ไหปีศาจ - บทที่ 962 สำนักเฉียนหลงที่แท้จริง
บทที่ 962
สำนักเฉียนหลงที่แท้จริง
ลั่วผ่านช่องมิติกลับไปยังสำนักเฉียนหลง
หลี่หวู่หยวนกำลังรอพวกเขาอยู่ที่ห้องโถงหลิงหยานและไม่ได้ออกไปไหน
เมื่อเห็นลั่วอู๋และกลับมาอย่างปลอดภัย หลี่หวู่หยวนก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “กลับมาแล้วรึ? เจ้าได้พบกับเจ้าสำนักรึเปล่า?”
“ข้าได้พบเขา” ลั่วอู๋ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “แม้ว่าท่านเจ้าสำนักจะไม่พบร่องรอยของจักรพรรดิคนเก่า แต่ก็ให้วิธีตามหาจักรพรรดิคนเก่ามา”
“วิธีที่ว่าก็คือ?”
“ขนของกระต่ายมนตรา”
เมื่อสมัยยังเด็ก หลี่หวู่หยวนมุ่งมั่นที่จะกำจัดนรกมนตรา เขารู้จักปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเป็นอย่างดี เขารู้ดีว่ากระต่ายมนตรานั้นเป็นสัตว์วิญญาณแบบไหน เขาแปลกใจมาก
“มันเป็นไปไม่ได้” หลี่หวู่หยวนกล่าวว่า “วิธีนี้อันตรายเกินไป ต่อให้เป็นเจ้าสำนักเองก็ยังยาก แถมยังเป็นไปไม่ได้ ที่เจ้าสำนักจะออกจากเสาผนึกมนตรามาช่วยเจ้าด้วย”
ลั่วอู๋เล่าให้หลี่หวู่หยวนฟังว่าเกิดอะไรขึ้น และ หลี่หวู่หยวนก็เข้าใจ
ปรากฏว่ามีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นนี่เอง
“ยังไงก็ตาม ท่านรองเจ้าสำนัก มีอีกเรื่องที่สำคัญมาก” ลั่วอู๋ดูจริงจัง “สถานการณ์ของนรกมนตราในตอนนี้ไม่ปกติ”
หลี่หวู่หยวนไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้น?”
ลั่วอู๋รีบเล่าให้หลี่หวู่หยวนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นในนรกมนตรา
“เป็นเช่นนั้นเอง” คิ้วของหลี่หวู่หยวนขมวดและดวงตาของเขาสั่นไหว แม้ว่าเขาต้องการกำจัดนรกมนตราให้สิ้นซาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการให้นรกมนตราบุกรุกมาก่อน
เห็นได้ชัดว่าการรวมตัวของปีศาจในนรกมนตราเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก
“ฮึ่ม” หลังจากไตร่ตรองเป็นเวลานาน เห็นได้ชัดว่า หลี่หวู่หยวนเริ่มคิดหาวิธีจัดการกับมันได้แล้ว เขามองดูผู้คนที่อยู่ตรงหน้าเขา
เนื่องจากพวกเขาเป็นนักเรียนของสำนักเฉียนหลงและมีศักยภาพเช่นนี้ พวกเขาสามารถรู้บางเรื่องได้
“พวกเจ้ามากับข้า” หลังจากที่หลี่หวู่หยวนกล่าวเช่นนั้น เขาก็หันหลังกลับและบินออกไป เพียงแต่บินช้ามากเท่านั้น
พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่ด้วยความไว้ใจในตัวรองเจ้าสำนัก พวกเขาก็เลยตามไป
“พวกเจ้าทุกคนรู้ว่าสำนักเฉียนหลงนั้นทรงอำนาจ แต่พวกเจ้าไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น”
