ไหปีศาจ - บทที่ 963 การคาดเดาเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
บทที่ 963
การคาดเดาเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
หลังจากบอกลาโรงหมอแล้ว พวกเขาก็มาถึง ห้องโถงหวันฝา
ห้องโถงหวันฝาเป็นสถานที่ที่สำคัญมากมาโดยตลอด และผู้นำของห้องโถงหวันฝาไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่ปกปิดแก่นวิญญาณไว้ แต่เป็นเสือกินวิญญาณ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยครองโลกและมีชื่อเสียงในฐานะเมืองหลวงของจักรพรรดิ
เป็นชายหัวล้านตัวใหญ่ที่มีรอยสักเสือกินวิญญาณที่คอของเขา เขาดูดุร้ายมาก
เพียงแค่อยู่ใกล้ ก็จะสัมผัสได้ว่าวิญญาณถูกดึงออกไป ท่าทีของเขาเหมือนผู้ไร้เทียมทาน
หลังจากมาเยี่ยมชมทุกคนก็จากไปอีกครั้ง
สำนักเฉียนหลงสมแล้วที่เป็นสำนักเฉียนหลง ข้อมูลภายในนั้นยากจะหยั่งรู้
ในสำนัก ไม่เพียงแต่มีคนที่แข็งแกร่งที่ไม่สนใจโลกและใช้ชีวิตตามปกติเท่านั้น แต่ยังปรมาจารย์ชั้นสูงที่มีตำแหน่งสำคัญและเป็นที่รู้จักในเรื่องความแข็งแกร่งด้วย
พวกเขาพบผู้แข็งแกร่งสิบสามคนติดต่อกัน
ในหมู่พวกเขามีชายชราสองคนที่มากับหลี่หวู่หยวนเพื่อหยุดลั่วอู๋เมื่อครั้งล่าสุดด้วย มีหญิงชราในบ้านเพาะพันธุ์ มีชายวัยกลางคนที่ดูแลไร่สมุนไพร และอื่น ๆ
มีทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาล้วนเป็นผู้ที่แข็งแกร่งระดับเพชรสูงสุด
“มีนักฆ่าลัทธิเต๋าด้วย เจ้าคงคุ้นเคยกับเขากันหมดแล้ว ข้าจะไม่พาเจ้าไปพบเขาแล้วกัน” หลี่หวู่หยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนพยักหน้า
รู้จักกันดีเลย
อาจารย์ของหลี่หยินไม่มีใครไม่รู้จัก
แม้ว่าความแข็งแกร่งของนักฆ่าลัทธิเต๋าจะลดลงอย่างมากเนื่องจากสัตว์วิญญาณของเขาตายไปแต่เขาก็มีพลังพอที่จะเทียบเคียงระดับเพชรสูงสุดได้
เรื่องนี้ชัดเจนมากสำหรับทุกคน
นอกจากหลี่หวู่หยวน สำนักเฉียนหลงยังมีผู้แข็งแกร่งระดับเพชรสูงสุดอีกอย่างน้อย 15 คน เพียงหนึ่งคนก็เพียงพอที่จะสนับสนุนความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลที่ร่ำรวยได้แล้ว
ยังมีมีระดับเพชรอีกมากมายบนยอดเขา ไม่ใช่ว่าจะมีระดับเพชรธรรมดาอีกเป็นร้อยคนเลยหรือ?
