ไหปีศาจ - บทที่ 971 พูดกับโลก
บทที่ 971
พูดกับโลก
ผู้เฒ่าแซคตั้งใจฟังถ้อยคำจากปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงอย่างระมัดระวัง
เขารู้สึกเหมือนกับว่าหัวของเขาจะระเบิด
คำพูดเหล่านั้นเหมือนระเบิดที่ทำลายจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา
“สายเลือดที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์”
“ทำคำสั่งของข้าเสร็จสิ้น”
“ลูกหลานที่ภักดีที่สุด”
ร่างกายของผู้เฒ่าแซคสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
เหตุผลที่พวกเขากลายเป็นคนบาปและทนทุกข์ในนรกมนตราก็เพราะชายผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดคือผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของชายคนนี้ถูกมองว่าเป็นคนบาปที่ทำตามคำสั่งของเขาและถึงกับถูกเนรเทศไปยังนรกมนตรา
เขายังปล่อยให้ลูกหลานของผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่อย่างอนาถในนรกมนตราด้วย
เห็นได้ชัดว่า
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงน่าจะเป็นบุคคลสำคัญในกลุ่มมนุษย์ดั้งเดิม
ต่อมาเขาทรยศมนุษย์และกลายเป็นปีศาจ
ผู้เฒ่าแซคกำหมัดของเขาอย่างโกรธจัด ใบหน้าซีดของเขามีรอยย่นอย่างหนัก
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมองไปที่ผู้เฒ่าแซคอย่างเย็นชาราวกับว่าเขาเห็นทุกสิ่งในดวงตาของเขาเหมือนนรกมนตรา “ความขุ่นเคือง? ความโกรธ? ข้าแนะนำให้เจ้าละทิ้งอารมณ์นี้ออกไป ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคนโปรดของข้ากลายเป็นปีศาจหรอกนะ”
ในนรกมนตรา
อาจเป็นเพราะมีบางอย่างที่ทรงพลังจริง ๆ อยู่
มันเป็นเรื่องยากที่ชาวแซคจะกลายเป็นปีศาจได้
พวกเขามีชีวิตและดำเนินไปอย่างมนุษย์
แต่ถ้ามีอารมณ์ด้านลบที่รุนแรงเช่นนี้ ประกอบกับสภาพแวดล้อมของนรกมนตรา ก็มีแนวโน้มสูงที่จะกลายร่างเป็นปีศาจ
ผู้เฒ่าแซคสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามควบคุมตัวเอง
เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายน่ากลัวแค่ไหน
แม้จะแค่มอง ก็เกรงว่าเขาจะทำลายล้างชาวแซคได้ในทันที
“ข้า…ข้าเข้าใจแล้วนายท่าน” ผู้เฒ่าแซคสะอื้นไห้และร้องไห้
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ชาวแซคทุกคนหน้าเสีย เกิดอะไรขึ้น? อาจมีเพียงไม่กี่คนที่มีไหวพริบเท่านั้นที่สามารถสรุปทุกอย่างได้จากบทสนทนาสองสามประโยคนี้
กูระกำลังถืออาวุธ ดวงตาของเขาซับซ้อนและเข้าใจยาก เขาเรียกเบา ๆ “ผู้เฒ่าแซค…”
“อย่าเหลวไหล” หัวหน้าคนชราหันศีรษะแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “มาก้มหัวให้นายท่านกับข้าเถิด”
“ท่านล้อเล่นรึไง? นั่นมันสัตว์ประหลาด ทำไมข้าต้องคุกเข่าให้มันด้วย” กูระคำราม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่เชื่อฟังคำสั่งของหัวหน้า
ในฐานะนักรบคนแรกของชนเผ่าแซค เขามีหน้าที่ในการปกป้องหัวหน้าเผ่าและชนในเผ่าของเขา และเขาก็เป็นชายเลือดเดือดอีกด้วย
ผู้เฒ่าแซคกังวลมาก
อย่าดื้อนักเลย
เขาคิดว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะโกรธ แต่เขาไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะแสดงร่องรอยการยอมรับ “ใช่ ดีมาก เจ้าไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีของมนุษย์”
แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูหมิ่นตนแต่เขาไม่โกรธ
เพราะเขาไม่คิดว่าเขาผิด
มนุษย์คุกเข่าให้ปรมาจารย์ปีศาจ?
แม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นปรมาจารย์ปีศาจ แต่เขาก็มีความภาคภูมิใจที่อธิบายไม่ได้ในใจ
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเดินช้า ๆ ไปข้าง ๆ กูระ กูระรู้สึกตึงไปทั้งตัว ขาของเขาสั่น และลมปราณที่ไม่มีใครเทียบได้ของเขาทำให้เขารู้สึกเหมือนท้องฟ้าถล่มลงมา
เขาอยากขยับ แต่เขาไม่สามารถขยับได้
“อ่อนแอไปนิดหน่อย” ปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียงตบไหล่เขาเบา ๆ และปราณปีศาจบริสุทธิ์ก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของกูระ “เจ้าจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าได้อย่างไรถ้าเจ้าอ่อนแอเกินไป”
ตู้ม!
