ไหปีศาจ - บทที่ 974 หมัดไร้เทียมทาน
บทที่ 974
หมัดไร้เทียมทาน
มีคนน้อยมากที่รู้ว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียงเป็นมนุษย์
แม้ว่าจะเป็นมนุษย์ แต่ก็เต็มไปด้วยพลังปราณปีศาจ เห็นได้ชัดว่าเป็นปีศาจ
แต่คนหลายพันคนในกระจกนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นมนุษย์ ที่กำลังเรียกปีศาจว่านายท่าน ซึ่งเหมือนกับจุดชนวนระเบิดถัง
แม้แต่คนที่ไม่รู้อะไรเลยก็ยังรู้สึกโกรธจากใจ
“เจ้าพวกขยะของมนุษย์!”
“ข้าละอายใจที่ได้เป็นมนุษย์ร่วมกับมันจริง ๆ”
“คนทรยศ ทุกคนมันต้องถูกฆ่า”
มีการดุด่าอย่างบ้าคลั่ง มีการดูหมิ่นเหยียดหยาม มีการตำหนิโดยอ้างถึงความยุติธรรม ยังไงก็ตาม ยังไงนี่ก็คือความเกลียดชัง! มันคือความโกรธ!
ความโกรธนี้ยิ่งเหนือกว่ามนุษย์ มันเป็นความโกรธแบบเดียวกับของปีศาจ
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่สนใจเรื่องนี้ เขามองดูทั้งหมดนี้อย่างเงียบ ๆ และยิ้มอีกครั้ง “ดี สมแล้วที่เป็นมนุษย์ ข้าตั้งตารอที่จะได้เป็นราชาคนใหม่ของพวกมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ เลย”
ความโกรธได้จุดไฟ และผู้ทรงพลังนับไม่ถ้วนทั่วโลก โห่ร้องด้วยความเดือดดาล
เสียงฟ้าร้องดังสนั่น
โลกทั้งใบปะทุขึ้นเป็นเสียงคำรามอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน
“อย่าพึ่งได้ใจไปหน่อยเลย เจ้าสัตว์ประหลาดที่น่ารังเกียจ”
“เจ้าคิดว่าเจ้าสมควรที่จะได้เป็นราชาคนใหม่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือ? ข้าหลินหยู่ผู้นี้สาบานว่าจะฆ่านรกมนตราให้หมดสิ้น
“ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าแล้วไงล่ะ? แค่มีเทพผู้พิทักษ์ของเราก็เพียงพอที่จะทำลายเจ้านับพันครั้งได้แล้ว”
“มนุษย์นั้นไร้เทียมทาน!”
ผู้คนนับไม่ถ้วนส่งเสียงโกรธ
แน่นอนว่าคงเป็นเพราะหลายคนไม่รู้ว่าปรมาจารย์ปีศาจคืออะไร แต่สิ่งที่ไม่รู้จักนำมาซึ่งความกลัวและบางทีก็นำมาซึ่งความกล้าหาญ
ปีศาจปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงหัวเราะและเสียงหัวเราะยังคงสั่นไหวบนท้องฟ้า
“เจ้าสงสัยในตัวข้างั้นหรือ”
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็กลายเป็นความโกรธไม่รู้จบ
นัยน์ตาคู่นั้นกลับกลายเป็นดวงอาทิตย์เลือดสีเข้มขนาดมหึมาที่ลอยอยู่อย่างหนาแน่นในอากาศทันที ความรู้สึกที่มันส่งออกมาช่างหนาวเหน็บ
“เจ้าเกิดมาเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อยคิดว่ามีคุณสมบัติที่จะพูดอย่างนั้นกับข้ารึ? ข้ามีสายเลือดมนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด เป็นผู้ปกครองโดยธรรมชาติ ข้าควรสืบทอดทุกอย่างของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มันก็แค่ช้าไปเพียง 8,000 ปีเท่านั้น”
“พวกนอกคอก! เจ้าไม่มีค่าให้สงสัยในตัวข้าหรอก”
“อย่างเจ้าควรอยู่ในก้นบึ้งที่มืดที่สุด”
“ไม่มีสิทธิ์สงสัยตัวข้าผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่นิดเดียว”
เสียงอันมืดมนและน่าสยดสยองของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงสั่นสะเทือนบนท้องฟ้า ด้วยดวงตะวันเลือดสีเข้มที่หนาแน่น ราวกับว่าจุดจบกำลังจะมาถึง
เขาค่อนข้างจะประนีประนอมชนเผ่าแซค แต่เขาก็ดูถูกมนุษย์อื่นอยู่ดี
ทุกคนตกตะลึง
สายเลือดมนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด?