เมื่อนึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของสำนักเฉียนหลง บางทีมันอาจจะกลายเป็นกองกำลังอันน่ากลัวเมื่ออดีตนักเรียนเหล่านั้นมารวมตัวกัน
ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสำนักเฉียนหลงนั้นแย่มากจริง ๆ
โดยทั่วไปแล้วผู้แข็งแกร่งที่สุดเหล่านี้จะไม่ทำอะไรเลย มีเพียงหลี่หวู่หยวนเท่านั้นที่สามารถใช้มิตรภาพเก่าของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้ มิฉะนั้น หากระดับเพชรสูงสุดทั้ง 15 คนออกมาพร้อมกัน คำขู่ของลั่วอู๋ตอนนั้นก็คงไร้ความหมาย
“เมื่อหลี่ซวนซงกบฏ เหตุผลที่เขาต้องปิดช่องมิติของสำนักเฉียนหลงก็เพราะเขากลัวพลังที่แท้จริงของ สำนักเฉียนหลง” หลี่หวู่หยวนกล่าวช้า ๆ
“การกบฏและแย่งชิงบัลลังก์เป็นเหตุใหญ่หลวง ซึ่งร้ายแรงพอที่ผู้อาวุโสเหล่านั้นจะลงมือจริง ถ้าสำนักเฉียนหลงออกไปได้จริง ๆ หลี่ซวนจงก็ไม่มีโอกาสชิงบัลลังก์สำเร็จแน่นอน”
ทุกคนพยักหน้า
ถ้าสำนักเฉียนหลงออกมาได้
ทุกอย่างคงจะสงบและไม่มีเหตุร้ายอะไรเลย
เฉพาะเมื่อมาถึงระดับนี้แล้วเท่านั้นที่พวกเขาจะมีคุณสมบัติที่จะได้รู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสำนักเฉียนหลง
“นรกมนตรานั้นน่ากลัวมาก แต่มนุษย์ก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ไม่เช่นนั้นเมื่อหลายพันปีก่อน เราคงไม่สามารถตอบโต้การรุกรานของนรกมนตราได้” หลี่หวู่หยวนดูจริงจัง
นี้ถือได้ว่าเป็นความโล่งใจ
นรกมนตราสร้างแรกกดดันผู้คนไว้มากจริง ๆ
แต่เรายังเข้าใจด้วยว่าความแข็งแกร่งโดยรวมนั้นด้อยกว่านรกมนตราอย่างแน่นอน
ลั่วอู๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ท่านรองเจ้าสำนัก ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงบ้างไหม?”
หลี่หวู่หยวนดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ข้าเคยใช้เวลามากมายในการค้นหาหนังสือโบราณและศึกษาเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าและนรกมนตรา”
“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวในเก้าปีศาจ เจ้าน่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว”
ทุกคนพยักหน้า
“มีมนุษย์ที่ทรงพลังมากมาย ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงผู้นี้ไม่มีแม้แต่ชื่อจริง ยิ่งกว่านั้น ในช่วงยุคมืดข้อมูลจำนวนมากได้สูญหายไป”
“ข้าศึกษามาเยอะมาก แต่ก็ไม่แน่ใจว่าใครคือปรมาจารย์ปีศาจในหนังสือประวัติศาสตร์”
“อย่างไรก็ตาม ข้าไปตรวจสอบชีวประวัติของ เหล่าวีรบุรุษและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้เล็กน้อย และข้าพบบางอย่างโดยบังเอิญ”
“แน่นอน มันอาจจะไม่จริง มันเป็นแค่การเดาส่วนตัวของข้าที่แม้แต่เจ้าสำนักก็ไม่รู้” หลี่หวู่หยวนกล่าวช้า ๆ
“ข้าเดาว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงน่าจะมาจากตระกูลผู้สูงศักดิ์ เขาเป็นคนหยิ่งยโส ต่อมาตระกูลของเขาก็ปฏิเสธเขา เขาก็ตกต่ำและเบื่อหน่ายโลก และเขาต้องการทำลายมนุษย์
ลั่วอู๋ตกตะลึง
ภูมิหลังนี้ฟังเหมือนราชาหมอกซานเหรินเลย
ไม่ ไม่
ลั่วอู๋รีบปฏิเสธสิ่งที่เขาคิด
จะเป็นไปได้อย่างไร ราชาหมอกซานเหรินเป็นคนที่เปิดนรกมนตราและผนึกปีศาจไว้ในนั้นไม่ใช่รึ? เขาจะเป็นปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้อย่างไร
นอกจากนี้ ข้าได้อ่านข้อความที่ทิ้งไว้โดยราชาหมอก ซานเหรินแล้ว แม้ว่าราชาหมอกจะฆ่าและบ่นไปเรื่อย แต่เขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากพบผู้หญิงที่เขาชอบ
“อย่างไรก็ตาม ตามการวิจัยของข้า คนคนนี้น่าจะเป็นคนเสเพลที่ไม่รู้หนังสือและไม่มีความสามารถ ต่อมาไม่รู้ว่าทำไม แต่จู่ ๆ ก็กลายเป็นผู้ที่ทรงพลังมาก”
