ไหปีศาจ - บทที่ 969 หิ่งห้อย
บทที่ 969
หิ่งห้อย
นรกมนตรา
ดาวเก้าดวงส่องแสง
แต่ที่ไหนสักแห่งบนภูเขาที่แห้งแล้ง ท้องฟ้าก็ยังมืดมิด ยอดเขาสูงตระหง่านปิดกั้นแสงเพียงดวงเดียวที่เหลืออยู่ ส่งผลให้ไม่มีแสงในหุบเหวนี้
มันเหมือนสถานที่ร้างในนรกมนตรา มีที่เช่นนี้มากมายในนรกมนตรา ที่นี่ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิต มีแต่ความรกร้างว่างเปล่า
แต่ในที่เช่นนี้ก็มีเสียงระเบิดและแสงสลัว ๆ
“เรากลับมาแล้ว!”
มีเสียงออกมาจากความมืด
จากนั้นก็มีเสียงสะท้อนมากมาย
“กูระกลับมาแล้ว”
“คราวนี้ล่าช้าไปสามวันแล้ว ทุกคนเป็นห่วงกันนานแล้วนะ”
“กลับมาก็ดีแล้ว”
ในความมืดมีเสียงดังขึ้น “อย่ามุงกันสิ ให้พวกกูระเข้ามาก่อน ที่นี่มืดเกินไป และเพื่อไม่ให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บอีก”
“ขอรับหัวหน้า” ทุกคนถอยกลับ
เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่นานมานี้ ทีมนี้ไปจับกิ้งก่าตัวใหญ่กลับมา เป็นผลให้หลายคนถูกหนามข่วนเพราะมันแออัดเกินไป
กระดูกของกิ้งก่ามีพิษซึ่งเกือบจะฆ่าคนบางคนได้
“คราวนี้ได้อะไรมาบ้าง ขุดแร่กลับมาแล้วหรือ” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“เราขุดกลับมาเยอะเลย พอให้เราเปิดห้องตีเหล็กได้อีกครั้ง และเรายังสามารถมอบมันให้พ่อได้อีกมาก”
“ก็ดี ต้องรีบแล้ว อาวุธก็หมดสภาพแล้ว”
“ดีเลย” เสียงของชายหนุ่มพูดว่า “หัวหน้า คราวนี้ข้าจะทำให้ท่านประหลาดใจสักหน่อย”
“โอ้ อะไรรึ?”
หลังจากเสียงกรอบแกรบ ดูเหมือนจะมีเสียงปีกสั่น ในชั่วพริบตา จุดแสงเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนก็ผลิบานในความมืด ทำให้โดยรอบสว่างขึ้นเล็กน้อย
มันเป็นพวงของหนอนเรืองแสง
แมลงเหล่านี้รวมตัวกันกลางอากาศและบินเป็นวงกลมอย่างช้า ๆ
เหมือนดวงดาว
ไม่สว่างไม่สดใส แต่มีค่าเท่าความหวัง
แสงเล็กน้อยส่องให้เห็นบ้านหินขรุขระ หญ้าวิเศษตากอากาศ โครงของห้องตีเหล็กและใบหน้าของผู้คน
พวกเขามีใบหน้าสีฟ้าและเขี้ยว พวกเขาดูดุร้ายและน่าสะพรึงกลัว เหมือนกับสัตว์ประหลาดที่กินคนในตำนาน แต่ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย
เด็กหลายคนตื่นเต้นมากเมื่อมองดูแมลงเรืองแสง
“สวยอะไรอย่างนี้”
“ในที่สุดก็ไม่มืดแล้ว”
“สวยจัง ข้าอยากได้”
เด็ก ๆ คุยกันไม่หยุดหย่อน พวกเขามองดูแมลงอย่างกระตือรือร้น แต่พวกเขาก็มีเหตุผลพอที่จะไม่ไปจับพวกมันโดยไม่ต้องมีคนไปห้าม
“นี่มัน…” ผู้เฒ่าแซคถาม
กูระพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าพบพวกมันในเหมืองจำนวนหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าพวกมันมีชื่อเรียกอะไร แมลงเหล่านี้อ่อนโยนและกินแร่หิน พวกมันส่องแสงและเชื่อฟังคำสั่งของนางพญา ข้าพยายามใช้วิธีที่บันทึกไว้ในหนังสือ และได้เลี้ยงตัวนางพญาให้เชื่องแล้ว ตอนนี้ หนอนพวกนี้จะเชื่อฟังคำสั่งของข้า”
“จริงรึ?”
