ไหปีศาจ - บทที่ 972 คำขู่ของหลินยูหลัน
บทที่ 972
คำขู่ของหลินยูหลัน
สำนักเฉียนหลง
ในช่วงเวลานี้ ลั่วอู๋สุขสบายมาก
มันสงบ ไม่มีอะไรต้องกังวล มันทำให้จิตใจสงบ มิติวิญญาณผ่านไปสู่ระดับเพชร 2 ได้สำเร็จ
หลี่หยินปฏิบัติตามการสอนของนักฆ่าลัทธิเต๋าอย่างเคร่งครัด
ศักยภาพของนางน่ากลัวมาก แต่ต้องการผู้ชี้แนะที่เหมาะสม ไม่เช่นนั้นก็เป็นไปได้ที่จะอาละวาดอีกครั้ง ณ จุดนี้ นักฆ่าลัทธิเต๋านั้นมีประสบการณ์มากที่สุด
เพื่อช่วยให้หลี่หยินมีเสถียรภาพและควบคุมแก่นแท้การฆ่าได้ นักฆ่าลัทธิเต๋าใช้เวลาไปมากมายและขอสัตว์วิญญาณระดับเพชรแบบเจาะจง
อสูรราตรี
สัตว์วิญญาณประเภทนี้ค่อนข้างไปทางผี แต่มันเกิดขึ้นมาในลักษณะที่คล้ายกับภูต
ร่างกายที่เหมือนไม่มีจริงเหมือนเนินเขา
ตาเดียวขนาดใหญ่ ร่างกายเหมือนสันหิน สร้างชิ้นส่วนของผลึกแหลมคม สีเข้มเล็กน้อย สามารถทะลวงความมืดได้ด้วยความเร็วที่น่ากลัว
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สัตว์วิญญาณประเภทนี้มีวิธียับยั้งวิญญาณของสิ่งมีชีวิตได้
คำว่า สะกดวิญญาณ มาจากเรื่องนี้
การทำสัญญากับสัตว์วิญญาณนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการที่หลี่หยิน มันจะรักษาอารมณ์ของนางไว้ ช่วยให้นางใช้กฎแห่งการฆ่าได้ดีขึ้น และคุณลักษณะต่าง ๆ มีความสอดคล้องกันมากขึ้น
เรียกได้ว่าหลี่หยินเหมาะสมกับสัตว์วิญญาณนี้มาก
และเพื่อลูกศิษย์คนเดียวของนักฆ่าลัทธิเต๋านั้นถือเป็นสมเหตุสมผลเช่นกัน
หลี่หยินไม่ได้ทุ่มเทแรงกายมากนักในการทำสัญญากับอสูรราตรี คืนเดียวนางก็ประสบความสำเร็จในการกางเขตแดนสังหารและเปลี่ยนจากทองขั้นสูงเป็นเพชรได้สำเร็จ
ฉูจงฉวนอารมณ์เสียเล็กน้อย
เขาใช้เวลาหลายเดือนกว่าอสูรต้นไทรจะยอมให้เขาเข้าใกล้
ไม่รู้เหมือนกันว่าต้นไทรตัวเล็กนี้หยิ่งทะนงเกินไปหรือเพราะทั้งสองเข้ากันไม่ได้
อย่างไรก็ตามลั่วอู๋ก็มักจะเห็นฉูจงฉวนแอบแขวนรูปผู้หญิงสวย ๆ ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบันในห้องไทรน้อยขณะที่มันกำลังพักผ่อน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าปัจจัยภายนอกจะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของต้นไทรในอนาคต
“เจ้าต้นอ่อน มาดื่มน้ำสิ” ฉูจงฉวนถือน้ำพุศักดิ์สิทธิ์และเรียกอสูรต้นไทร
ไทรน้อยตอนนี้เป็นทรงกลมขนาดใหญ่ สูงประมาณครึ่งคน ร่างกายห่อด้วยเถาวัลย์บาง ๆ กิ่งก้านสีเขียวงอกงาม ค่อนข้างน่ารัก
สำหรับมิติวิญญาณนั้นก็ได้รับการยกระดับเป็น ทองแดง 8
มันเร็วมากแล้ว
จะเห็นได้ว่าต้นไทรมีศักยภาพสูง
มันยื่นเถาวัลย์อย่างไม่เต็มใจและรีบดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ในมือของฉูจงฉวน กิ่งและใบโบกสะบัดเล็กน้อย แสดงถึงความพึงพอใจ
มันใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์เป็นอาหาร
ช่างเป็นอาหารที่หรูหรา
“เจ้าเติบโตอย่างรวดเร็วทีเดียว” ฉูจงฉวนยกย่อง
อสูรต้นไทรหันหัวไป ไม่มองฉูจงฉวนแม้แต่ตาข้างเดียว
“เจ้าต้นอ่อน เจ้าก็เห็นว่าเราทุกคนคุ้นเคยดี เจ้าไม่อยากทำสัญญากับข้ารึ?” ฉูจงฉวนแตะที่คางของเขาและถาม “ข้าไม่ดีพอสำหรับเจ้าหรือ?”
