ไหปีศาจ - บทที่ 953 ความเฉยเมยของภูตไห
บทที่ 953
ความเฉยเมยของภูตไห
“ทำไมกัน?”
ได้ยินเสียงแปลกใจบนพื้นดิน
มันเป็นเสียงของเสือดาวสีเขียว
“แก่นแท้แห่งธาตุทั้งห้าถูกแปลงเป็นเขตแดนงั้นรึ? มันเป็นแก่นแท้ที่มีมาเป็นเวลากว่า 80,000 ปี ข้าเคยเห็นประสบความสำเร็จจริง ๆ เพียงสองคนเท่านั้น”
มีร่องรอยของความสับสนอยู่ในเสียงนี้
ฉูจงฉวนรู้สึกดูถูกดูหมิ่น
แก่นแท้แห่งธาตุทั้งห้านั้นสิ้นเปลืองพลังงานมาก และเป็นการยากยิ่งกว่าที่จะผสานกันอย่างสมบูรณ์และเปลี่ยนให้เป็นเขตแดน
แม้ว่าเขตแดนจะถูกสร้างขึ้น แต่ก็เป็นเพียงความสำเร็จเบื้องต้นเท่านั้น
มันยากยิ่งกว่าที่จะไปถึงจุดสูงสุดของธาตุทั้งห้า มันใช้พลังงานมากและต้องใช้ความเข้าใจและการควบคุมที่สูงมาก บวกกับโชคอีกเล็กน้อย
ดังนั้นจึงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างแท้จริงตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน
“ถึงมันจะยากที่จะไปสู่ระดับสูงสุด แต่มันผิดรึไงที่จะเชี่ยวชาญธาตุทั้งห้าด้วยความเข้าใจและการควบคุมเพียงเล็กน้อย” ฉูจงฉวนกล่าวด้วยความมั่นใจและความภาคภูมิใจ
“ไม่ ๆ ที่ข้าจะบอกคือเจ้ามันไร้ความสามารถ”
เสียงของเสือดาวสีเขียวดังมา
ฉูจงฉวนโกรธมาก “เจ้าว่าไงนะ?”
นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาถูกเรียกว่าไร้ความสามารถ
น่าเสียดายที่เสือดาวสีเขียวเพิกเฉยต่อเขาและโจมตีต่อไป
เถาวัลย์ขนาดยักษ์กว่าร้อยเส้นที่หนาราวกับงูเหลือม ทะลวงผ่านพื้นดิน ผุดออกมาแล้วรวมตัวกันบนท้องฟ้าเพื่อสร้างกำแพงปิดกั้น
ไม่มีอากาศหายใจ
ทุกคนถูกขัง
“เจ้ามีความสามารถล่ะก็ออกมาซะ” ฉูจงฉวนโกรธมาก “เจ้าจงออกมาสู้ตัวต่อตัวกับข้า”
หยู่เฮากลอกตา มองไปยังพื้นที่สุญญากาศโดยรอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้าหยุดก่อนได้ไหม? แค่กำแพงนี่เจ้ายังพังออกไปไม่ได้เลย”
มันมืด
ไม่มีพลังงานจากภายนอก
“ข้าต้องเอาชนะเสือดาวสีเขียวนั่นให้ได้” ฉูจงฉวนพูดอย่างโกรธเคืองแล้วมองไปที่ผนังไม้ที่ปิดสนิท
สีหน้าของทุกคนเย็นชา
ผนังไม้นี้เริ่มเคลื่อนไหว พื้นที่ทั้งหมดกำลังหดตัว และเห็นได้ชัดว่าเมื่อกำแพงนี้ยุบตัวลงถึงขีดสุด พวกเขาจะถูกบดขยี้เป็นเค้กเนื้อ
“ให้ข้าลงมือเถอะ” เหวินเสี่ยวด้านมืดเสนอตัว เขาเต็มไปด้วยพลังแห่งความมืด คำรามเสียงต่ำ “ดินแดนแห่งราตรีนิรันดร์”
ในความมืด ผู้คนมองเห็นอะไรไม่ชัด
แต่สัมผัสได้ถึงพลังความมืดที่ส่งเสียงกึ่งก้อง
มันหนาแน่นมาก
ดูเหมือนจะมีเสียงบทสวดทื่อ ๆ ในหูของทุกคน
มันเป็นพลังงานที่แปลกมาก มันทะยานออกไปกระแทกบนกำแพงเถาวัลย์อย่างบ้าคลั่ง กำแพงสั่นสะเทือนไม่หยุด เสียงคำรามก้องกังวาน
พลังงานค่อย ๆ ลดลง แต่กำแพงเถาวัลย์ไม่มีความเปลี่ยนแปลง และยังหดตัวเข้ามาอย่างช้า ๆ
ใบหน้าของเหวินเสี่ยวด้านมืดเป็นสีฟ้า
ทักษะที่ทรงพลังที่สุดไม่สามารถแก้ไขภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในปัจจุบันได้
“ต้องรวมพลังกัน เสือดาวสีเขียวไม่ธรรมดา มันก็เป็นสัตว์วิญญาณระดับยอดเพชรด้วย” หยู่เฮากำขวานเหล็กแห่งความโกลาหล เลือดที่เดือดพล่านกระจายออกมา
ทุกคนลงมือพร้อมกัน
พลังงานนับไม่ถ้วนระเบิดออกมาในพื้นที่ขนาดเล็ก
มีแสงสลัวอยู่ข้างหน้า
ทุกคนต่างพากันดีใจ
มันพังแล้ว?