หลี่หวู่หยวนกล่าวขณะบินว่า “สำนักเฉียนหลงมีมานับพันปีแล้ว ทุก ๆ ปี ผู้คนที่มีความสามารถจำนวนมากจะปรากฏตัวขึ้น และนักเรียนจำนวนมากจะไม่ละเลยความพยายามที่จะตอบแทนสำนักเฉียนหลง ดังนั้นสำนักเฉียนหลงจึงมีอำนาจมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความแข็งแกร่งของมัน จึงมีทรัพยากรมากขึ้นในการฝึกฝนนักเรียนที่มีความสามารถมากขึ้น”
“จักรพรรดิทุกคนต้องการเข้าควบคุมสำนักเฉียนหลง แต่พวกเขาล้มเหลว ไม่เพียงเพราะเจ้าสำนัก แต่ยังเพราะเราแข็งแกร่งด้วย”
“ความตั้งใจดั้งเดิมของสำนักเฉียนหลงคือการต่อสู้กับนรกมนตรา แน่นอนว่าไม่เพียงแค่นั้น สำนักเฉียนหลงยังมีหน้าที่ดูแลราชวงศ์อีกด้วย”
“แม้ว่าราชวงศ์มังกรเร้นกายจะมีประวัติศาสตร์นับพันปี แต่ก็ไม่ได้มีเสถียรภาพและทรงอำนาจเสมอไป และอำนาจของจักรพรรดิก็ไม่มีการตรวจสอบและถ่วงดุล ผลที่ตามมาจะเลวร้ายมาก”
“ตอนนี้เจ้าไปถึงระดับเพชรแล้ว ก็ถึงเวลาทำความรู้จักกับความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสำนักเฉียนหลง”
หลี่หวู่หยวนมองไปที่ลั่วอู๋อย่างมีความหมาย
หัวใจของทุกคนเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสำนักเฉียนหลง?
เส้นทางที่หลี่หวู่หยวนบินไปเป็นเส้นทางธรรมดา ซึ่งทำให้ผู้คนสับสน เขาพาพวกเขาไปที่คฤหาสน์หวู่หยู่
นี่คือร้านค้า
ลั่วอู๋เคยซื้อหลายสิ่งหลายอย่างจากที่นี่
“เจ้าต้องการอะไร?” เจ้าของร้านคฤหาสน์หวู่หยู่เป็นผู้ชายที่มีจมูกคด เขานอนอยู่บนเก้าอี้โยกและพูดอย่างเกียจคร้าน
เมื่อเขาเห็นหลี่หวู่หยวนเขาก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็เห็นลั่วอู๋และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เจอกันนานเลยนะ วันนี้จะซื้อหรือจะขายอะไรดี?”
ลั่วอู๋เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่นี่
เขาเคยขายหินวิญญาณเป็นล้านให้กับคฤหาสน์หวู่หยู่
“เหลาซุน เด็กเหล่านี้เป็นระดับเพชรแล้ว ข้าเลยพาพวกเขามาพบเจ้า พวกเขาทั้งหมดเป็นนักเรียนที่น่าเชื่อถือและมั่นคงมาก” หลี่หวู่หยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้คนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงต้องมาพบชายคนนี้
“งั้นรึ?” ชายจมูกโด่งที่ถูกเรียกว่าเหลาซุนยืดเอวของเขาแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน และทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ปล่อยลมปราณที่รุนแรงออกมา
มันเหมือนกับการฟื้นคืนชีพของมังกร ต่างจากภาพลักษณ์เมื่อครู่มาก มันเกือบจะน่าตกใจ
ระดับเพชรสูงสุด
ไม่คิดเลยว่าเจ้าของร้านระดับปานกลางจะแข็งแกร่งในระดับนี้
“สวัสดี เหล่าปีศาจน้อย” ดวงตาของชายคนนี้ลึกราวกับมหาสมุทร เปล่งพลังออกมาไม่รู้จบ “ข้าชื่อซุนโป้ นักเรียนคนที่ 563 ของสำนักเฉียนหลง”
ความตกใจในหัวใจของลั่วอู๋ไม่จำเป็นต้องพูด
ก่อนที่อีกฝ่ายจะปลดปล่อยลมปราณ เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเจ้าของร้านธรรมดา ๆ
