู๋ รู้สึกมีความสุขเล็กน้อย

มันได้ผล

ท่าทางที่หุนหันพลันแล่นเป็นที่รังเกียจของสัตว์ระดับนี้อย่างแน่นอน แต่อีกฝ่ายกลับไม่โกรธ แต่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร

“ถ้าเป็นแบบนี้ บางทีเราอาจจะเอาขนของมันมาได้ จริง ๆ” ลั่วอู๋เต็มไปด้วยความคาดหวัง

กระต่ายมนตรากำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

แสงแห่งความศักดิ์สิทธิ์บนร่างกายเริ่มนุ่มนวลขึ้น

บางทีมันอาจจะสงสัยในกลิ่นของตวนซี ดวงตาของกระต่ายมนตรานั้นสั่นไหว ราวกับว่ามันกำลังมองที่ตวนซี แม้แต่ตวนซีก็ยังมีแสงศักดิ์สิทธิ์

ภาพนี้ค่อนข้างตื่นตา

ลั่วอู๋ยังคงมีความสุขได้ไม่นาน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอะไรบางอย่างออก ร่างกายของเขาดูเหมือนถูกฟ้าผ่า สั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้

“มีบางอย่างผิดปกติ!”

“มันไม่ใช่กระต่ายมนตรา แต่เป็นหนึ่งในเก้าปรมาจารย์ปีศาจของนรกมนตราตนอื่น”

“ปรมาจารย์ปีศาจที่ก่อเรื่องชั่วร้ายนับไม่ถ้วน”

“จะเป็นกระต่ายที่เป็นมิตรได้ยังไง?”

แสงศักดิ์สิทธิ์?

บ้าไปแล้ว! ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าจะมีพลังศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง

ในดวงตาของลั่วอู๋ แสงสีทองส่องประกาย และใช้นัยน์ตาปีศาจอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่มองที่กระต่ายมนตรา เพราะเขารู้ว่าเขาไม่สามารถมองทะลุอีกฝ่ายด้วยมิติวิญญาณระดับนี้เขาได้ ดังนั้นเขาจึงมองไปที่ตวนซีแล้วหัวใจของเขาก็ตกลงไปที่ก้นบึ้ง

สีขาวบนร่างของ ตวนซีเหมือนกับพลังของกระต่ายมนตรา แต่… มันไม่ใช่พลังมิติ

เนื่องจากไม่ใช่พลังมิติ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยแสงประเภทนี้ออกมาโดยธรรมชาติ

มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้น

แสงนี้มาจากกระต่ายมนตรา

สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังตัวนั้นปล่อยแสงออกมาเพื่อห่อหุ้มตวนซีไว้

นั่นไม่ใช่เรื่องดี

“แย่แล้ว!” ลั่วอู๋ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว “ตวนซี หนีเร็ว หนี!”

ตวนซีเหวี่ยงหางของมันโดยไม่ลังเลและทะยานอย่างรวดเร็วไปในทิศทางตรงกันข้าม การไหลเวียนของมิติที่ปั่นป่วนไม่สามารถหยุดมันได้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นั่นทำให้มันเร็วมาก

มันไม่ใช่สัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่า

ลั่วอู๋หน้าซีดมาก

“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้คนในโลกไหก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เช่นกัน ฉูจงฉวนถาม “เจ้าตกใจอะไร งานไม่ราบรื่นหรือ?”

“ไม่เลย มันแย่มาก” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“เกิดอะไรขึ้น”

“มันไม่ได้ตีสนิทตวนซี มันจะกลืนกินตวนซี!”

