ไหปีศาจ - บทที่ 975 การแยกร่างที่ทรงประสิทธิภาพ
บทที่ 975
การแยกร่างที่ทรงประสิทธิภาพ
ครืน
พวกมันถูกทำลายหมดแล้ว
ช่องมิติตรงหน้าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงหายในทันทีและกลายเป็นความว่างเปล่า หมัดไร้เทียมทานทำลายกฎของมิติโดยตรง
ดังนั้นช่องว่างในมิติจึงถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงในตอนแรกก็โกรธจัด แต่แล้วเขาก็หัวเราะอีกครั้ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เยี่ยมมากเจ้ามนุษย์ เจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
เขาไม่รู้ว่ามนุษย์คนนั้นเป็นใคร
แต่ด้วยร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่ ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจึงจำอีกฝ่ายได้
บุคคลนี้มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาและคนสนิทที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด
“คนที่ยังคงใฝ่หาศิลปะการต่อสู้โบราณและยังประสบความสำเร็จมาจนถึงขั้นนี้เป็นสมบัติที่หายาก” มีความคลั่งไคล้ในสายตาของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
ชาวแซคมองหน้ากันและรู้สึกว่าชายผู้นี้น่ากลัวและผิดปกติมาก
อารมณ์ค่อย ๆ ลดลง ใบหน้าของมารปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงดูบูดบึ้งอีกครั้ง
คนพวกนี้กล้าดียังไงที่ไม่เชื่อฟังข้า!
มันเป็นคดีที่ร้ายแรงมาก
ทันใดนั้น ดวงตาของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็จับจ้อง ลมปราณของเขาก็เริ่มขึ้น ๆ ลง ๆ พลังปราณปีศาจกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของเขา และพลังงานที่น่ากลัวอย่างยิ่งก็กำลังสั่นคลอน
ในขณะนั้น ทั่วทั้งบริเวณดูเหมือนจะตกอยู่ในนรก ที่กำลังนำฝันร้ายชั่วนิรันดร์มา
ครู่ต่อมา ฉากประหลาดก็เกิดขึ้น
ลมปราณของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็ดับวูบลงอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งตกลงไปที่ครึ่งล่างของระดับปกติ ทั้งร่างทรุดลง ใบหน้าก็ดูดุร้ายขึ้นเช่นกัน
จากนั้นเขาก็อ้าปากและพ่นหินสีดำขนาดเท่ากำปั้นออกมา
หินนั้นเหมือนสิ่งที่ตายแล้วไม่มีลมหายใจ
ทันใดนั้น เปลวไฟสีขาวก็ลุกไหม้ที่นิ้วของเขา และมิติโดยรอบก็บิดเบี้ยวด้วยการลุกไหม้ของเปลวไฟ ส่งผลให้เกิดความเสียหายและรอยแตกขนาดใหญ่
นี่คือเปลวไฟที่เกิดจากพลังของมิติ
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเป็นผู้ที่รับมือได้ยากที่สุดเพราะด้วยวิธีการต่าง ๆ เขา
นี่คือความคิดเห็นของเฮาที่มีต่อเขา
“ไป”
เปลวไฟสีขาวเข้าไปในช่องมิติอย่างไม่มีผลใด ๆ มันเปิดช่องมิติเล็ก ๆ และปลายอีกด้านหนึ่งของมิติก็คือโลก
“ข้าไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าทำอะไรไม่ได้” มีเยือกเย็นในสายตาของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
เขาโยนหินสีดำลงไปในรอยแยก
จากนั้นช่องมิติก็หายไป
หลังจากทั้งหมดนี้ เขาดูเหมือนว่าเพิ่งผ่านสงครามใหญ่มาและอ่อนแอลงมาก แต่ถึงแม้เขาจะอ่อนแอ แต่ก็ยังแข็งแกร่งอย่างไม่สมเหตุสมผล
ต่อให้สิ่งมีชีวิตระดับปีศาจจะโจมตีเขา แต่เขาก็ยังมีความสามารถในการป้องกันตัวเองได้
