ไหปีศาจ - บทที่ 947 ญาติ?

บทที่ 947 ญาติ?

บทที่ 947

ญาติ?

นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วอู๋เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตชั้นยอด

ราชาปีศาจอมตะเมื่อครั้งที่แล้วไม่นับ

ในตอนนั้นราชาปีศาจอมตะกำลังหลับใหล แม้ว่าลมปราณจะน่ากลัวมาก แต่เขาไม่ได้รู้สึกตัว แต่ในตอนนี้ กระต่ายมนตราอยู่ในสถานะต่อสู้จริง ๆ

พลังที่ทำลายฟ้าและดินแทบไร้พลังเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน ดูเหมือนทำอะไรไม่ได้นอกจากตัวสั่นด้วยความกลัว

ลั่วอู๋รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรง

เสียงหัวใจเต้นดังไปทั่วทั้งสมอง

“มนุษย์?” กระต่ายมนตราตรวจสอบตัวตนของลั่วอู๋ และเปลวไฟของปีศาจที่อยู่บนตัวมันนั้นกำลังเดือดพล่าน ซึ่งเกือบจะทำให้ลั่วอู๋ล้มลง

เห็นได้ชัดว่าในฐานะปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า มันไม่มีความเมตตาต่อมนุษย์

“บ้าเอ้ย มีแต่ต้องสู้”

ลั่วอู๋กระตุ้นพลังในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง และมอบคำสั่งขั้นสูงสุดให้กับตวนซี จงจุติเป็นกระต่ายมนตรา

ใช่แล้ว เขาและตวนซีได้เห็นการปรากฏตัวของกระต่ายมนตราแล้ว

หรือก็คือ ตอนนี้ตวนซีสามารถแปลงเป็นกระต่ายมนตราได้แล้ว

ถึงจะเป็นระดับเพชรเท่านั้น แต่ก็ต้องลอง

ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิได้ตามต้องการ เพราะการจำลองแก่นวิญญาณของระดับจักรพรรดิเป็นภาระมหาศาล เป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะตายลงโดยไม่ได้ใช้พลังเลย

ในตอนแรก ลั่วอู๋พยายามเปลี่ยนตวนซีให้กลายเป็นคน

การเปลี่ยนแปลงนี้ใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาที

พลังที่ระเบิดออกมาในทันทีช่วยให้ลั่วอู๋บดขยี้คู่ต่อสู้ทั้งหมดของเขาโดยตรง

แต่ผลที่ตามมาก็แย่มากเช่นกัน ลั่วอู๋ทนการกัดเซาะของพลังนี้ไม่ได้และตายไป โชคดีที่ได้ความช่วยเหลือจากลูกแก้วมังกร เขาจึงรอดชีวิตมาได้แบบหวุดหวิด

ตวนซีหลับสนิทและต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะตื่น

แต่ในตอนนั้นตวนซีเป็นเพียงระดับทองขั้นสูง

ตอนนี้มันเป็นระดับเพชร บางทีทุกอย่างอาจจะดีขึ้นเล็กน้อย

แต่ในการเผชิญหน้ากับระดับจักรพรรดิที่แท้จริง ลั่วอู๋ไม่มั่นใจเลย

อยากจะหลบหนี แต่นั่นราวกับว่าเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

ไม่มีเวลาให้อารมณ์เสีย ต้องตัดสินใจแล้ว

“ตู้ม!”

ร่างของลั่วอู๋ระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวของมิติออกมา เขาใช้ร่างอมตะทองคำโดยหวังว่าร่างกายของเขาจะทนต่อแรงกระแทกจากแก่นวิญญาณของระดับจักรพรรดิได้

คราวนี้ดีกว่าเดิมเล็กน้อย

ลั่วอู๋ไม่ได้ตายในทันที

แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าร่างกายของเขาได้รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวง

“ต่อให้ตายก็ต้องหนีให้ได้ก่อน อย่างน้อยก็ให้โอกาสคนในไหสู้เพื่อเอาชีวิตรอดได้” ดวงตาของลั่วอู๋ฉายแววความมุ่งมั่น

เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาสีเข้มของกระต่ายมนตราก็เปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อย แสดงความรู้สึกของหยินและหยางที่สมดุลแปลก ๆ มันแสดงความอยากรู้อยากเห็น

ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงมีลมปราณเหมือนของตัวเอง?