แต่ในพริบตา แสงนั้นก็หายไป
“เกิดอะไรขึ้น?” หยู่เฮาขมวดคิ้ว
เหวินเสี่ยวด้านสว่างกล่าวด้วยเสียงต่ำ “ข้าเห็นตอนที่แสงหายไป กำแพงเถาวัลย์มันรักษาและสร้างตัวเองใหม่ได้ ความแรงของการโจมตีของเราไม่เพียงพอ”
ใช่ พวกเขาแทบจะไม่สามารถทำลายมันได้
แถมกำแพงเถาวัลย์ยังมีความสามารถในการรักษาตัวเองอีก
“ทำต่อไป” หยู่เฮากำขวานเหล็กแห่งความโกลาหลและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าไม่เชื่อว่ามันจะเกิดใหม่ไปได้ตลอดหรอก กิ่งไม้หัก ๆ อยากจะบดขยี้ข้าหรือ? ฝันไปเถอะ”
ทุกคนยังคงโจมตีกำแพงเถาวัลย์อย่างบ้าคลั่ง และเสียงคำรามก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
“มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ กลุ่มคนที่เพิ่งมีพลังวิญญาณระดับแต่พลังระเบิดที่น่ากลัวเช่นนี้ได้” เสือดาวสีเขียวดูประหลาดใจมาก แต่มั่นใจมากกับการโจมตีของมัน
พวกเขาจะไม่มีวันได้ออกไป
ภูตไหถามทันทีว่า “มีชายหนุ่มผมสีเงินในกลุ่มมนุษย์นี้รึเปล่า?”
“หืม?” เสือดาวสีขาวคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้วส่ายหัว “ไม่มี”
“งั้นก็ไม่เป็นไร จัดการซะ ได้เวลาออกเดินทางกันแล้ว” ภูตไหกล่าวอย่างใจเย็น
เสือดาวเขียวพยักหน้า
กำแพงหดตัวเร็วขึ้น
การโจมตีของมนุษย์กลุ่มนั้นสามารถชะลอการหดตัวของกำแพงเถาวัลย์ได้ แต่ไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้ เนื่องจากกำแพงเถาวัลย์สามารถงอกใหม่ได้ไม่จำกัด
จู่ ๆ ภูตไหก็ดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง และความรู้สึกวิกฤตที่อธิบายไม่ได้ก็เข้ามาในหัวใจของเขา
สัญชาตญาณของเขาไม่เคยหลอกเขา
“ฮึ่ม”
ร่างของภูตไหก็หายไปจากตรงนั้น
เสือดาวสีเขียวไม่เข้าใจ
แต่ก็ไม่มีคำถาม
เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าภูตไหนั้นลึกลับ และไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะทำอะไรแปลก ๆ
ตอนนี้ต้องให้ความสำคัญกับคนเหล่านี้
มิติกะพริบ
ร่างของภูตไหปรากฏห่างจากเสือดาวสีเขียวหลายพันไมล์
“ออกมาสิ” ภูตไหพูดเบา ๆ
ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของลั่วอู๋ก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมา
ใบหน้าของลั่วอู๋มืดมน
เขาพยายามซ่อนร่างของเขาให้มากที่สุด เขาต้องการโจมตีภูตไหอย่างลับ ๆ แต่เขาไม่คิดว่าเสือดาวสีเขียวจะมีพลังมากขนาดนี้
ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนกลยุทธ์และวางแผนที่จะโจมตีเสือดาวสีเขียวโดยเร็วที่สุด
เขาเห็นว่าร่างต้นของเสือดาวสีเขียวคือจุดอ่อน
เมื่อเสือดาวสีเขียวเริ่มโจมตี ร่างกายของมันก็ฝังลึกลงไปในดินและไม่เคลื่อนไหวเลย ตราบใดที่โจมตีร่างต้นได้อีกฝ่ายจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน
ในตอนนั้นเราก็จะร่วมมือกันจากภายในและภายนอก และกำจัดเสือดาวสีเขียวและจัดการกับภูตไห
ด้วยระดับของเสือดาวสีเขียว ไม่มีทางที่จะจัดการกับภูตไหได้ โดยไม่กำจัดมันไปก่อน