กระแสจิตของอสูรต้นไทรยังค่อนข้างไม่บรรลุนิติภาวะ ทำให้ยากต่อการแยกแยะว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
อย่างไรก็ตามมันหมายถึงไม่เต็มใจแน่นอน
ฉูจงฉวนทำอะไรไม่ถูก เจ้าต้องบอกเหตุผลที่เกลียดข้าด้วยซิ
ในเวลานี้ หลินยูหลันก็เข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น อสูรต้นไทรยังไม่ยอมรับเจ้าอีกรึ?” หลินยูหลันงงงวย
ฉูจงฉวนถอนหายใจและพยักหน้า “ใช่”
“แปลกมาก สัตว์วิญญาณเกิดใหม่น่าจะเชื่องง่ายนี่นา”
“ข้าก็แปลกใจเหมือนกัน” ฉูจงฉวนคิดว่า “เจ้าคิดว่าต้นอ่อนนี้สืบทอดความทรงจำของอสูรต้นไทรโบราณมาบ้างรึเปล่า?”
หลินยูหลันดูจริงจัง “ก็เป็นไปได้จริง ๆ”
ยิ่งสิ่งมีชีวิตมีระดับสูงมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีมรดกสืบทอดสายเลือดเช่นนี้มากขึ้นเท่านั้น
ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าความทรงจำและการฝึกฝนสามารถส่งต่อผ่านเลือดได้
“ว่าแต่ เหวินเสี่ยวด้านมืดกับด้านสว่างกำลังสู้กันอีกแล้ว” หลินยูหลันเปลี่ยนหัวข้อและพูดว่า “ไปห้ามพวกเขาที”
ฉูจงฉวนไม่เข้าใจ “พวกเขาสู้กันทุกวัน ห้ามแล้วจะได้อะไรขึ้นมา เผลอ ๆ พอห้ามไปแล้ว สักพักพวกเขาก็จะกลับมาสู้กันอีกครั้ง จะไปเสียเวลาทำไม?”
“ทั้งเจ้า ทั้งพวกเขา ทำไมมีแต่พวกไร้สาระทั้งนั้นเลยเนี่ย” หลินยูหลันกลอกตา
“แต่เจ้าเป็นภรรยาที่ดีนะ”
ฉูจงฉวนรู้สึกได้ถึงจิตสังหารจึงหันและวิ่งหนีไป
หลินยูหลันโกรธแล้วก็ตลกเมื่อมองไปที่หลังของฉูจงฉวน
จากนั้น หลินยูหลันมองไปที่อสูรต้นไทร ค่อย ๆ จับแส้ที่เอว มุมปากของนางเริ่มยิ้มแสยะ
“เอาล่ะ เจ้าจำอะไรได้รึเปล่า?” หลินยูหลันถามอย่าง เย็นชา
อสูรต้นไทรตัวน้อยสั่นสะท้าน มองหลินยูหลันด้วยความสับสนปนกลัว
หลินยูหลันดึงแส้ออกและขู่ว่า “เจ้าควรจะซื่อสัตย์ต่อข้า และลองกล้าที่จะเพิกเฉยต่อสามีของข้าอีกครั้งสิ เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะฆ่าเจ้าและเผาร่างกายของเจ้าทิ้ง?”
