ไหปีศาจ - บทที่ 973 ผู้ทรยศ
บทที่ 973
ผู้ทรยศ
โลกทั้งโลกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างมาก
ทั่วท้องฟ้ากลายเป็นกระจก มันน่ากลัว
โดยเฉพาะกระจกนั้นเต็มไปด้วยพลังมนตราอันน่าสยดสยอง ความมืดเป็นสิ่งง่าย ๆ ที่จะเตือนผู้คนถึงสิ่งเลวร้ายบางอย่าง ด้วยเสียงอันน่าสะพรึงกลัวราวกับฟ้าผ่า ที่ซึ่งคนธรรมดาจะต้องหวาดกลัวขนาดหนัก
ความตื่นตระหนกกำลังแพร่กระจาย
มีความโกลาหลอยู่ทุกที่
อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งสงบกว่าเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งก็คุ้นเคยกับสัตว์ดุร้ายและมีคุณสมบัติด้านจิตใจที่ดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้นคนอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งล้วนเกิดเป็นทหารและสามารถต่อสู้ได้
ราชวงศ์มังกรเร้นกายนั้นแย่กว่ามาก
คนส่วนใหญ่เกิดมามีชีวิตอย่างสันติ
ไม่รู้มีสักกี่คนที่ต้องกลัวเงานั้น
ลั่วอู๋ออกจากสำนักเฉียนหลงกับรองเจ้าสำนักทันที เขาก็เห็นกระจกอยู่ทั่วท้องฟ้าและหัวใจของเขาก็จมลง เกิดอะไรขึ้นกัน
แถมกระจกเหล่านี้ยังมีพลังของมิติที่คุ้นเคย
“เป็นไปไม่ได้”
ความรู้สึกคุ้นเคยนี้เหมือนกับที่เล็ดลอดจากความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดอย่างกับถั่วสองเม็ด เห็นได้ชัดว่ามันมาจากช่องมิติของเขาที่อยู่ใกล้ ๆ กับที่ตั้งของเผ่าแซค
เป็น… เพราะข้าที่ทำให้ปรมาจารย์ปีศาจมาได้?
ลั่วอู๋หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง
หลี่หวู่หยวนเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับลั่วอู๋ แต่เขาแค่คิดว่าอีกฝ่ายกลัว ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “อย่ากลัวเกินไป มันเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ใช่ตัวจริงของเขาหรอก”
“ดูเหมือนว่าปรมาจารย์ปีศาจได้เจอช่องมิติที่ถูกทิ้งร้างไว้และใช้วิธีบางอย่างเพื่อแสดงภาพลวงตาเหล่านี้ ซึ่งไม่มีผลกระทบต่อมิติหลักหรอก”
ลั่วอู๋โล่งใจเมื่อได้ยินคำอธิบาย
แบบนี้นี่เอง
ดีแล้ว ดีแล้ว
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เรื่องเล็กที่จะปล่อยให้ผู้คนตกอยู่ในความกลัว
เดี๋ยวก่อน ช่องมิติถูกปรมาจารย์ปีศาจหาพบ
ชาวแซคจะไม่ได้ถูกพบด้วยหรือ?
สัตว์ประหลาดระดับปรมาจารย์ปีศาจจะต้องมองการปลอมตัวของแซคออกได้ง่ายมาก และมนุษย์ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ปีศาจเกลียดที่สุดเสมอ
แต่ไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้เพราะเสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นอีกครั้ง
ชายในกระจกยิ้มแปลก ๆ
“ให้ข้าแนะนำตัวเองก่อน ข้ามาจากนรกมนตรา ข้าถูกเรียกว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงโดยพวกมนุษย์ และข้าเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของมนุษย์ในอนาคต”
คำพูดนี้ทำให้เกิดคลื่นมากมาย
ปรากฏว่าเป็นหนึ่งในเก้าปรมาจารย์ปีศาจ
บรรดาผู้ที่รู้เรื่องนรกมนตราอยู่บ้างต่างก็ตกตะลึงอย่างมาก
และคนธรรมดาเหล่านั้นที่ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ปีศาจคืออะไรและเพิ่งได้เห็นทักษะที่เหนือคำอธิบายก็รู้สึกกลัวจากใจแล้ว ไม่ต้องพูดถึงคำว่า “ผู้ปกครองมนุษย์” เลย
หลี่หวู่หยวนโกรธและพูดว่า “มาคุยกันเถอะ!”
