ไหปีศาจ - บทที่ 977 วีรบุรุษผู้ช่วยสาวงาม
บทที่ 977
วีรบุรุษผู้ช่วยสาวงาม
เขตฉางหยุนตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของภูเขา
มีพื้นที่ที่เป็นภูเขาหลายแห่งและการคมนาคมไม่สะดวกจึงค่อนข้างแห้งแล้ง ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าจะมีภูเขามากมายที่นี่ แต่ก็มีเหมืองวิญญาณไม่มากนัก ซึ่งทำให้กองกำลังใหญ่บางกลุ่มไม่เต็มใจที่จะประจำการ
พื้นที่บริเวณนี้น่าจะดีกว่าป่าหวงชาเสียอีก
ทั้งมณฑล ดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรอยู่เลย ก็อาจกล่าวได้ว่าน่าสังเวชอยู่บ้าง
เมื่อเร็ว ๆ นี้มณฑลฉางหยุนไม่สงบ
ตั้งแต่การปรากฏตัวของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงในโลกมนุษย์ ก็มีความตื่นตระหนกที่นี่ แม้ว่าสำนักโล่พิทักษ์และคฤหาสน์ชวนเทียนจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ผู้คนเข้าใจสถานการณ์ แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนสงบ
เนื่องจากที่นี่ไม่รวย ธุรกิจที่นี่จึงไม่ได้รับการพัฒนา และทั้งสำนักโล่พิทักษ์และคฤหาสน์ชวนเทียนก็ไม่ได้ตั้งสาขาขึ้นที่นี่ ดังนั้นข้อมูลที่นี่จึงล้าหลังมาก
แม้ว่าจะมีผู้แข็งแกร่งออกมาชี้แจงอธิบาย แต่อิทธิพลยังไม่เพียงพอ การโน้มน้าวใจยังไม่เพียงพอ
แม้แต่ราชสำนักก็ยังสนับสนุนแนวคิดของลั่วอู๋
แต่ก็ยังยากที่จะทำให้ภูมิภาคนี้หลุดพ้นจากความตื่นตระหนก
ความตื่นตระหนกจึงแพร่กระจายไป
ถึงขนาดที่เกิดลัทธิที่นี่ ซึ่งใช้ความตื่นตระหนกของผู้คนในการสร้างรายได้และเผยแพร่หลักคำสอนที่บิดเบี้ยว ซึ่งทำให้ความโกลาหลและความตื่นตระหนกรุนแรงขึ้น
เด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่มีดาบขนาดใหญ่และหยาบ เดินเพียงลำพังในภูเขาที่อันตราย ไม่กลัวที่จะไปดึงดูดความสนใจของสัตว์ดุร้ายเข้า
มีคราบเลือดตามร่างกายและดาบของเด็กหนุ่มและมีกลิ่นคาวเลือด
กลิ่นเลือดเป็นสาเหตุหลักของการถูกสัตว์ร้ายไล่ล่า
แต่ลมปราณอันรุนแรงพลุ่งพล่านในภูเขาและป่าไม้ ไม่มีสัตว์ร้ายใดกล้าเข้าใกล้ ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้เลย
“มีกี่หมู่บ้านที่ถูกสังหารกัน?” นารุพูดกับตัวเอง “มันต้องเป็นฝีมือของคนไม่ดีแน่ ๆ การฆ่าเขาต้องเป็นเรื่องที่ถูกแล้ว”
เขามาจากนรกมนตรา
แม้ว่าเขาจะมาที่โลกได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่แนวความคิดในการแก้ปัญหาด้วยการต่อสู้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก
แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถฆ่าคนตามอำเภอใจได้
นอกเสียจากว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเขาหรือแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นคนไม่ดี เขาถึงสามารถฆ่าได้
นี่คือคำสั่งสอนของอาจารย์
เขาต้องปฏิบัติตามนั้น
ดังนั้นเขาจึงระงับความแข็งแกร่งของเขา พยายามไม่ฆ่านักเรียนคนอื่นในการประลอง แต่ถึงกระนั้น ก็เป็นธรรมดาที่คู่ต่อสู้ของเขาต้องมีแขนขาหักไปบ้าง
เป็นผลให้ไม่มีใครกล้าท้าทายเขาอีกต่อไป
ทำให้นารุทำอะไรไม่ถูก
เขาระมัดระวังมากแล้วแท้ ๆ
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ตราบใดที่เขาพบคนเลว เขาก็สามารถลงมือได้โดยไม่ต้องมีความระมัดระวังใด ๆ
“แต่จะไปหาตัวคนเลวที่ไหนล่ะ? น่าปวดหัวจริง ๆ” นารุหวนนึกถึงภารกิจของเขา
เขาไม่พบใครที่นี่
“อ๊า!”