กูระรู้สึกร้อนและแห้ง
ปราณปีศาจสั่นอย่างรุนแรง
ลมปราณของเขาพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง ทะลุผ่านระดับทองโดยตรง ก้าวเข้าสู่ระดับทองขั้นสูง และหยุดลงอย่างช้า ๆ เมื่อเขาไปถึงระดับทองขั้นสูง 9
“ค่อยมีคุณสมบัติหน่อย” ปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียงกล่าวด้วยความพอใจ “นี่เป็นรางวัลสำหรับเจ้า จงภาคภูมิใจเถอะ ไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การคุกเข่าให้ยกเว้นข้าแล้ว”
กูระไม่ได้กลายเป็นปีศาจ เขากลับรู้สึกแข็งแกร่งกว่าที่เคย แต่เขาก็รู้สึกถึงความน่ากลัวของชายผู้นี้ด้วย
ที่แย่ที่สุดคือ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะทิ้งบางอย่างไว้ในจิตวิญญาณของเขาในตอนนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง เขาไม่ต้องการที่จะต่อต้านเลย
“นายท่าน” กูระคุกเข่าลง
นักรบคนอื่น ๆ ประหลาดใจเล็กน้อย พวกเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาที่ดุดันของ กูระกวาดสายตามองไป “ยังจะลังเลอะไรอีกเล่า เจ้าอยากตายรึไง?”
พวกเขาก้มหัวลงอย่างช่วยไม่ได้แล้วคุกเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
การต้านทานทั้งหมดพังทลายลงในทันที
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมองกูระมีสีหน้าที่สยอง
เมื่อกวาดสายตาไปรอบ ๆ หิ่งห้อยในอ้อมแขนของกูระก็ลอยออกมาอย่างช้า ๆ จากนั้นก็แตกกระจายในทันที และหิ่งห้อยจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินไปมาด้วยความตื่นตระหนก
“จะเอาขยะพวกนี้มาทำอะไร?” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่มีความสุข “การใช้แสงเพียงเล็กน้อยเพื่อส่องสว่างนั้นช่างไร้ความหมายจริง ๆ ในอนาคต เจ้าจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์และมีดวงอาทิตย์และดวงดาวที่แท้จริง”
แล้วเขาก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย
หิ่งห้อยเหล่านั้นก็เหมือนกับกลีบดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา ร่วงหล่นลงมาและสูญเสียแสงสว่างไป
กูระไม่รู้สึกถึงแสงที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพูดถึง เพราะเขาไม่เคยได้เห็นดวงอาทิตย์หรือดวงดาวมาก่อน
เขาเห็นเพียงแสงสว่างของชนเผ่าแซคที่จางหายไปและในที่สุดก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย
หัวใจของเขาเย็นเยียบอย่างอธิบายไม่ถูก เขาค่อย ๆ หยิบร่างของหิ่งห้อยขึ้นมา และจากนั้นก็สวมมันไว้ในอ้อมแขนของเขา เขาก้มหัวลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ขอรับนายท่าน”
อันที่จริง ที่เจ็บปวดที่สุดคือผู้เฒ่าแซค
เพราะเขารู้มากเกินไป
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงดูเหมือนไม่กลัวว่าชาวแซคจะทรยศ
เขาเป็นคนหยิ่งจองหองและไม่แยแส
ในเวลาต่อมา เขาได้เลื่อนขั้นมิติวิญญาณของนักรบชนเผ่าแซคทุกคน อย่างน้อยก็ข้ามขั้นมิติวิญญาณใหญ่ได้ วิธีการแบบนี้มีแต่พระเจ้าที่ทำได้
“มนุษย์พวกนั้นมันโง่จริง ๆ พวกนั้นคิดว่าทางเข้าของช่องมิติอยู่ที่นี่แล้วข้าจะหามันไม่เจอ ถ้าไม่ใช่เพราะมีอยู่ของเสาผนึกนรกมนตราข้าคงเปิดช่องมิติและออกไปนานแล้ว”
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมองไปไกล ๆ
ถ้าลั่วอู๋ทำอีก เขาคงเหงื่อตกแน่ ๆ
เพราะทิศทางที่เขามองคือทางออกของช่องมิติที่เปิดโดยสำนักเฉียนหลง
“แต่ข้าคิดว่าเราควรเตือนโลกสักหน่อย เพราะยังไงมันก็เป็นมนุษย์” รอยยิ้มแปลก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
สถานที่ที่เขากำลังดูอยู่ตอนนี้ทำให้หัวใจของผู้เฒ่าแซคเย็นชา
เขาพบช่องมิติที่ลั่วอู๋ทิ้งไว้
“ก็หยาบอยู่พอสมควร” พระเจ้าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงโบกมือ เขาเปิดช่องมิติที่ปิดไปแล้วด้วยคลื่นเผยให้เห็นช่องที่มืด มันแน่นและวุ่นวาย
เป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างเผ่าแซคกับลั่วอู๋
และเป็นการแลกเปลี่ยนความตายเท่านั้น ไม่ใช่ชีวิต
อะไรจะหลบสายตาของปรมาจารย์ปีศาจไปได้? ตราบใดที่พิจารณาอย่างรอบคอบ ทุกอย่างก็ชัดเจน
อันที่จริง หลังจากเหตุการณ์เสาผนึกนรกมนตรา ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเผ่าแซคและลั่วอู๋
“น่าเสียดายนะ ที่ไม่สามารถกลับไปโดยตรงผ่านสิ่งนี้ได้” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงส่ายหน้าและมีหมอกน้ำสีดำปรากฏขึ้นในมือซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นกระจกใส
แสงและเงาเข้ามาพัวพันกับทุกสิ่ง และในชั่วพริบตาช่องมิติก็หายไป
กระจกนั่นสะท้อนภาพของโลกจริง ๆ
ถนนที่พลุกพล่านเต็มไปด้วยพ่อค้าเร่ พ่อค้า เสียงเร่ขายไม่มีที่สิ้นสุด ดอกไม้ไฟหนาแน่นซึ่งทำให้ผู้คนโหยหาและอิจฉา
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยังคงยิ้มและมองในกระจก
เสียงของเขาทื่อด้วยความไม่แยแส
ดังก้องไปทั่วนรกมนตราและโลก
“โลกเอ๋ย ข้าอยากคุยกับเจ้า”
Comments for chapter "บทที่ 971 พูดกับโลก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