“มิติครอบงำ!” ลั่วอู๋คำรามอย่างบ้าคลั่ง

เสื้อผ้าของเขาสลายไปอย่างรวดเร็วและกลายเป็นความว่างเปล่า เขาไม่สนใจแม้แต่ร่างกายของเขา เขาไม่สนใจแม้แต่เสื้อผ้าของเขา ผลคือมิติตกอยู่ในความเงียบงัน

ร่างกายของเขาจางหายไปราวกับว่ามันกำลังจะหายไป

[มิติครอบงำ]

ทักษะระดับ SSS เป็นทักษะเฉพาะของกระต่ายมนตรา

มีเพียงสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิเท่านั้นที่สามารถควบคุมทักษะระดับ SSS ได้

ขอบคุณกระต่ายมนตรา

ลั่วอู๋มีไพ่ที่แข็งแกร่งมาก

น่าเสียดายที่การใช้ทักษะนี้ต่อหน้ากระต่ายมนตราเป็นเหมือนการเล่นกลต่อหน้าเซียน

“มิติ…ว่างเปล่า…ต้องห้าม…”

ความคิดจาง ๆ ลอยอยู่ในมิติ

กระต่ายมนตราเงยหน้าขึ้นและขานเบา ๆ ถึงขั้นที่ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็จะไม่ได้ยินเลย และขนสีขาวของมันก็ลอยขึ้นเล็กน้อย

ฟุ่บ

มิติรอบ ๆ ร่างของลั่วอู๋สลายไป

เขาล้มลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“ยังหรอก” ลั่วอู๋ถอนหายใจ

เขาเกือบจะหนีไปได้แล้ว

น่าเสียดายที่ถูกพลังกักขังมิติไว้

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรูเพราะเลียนแบบแก่นวิญญาณของระดับจักรพรรดิ ถ้ายังฝืนใช้ต่อไป เขาจะตายจริง ๆ และตวนซีจะทนไม่ไหว

“ตวนซี หยุดซะ” ความคิดของลั่วอู๋ผ่านไป

ตวนซีเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิม ร่างกายที่อ่อนนุ่มตอนนี้สูญเสียความยืดหยุ่น ดวงตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณคู่นั้นก็หรี่ลง

แม้แต่ในระดับเพชร ก็ยังยากที่จะจำลองแก่นวิญญาณระดับจักรพรรดิได้

ทุกคนมีความกังวลอย่างมาก

ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

มือที่สั่นเทาของลั่วอู๋ถือดาบเทพพิทักษ์และต้องการสู้จนตัวตาย ทว่า ดูเหมือนว่ากระต่ายมนตราจะสนใจลั่วอู๋มากและไม่ลงมือในทันที

แต่มันไม่สมเหตุสมผล

การตกไปอยู่ในเงื้อมมือของปรมาจารย์ปีศาจก็ไม่ต่างจากความตาย

ทันใดนั้นหลี่หยินอยู่ในโลกไหก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “นายน้อย ปล่อยข้าออกมา”

“อย่าสร้างปัญหาเลย หลี่หยินอยู่ในนั้นเถอะ” ลั่วอู๋พูดอย่างหมดหนทาง

“ไม่หรอก ข้ามีวิธี!”