ในเวลานี้ เสียงร้องเศร้าโศกของผู้หญิงดังมาจากไกล ๆ
“ช่วยข้าด้วย”
นารุตกใจ
ทำไม?
ความคิดแวบผ่านหัวของเขา
รังแกผู้หญิง? วีรบุรุษต้องช่วยสาวงามสิ? เอาชนะคนร้ายแล้วช่วยสาวงามกลับคืนมาสิ?
ไม่ ไม่ ไม่ ข้าคิดอะไรอยู่กัน?
ต้องช่วยชีวิตคนก่อน
นารุขว้างดาบใหญ่ออกไป ดาบก็ระเบิดพลังออกในพริบตา นาลูกระโดดขึ้นไปบนตัวดาบ เหยียบดาบแล้วเปลี่ยนเป็นลำแสง
ดาบเหินหาว
เป็นทักษะที่ค่อนข้างยาก
แต่เขาเรียนรู้ได้อย่างง่ายดาย
แม้ว่าความเร็วจะไม่เร็วเท่าลั่วอู๋ แต่ก็เร็วมากแล้ว
ใบดาบกว้างมากและโบยบินอย่างราบเรียบ เขาเคลื่อนไหวตามที่เขาต้องการ และเขาก็ไปถึงที่หมายในชั่วพริบตา
ในป่า หญิงร่างสูงคลุมเต็มไปด้วยผ้าขาว เสื้อผ้าของเธอขาด และมีบาดแผลบนหลังที่สะอาดของเธอ แผลนั้นลึกมากและเลือดก็ไหล
ผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอมากในขณะนี้ ร้องขอความช่วยเหลือด้วยความเจ็บปวด
ข้างหน้าเธอมีชายห้าคนในชุดสีแดงดำ พวกเขาดูเหมือนองค์กรเดียวกัน พวกเขาทั้งหมดอยู่ในระดับทอง
“เจ้าก็ร้องขอความช่วยเหลือด้วยรึ? เหอะ” ชายตัวอ้วนเล็กน้อยในชุดสีแดงดำพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ฆ่าเจ้าไปทั้งแบบนี้ก็น่าเสียดาย”
คนหนึ่งย้ำ “เจ้านาย แม้ว่าผู้หญิงนี่จะมีกลิ่นเหม็นจะสวมผ้าคลุมหน้า แต่รูปร่างของนางก็ค่อนข้างดีทีเดียว”
“ใช่ ๆ” คนอื่นพูดด้วยความโลภในสายตาของพวกเขา
ชายอ้วนหัวเราะ “แล้วแต่พวกเจ้า ผู้หญิงแบบนี้แม้ถูกทรมานจนตายก็ไม่เป็นไร การลงโทษแบบนี้ถือว่าเบาแล้วสำหรับนาง”
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงในผ้าขาวเข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูด สีหน้าของนางเป็นสีขาวซีด มีความขุ่นเคืองเพิ่มขึ้นในตาใส ๆ
“หยุดนะ”
นารุเห็นทั้งหมดนี้ แน่นอนว่ามันเป็นหน้าที่ของเขาที่จะเข้าไปขวาง
กลุ่มชายชุดสีแดงดำประหลาดใจในตอนแรก แต่ก็หัวเราะเมื่อเห็นผู้ที่เข้ามาขวางอย่างชัดเจน
“เจ้ามาจากไหนกัน? กล้าดียังไงมาปกป้องสาวงามอย่างกับวีรบุรุษ” ชายอ้วนหัวเราะเยาะเขา
อีกสี่คนก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
แม้ว่านารุจะค่อนข้างสูง แต่ใบหน้าของเขาก็ยังเด็ก เห็นได้ชัดว่าเขาอายุแค่ 14 หรือ 15 ปี แต่จริง ๆ แล้วเขาอายุแค่ 12 ปีเท่านั้น
หญิงผ้าขาวเห็นนารุ ประกายแห่งความหวังผุดขึ้นมาในหัวใจ นางรีบตะโกนว่า “วีรบุรุษ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้า ได้โปรดช่วยซื้อเวลาไว้ก่อน ข้าจะไปเรียกคนมาช่วยเจ้าทันที”
หลังจากนั้นหญิงผ้าขาวก็หันหลังวิ่งไป
“เอ่อ…” นารุทำหน้างง
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้เลยสักนิด
ชายอ้วนเร่ง “ตามไปเร็ว ห้ามปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หนีไปเด็ดขาด”
“ฮึ่ม” นารุยกดาบขึ้นและกวาดออกไป
ดาบนั้นดุร้าย มันสร้างรอยยาวสองเมตรและลึกสามนิ้วบนพื้นดิน มันทรงพลังมาก
นารุเยาะเย้ย “ลองกล้าข้ามเส้นนี้มาสิ เจ้าจะตายทันที!”
