ไหปีศาจ - บทที่ 954 พิษไม้ร้ายแรง
บทที่ 954
พิษไม้ร้ายแรง
“ภูเขาไฟจงมา!”
ฉูจงฉวนคำรามอย่างบ้าคลั่ง และร่างกายของเขาก็ระเบิดออกมาด้วยแสงไฟ จากนั้นเปลวไฟขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้น และร่างกายขนาดใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยพลังที่น่ากลัว
ไฟซึ่งร้อนกว่าหินหนืดลุกไหม้
ตู้ม
ฉูจงฉวนรวมเข้ากับเปลวเพลิงขนาดยักษ์ ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว พื้นที่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นไหม้และแรงระเบิด เขาเผาทุกอย่าง
หมัดเปลวเพลิงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง กระแทกกับกำแพงเถาวัลย์อย่างแรงและกระจายกระสุนเพลิงร้อนนับไม่ถ้วน
ผนังเถาวัลย์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แตกออกและพังทลาย
เป็นการดีที่สุดที่จะต่อสู้กับเถาวัลย์ด้วยเปลวไฟขั้นสูงสุด
รอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนกำแพงเถาวัลย์ และกระสุนเพลิงที่กระจายออกไปก็ยังเผาไหม้อีกหลายจุด
ดูเหมือนว่าเถาวัลย์กำลังจะพังทลาย แต่คนที่พยายามมาหลายครั้งแล้วก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีกับเรื่องนี้ ตรงกันข้าม พวกเขาดูเคร่งเครียด
เพราะทุกครั้งที่สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับกำแพงเถาวัลย์ กำแพงเถาวัลย์ก็สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วเสมอ
มันไม่สามารถถูกทำลายได้เว้นแต่จะทำลายมันทั้งหมดอย่างสมบูรณ์ในคราวเดียว
หลุมและรอยแยกหลังจากการเผาไหม้ได้รับการฟื้นฟูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เร็วเข้า รีบไปเร็ว!” ฉูจงฉวนเร่งทุกคน
ทุกคนอาศัยช่องว่างของการฟื้นฟูกำแพงเถาวัลย์ โจมตีอย่างบ้าคลั่ง
หยู่เฮาเปิดด้วยขวานเหล็กแห่งความโกลาหลและพุ่งเข้าไปราวกับเทพสงคราม
แสงเทพห้าสีและพันธนาการสังหารมรณาก็ตามมาทันที
จากนั้นพลังแห่งแสงสว่างและพลังแห่งความมืดก็ผสานกันและระเบิดออกไป เกิดประกายแสงวาบนับไม่ถ้วน
ตู้ม
กำแพงเถาวัลย์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
รอยแยกมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และพลังงานจากภายนอกก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเช่นกันและมีแสงจำนวนมากส่องเข้ามา
แต่สถานการณ์ยังไม่ดีขึ้น
เนื่องจากการโจมตีที่รุนแรงนี้ไม่สามารถทำไปได้ตลอด หากไม่ทำลายกำแพงเถาวัลย์ได้ก่อนที่จะหมดแรง ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะสูญเปล่า
กำแพงเถาวัลย์กำลังฟื้นฟูอีกครั้ง และแสงที่ยากจะมองเห็นก็ดับลงอีกครั้ง
“ยอดระดับเพชรไม่ธรรมดาจริง ๆ” ฉูจงฉวนต้องยอมรับเรื่องนี้
สิ่งมีชีวิตระดับนี้ มีทักษะที่เหลือเชื่อเกินไป
แม้แต่พวกเขาก็ยังทำอะไรไม่ได้
หยู่เฮาพูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่าจะพิเศษแค่ไหน ข้าก็จะไม่ตายจากการโจมตีแบบนี้หรอก”
พลังปราณและเลือดของเขาเดือดพล่านอีกครั้ง ราวกับว่าพวกมันกลายเป็นเปลวไฟสีแดง และแม้แต่มิติโดยรอบก็ถูกเผาไหม้ไปด้วย
สงครามไม่มีวันจบ
จิตวิญญาณการต่อสู้ของคนในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งมีแต่จะยิ่งแข็งแกร่งและแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
ฉูจงฉวนหัวเราะ มีร่องรอยของความบ้าคลั่งปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “ไม่จำเป็นต้องพูด! เอาล่ะ ลุยกันเถอะ”
ยังไม่ถึงเวลาที่กระสุนจะหมด
ข้าง ๆ มีทั้งภรรยาและพวกพ้อง จะถอยได้ยังไง
เขตแดนแห่งธาตุทั้งห้ากางออกอย่างดุเดือด และจากนั้นก็มีคลื่นพลังที่น่ากลัวอย่างยิ่งที่พุ่งออกมากระแทกกับกำแพงเถาวัลย์
ขวานเหล็กแห่งความโกลาหลฟาดมาอีกครั้ง
ตู้ม!