“ยัยบื้อ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตายไปกับข้าแน่” ความคิดของลั่วอู๋ถ่ายทอดไป “พวกเจ้าต้องช่วยข้าดูหลี่หยิน อย่าให้นางมายุ่ง”

ทุกคนรู้สึกอึดอัดใจและไม่มีใครตอบ

“ข้ามีวิธีจริง ๆ นายน้อย เชื่อข้าสักครั้งเถอะ” น้ำตา หลี่หยินจะไหลออกมาอย่างรวดเร็ว โชคดีที่รับการชำระล้างจากน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงจะควบคุมฝันร้ายไม่ได้

ลั่วอู๋มองเห็นความหวังริบหรี่ในหัวใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วปล่อยหลี่หยินออกมา

“นายน้อย”

ทันทีที่หลี่หยินออกมา นางก็มาอยู่ในอ้อมแขนของลั่วอู๋

ลั่วอู๋รู้สึกซาบซึ้งและพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “งั้นเรามาตายด้วยกันเถอะ”

“นายน้อย ข้าไม่ได้หลอกนายน้อยจริง ๆ นะ ข้ามีวิธี” หลี่หยินเงยหน้าขึ้นและดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา

“งั้นเราต้องทำยังไง?”

กระต่ายมนตราต้องการศึกษามนุษย์แปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้ามัน แต่ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงที่เป็นมนุษย์ปรากฏขึ้น ซึ่งกระตุ้นความรุนแรงภายในของมัน

ขณะที่มันกำลังจะบดขยี้มนุษย์สองคนที่อยู่ข้างหน้ามัน ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือขึ้นและแสงสีขาวก็สว่างวาบ

กระต่ายแห่งแดนสาบสูญที่ตัวเหมือนเนินเขาปรากฏขึ้นที่นี่

“เสี่ยวไป่!” ลั่วอู๋ตกตะลึง

จะใครอีก

ราชากระต่ายแห่งแดนสาบสูญ สัตว์วิญญาณตัวที่สองของหลี่หยิน ชื่อเล่นเสี่ยวไป่ ซึ่งก็ได้รับการฝึกฝนจากลั่วอู๋โดยบังเอิญเช่นกัน

เมื่อกระต่ายมนตราปรากฏตัว หลี่หยินรู้สึกถึงอาการใจสั่นที่อธิบายไม่ได้ของเสี่ยวไป๋ผ่านสัญญา ราวกับจะพบสิ่งที่สำคัญมาก

เสี่ยวไป่ไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ใด ๆ ยกเว้นตอนกิน

ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ หลี่หยินย่อมต้องการให้เสี่ยวไป่ได้ลองดู

ตั้งแต่ลั่วอู๋ค้นพบว่าเสี่ยวไป่สามารถผลิตอุจจาระที่สามารถหล่อเลี้ยงพลังมิติได้โดยการกินหญ้าวิญญาณ เขาก็ได้ซื้อหญ้าวิญญาณในปริมาณมากเพื่อจัดหาเสี่ยวไป่

และเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

แค่ว่าลั่วอู๋ไม่เคยสังเกต

เสี่ยวไป่ขาวโพลนไร้ที่ติ มันยังเต็มไปด้วยพลังแห่งห้วงมิติซึ่งค่อนข้างคล้ายกับกระต่ายมนตรา

มันเข้าใกล้กระต่ายมนตราอย่างระมัดระวัง มันผ่านได้แม้กระทั่งม่านพลังมิติที่สร้างขึ้นรอบ ๆ กระต่ายมนตราอย่างง่ายดาย แล้วก็มาถึงร่างของกระต่ายมนตราได้สำเร็จ

เสี่ยวไป่เอาตัวถูกับกระต่ายมนตราอย่างใกล้ชิด

กระต่ายมนตราไม่มีอาการโกรธเลย ดวงตาของมันเปลี่ยนเป็นสีเงินในขณะนี้ และมันไม่ได้มีความรุนแรงเลยสักนิด มันดูมีความสุขเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเสี่ยวไป่

“เด็กดี”

คลื่นวิญญาณของกระต่ายมนตราส่งออกมา

มันใจดี

ภาพนี้มันแปลกมาก

กระต่ายตัวใหญ่เหมือนเนินเขานอนอยู่บนพื้นเหมือนเด็กดีในขณะที่กระต่ายตัวเล็ก ตัวใหญ่เท่าฝ่ามือเอื้อมมือไปสัมผัสขนของอีกฝ่าย

“กระต่ายแห่งแดนสาบสูญ? กระต่ายนั่นเป็นอะไรกัน?” ลั่วอู๋อดพูดไม่ได้

พวกมันเป็น… ญาติกัน?