ดวงตาของเขากวาดไปเหนือชาวแซค
พอเห็นพวกเขาไม่คิดจะฉวยโอกาสจากสภาวะอ่อนแอนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก”
……
……
พลังแห่งมิติพุ่งสูงขึ้น
รอยแตกปรากฏขึ้น
เพียงแต่สถานที่ที่ปรากฏไม่ใช่นรกมนตราแต่เป็นหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลในราชวงศ์มังกรเร้นกาย
หินสีดำตกลงมาอย่างเงียบ ๆ
ต้นไม้และพืชรอบๆ จะเหี่ยวเฉาทันที ราวกับว่าพลังชีวิตถูกระบายออกไป ในเวลาเดียวกัน ความเหี่ยวเฉาก็แผ่ขยายออกไปจนพื้นที่กว่าร้อยกิโลเมตรรอบหินสีดำนั้นตายลง
ในที่สุด หินสีดำก็ค่อย ๆ แตกออก และค่อย ๆ โตขึ้น เหมือนกับการบิดตัวไปมาสิ่งมีชีวิต
ฉากจากนั้นค่อนข้างน่าขยะแขยง
ในไม่ช้าหินก็กลายเป็นรูปร่างมนุษย์และสร้างเสื้อผ้าขึ้นมา
“อยู่ในโลกนี้มันดีจริง ๆ” ชายคนหนึ่งที่แทบจะเหมือนกับมารปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยืดอกและมีรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา
นี่เป็นทักษะที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพัฒนาขึ้นมาเป็นพิเศษ
การแยกร่างที่ทรงประสิทธิภาพ
ตอนนี้บุคคลนี้มีความแข็งแกร่งของคนธรรมดาเท่านั้น แต่เขาสามารถดูดซับพลังวิญญาณได้อย่างต่อเนื่อง เติบโตอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเพชรได้ในเวลาอันสั้น
“ถึงเวลาที่โลกจะได้รู้ว่าใครคือเจ้านายที่แท้จริง”
ดวงตาของชายผู้นี้เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
……
……
สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเหมือนความฝัน
แต่ในวันนั้น ผู้ทรงพลังทั้งสองคนบนท้องฟ้า ก็เหมือนกับพระเจ้าสององค์ ที่กำลังเตือนประชาชนว่าสิ่งที่พวกเขาเพิ่งทำไปนั้นเป็นความจริง
เป็นความจริงที่มีปรมาจารย์ปีศาจแสดงตัวของเขาในโลกโดยการสื่อสารผ่านมิติ
นอกจากความโล่งใจแล้ว ใจของทุกคนก็เหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่
มันตกต่ำ
“ผู้บัญชาการหลิงหลง หลงเซี่ย” ลั่วอู๋บินไปหาทันที
พวกเขาพยักหน้า
“ต้องขอบคุณพวกเจ้าเลย”
หลงเซี่ยพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องยาก กระจกนี้เป็นเพียงเงาลวงตา มันทำลายได้ง่าย แค่มีจำนวนมาก”
“มีเพียงหมัดไร้เทียมทานของเจ้าเท่านั้นที่สามารถทำลายพลังแก่นแท้ได้” หลี่หวู่หยวนก็ค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปในอากาศ “ถ้าเจ้าปล่อยให้ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพูดเรื่องไร้สาระต่อไป ข้าเกรงว่ามนุษย์จะได้วุ่นวายก่อนที่ปีศาจจะบุกเข้ามาเสียอีก”
ผู้บัญชาการหลิงหลงขมวดคิ้ว “ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง?”
แม้ว่านางจะรู้เรื่องนรกมนตรา แต่นางก็ไม่รู้เรื่องนี้มากนัก
หลี่หวู่หยวนอธิบายอย่างรวดเร็ว
“ปรากฏว่าเป็นคนบ้านี่เอง” ผู้บัญชาการหลิงหลงหัวเราะเยาะ
หลงเซี่ยเตือน “แต่ความแข็งแกร่งนั้นน่าจะแข็งแกร่งมากจนจะถึงระดับตำนานแล้ว”
“แล้วไง? ก็แค่คนบ้าที่มีพลังเท่านั้นแหละ” ผู้บัญชาการ หลิงหลงถมถุย
ผู้คนไม่สามารถโต้แย้งได้
ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่เข้าใจและถามว่า “แล้วสายเลือดผู้สูงศักดิ์นั่นเขาหมายถึงอะไร?”