“นั่นเยี่ยมมาก”
“ข้าไม่ต้องกลัวว่าจะเดินชนหินอีกแล้ว”
ทุกคนดูมีความสุขมาก
มันมืดเกินไปที่จะอยู่อาศัย
แต่พวกเขาก็ไม่กล้าก่อกองไฟเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของปีศาจตัวอื่น แม้ว่าจะมีปีศาจไฟตัวเล็ก ๆ อยู่ในเผ่า แต่พวกมันก็มีหน้าที่ในการหลอมและให้ไฟในขณะนั้นเท่านั้น
เปลวไฟของปีศาจไฟตัวเล็กใช้สำหรับจุดไฟ และดึงดูดผู้ล่าได้ง่ายกว่าไฟธรรมดา
แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว
แสงของแมลงตัวนี้นุ่มนวลมาก เป็นแสงเพียงเล็กน้อย ราวกับแสงดาวที่เบาบางและอบอุ่น ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจมาก และจะไม่ดึงดูดความสนใจเลย
แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นดาวที่แท้จริงก็ตาม
ชาวแซคทั้งหมดมีความสุขมากด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขา
แม้จะเปลี่ยนสถานที่ แต่ชีวิตก็ยังเปลี่ยนในทางที่ดีขึ้น
ไม่นานมานี้ เจ้าแห่งความเมตตาได้ส่งอาหารและยามามากมาย นอกจากนี้ความแข็งแกร่งของนักรบในเผ่าก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนว่ามีความหวังมากขึ้นในอนาคต
ไม่มีความอดอยากอีกต่อไป ไม่มีอาหารที่น่าขยะแขยงอีกต่อไป
อาการเจ็บป่วยและบาดเจ็บสามารถรักษาให้หายขาดได้
นอกจากนี้ยังมีทักษะที่สามารถฝึกฝนและค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นได้
ยอดเยี่ยม
ผู้เฒ่ายิ้มอย่างรู้เท่าทัน “ดีมาก เจ้าทำให้พวกเราประหลาดใจครั้งใหญ่เลยล่ะ”
“ฮ่า ฮ่า” กูระยิ้ม
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าก็พูดว่า “งั้นแมลงตัวนี้มีชื่อว่าหิ่งห้อยก็แล้วกัน”
แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าทำไมผู้เฒ่าถึงตั้งชื่อแมลงแบบนั้น แต่ผู้คนก็ยังพยักหน้าและยอมรับชื่อนั้น
ในความเป็นจริง ชาวแซคส่วนใหญ่รู้ว่าพวกเขาดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กับเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างมาก ดังนั้นพวกเขาจึงสวมหน้ากากและไม่กล้าติดต่อกับปีศาจมากเกินไป
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในประวัติศาสตร์
พวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนุษย์
ถ้าไม่ใช่เพราะลั่วอู๋ พวกเขาจะไม่คิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขากับเผ่าพันธุ์มนุษย์เลย
แต่ผู้เฒ่ารู้เพราะเขาคุ้นเคยกับหนังสือที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้และรู้ทุกอย่าง เขารู้ว่าในโลกมนุษย์มีแมลงชนิดหนึ่งที่สามารถเรืองแสงได้เช่นนี้
จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่อหิ่งห้อย
“ยังมีความหวัง (หิ่งห้อย)อยู่อีกไหมนะ?”
ผู้เฒ่าถามตัวเองพร้อมหัวเราะ
มันเป็นไปไม่ได้หรอก
แม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้าสู่โลกมนุษย์ แต่เขารู้ว่ามันเป็นโลกที่สวยงาม เขาต้องการนำคนทั้งหมดกลับไป แต่เขาทำไม่ได้
เพราะพวกเขาเป็นอาชญากร
ต้องรับโทษในนรกมนตรา
เกลียดบรรพบุรุษของตัวเองไหม?
แน่นอนอยู่แล้ว
แต่มันจะมีประโยชน์อะไร
“กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง อย่ารวมกลุ่มกัน พาเด็ก ๆ กลับบ้าน และอย่าทำร้ายหิ่งห้อยด้วย” ผู้เฒ่าตะโกน
ฝูงชนก็แยกย้ายกันไป
เด็กที่มีดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาเหล่านั้นก็ถูกบังคับให้จากไป
แมลงเหล่านี้มีค่ามาก ไม่สามารถใช้เป็นของเล่นเด็กได้
ชาวแซคได้ความสงบสุขกลับคืนมา
เวลาผ่านไปเช่นนี้
ทันใดนั้นก็มีเสียงอีกาบนท้องฟ้า
“กา กา!”
ขนอีกาจำนวนหนึ่งตกลงมาอย่างช้า ๆ
กูระเป็นคนแรกที่สังเกตสิ่งนี้ เขาเรียกหิ่งห้อยทั้งหมดกลับมาในทันที จากนั้นจึงกระตุ้นปีศาจตัวน้อยให้ส่งเสียงคำรามเบา ๆ และแจ้งให้ทั้งเผ่ารู้อย่างรวดเร็วด้วยวิธีการพิเศษ
ปีศาจนั้นระวังเรื่องดินแดนมาก
เสียงร้องของปีศาจน้อยสามารถขู่ศัตรูกลับไปได้มากมายอย่างไม่ต้องสงสัย
ชาวแซค ซ่อนตัวอยู่ในบ้านอย่างประหม่า กลั้นหายใจโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
เสียงร้องของอีกาจางหายไป
ชาวเผ่าทุกคนวางใจ
มันน่าจะไม่เป็นไร มันไม่ใช่นักล่า
แต่ในชั่วขณะต่อมา พวกเขาพบว่าท้องฟ้าเหนือเผ่าค่อย ๆ สว่างขึ้น ราวกับว่าจู่ ๆ ก็กลายเป็นกลางวัน ซึ่งไม่มีใครในนรกจะคิดถึงได้
“เกิดอะไรขึ้น?” มีการจลาจลและความตื่นตระหนกในหมู่ชาวแซค
ทุกคนมองขึ้นไปบนฟ้า
พวกเขาเห็นชายผู้เย็นชาอยู่ในอากาศ เขาเงียบ ยืนอยู่บนความว่างเปล่า มองดูชาวแซคที่แทบเท้าของเขา โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ
มีกานับไม่ถ้วนบินวนอยู่บนท้องฟ้า ซึ่งทำให้ตกใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกมันไม่ส่งเสียงใด ๆ
มีอีกาสีดำอยู่บนไหล่ของผู้ชาย
ขนอีกานั้นเหมือนหมึก บริสุทธิ์และหาที่เปรียบมิได้ และความแวววาวในดวงตาของมันนั้นเหมือนกับของชายผู้นี้
ความเฉยเมยและความเยือกเย็นที่ไม่สามารถบรรยายได้
Comments for chapter "บทที่ 969 หิ่งห้อย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
