ไหปีศาจ - บทที่ 955 ตัวตนของเสือดาวสีเขียว
บทที่ 955
ตัวตนของเสือดาวสีเขียว
แน่นอนว่ารูปร่างของเสือดาวไม่ใช่รูปร่างที่แท้จริง แต่เป็นการจุติ
มีความเชี่ยวชาญในคุณสมบัติธาตุไม้และมีขุมพลังชีวิตจำนวนมาก ก็จะสามารถควบแน่นไปสู่รูปร่างใดก็ได้ด้วยการจุติ
แน่นอน มันรู้ด้วยว่าภูตไหนั้นโหดเหี้ยมและไร้หัวใจ
แต่มันไม่สำคัญ
มันเป็นเพียงข้อตกลง
แม้ว่าภูตไหจะจากไปก่อน มันก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร
หลังจากจัดการกับมนุษย์เหล่านี้แล้ว มันจะไปหาภูตไหอีกครั้งและทำตามสัญญาที่ยังไม่เสร็จ
ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
“ข้าต้องยอมรับว่ามนุษย์อย่างเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจมาก ตอนที่ข้าได้เข้าสู่ระดับเพชรครั้งแรก ข้าก็มีพลังการต่อสู้เช่นนี้”
“ถ้าไม่ใช่เพราะภูตไหช่วยข้าฟื้นฟูความแข็งแกร่ง มันคงยากที่จะจัดการกับเจ้า”
“แต่ตอนนี้เจ้าไม่ได้เป็นภัยต่อข้าเลย” เสือดาวสีเขียวกล่าวอย่างช้า ๆ
มันเปล่งแสงสีฟ้าแพรวพราว และแสงก็ลงไปในพื้นดิน
แผ่นดินจึงเริ่มสั่นสะเทือน
ไม่คิดเลยว่าไม่จำเป็นต้องหยั่งรากในดินก็สามารถเชื่อมต่อกับผืนดินได้
พลังธาตุไม้อันสง่างามเริ่มพุ่งขึ้น และเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง
แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความเหี่ยวแห้งและความตาย และกิ่งก้านก็เรียวยาวราวกับหนวด ปล่อยบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจออกมา
วินาทีต่อมากิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่เหมือนต้นไม้ถูกพายุพัดปลิวก็พุ่งกระจายไปทุกที่ราวกับลูกศร
ไม่มีทางหลบได้เลย มันใหญ่เกินไปที่จะหลบ แล้วมันยากที่จะต้านทาน
“เขตแดนดาบแห่งการป้องกัน” ลั่วอู๋กางเขตแดนของตัวเองทันที และมุ่งความสนใจไปที่การควบคุมเขตแดนดาบแห่งการป้องกัน
ดังนั้น ม่านดาบจำนวนนับไม่ถ้วนจึงผุดขึ้นจากทุกทิศทุกทาง ป้องกันฝนลูกธนูกิ่งไม้ขนาดยักษ์
แต่ท้ายที่สุด มันก็คือการโจมตีที่ปล่อยออกมาจากสัตว์วิญญาณระดับเพชร จะต้านทานขนาดนั้นได้ยังไง
ในไม่ช้าม่านดาบก็เริ่มพังทลาย
คนอื่นเริ่มพยายามหลีกเลี่ยงอาณาเขตเถาวัลย์ที่งอกมาอย่างอธิบายไม่ได้นี้
แต่พวกเขาทั้งหมดล้มเหลว
อีกฝ่ายมีร่างกายและไม่สามารถเคลื่อนไหวเป็นจุดอ่อนใหญ่โตเช่นนี้ได้ ก็ย่อมมีวิธีที่จะกลบจุดอ่อนนั้นเพียงพอ
หนึ่งในนั้นคือทักษะอันทรงพลังในการเปลี่ยนแปลงโลก
ไม่มีทางเลย
แม้แต่สถานที่อย่างนรกมนตราก็สามารถผลิตเถาวัลย์ได้มากมายจากอากาศ หากการต่อสู้นี้เกิดขึ้นในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเขาก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
“พระโพธิสัตว์ฉายแสง!” ลั่วอู๋ตัดสินใจอย่างรวดเร็วและระเบิดแสงแห่งพระโพธิสัตว์ออกมา
แสงสว่างอันนุ่มนวลของพระโพธิสัตว์สาดส่องลงมาเหมือนแสงตะวันที่ปกคลุมโลก
กิ่งก้านของเถาวัลย์ถูกยับยั้งเล็กน้อย และพลังของพวกมันก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่มันก็ไม่เพียงพอ หยู่เฮารีบพุ่งเข้าไปพร้อมกับขวานเหล็กแห่งความโกลาหลและฟันที่เถาวัลย์
“สับมันให้ขาด!”