“มันคงเป็นแค่คำพูดบ้า ๆ” ลั่วอู๋กล่าว “มีบางอย่างที่ข้าอยากจะบอกเจ้า แต่ค่ายของหน่วยสยบมังกรถูกปิด”
หลงเซี่ยกล่าวว่า “ช่วงนี้เราอยู่ระหว่างรักษาตัว เพิ่งจะรักษาจนหายดีนี่แหละ”
“อย่างนั้นเอง”
ลั่วอู๋พยักหน้าและเล่าประสบการณ์ทั้งหมดของเขาในนรกมนตราเมื่อไม่นานมานี้
“ภูตไห? ชายชราที่เจ้าและข้าพบในหุบเขามรณะ?” ผู้บัญชาการหลิงหลงถาม
“นั่นแหละเขา” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“ช่างเป็นคนแก่ที่สมควรถูกสาปแช่งอะไรเช่นนี้”
“ถ้าเจ้าเจอเขา ฆ่าเขาเลย อย่าไปคุยกับเขา”
ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่พอใจ “ทำไมรึ? เจ้ากังวลว่าข้าจะถูกเขาทำให้ไขว้เขวเอาหรือ?”
“ไม่ใช่แบบนั้น” ลั่วอู๋ยิ้มอย่างขมขื่น “เพียงแต่ภูตไหนั้นมีลูกไม้มากเกินไป ข้ากังวลจริง ๆ ว่าเขาอาจจะมีวิธีหนีที่แม้เจ้าก็ตามไม่ทัน”
“งั้นเองรึ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเจอข้า ข้าต้องฆ่าเขาได้ก่อนแน่นอน”
เหมือนจะจบแต่ก็ยังอีกยาวไกล
ต่อไปวิธีการฟื้นขวัญกำลังใจของประชาชนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
มีเพียงตระกูลเก่าแก่เท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของนรกมนตรา คนส่วนใหญ่ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ สถานที่ทั้งหมดจึงอยู่ในความโกลาหล
ท้ายที่สุดพลังของปรมาจารย์ปีศาจนั้นน่ากลัวมาก
พึ่งพาให้ราชสำนักจัดการอย่างเดียวคงไม่พอ
สำนักเฉียนหลงต้องออกมาในเวลานี้
“เอาล่ะ เรากลับกันก่อนเถอะ” หลี่หวู่หยวนกล่าว
ลั่วอู๋พยักหน้า
“เจ้ามีความเห็นดี ๆ บ้างไหม?” หลี่หวู่หยวนปรึกษาลั่วอู๋
ลั่วอู๋คิดว่า “บางทีการอธิบายไปเลยน่าจะดีกว่าการปกปิด และมันจะช่วยให้ทุกคนเข้าใจนรกมนตราโดยเร็วที่สุด บางทีนรกมนตราอาจไม่เลวร้ายอย่างที่คิดนักก็ได้”
“หืม? มันจะน่ากังวลเกินไปหน่อยไหม?” หลี่หวู่หยวนขมวดคิ้ว “ข้ากังวลเรื่องศัตรูต่างมิติในอนาคตเล็กน้อย และมนุษย์จะวุ่นวายเองด้วย”
ลั่วอู๋มองหลี่หวู่หยวนอย่างมีความหมาย “ท่านรองเจ้าสำนัก ไม่ช้าก็เร็วทุกคนก็ต้องรู้ เรื่องนี้ยิ่งรู้ตัวเร็วยิ่งดี ถ้าหากมีวายร้ายที่จะฉวยโอกาสจากการสร้างความตื่นตระหนกจริง ๆ เราก็สามารถหาตัวแกะดำโดยเร็วที่สุดได้ เพื่อป้องกันปัญหาเมื่อสงครามจริงมาถึง”
“เจ้ามีเหตุผล ข้าแค่ไม่กล้าพอ” หลี่หวู่หยวนหัวเราะเยาะตัวเอง
Comments for chapter "บทที่ 975 การแยกร่างที่ทรงประสิทธิภาพ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