กำแพงเถาวัลย์ถูกทำลายอีกครั้ง
ขณะที่ทุกคนคิดว่ามันจะฟื้นฟูอีกครั้ง รอยร้าวก็แตกออกไปเรื่อย ๆ อย่างไม่คาดคิด
ฉูจงฉวนดีใจมาก “มันได้ผล เอาล่ะ ออกไปกันเถอะ”
ทุกคนใช้ทักษะของพวกเขาโจมตีกำแพงเถาวัลย์อย่างบ้าคลั่งแล้วรีบไปที่รอยแยก
ด้วยแสงสว่างที่มากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็รู้ได้ในทันที
ว่าพวกเขากำลังจะออกไปได้
แม้แต่นรกมนตราที่มืดมิดก็ยังสว่างกว่าในกำแพงที่มืดมิดนี่เสียอีก
ทุกคนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ลั่วอู๋ถือดาบเทพพิทักษ์ลอยอยู่ในอากาศและมีแสงสีครามแปลก ๆ บนร่างกายของเขาราวกับว่าเขาถูกวางยาพิษ
ไม่ไกลนัก เสือดาวถูกบังคับให้ออกจากพื้นดินโดยรอยดาบฟันอยู่บนหลัง
มีพลังทำลายล้างที่แข็งแกร่งในรอยแผลจากดาบ
เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากดาบแห่งการทำลายล้างของลั่วอู๋
เสือดาวสีเขียวออกจากพื้นดิน จึงสูญเสียการควบคุมกำแพงเถาวัลย์
“ข้าไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดทำการโจมตีเช่นนี้ แต่มันยังคงเต็มไปด้วยข้อบกพร่องเมื่อใช้ในการต่อสู้” ลั่วอู๋พูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่าทักษะของเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังมีโอกาสที่จะถูกจัดการได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว”
แน่นอนว่าเสือดาวสีเขียวรู้จุดอ่อนของมัน แต่มันก็พูดอย่างใจเย็น “การถูกโจมตีครั้งเดียวเท่ากับการพ่ายแพ้แล้วรึ? เจ้าหลงตัวเองเกินไปแล้ว”
รอยดาบฟันบนร่างกายของมันหายไปในทันที และพลังแห่งการทำลายล้างในบาดแผลก็สลายไปโดยตรง
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นั่นมันอะไรกัน
ไม่เคยมีเหตุการณ์ที่การพันธนาการของแก่นแท้บนบาดแผลถูกรักษาให้หายได้เช่นนี้และเขาก็สามารถรู้สึกได้
นี่ไม่ใช่การรักษาร่างกายด้วยทักษะร่างอมตะ แต่เป็นการใช้พลังรักษาอย่างหนักโดยตรง
“ช่างเป็นพลังที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้” ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว ไม่น่าแปลกใจที่ฉูจงฉวนไม่สามารถทำลายกำแพงเถาวัลย์ได้
เสือดาวสีเขียวมองที่ลั่วอู๋ “เจ้าคิดว่าเจ้าทำร้ายข้าได้ แต่เจ้าไม่รู้ว่าเจ้าโดนพิษไม้ร้ายแรงไปแล้ว”
พิษไม้ร้ายแรง?