“มันก็แค่กองฟืน”
“กำจัดพวกมันซะ!”
เลือดลมของเขาเดือดพล่านราวกับเทพสงคราม และขวานเหล็กแห่งความโกลาหลก็ระเบิดแสงสีเลือดไม่รู้จบ
ในชั่วพริบตา เถาวัลย์ตรงหน้าเขาร่วงหล่นเหมือนหั่นแตงและผัก
แต่ที่น่าแปลกก็คือ เถาวัลย์ที่ตัดไปแล้วเหล่านี้จะให้กำเนิดเถาวัลย์ใหม่อีกครั้ง แล้วก็โจมตีต่อ มันแปลกพอ ๆ กับหนอนอมรณา
“เราต้องใช้พลังของเขตแดนเท่านั้น วิธีธรรมดาจัดการไม่ได้” ลั่วอู๋พบเบาะแสบางอย่าง
เสือดาวสีเขียวก็เชี่ยวชาญพลังเขตแดนด้วย มีแต่การทำลายเขตแดนด้วยพลังของเขตแดนเท่านั้นที่จะสามารถหยุดความสามารถที่น่ากลัวนี้ได้
เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
หยู่เฮาหลอมละลายสวรรค์และโลกทันที เพื่อเปลี่ยนเป็นเขตแดนแห่งปราณและเลือด และฟาดฟันสวรรค์และโลก
ลั่วอู๋ก็เร่งพลังของเขตแดนให้ปล่อยทั้งดาบแห่งการทำลายล้างและดาบแห่งจักรพรรดิดาบในเวลาเดียวกัน
ธาตุทั้งห้า
อาณาเขตแห่งแสง
ตามด้วยอาณาเขตแห่งความมืด
พลังงานของแก่นแท้ต่าง ๆ เริ่มปะปนกัน
เขตแดนเถาวัลย์ที่ปล่อยมาโดยเสือดาวสีเขียวดูเหมือนจะหยุดลงแล้ว
แต่เพียงครู่ต่อมา เถาวัลย์ก็ขยับอีกครั้ง ซึ่งน่ารำคาญมาก
ฉูจงฉวนพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “แบบนี้ไม่ดีแล้ว มันเป็นสัตว์วิญญาณที่มีคุณสมบัติธาตุไม้ขั้นสูงสุด ขุมพลังชีวิตของมันนั้นใหญ่เกินไป เราไม่สามารถเอาชนะเขตแดนมันได้”
ถึงจะไม่แพ้ แต่ก็ยากที่จะเอาชนะอย่างแน่นอน
มันเป็นความฝันที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ประเภทนี้ พลังอันยิ่งใหญ่ไม่สามารถถูกทำลายได้อย่างสมบูรณ์
มันเหมือนกับจิงเหว่ย
ที่พยายามถมทะเลด้วยหิน
“แปลก มันบอกว่าภูตไหช่วยให้มันฟื้นคืนพลังได้ ซึ่งหมายความว่ามันเคยอยู่ในสถานะวิญญาณ? แล้วทำไมถึงมีกำลังมหาศาลทั้ง ๆ ที่เป็นครึ่งวิญญาณ?” หยู่เฮาไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย
ลั่วอู๋รีบใช้นัยน์ตาปีศาจเพื่อหาคำตอบ
แต่เสือดาวสีเขียวถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบาง ๆ ซึ่งบดบังสายตาของเขา
ลั่วอู๋จึงมีแต่ต้องใช้ไหปีศาจเพื่อตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย
แต่เมื่อเขาเห็นข้อมูลของอีกฝ่าย เขาก็รู้สึกประหลาดใจ
เผ่าพันธุ์…ต้นไทรโบราณ
ชื่อนี้ค่อนข้างคุ้นเคย
“อย่าเสียสมาธิสิ!” ด้วยเสียงคำรามต่ำจากฉูจงฉวนธาตุทั้งห้าก็ระเบิดออกมาปัดป้องกิ่งก้านที่กำลังจะร่วงหล่นมาเสียบลั่วอู๋
ลั่วอู๋ยังไม่ได้ใช้ร่างอมตะเลย
หากเขาถูกแทงในสภาพนี้ เขาต้องได้รับบาดเจ็บแน่นอน
“เป็นอะไรไป เจ้ามัวทำอะไรอยู่” ฉูจงฉวนตะโกนอย่างไม่พอใจ
ลั่วอู๋ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วและพูดว่า “อีกฝ่ายคืออสูรต้นไทรโบราณ”
“อะไรนะ” ทุกคนตกใจ