“เหอะ ข้าไม่ได้เป็นเด็กอย่างเจ้าหรอกนะ” เสื้อคลุมสีดำแดงไม่เชื่อคำขู่ของเขา เขาก้าวข้ามมา ถือมีดรูปกากบาทสีเลือดในมือของเขา
เป็นอาวุธที่แปลกมาก
ยิ่งกว่านั้นไม่มีวิญญาณในบุคคลนี้เลย
นารุไม่กลัว
“ดาบเอ๋ย!”
ดาบที่หยาบดูเหมือนจะกลายเป็นแสงในมือของนาลูและหายไปในความว่างเปล่า ในเวลาต่อมา มันก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังชายชุดสีแดงดำและเจาะเข้าไปโดยไม่มีการเตือนใด ๆ
ฉึก
เลือดพุ่งกระฉูด
ดวงตาของชายชุดสีแดงดำนั้นใหญ่เท่ากับระฆังทองแดง แล้วค่อย ๆ ล้มลงช้า ๆ จนกระทั่งเขาตาย เขาไม่เข้าใจว่าเขาตายได้อย่างไร
คนอื่น ๆ ต่างตกใจ
เป็นไปไม่ได้
เด็กคนนี้มีลมปราณแค่ระดับทอง ทำไมเขาถึงแข็งแกร่ง?
“กล้าดียังไงมาขวางเรา รู้มั้ยว่าเราเป็นใคร” ชายอ้วนเก็บความตกใจไว้และด่าอย่างโกรธจัดว่า “พวกเราชาวศาสนาสุริยันจันทรา”
นารุขมวดคิ้ว “มันฟังดูเหมือนลัทธิเลย”
“หุบปาก เจ้ากล้าใส่ร้ายเรา เราเป็นถึงผู้ที่มีเกียรติที่สุด แล้วเจ้าเป็นใครกัน?” ชายอ้วนโกรธจัด
นารุมองอีกสี่คนที่เหลืออย่างแปลกใจ
ปรากฏว่าเป็นแค่พวกงี่เง่าสี่คน
เห็นได้ชัดว่าชายอ้วนคนนี้ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ “กล้าที่จะดูถูกเรา มันเกินไปแล้ว มาช่วยกันฆ่าเขากัน”
อีกสามคนดูเหมือนจะพูดคุยกันก่อน
จากนั้นทั้งสี่ก็ลงมือร่วมกัน
พวกเขาไม่มีสัตว์วิญญาณ ถือไม้กางเขนแหลม ดูเหมือนว่าพวกเขาจะซุ่มซ่ามและเต็มไปด้วยช่องโหว่ซึ่งทำให้นารุต้องไม่สนใจอะไรเลย
“อ่อนแอมาก เจ้าไม่เหมาะจะเป็นคู่มือของใครในสำนักเฉียนหลงหรอก” นารุรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย
ถ้าเจ้าปล่อยให้นักเรียนของสำนักเฉียนหลงได้ยิน พวกเขาจะต้องเสียน้ำตา
ไอ้เจ้าบ้า
ระดับทองขั้นต่ำแบบนี้คงจะเทียบกับอัจฉริยะของสำนักได้หรอก
แต่เขาก็ยังต้องสู้
นารุไม่คิดแม้แต่จะใช้ทักษะดาบ ดังนั้นเขาจึงยกดาบใหญ่ขึ้นโดยตรงแล้วกวาดออกไปทีละครั้ง ดาบอันน่าสยดสยองระเบิดออก และทั้งสี่ก็กระเด็นออกไปในทันที
ตู้ม!
คนทั้งสี่คนตกใจที่กระเด็นออกมาหลายสิบเมตร ร่างเต็มไปด้วยเลือด และคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
ชายอ้วนนอนอยู่บนพื้น ปิดแผลดาบที่หน้าอก ตัวสั่น “เจ้ากล้าช่วยแม่มดนั่น เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“แม่มด? เจ้าพวกวิปริตยังมีหน้าจะบอกว่าคนอื่นเป็นแม่มดอีกรึ?” นารุดูถูกเหยียดหยาม
“เจ้ารู้อะไรไหม” ลมหายใจของชายอ้วนเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ “นังแม่มดนั่นถึงกับสังหารหมู่บ้านทั้งห้าของเราไป มันเป็นการกระทำที่เลวร้าย เราจะไม่ทรมานเธอได้ยังไง”
นารุตกใจมาก
มันเป็นไปไม่ได้
Comments for chapter "บทที่ 977 วีรบุรุษผู้ช่วยสาวงาม"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