แต่ภูตไหไม่รู้ว่าจะเคลื่อนย้ายตัวเองและพื้นที่โดยรอบอย่างไร เขาจึงเคลื่อนย้ายมาหาลั่วอู๋และทำให้แผนการที่จะโจมตีเสือดาวสีเขียวของเขาพังทลาย
“เป็นเจ้านี่เอง” มีคลื่นบนใบหน้าของภูตไห
สิ่งที่สามารถทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤต นอกเหนือไปจาก ไหปีศาจจะเป็นอะไรไปได้อีก
ลั่วอู๋ถือดาบเทพพิทักษ์ด้วยมือข้างหนึ่งและอีกมือหนึ่งถือไหปีศาจ ดวงตาของเขาเปล่งแสงอันดุเดือด “คราวนี้เจ้าหนีไม่พ้น แน่จงกลับไปในไหปีศาจและกลายเป็นวิญญาณไปเสีย”
ลมปราณระดับเพชรและพุ่งเข้าไป
ภูตไหรู้สึกกดดัน
ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาอยู่ที่ระดับเพชรต้น ๆ ในฐานะที่เป็นวิญญาณ เขาไม่สามารถพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาผ่านการฝึกฝนหลังออกจากไหปีศาจได้
แต่ความแข็งแกร่งไม่มีความหมายสำหรับเขา
ยังไงเขาก็จะไม่ต่อสู้
“ด้วยความช่วยเหลือของไหปีศาจ เจ้าเลยมาถึงระดับนี้ได้เร็วขนาดนี้ น่าเสียดายที่สิ่งเหนือธรรมชาติตกไปอยู่ในมือมนุษย์ เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริง ๆ” เขากล่าว
ใบหน้าของลั่วอู๋เคร่งขรึม “ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าผ่านอะไรมาบ้าง แต่เพียงแค่ทำเรื่องเหล่านี้ เจ้าก็ควรจะถูกผนึกไว้ในไหปีศาจและไม่มีวันเป็นอิสระตลอดไป”
“ข้าทำอะไรรึ?” ภูตไหสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณ “ข้าแค่กำลังแก้ไขความผิดพลาดของข้า”
“ข้าจะจับเจ้าก่อน แล้วข้าค่อยฟังเหตุผลที่ไร้สาระของเจ้า” ลั่วอู๋กระตุ้นไหปีศาจ และแรงดูดมหาศาลก็ปรากฏขึ้น ดึงร่างภูตไหอย่างต่อเนื่อง
ภูตไหถูกดูดเข้าไปเรื่อย ๆ แต่สีหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง
อีกไม่นานเขาจะถูกจับได้แล้วแท้ ๆ
แต่เขากลับสงบมาก
“เจ้าลืมเพื่อน ๆ ของเจ้าหรือเปล่า?” จู่ ๆ ภูตไหก็ถามขึ้นมา
ลั่วอู๋ประหลาดใจและมองย้อนกลับไป เขาพบว่ากำแพงเถาวัลย์หดตัวลงสุด ๆ แล้ว ถ้าเขาไม่ไปขัดจังหวะ เกรงว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นจริง ๆ
เสียงที่สงบของภูตไหดังขึ้น “เมื่อเสือดาวสีเขียวจัดการเพื่อน ๆ ของเจ้าแล้ว มันจะมาช่วยข้า”
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไปฆ่าเสือดาวสีเขียวเลยรึ?” ลั่วโกรธจัด
“ทำตามใจเจ้าเถอะ”
แต่ถ้าเขาหันหลังกลับตอนนี้ สิ่งที่ทำมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเขาจะสูญเปล่า
ภูตไหต้องหนีไปแน่นอน
แต่ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกของเขาอาจจะตาย และเสือดาวสีเขียวก็จะมาจัดการกับลั่วอู๋อยู่ดี
นี่คือการคำนวณของภูตไห
ภูตไหไม่สนใจชีวิตของเสือดาวสีเขียว แต่ลั่วสนใจชีวิตของเพื่อน ๆ ของเขา เขาไม่สามารถเอาชีวิตพวกเขามาเดิมพันได้
“ภูตไห! ข้าสาบานว่าวันหนึ่งข้าจะจับเจ้าลงไหปีศาจให้ได้” ลั่วเก็บไหปีศาจแล้วหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว และคำรามขณะที่เขาบิน
ภูตไหมองดูภาพนี้อย่างเฉยเมย หันหลังและจากไปโดยไม่ลังเล
YOU MAY ALSO LIKE
Davinz
ไม่ส่งผีดิบไปช่วยอะโง่เฉย