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงนี้เป็นมนุษย์
แม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นปีศาจ นอกจากนี้เขายังเรียกทุกคนว่าพวกนอกคอก คิดว่าเขาเป็นใครกัน?
ฝูงชนรู้สึกตื่นตูมอยู่ครู่หนึ่ง
ลั่วอู๋ไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะเปิดเผยตัวตนของเขา และยังอ้างว่าเป็นสายเลือดมนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด
ใบหน้าของหลี่หวู่หยวนทรุดลง “ดูเหมือนว่าการสืบสวนและการวิจัยของข้าจะไม่ผิด ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่ใช่คนปกติเลย เขาเป็นคนบ้าที่มีจิตใจที่บิดเบี้ยว”
“ท่านรองเจ้าสำนัก เราต้องหาวิธีระงับไม่ให้ความตื่นตระหนกแพร่กระจายไป มันจะส่งผลเสียอย่างร้ายแรง” ลั่วอู๋กล่าว
หลี่หวู่หยวนพยักหน้า มันควรจะเป็นเช่นนั้น
เรื่องตลกนี้ควรจะจบลงได้แล้ว
อีกฝ่ายหนึ่งไม่สามารถเข้าสู่โลกได้เลย แต่เขาต้องการแสดงพลังโดยตั้งใจเพื่อแสดงสายเลือดและพละกำลังของเขา
ช่างหลงตัวเองและหยิ่งถึงขีดสุด
เพราะมันน่าตกใจเกินไป โลกจึงตกอยู่ในความเงียบงัน
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยังคงหัวเราะต่อไป
ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงฮัมเย็น ๆ ดังขึ้น ด้วยพลังของกระจก มันแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในอากาศและกระจายไปทั่วโลกอย่างรวดเร็ว
“แล้วไง? ปีศาจสกปรกที่ควรค่าแก่การบอกพวกเราว่าเลือดอันสูงส่งอะไรที่ไหนกัน? เมื่อเจ้าละทิ้งความเป็นมนุษย์ของเจ้าและกลายเป็นปีศาจ เลือดพวกนั้นมันก็เป็นขยะแล้ว”
มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่แหบเล็กน้อย เต็มไปด้วยความภาคภูมิและแข็งแกร่ง
ลั่วอู๋มองด้วยความแปลกใจ
แน่นอนว่าผู้หญิงในชุดเกราะสีแดงลุกขึ้นยืนบนท้องฟ้า ผมยาวของนางพลิ้วไสว ดาบพลังวิญญาณของนางวนไปมา ราวกับเทพสงคราม ปราบปรามพลังมนตราของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
ผู้บัญชาการหลิงหลง!
และนางยืนอยู่ข้างชายร่างสูง แต่งกายธรรมดา แต่แค่ยืนนิ่ง ๆ ก็ทำให้ผู้คนสงบจิตสงบใจได้
ลมปราณของเขาสงบมาก แต่ก็น่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูก ร่างกายธรรมดา ๆ ดูเหมือนจะอัดแน่นด้วยพลังงานที่ไม่รู้จบ
ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน สามัคคีกันมาก
คนนี้จะเป็นใครได้อีก? แน่นอนว่าเขาคือหลงเซี่ย
“เจ้าสัตว์เลื้อยคลานต่ำต้อย เจ้าว่ายังไงนะ” ใบหน้าของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมืดมนและน่ากลัว
ดวงตาของผู้บัญชาการหลิงหลงเต็มไปด้วยเลือด “บอกว่าข้าเป็นสัตว์เลื้อยคลานรึ? เจ้ากู่ไม่กลับซะจนไม่สามารถแม้แต่จะมองดูร่างกายของเจ้าเองได้ มีความสามารถเพียงเล็กน้อย ก็แสร้งทำเป็นเทพเจ้าไปได้ ไปตายซะ!”