แม้แต่เสือดาวสีเขียวเองก็ประหลาดใจมาก มนุษย์คนนี้รู้ตัวตนของมันได้อย่างไร
อย่าว่าแต่จะเดาสุ่ม ๆ เลย เพราะมีน้อยคนมากที่รู้จักชื่ออสูรต้นไทรโบราณ
นึกถึงชื่อนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ตอนที่อยู่นอกหุบเขาอสูร พวกเขาพบต้นไทรเก่าแก่ซึ่งปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ และมีอายุมากกว่า 80,000 ปี
นั่นคืออสูรต้นไทรโบราณ
น่าเสียดายที่มันตายแล้วในตอนนั้น แม้ว่าร่างกายจะยังมีขุมพลังชีวิตที่แข็งแกร่งอยู่ก็ตาม แต่เจตจำนงที่แท้จริงได้สลายไปแล้ว
อสูรต้นไทรโบราณซึ่งมีมิติวิญญาณถึงระดับเพชร 8 สามารถกล่าวได้ว่าเป็นที่สุดในโลก แม้ไม่ใช่กึ่งจักรพรรดิก็ตาม
น่าเสียดายที่มันตายไป
มันช่างน่าเสียดาย
ในตอนนั้นทุกคนรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถเห็นปาฏิหาริย์แห่งชีวิตได้
แต่ตอนนี้ ลั่วอู๋บอกว่าอสูรต้นไทรยังมีชีวิตอยู่ และอยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ใช่แล้ว ๆ!” ฉูจงฉวนดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกและกระโดดขึ้นทันที “ไม่น่าแปลกใจที่มันเพิ่งกล่าวว่าในช่วง 80,000 ปีที่ผ่านมามันเห็นคนที่ประสบความสำเร็จในธาตุทั้งห้าเพียงสองคน ข้าคิดว่ามันดูถูกข้า แต่ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะอยู่มานานขนาดนั้น”
ทุกคนก็นึกได้ว่าเสือดาวสีเขียวพูดอย่างนั้นจริง ๆ
พอคิดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนั้น
มันก็ถูกต้อง
อีกฝ่ายคืออสูรต้นไทรโบราณ
“ข้าไม่คิดเลยว่าอสูรต้นไทรจะยังไม่ตาย” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
น้ำเสียงของเสือดาวสีเขียว เย็นลง และการโจมตีของมันก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
“ต้นไทรโบราณไม่เคยมีจิตวิญญาณที่ดุร้าย เจ้าเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของอสูร” ลั่วอู๋ต้านการโจมตีไว้ได้
“เจ้า! เป็นใครกันแน่?”
ลั่วอู๋ไม่ตอบคำถามนี้ แต่รีบพูดขึ้นว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าปกป้องป่าแห่งอสูรมาตลอดชีวิตในตอนที่เจ้ายังไม่ตาย เจ้าคงหวังว่าจะฟื้นคืนชีพด้วยความช่วยเหลือจากภูตไหเพื่อทำภารกิจต่อไป”
“ทำไมเจ้ารู้เยอะนัก?” ในที่สุดเสือดาวสีเขียวก็ร้อนรน
เพราะลั่วอู๋เล่าถึงชีวิตของมันได้ถูกต้อง
ในที่สุดลั่วอู๋ก็แจ้งข่าวใหญ่ว่า “แต่น่าเสียดาย ป่าแห่งอสูรไม่มีอีกแล้ว”
“เครื่องรางภูตถูกนำออกไปแล้ว และอสูรทั้งสามก็จากไปแล้ว สิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็เป็นอิสระอย่างแท้จริง”
“เจ้า! ไม่มีที่ให้กลับไป!”
Comments for chapter "บทที่ 955 ตัวตนของเสือดาวสีเขียว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