ลั่วอู๋หน้าเสีย เพราะนั่นฟังดูเหมือนเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
“มันต้องเป็นฝีมือของภูตไหอีกแน่นอน” ลั่วอู๋มั่นใจมาก
หลี่หวู่หยวนมองไปที่ลั่วอู๋ด้วยความประหลาดใจ
ลั่วอู๋ไม่ได้อธิบาย
ในตอนแรก คนต้องมนตร์ของภูตไหก็ไม่น่าจะมีแต่ราชาหมอกซานเหรินเท่านั้น แต่ยังมีผู้มีพรสวรรค์คนอื่น ๆ ด้วย ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น
นอกจากนี้ยังสามารถอธิบายได้ว่าทำไมภูตไหและปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเคยติดต่อกันมาก่อน
“ไม่นานมานี้ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไปหาเจ้าสำนักและเสนอความร่วมมือ” ลั่วอู๋รีบเล่าเรื่องนั้น
หลี่หวู่หยวนขมวดคิ้ว “ดินแดนบริสุทธิ์เพื่อความอยู่รอดของมนุษย์? ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงคิดจะทำอะไร? ในฐานะปรมาจารย์ปีศาจเขาไม่น่าจะมีความคิดแบบนี้”
“บางทีเขาแค่ต้องการสร้างโลกที่ทุกคนจะต้องก้มหัวให้เขา” ลั่วอู๋ยักไหล่
เมื่อทุกคนคิดดู ทั้งหมดก็เห็นว่าคำอธิบายนี้ค่อนข้างสมเหตุสมผล
แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นการคาดเดา
แม้แต่หลี่หวู่หยวนก็รู้เรื่องปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเพียงเล็กน้อย
หลังจากติดต่อกับผู้แข็งแกร่งของสำนักเฉียนหลงแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทุกคนต้องจากไป และหลี่หวู่หยวนก็ต้องการเวลาเตรียมตัวและวางแผนเช่นกัน
เมื่อออกจากสำนักเฉียนหลงแล้วลั่วอู๋ก็ไปที่ราชวังโดยทันที
คราวนี้ไม่มีใครกล้าหยุดเขา
เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด เกรงว่ามันคงไม่มีประโยชน์ที่จะคุยกับผู้เฒ่าเฉิน ลั่วอู๋ต้องไปพบจักรพรรดิและบอกเขาทุกอย่าง
“นรกมนตราอะไร? อะไรจะบุกรุกแผ่นดินใหญ่ได้?” ใบหน้าของจักรพรรดิไร้อารมณ์
ลั่วอู๋พูดไม่ออก “นี่เจ้าไม่รู้จักนรกมนตราหรือไง?”
จักรพรรดิพูดด้วยความไม่พอใจว่า “ทำไมข้าต้องรู้จักนรกมนตรานี่ด้วยล่ะ แล้วมันจะบุกรุกแผ่นดินใหญ่ได้ยังไง? ข้ามีหน่วยสยบมังกรและหน่วยรบค่ายกลสังหาร ข้าเกรงว่าปีศาจพวกนี้จะไม่มีทางทำสำเร็จหรอก”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ลั่วอู๋ก็แทบสำลัก
มันไม่ใช่เรื่องที่คนมีสมองที่จะพูด
ถ้ามีแค่หน่วยสยบมังกรและหน่วยรบค่ายกลสังหารก็พอจะฆ่ามันได้ เขาจะมาคุยเรื่องนี้กับจักรพรรดิทำไม?
“เรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรง โปรดอย่าประเมินมันต่ำไป” ลั่วอู๋พูดเบา ๆ เท่าที่จะทำได้
แม้แต่ผู้เฒ่าเฉินก็แนะนำว่า “ฝ่าบาท ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะจริงจังมาก จะเป็นการดีกว่าที่จะขอให้ผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่มาปรึกษาเรื่องนี้กัน”
เมื่อพูดถึงผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่ ดูเหมือนจักรพรรดิจะนึกถึงฉากที่เจียโรวดูหมิ่นเหยียดหยามเขา และใบหน้าของเขาก็มืดมน
“เป็นเรื่องใหญ่ขนาดที่ต้องถึงมือผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่เลยรึไง?” ทันทีที่จักรพรรดิทุบโต๊ะ เขาก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “หากจัดกองทัพและต่อสู้กับศัตรูต่างมิติยังไม่พอ ข้าจะออกไปต่อสู้ด้วยตัวเองและเป็นขวัญกำลังใจให้กองทัพ ข้าแน่ใจว่าจะขับไล่ปีศาจเหล่านี้ออกนอกประเทศไปได้”
เสียงดังก้องและมีพลังด้วยความชอบธรรมอันน่าเกรงขาม
Comments for chapter "บทที่ 963 การคาดเดาเกี่ยวกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