เงาของสิงโตจอมผงาดปรากฏขึ้นข้างหลังเขา มันใหญ่มาก เมื่อเขาแหงนมองท้องฟ้าและคำราม ก็เกิดสายฟ้าเขย่าท้องฟ้าและแผ่นดิน กระจกหลายแสนชิ้นถูกทำลายในพริบตา
กระจกบานนี้เป็นเพียงผลการแสดงของพลัง และไม่ยากที่จะทำลายมัน
ทุกแห่งในโลกมีบรรยากาศที่รุนแรงถล่มลงมา
ผู้ทรงพลังทั่วโลกทุบกระจกจำนวนมากทีละบาน แต่มีกระจกมากเกินไป และท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยกระจกเหล่านั้น
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเผยรอยยิ้ม นัยน์ตาเย็นชา “ดีเลย พวกมนุษย์ที่ยื่นมือเข้ามา ข้าจำหน้าได้หมดแล้ว”
ทันทีที่คำกล่าวนี้ถูกประกาศ ผู้ทรงพลังนับไม่ถ้วนก็ตกอยู่ในอันตรายทีละคน
มันคือภัยคุกคามจากปรมาจารย์ปีศาจ
มันมีน้ำหนักมาก
ในเมืองหลวงของจักรวรรดิ เสาแสงนับร้อยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า และเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ไม่เคยถูกพบเห็นในโลกก็ปรากฏตัวขึ้น ตอนนี้พวกเขากำลังจ้องมองไปที่ท้องฟ้า สีหน้าดูไม่มั่นใจ
“มีคนเพียงน้อยนิดที่ยังจำข้าได้ แต่ไม่เป็นไร เพราะเดี๋ยวข้ากลับไปแล้ว” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพูดช้า ๆ
“เอ้อ แล้วก็นะ ข้าจะล้างแค้นให้ลูกหลานของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของข้า จงจำพวกเขาไว้ ในอนาคตพวกเขาจะกลายเป็นผู้สูงศักดิ์ที่สุดในหมู่พวกเจ้า”
รอยยิ้มที่แปลกประหลาดของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเพิ่มความเย่อหยิ่งเล็กน้อย
ในเมืองหลวงของจักรวรรดิ ผู้อาวุโสที่น่าเคารพบางคนจ้องมองภาพจำลองของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงและพวกเขาก็โกรธมาก โดยเฉพาะผู้ที่เคยผ่านสงครามเมื่อพันปีก่อนยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
เฉินซังเทียนเงยหน้าขึ้นและดวงตาที่อ่อนโยนของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร “มันคือเขา มันคือเขานี่เอง!
เขาจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อน
อย่างไรก็ตาม เขายังเป็นแค่เด็กน้อย เขามีพรสวรรค์ในการฝึกฝนมาก แต่สวรรค์ก็นำภัยพิบัติมา การบุกรุกของนรกมนตรา และมนุษย์ถูกบังคับให้ต่อสู้ เกิดเป็นสงครามยืดเยื้อมาหลายปี
เขาก็ได้เข้าร่วมกับพันธมิตรกับมนุษย์ ไม่เพียงแต่ต่อสู้เท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นแพทย์ทหารเพื่อรักษาผู้อื่นด้วย
แต่ในขณะนั้นเขาอ่อนแอเกินกว่าจะรับบทบาทสำคัญได้
เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในสนามรบจริง
เขาโชคดีที่รอดมาได้และได้เห็นความโกลาหลนี้
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง เขาเคยมองปีศาจผู้นี้จากระยะไกล ปีศาจผู้นี้โหดร้ายและน่ารังเกียจอย่างยิ่ง ปรมาจารย์ปีศาจคนอื่น ๆ ต่างปิดบังตัวตนของตนเองและค้นหาผู้แข็งแกร่งของมนุษย์
ปีศาจตนนี้ไม่มีความปรานี ไม่ว่าจะเป็นนักบวชหรือพลเรือน ก็จะถูกเข่นฆ่าอย่างโหดร้ายยิ่ง
เมื่อเห็นภาพการกระทำของปีศาจ เฉินซังเทียนก็เกลียดปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงโดยธรรมชาติ
ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าภาพถ่ายที่ทอดภาพปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะเคลื่อนออกไปไกล จากนั้นหมู่บ้านที่เรียบง่ายก็ปรากฏขึ้น โดยมีผู้คนหลายพันคนคุกเข่าอยู่บนพื้นราวกับรอคำสั่ง
มนุษย์เหล่านั้นซีดมาก และเรียกปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงว่านายท่าน
ในขณะที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงกำลังลอยอยู่ในอากาศ พลังปีศาจนั้นก็ทรงพลัง และร่างกายของเขาถูกคลุมเสื้อคลุมมังกรดำ ซึ่งแสดงถึงศักดิ์ศรีและอำนาจสูงสุด
ทันใดนั้น ดวงดาวที่เป็นตัวแทนของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็ปล่อยความมืดมิดราวกับหมึกออกมา
ปีศาจนับไม่ถ้วนคำราม
นรกมนตราและความรู้สึกแห่งขุมนรกอันมืดมิดเข้ามา
อาจมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามนุษย์เหล่านี้ในนรกมนตราเป็นใคร
ใบหน้าของหลี่หวู่หยวนทรุดลง “นั่นมันคนบาป! ข้าไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะยอมรับอาชญากรเหล่านี้เป็นพวก มันแปลกที่มีผู้ทรงพลังมากมายในหมู่อาชญากรเหล่านี้”
มีเครียดบนใบหน้าของลั่วอู๋
เขาเป็นคนถ่ายทอดทักษะ
แต่เขาไม่เคยคิดว่าชาวแซคจะลี้ภัยไปอยู่ข้างปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
แม้ว่าจะเป็นเพียงชาวแซคที่สร้างปัญหาอะไรมากไม่ได้นัก แต่มันทำให้ลั่วอู๋รู้สึกเหมือนมีก้อนในลำคอและอึดอัด
ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะแค่ถูกบังคับให้เข้าร่วมนะ
ลั่วอู๋คิดในใจอย่างเงียบ ๆ ระงับความขมขื่นในหัวใจของเขา
ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดเอง
“คนบาปก็เป็นคนบาปวันยังค่ำ การทรยศถูกจารึกไว้ในกระดูกของพวกเขาและเป็นสันดานของพวกเขา” มีผู้อาวุโสของสำนักเฉียนหลงจำนวนหนึ่งคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอันชอบธรรม
“ปราชญ์โบราณได้กล่าวไว้ว่า ปราชญ์โบราณได้บัญญัติสุดท้ายของตน ความผิดฐานกบฏ ต้องถูกถ่วงแม่น้ำและไหลตกไปสู่นรกมนตรา ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันจนกว่าสวรรค์และโลกจะสูญสิ้นถึงจะสามารถไถ่ถอนความผิดได้”
คำพูดที่โกรธเคืองนี้ทำให้กระจ่างและแพร่กระจายไปทั่วสำนักเฉียนหลง
หลายคนรู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร
หากไม่มีคำอธิบายที่ละเอียดพอ คำว่า “อาชญากร” ก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกอย่างได้
เป็นผู้ทรยศ กระทำผิดจนต้องถูกขับไล่ไปนรกมนตราเพื่อชดใช้ แต่ยังหันไปหาปรมาจารย์ปีศาจอีก
ไอ้พวกคนทรยศ มันต้องตาย!!
Comments for chapter "บทที่ 973 ผู้ทรยศ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