ใช่แล้ว

ลั่วอู๋คิดว่าสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกันควรจะสนิทกันโดยธรรมชาติ

แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่ง

มีสิ่งมีชีวิตหลายตัวที่มีต้นกำเนิดเดียวกันที่จะเสริมพลังตัวเองด้วยการกลืนพวกเดียวกัน

ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ระหว่างสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่า แต่กระต่ายมนตราไม่เพียง แต่เป็นสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าเท่านั้น แต่ยังถูกแปลงเป็นปีศาจ และปีศาจส่วนมากจะเป็นเช่นนี้

ตอนที่มันมองตวนซีเมื่อครู่

อาจไม่ใช่เพราะมันอยากเข้าใกล้ บางทีอาจเป็นเพราะมันอยากดูอาหารอย่างถี่ถ้วนก่อนจะกิน

หลังจากที่ตวนซีหนีไป แสงสีขาวบนร่างกายของมันก็ค่อย ๆ หายไป

ดวงตาสีเงินของกระต่ายมนตรากลายเป็นสีดำ ร่างกายของมันก็ขยายใหญ่ และเปลวเพลิงปีศาจก็ลุกโชน รุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด

“อย่าหนี…”

ความคิดที่น่ากลัวสั่นสะเทือนในความว่างเปล่า

จู่ ๆ มิติก็ปั่นป่วนไปหมด

ลั่วอู๋มองย้อนกลับไปและเห็นเงาที่เหนือธรรมชาติ แม้ว่าจะอยู่ในรูปร่างของกระต่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความรุนแรงที่บรรยายไม่ได้

วังวนมิติขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้น

มันไม่ใช่พลังแห่งมิติที่บริสุทธิ์อีกต่อไป แต่ยังมีพลังมนตราจำนวนมหาศาล และแรงดูดอันทรงพลังก็ดึงร่างของตวนซีอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าระดับเพชร มันก็ยากที่จะสลัดออกจากแรงดูดนี้ได้ ร่างกายก็เหมือนกับปลาตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีแรงต้านทานเมื่อต่อหน้าหมาป่า

“ผสานพลังวิญญาณระหว่างผู้ใช้พลังวิญญาณและสัตว์วิญญาณ!” ลั่วอู๋คำรามอย่างบ้าคลั่ง

ร่างเขาเปล่งประกาย

ร่างของตวนซีหายไป ในขณะที่แผ่นหลังของ ลั่วอู๋ก็ปรากฏเงาเสมือนห้าเงา

“ทะลวงมิติ”

ลั่วอู๋เร่งพลังจากแก่นวิญญาณอย่างสิ้นหวัง รวมกับพลังของคู่สัญญาทั้งห้า และระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง มิติรอบ ๆ ตัวของเขาสั่นสะเทือนและสร้างช่องมิติขึ้นมา

ลั่วอู๋ไม่หันกลับไปอีกและเข้าไปในช่องมิติแล้วหายตัวไป

วินาทีถัดมา ลั่วอู๋มาถึงพื้นที่ราบรกร้างว่างเปล่า

มิติด้านบนยังปั่นป่วน

“ฟู่…” ลั่วอู๋จับสัมผัสพลังวิญญาณของเขา เพื่อที่จะต่อสู้กับแรงดูดที่น่ากลัวนั่น เขาเกือบจะเผาทะเลแก่นวิญญาณ

หนึ่งในสามของพลังวิญญาณถูกใช้ไปในพริบตา

สำหรับมิติวิญญาณของเขา มันเป็นพลังที่น่ากลัวมาก

“หนีดีกว่า” ลั่วอู๋หันกลับและหนีโดยไม่ลังเล

แต่ร่างกายของเขาก็ชะงักในทันใด และมุมปากของเขาแสดงรอยยิ้มที่ขมขื่นอย่างยิ่ง

กระต่ายตัวน้อยที่มีเปลวไฟมนตราอยู่บนตัวได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา ดวงตาสีเข้มของมันจ้องมาที่ลั่วอู๋ เหมือนกับการมองเหยื่อโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ

มันกำลังรอลั่วอู๋

ใช่แล้ว

สิ่งที่ทรงพลังที่สุดในห้วงมิติ

เป็นสิ่งที่ทำให้กระต่ายมนตราสามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของระดับจักรพรรดิทั้งหลายได้อย่างง่ายดาย

ความสามารถในการหนีระดับสูงสุด กลับกันก็คือความสามารถในการไล่ล่าสังหารเช่นกัน

ไม่มีทางหนีพ้น