ลั่วอู๋จับสัมผัสตัวเอง
อันที่จริงก็มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา พลังงานภายนอกที่ทำลายพลังงานในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง
“ก็แค่พิษเล็กน้อย” ลั่วอู๋ไม่กลัวเลย
เสือดาวสีเขียวมองลั่วอู๋อย่างสงสาร “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเช่นนั้นเพราะเป็นคนมองโลกในแง่ดีหรือเพราะโง่เง่ากันแน่”
พิษไม้ร้ายแรงนี้ไม่มีทางรักษาได้
เฉพาะสิ่งมีชีวิตธาตุไม้บริสุทธิ์เท่านั้นที่สามารถรักษาด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณป่าไม้ได้
และสิ่งมีชีวิตแบบนั้นก็มีน้อยเกินไป
ลั่วอู๋ไม่สนใจว่านางจะเชื่อเขาหรือไม่ เขาแค่เรียกตวนซีออกมาและให้เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์นรกพิษห้าสี
ในชั่วพริบตา แสงสีครามก็จางหายไป
สัตว์นรกพิษห้าสีสามารถพิชิตพิษทั้งหมดในโลกได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตวนซีได้มาถึงระดับเพชรแล้ว
เกรงว่าสัตว์นรกพิษห้าสีระดับเพชรก็สามารถแก้พิษของระดับจักรพรรดิได้
แค่พิษไม้ร้ายแรงไม่เป็นปัญหา
เสือดาวสีเขียวเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าและใบหน้าของมันก็ตกตะลึง
เป็นไปได้ยังไง! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำลายพิษไม้ร้ายแรงของมันเอง
เมื่อผู้คนเห็นฉากนี้ พวกเขาเข้าใจทันทีว่าลั่วอู๋เป็นคนมาช่วย ดังนั้นกำแพงเถาวัลย์จึงไม่ฟื้นฟูอีกต่อไป พวกเขาเลยสามารถฝ่าออกมาได้อย่างง่ายดาย
“ไงลั่วอู๋ เจ้าไม่ได้ไปหาภูตไหหรือ?” ฉูจงฉวนตะโกนและถามว่า “จัดการเขาได้แล้วรึ?”
“อย่าไปคิดถึงเรื่องเล็กน้อยพรรค์นั้นเลย” ลั่วอู๋กล่าว เบา ๆ
“นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยนะ!” ฉูจงฉวนโกรธ
เขาพอจะรู้ว่าภูตไหมีความสำคัญต่อลั่วอู๋มาก ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ตระเวนไปในนรกมนตราเพื่อตามหาที่อยู่ของเขา
เมื่อถูกสวนกลับแบบนี้ ลั่วอู๋ก็ส่ายหัวและพูดว่า “มาจัดการปัญหาตรงหน้ากันก่อนเถอะ”
แน่นอนว่า ภูตไหหนีไปได้
แต่หากปล่อยเสือดาวสีเขียวไว้ มันจะเกิดการสูญเสียอย่างแท้จริง
ฉูจงฉวนรู้ดีว่าอะไรคือเรื่องสำคัญที่สุดที่อยู่ตรงหน้าเขา และไม่ได้ถามอะไรอีก
แต่เสือดาวสีเขียวกลับเยาะเย้ยคนเหล่านี้ มีแค่คนพวกนี้เหรอ?
ภูตไหจากไป แต่มันก็สามารถต่อสู้ได้อย่างอิสระมากขึ้นเช่นกัน
ลั่วอู๋มองมันแล้วพูดช้า ๆ “วิธีโจมตีของเจ้านั้นแปลกมาก เจ้าไม่น่าจะเป็นเสือดาวเลย นี่เป็นแค่รูปร่างลวงตาของเจ้า ข้าไม่เคยเห็นเสือดาวที่มีคุณสมบัติธาตไม้บริสุทธิ์มาก่อนเลย”
“แล้วไง?” เสือดาวสีเขียวตอเบา ๆ
ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ “ภูตไหทิ้งเจ้าไปแล้ว เขาเลือกที่จะจากไปคนเดียวได้ เจ้าคิดว่ามันคุ้มรึที่จะคอยปกป้องคนแบบนั้นต่อไป”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เสือดาวสีเขียวดูเหมือนจะได้ยินเรื่องตลก
“เจ้าไม่คิดว่าเหตุผลที่ข้าติดตามเขาก็เพราะข้าได้รับอิทธิพลจากนิสัยของเขาบ้างรึ?”
“ความเหี้ยมโหดของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
Comments for chapter "บทที่ 954 พิษไม้ร้ายแรง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
