ไหปีศาจ - บทที่ 970 อนุญาตให้ส่งเสียงเฮ
บทที่ 970
อนุญาตให้ส่งเสียงเฮ
ใบหน้าของชาวแซคแสดงความสับสนและหวาดกลัว
ด้วยความสับสนต่อแสงและอีกาที่อธิบายไม่ได้ ความกลัวจากการปรากฏตัวของชายคนนั้น ร่างกายส่งบรรยากาศที่สูงเกินต้านทานออกมา
ชายผู้นี้เปรียบเสมือนราชาผู้อยู่สูงสุด ไม่สนใจสิ่งต่ำต้อยทั้งหมด
กูระรวบรวมนักรบของทั้งเผ่าอย่างรวดเร็ว จ้องไปที่ชายคนนั้นในอากาศ หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “เจ้าเป็นใคร! ออกไปจากที่นี่เสีย”
น้ำเสียงของเขาดุดัน
นักรบที่อยู่ข้างหลังเขาก็ยกอาวุธขึ้นและส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้าย ราวกับพยายามทำให้คนตรงหน้าพวกเขากลัว
แต่มุมปากของชายลึกลับขยับเล็กน้อย
ดูเหมือนจะหัวเราะ
แต่ความเฉยเมยบนใบหน้ากลับเย็นเยียบ
ผู้เฒ่าออกมาทันทีและตะโกนว่า “เก็บอาวุธของเจ้า”
เหล่านักรบมองหน้ากันและทำได้เพียงเก็บอาวุธไปเท่านั้น
ผู้เฒ่าก้มศีรษะด้วยความเคารพ “ตัวตนที่ทรงพลังเอ๋ย เราเป็นเพียงกลุ่มชนเล็ก ๆ และอ่อนแอที่พยายามเอาชีวิตรอดเท่านั้น ข้าไม่รู้ว่าท่านจะว่าอะไรถึงได้มาที่นี่”
เมื่อเผชิญกับตัวตนที่ทรงพลังเกินไป การยอมจำนนเป็นวิธีที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาไม่รู้ว่าทำไมชาวแซคเป็นที่หมายตาของสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเช่นนี้
แต่ก็ไม่ผิดที่จะยอมจำนนก่อน
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเปลี่ยนที่อยู่นะ ถ้าไม่ใช่เพราะการปรับปรุงนรกมนตรา ข้าคงจะลืมการมีอยู่ของเจ้าไปสักพักแล้ว” ชายคนนั้นค่อย ๆ ลอยลงมาและพูดอย่างใจเย็น
ทันใดนั้นกาทั่วท้องฟ้าก็หายไป กลายเป็นขนนกสีเข้มและตกลงมา
ชาวแซคทั้งหมดแสดงสีหน้าว่างเปล่า
พวกเขาไม่เข้าใจ
แม้แต่กูระผู้รับผิดชอบการสื่อจิตก็มีสีหน้างุนงง เขาไม่เข้าใจกระแสจิตของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย
มีเพียงเฒ่าแซคเท่านั้นที่มีสีหน้าสยดสยอง
เพราะคนตรงหน้าข้า… กำลังพูดภาษาของเผ่าพันธุ์มนุษย์
พวกเขาคือมนุษย์หรือ?
แต่กลับเปี่ยมไปได้พลังมนตรา
ปราณปีศาจไม่โกหก
คำตอบอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เฒ่าแซครู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะกระโดดออกมา เกรงว่านั่นเป็นคนเดียวที่สามารถพูดภาษาของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้
หนึ่งในเก้าปรมาจารย์ปีศาจของนรกมนตรา
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตัวตนที่อยู่สูงสุดเช่นนั้นจู่ ๆ ก็มาที่นี่ แต่เขารู้อย่างหนึ่งว่าชาวแซคกำลังเผชิญกับวิกฤตที่ใหญ่ที่สุดในโลก
“ข้าได้พบท่านปรมาจารย์ปีศาจแล้ว” ชาวแซคคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม เขาควรจะบูชาอีกฝ่ายมากขึ้น
ชาวแซคทั้งหมดสับสน
ปรมาจารย์ปีศาจ?
ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มตัวสั่นและกลัว และแม้แต่เด็กบางคนก็อดร้องไห้ไม่ได้ คำว่า “ปรมาจารย์ปีศาจ” ง่าย ๆ คำเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดความตื่นตระหนก
“ทำอะไรน่ะ คุกเข่าลงสิ” ผู้เฒ่ารีบหันมาตะโกน
ผู้หญิงและเด็กคุกเข่าลง นักรบเหล่านั้นกัดฟัน ทำได้เพียงคุกเข่าลงอย่างไม่เต็มใจ
ชายคนนั้นพูดอย่างใจเย็น “มนุษย์นี่ไม่ควรคุกเข่าลงต่อหน้าปีศาจนะ แต่เจ้าคุกเข่าลงต่อข้า นั่นไม่ใช่ปัญหา และเจ้าควรจะภูมิใจกับมัน”
“ใช่ เป็นเกียรติสูงสุดของเราที่ได้พบท่าน” ผู้เฒ่าพูดด้วยความกลัว
ยศศักดิ์อะไรไม่สำคัญแล้ว
ชายคนนั้นส่ายหัว “มันไม่เป็นเกียรติที่ได้พบกับปีศาจหรอก”
ผู้เฒ่าหน้าเสียเล็กน้อย แต่เขาก้มศีรษะลง เขาไม่กล้าพูดหรือถามคำถาม เขาแค่อยากจะผ่านทั้งหมดนี้ไปอย่างรวดเร็ว
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เดินเล่นอย่างสบาย ๆ ท่ามกลางชาวแซค ชาวแซคทุกคนไม่กล้าเคลื่อนไหวเพราะกลัวจะสร้างปัญหา
เขามองไปที่บ้านหินหยาบ ๆ คอกสัตว์หยาบ ๆ ชั้นของการป้องกัน กับดักรอบ ๆ และห้องตีเหล็กที่สร้างขึ้นได้ครึ่งเดียว
“อาวุธตีนี้ขึ้นมาอย่างดี”
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงหยิบดาบจากผนังห้องตีเหล็ก
เคร้ง!!