ดูไม่แข็งแกร่งเลยสักนิด
แต่จะอ่อนแอขนาดนั้นได้อย่างไร
ลั่วอู๋ด่าตัวเองว่าโง่
คนธรรมดาจะสามารถบริหารจัดการสถานที่สำคัญอย่างคฤหาสน์หวู่หยู่ได้อย่างไร
“ข้าเคยพบเจ้ามาก่อน” ทุกคนต่างทักทายกัน แน่นอนว่า… ยกเว้นเหวินเสี่ยวด้านมืด
ซุนโป้พูดด้วยรอยยิ้ม “ด้วยความยินดี”
ทันใดนั้น เขาก็กลับไปเป็นเจ้าของร้านธรรมดา ๆ
“ว่าแต่ มีอะไรจะซื้อหรือเปล่า?” ซุนโป้พูดด้วยรอยยิ้ม “เพื่อสนับสนุนระดับเพชรมือใหม่ เจ้าจะได้รับส่วนลด 10%”
การเปลี่ยนแปลงนี้รวดเร็วมากจนผู้คนไม่มีเวลาตอบสนอง
“ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้” ลั่วอู๋กล่าว
“ไม่หรอก ๆ”
“ตอนแรกข้าบอกว่าข้าต้องการขายมังกรกระดูกผีกับคฤหาสน์หวู่หยู่ แต่เจ้าก็บอกว่าถ้ามันไม่เชื่องมันจะต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากในการขอให้อาจารย์ทำให้มันเชื่อง แต่จากระดับของเจ้าแล้ว การฝึกฝนมันให้เชื่องนั้นพริบตาเดียวก็ทำได้แล้ว ทำไมต้องไปขอให้อาจารย์คนอื่นช่วยล่ะ? ” ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ
ซุนโป้ยังคงยิ้ม “ข้าเป็นเจ้าของร้านระดับนี้ ไม่ทำอะไรฟรี ๆ หรอก แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้ข้าก็ยังอยากเก็บไว้อยู่”
ลั่วอู๋พยายามเอาคำสองคำออกจากหัวของเขา
นักธุรกิจที่ไร้ยางอาย
นักธุรกิจที่ดี
“เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะ” หลี่หวู่หยวนไม่ได้อยู่ต่อ และจากไปกับพวกลั่วอู๋
ซุนโป้ยังคงนั่งลงด้วยรอยยิ้มลึกลับที่มุมปากของเขา แน่นอน ในสายตาของคนนอก นี่คือรอยยิ้มของนักธุรกิจที่ไร้ยางอาย
ลั่วอู๋มีความเข้าใจบางอย่างในใจของเขา
พวกเขาเริ่มรู้ว่าหลี่หวู่หยวนกำลังจะให้พวกเขาดูอะไร
แน่นอนว่าพวกเขามาที่โรงหมอต่อไป
ชายชราที่แผนกต้อนรับของโรงหมอ นามสกุลลู่ เป็นชายชราผู้ใจดีในชุดขาว ปกติชอบนั่งตากแดดหน้าประตูโรงหมอ
ทันทีที่เห็นชายชรา เหวินเสี่ยวทั้งสองก็กล่าวทักทายด้วยความเคารพ
แม้แต่เหวินเสี่ยวด้านมืดยังแสดงความเคารพชายชราเล็กน้อย เพราะผู้ที่อยู่หน้าเขาใจดีกับเขามาก และเขาก็ซื่อตรงเมื่อเผชิญความเมตตา
“ฮ่า ฮ่า ระดับเพชรงั้นรึ? ดีแล้วล่ะ” ผู้เฒ่าลู่ยิ้มอย่างใจเย็น
ใช่แล้ว เขาเป็นคนที่ช่วยแยกเหวินเสี่ยวทั้งสองออกจากกัน เขาเชี่ยวชาญแก่นแท้แห่งชีวิตและสามารถสร้างร่างกายใหม่ได้อย่างง่ายดาย เขาเป็นคนที่ทรงพลังในราชวงศ์มังกรเร้นกาย
คนในโรงหมอเหล่านั้นเป็นลูกศิษย์ของเขาทั้งหมด
อาจกล่าวได้ว่าในแง่ของแก่นแท้แห่งชีวิต ในสำนักเฉียนหลงเขาเป็นบุคคลแรกที่เข้าถึง
Comments for chapter "บทที่ 962 สำนักเฉียนหลงที่แท้จริง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