ดาบพยัคฆ์ขาวระเบิดพลังวิญญาณดาบที่สว่างไสว ดุร้ายอย่างหาที่เปรียบมิได้
ดาบอันน่าสะพรึงกลัวได้ทำให้เกิดพายุ
มีพยัคฆ์ขาวคำรามสั่นสะท้านโลก ในชั่วพริบตา กระจกบนเมืองหลวงของจักรพรรดิก็พังทลายและกระจัดกระจายเป็นฝุ่น
มีพลังมากพอที่จะทำลายกระจกในบริเวณกว้างใหญ่ได้
แต่มันก็ไม่เพียงพอ
ท้องฟ้าในระยะไกลยังคงหนาแน่นและเต็มไปด้วยกระจกปีศาจ
“บอกว่าข้าแสร้งทำเป็นเทพเจ้างั้นรึ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถ้าข้าเข้าไปได้ แกจะต้องตาย ตายกันหมด!” มารปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงหัวเราะ
ผู้บัญชาการหลิงหลงขมวดคิ้ว นางไม่ชอบพูดเหลวไหล การลงมือโดยตรงเป็นนิสัยของนาง เนื่องจากดาบเดียวไม่สามารถจบเรื่องได้ ก็แค่ต้องฟันออกไปเพิ่ม
“เจ้าช้าเกินไป” หลงเซี่ยก็เปิดปากของเขาขึ้นมา
“แล้วเจ้าทำอะไรได้บ้างล่ะ?”
“เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ให้ข้าจัดการเอง”
บังเอิญว่าหลงเซี่ยก็ไม่ใช่คนที่ชอบเรื่องไร้สาระเหมือนกัน
ผู้บัญชาการหลิงหลงจ้องหน้าชายผู้นั้น แต่ก้มหน้าลงอย่างอ่อนโยนและพยักหน้าซึ่งหาได้ยากมาก “ก็ได้”
หลงเซี่ยก้าวออกไป มิติใต้ฝ่าเท้าของเขากลายเป็นผุยผง และด้านหลังเขามีเงาเสมือนจริงขนาดใหญ่ ไร้ขอบเขต งดงามราวกับพระเจ้า
แต่เงาเสมือนนี้เหมือนกับเงาของหลงเซี่ย
ร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “หืม? เจ้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า
“แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีคุณสมบัติ” ดวงตาของ หลงเซี่ยเปล่งประกายออกมาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน และลมปราณก็ไม่สงบอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความเป็นผู้เหนือทุกสิ่งและความมุ่งมั่น
หมัดไร้เทียมทาน
เขาต่อยออกไป แสงสว่างวาบไม่รู้จบ
มิติสั่นสะเทือน
ราวกับความโกลาหลกำลังจะเกิดขึ้น กระจกทั้งหมดก็กลายเป็นความว่างเปล่า นี่คือสุดยอดทักษะของหมัดที่วิวัฒนาการตามมิติวิญญาณของเขา ว่ากันว่าเมื่อหมัดนั้นถูกขัดเกลาจนถึงขีดสุด กฎระเบียบก็สามารถพังทลายได้และจักรวาลก็สามารถถูกขยี้ได้
พลังศักดิ์สิทธิ์ของระดับกึ่งจักรพรรดิพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งทำให้สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน แม้แต่ผู้คนที่อยู่ห่างไกลในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งก็ยังสามารถเห็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้เทียมทานปล่อยหมัดของเขา
ในขณะนั้น ผู้คนในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งดูเหมือนได้เห็นท่านหม่าเฉิน
ตู้ม!
ไม่มีอะไรหวือหวา
ด้วยการปล่อยหมัดเพียงครั้งเดียว กระจกทั้งหมดก็ถูกทำลาย และพลังทำลายล้างก็แผ่กระจายไปบนท้องฟ้าเหมือนใยแมงมุม จนกระทั่งกระจกทุกบานสูญสิ้น
ในท้องฟ้า
ไม่มีร่องรอยของปีศาจเหลือเลย
ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ
Comments for chapter "บทที่ 974 หมัดไร้เทียมทาน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