ดาบหักพร้อมเสียงดัง
เหงื่อเย็น ๆ ของกูระไหลออกมา
มันน่ากลัวเกินไปแล้ว
ดาบเล่มนั้นสมบูรณ์แบบที่สุดในช่วงนี้ มันทำลายไม่ได้และมีสติปัญญาระดับอ่อนแอที่สุด เป็นไปได้มากว่าจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นอาวุธมนตราหลังจากฝึกฝนอีกหลายปี
แต่พออยู่ในมือของอีกฝ่ายแค่ถูกดีดก็หักแล้ว
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงโยนดาบทิ้งและไม่หันกลับมามองอีก จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษ บนแท่นหินธรรมดา มีแผ่นวิญญาณ แผ่นวิญญาณเหล่านี้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของบรรพบุรุษ
แผ่นวิญญาณของจริงเน่าเสียไปนานแล้ว พวกเขาแกะสลักมันด้วยหิน
มองอยู่สักพักก็เดินออกมา
“เขามีค่าควรที่จะเป็นทายาทที่ดีที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ หลังจากผ่านไปหลายชั่วอายุคน เขายังคงสืบทอดสายเลือดอันทรงพลังของเขา ในแง่ของการตีเหล็กนั้นถือเป็นประวัติการณ์เลยทีเดียว”
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงกล่าวเบา ๆ
ผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ “ท่าน...”
อีกฝ่ายรู้ว่าชาวแซคเป็นมนุษย์!
“หน้ากากนั่นน่าเกลียดเกินไป” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเพียงแค่สะบัดนิ้วของเขา และชาวแซคก็รู้สึกเหมือนถูกหนามทิ่มบนใบหน้าของพวกเขา หน้ากากที่ดุร้ายแตกและกลายเป็นผงทันที
ทุกคนเผยใบหน้าที่แท้จริงของพวกเขา
ทุกคนอยู่ในความงุนงง
การปลอมตัวเป็นเวลาหลายพันปีของพวกเขาถูกทำลาย
“ท่านคิดจะทำอะไร?” ผู้นำเผ่าแซคพยายามระงับความตื่นเต้นของเขา
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่ตอบ แต่พูดเบา ๆ ว่า “ข้าจะกลับไปสู่โลก เนื่องจากเจ้าเป็นทายาทของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของข้า เจ้าก็ควรจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าต่อไป พวกนั้นโง่และสกปรกเกินกว่าที่จะรับใช้ข้า
นี่คือเหตุผลว่าทำไมในอาณาเขตของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจึงมีแต่ปีศาจที่มีรูปลักษณ์ของมนุษย์เท่านั้น
เพราะเขาคิดว่ามนุษย์ประเสริฐที่สุด
พวกที่มีรูปร่างมนุษย์แทบจะไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในอาณาเขตของเขาแล้วด้วยซ้ำ
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าไม่มีสิ่งที่เรียกว่าผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ตอนนี้เขาต้องการมี เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะเขากำลังจะกลับไปยังโลก
ยังคงต้องการกำลังคน
คราวนี้แทนที่จะใช้ภาษาของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาได้ส่งกระแสออกไป ซึ่งทำให้ชาวแซคทุกคนเข้าใจว่าเขาสื่อถึงอะไร
“ต่อจากนี้ให้ทุกคนเรียนรู้ภาษามนุษย์” จู่ ๆ ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็กล่าวขึ้นมากะทันหัน
ภาษาของชนเผ่าแซคตอนนี้ทำให้เขาไม่ชอบ
เผ่าพันธุ์มนุษย์ควรพูดภาษามนุษย์
ผู้เฒ่าเบิกตากว้างไม่สามารถซ่อนความตกใจภายในของเขาได้ “ผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านนั้นหมายความว่าอย่างไร? เราเป็นเพียงทายาทของคนบาปของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ถูกเนรเทศมายังนรกมนตราเพื่อชดใช้”
“บาป?” มีรอยยิ้มแปลก ๆ ที่มุมปากของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง “บาปอะไรกัน? บรรพบุรุษของเจ้าก็แค่ทำตามคำสั่งของข้า เจ้าไม่ใช่คนบาป แต่เป็นสายเลือดที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และถูกลิขิตให้เป็นผู้สูงส่งที่สุดแห่งยุคใหม่”
“เพราะเจ้าจะติดตามข้า”
“ตามข้ามา ข้าคือราชาแห่งยุคใหม่”
“ตอนนี้ข้าอนุญาตให้เจ้าส่งเสียงดีใจได้” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเริ่มยิ้มด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย
สิ้นเสียงเขา ชาวแซคก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนได้รู้อะไรจากการสนทนานี้
เสียงดีใจไม่ได้มาอย่างที่คิด
บรรยากาศออกจะเย็นชาด้วยซ้ำ
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเริ่มขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง? ไม่เข้าใจข้ารึ? หรือว่าเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงดีใจคืออะไร?”
ถ้าเปลี่ยนไปทำชั่วอื่น ๆ พวกเขาจะกล้าขัดใจเขาแบบนี้ไหม
เขาได้ทำเช่นนั้นเมื่อนานมาแล้ว
แต่คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าเขามีสิทธิ์ที่จะอดกลั้นไว้
Comments for chapter "บทที่ 970 อนุญาตให้ส่งเสียงเฮ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