อสูรต้นไทรกลัวจนม้วนตัวเป็นลูกบอลกลม ๆ เป็นลูกบอลไม้ที่ผิดปกติโดยมีใบไม้สีเขียวติดอยู่
“มันไม่มีประโยชน์ที่จะแสร้งทำตัวน่าสมเพชกับข้า” หลินยูหลันเยาะเย้ย สะบัดแส้อย่างแรง อากาศส่งเสียงระเบิด ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาว
มันค่อนข้างรุนแรง
ในใจที่เปราะบางของอสูรต้นไทร นางทิ้งเงาฝังลึกไว้
“ต่อให้ข้าจะฆ่าเจ้า อย่างมากข้าก็แค่ถูกตำหนิ ดังนั้น เจ้าไม่ควรท้าทายความอดทนของข้า และอย่าคิดที่จะฟ้องใครแม้แต่นิดเชียว มิฉะนั้น เจ้าจะตาย” หลินยูหลันกล่าวช้า ๆ
ลูกบอลไม้สั่นด้วยความกลัว
หลินยูหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชั่วร้าย “เจ้าได้ยินข้าไหม?”
ลูกบอลไม้เปิดร่างของมันทันทีและพยักหน้าอย่างเร่งรีบ
มนุษย์คนนี้น่ากลัว
“ฮึ่ม” หลินยูหลันหันกลับไป
หลังจากนั้นไม่นาน ฉูจงฉวนก็ไปเกลี้ยกล่อมให้พวก เหวินเสี่ยวหยุดต่อสู้ แล้วก็กลับมาโดยที่ยังงง ๆ “พวกเขาก็ไม่ได้สู้กันเอาเป็นเอาตายนี่นา ก็แค่สู้กันแบบปกติ ทำไมนางถึงขอให้ข้าไปห้ามล่ะ”
เมื่อเขากลับมา อสูรต้นไทรก็รีบวิ่งไปที่แขนของ ฉูจงฉวนและตัวสั่น
มนุษย์คนนี้ดีกว่า
มนุษย์คนนั้นช่างน่ากลัว
ฉูจงฉวนสับสน เกิดอะไรขึ้นกัน?
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ บอกไม่ได้หรอกว่าจะมีเรื่องประหลาดใจเมื่อไหร่
และแน่นอนว่า
บางครั้งโชคร้ายก็มาหาเราโดยไม่มีเหตุผล
เมื่อทุกอย่างสงบลง
จู่ ๆ เสียงที่น่าหวาดกลัวดังขึ้น กระจายไปทั่วโลกและทำให้ทั้งโลกตกใจ แม้แต่ท้องฟ้าของพระราชวังเป่ยหมิงในทะเลเหนือก็ยังเต็มไปด้วยคลื่นเสียงที่น่ากลัว
“โลกเอ๋ย ข้าอยากคุยกับเจ้า”
บนท้องฟ้ามีกระจกลวงตานับไม่ถ้วน และใบหน้าของมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นในกระจกทันที เบื้องหลังชายคนนั้นคือวิญญาณมหึมา
โลกทั้งโลกตกตะลึง
ผู้ทรงพลังนับไม่ถ้วนสั่นสะท้าน
แม้แต่ลั่วอู๋ที่อยู่ในสำนักเฉียนหลงก็ยังรู้สึกสั่นสะท้าน
หลี่หวู่หยวนปรากฏตัวทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นี่มันน่ากลัวมาก”
อาจารย์ฝึกสอนที่ซ่อนตัวหลายคนต่างก็ตกใจและปรากฏตัวขึ้นทีละคน สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นและทำไมจู่ ๆ เสียงที่น่ากลัวถึงปรากฏขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วอู๋ก็รีบถาม
หลี่หวู่หยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “มันคือลมปราณของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า”
ลั่วอู๋ตกใจมาก
เป็นไปไม่ได้…
Comments for chapter "บทที่ 972 คำขู่ของหลินยูหลัน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
