ไหปีศาจ - บทที่ 980 กินแล้วชักดาบ
บทที่ 980
กินแล้วชักดาบ
สามวันผ่านไป
ฉูหนิงซวงได้รับการพักฟื้นและฟื้นตัวโดยพื้นฐานแล้ว
นารุก็ได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ทั่วไปของมณฑลฉางหยุนจากปากของอีกฝ่าย หลายสิ่งหลายอย่างเป็นเรื่องที่คนท้องถิ่นที่จะรู้อยู่แล้ว
เนื่องจากความตื่นตระหนกแพร่ระบาด หลายลัทธิได้ก่อตั้งขึ้น แน่นอนว่าลัทธิเหล่านี้มักไม่ใช่ลัทธิที่ดี
ลัทธิสุริยันจันทราเป็นลัทธิที่ได้รับความนิยมอย่างมากในเขตฉางหยุน ในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็มีสาวกที่คลั่งไคล้จำนวนมากรวมตัวกัน และลัทธิอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็ถูกกดดันและรวมเข้าด้วยกัน
นี่เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดสำหรับนารุ
เดิมทีเขาคิดว่ามีลัทธิมากมายที่นี่ ปรากฏว่ามีลัทธิใหญ่เพียงลัทธิเดียว และอีกลัทธิอื่น ๆ มีแต่ต้องเข้าร่วมเพื่ออยู่รอดเท่านั้น ไม่มีการต่อต้านกันเลย
ไม่มีใครรู้ถึงเสน่ห์ของลัทธิสุริยันจันทราที่สามารถรวบรวมกลุ่มสาวกที่คลั่งไคล้ขนาดนี้ได้
ลัทธิสุริยันจันทรานั้นเป็นลัทธิที่ไม่ดี
การเผา การฆ่า และการปล้นชิงเป็นสิ่งชั่วร้าย
บางคนเสี่ยงชีวิตไปเข้าร่วมลัทธิสุริยันจันทราและเพื่อจะพยายามสำรวจความลับของลัทธิสุริยันจันทรา ภายในเวลาไม่ถึงสามวัน พวกเขาได้รับการ “ปฏิรูป” และกลายเป็นสาวกไป
ตลอดทั้งวันพวกเขาสวดความเชื่อของลัทธิอย่างเช่นสายเลือดอันสูงส่งของเรา การโค่นล้มของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อมตะ
มันน่ากลัวมาก
หมู่บ้านทั้งห้าที่ถูกสังหารโดยฉูหนิงซวงเป็นฐานที่มั่นของลัทธิสุริยันจันทรา แน่นอนว่าพวกมันเป็นฐานที่มั่นระดับต่ำ ไม่มีพวกระดับสูงของลัทธิเลย
ในความเป็นจริง มีผู้เผยแพร่ลัทธิสุริยันจันทราหลายคน
มีสี่เสาหลักและแปดสาวกระดับสูงที่เป็นระดับทองขั้นสูงทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีศาสดาลัทธิลึกลับที่มีพลังครอบคลุมที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง
แต่ก็ดีกว่ายักษ์แก่บางตัวในเขตฉางหยุน
ท้ายที่สุด มณฑลฉางยุนเป็นสถานที่ที่ไม่มีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรแม้แต่คนเดียว
เนื่องจากความแข็งแกร่งและที่ตั้งอันแปลกประหลาด กองกำลังของมณฑลฉางหยุนไม่เต็มใจที่จะทุ่มกำลังที่มากเกินไปในการล้อมและปราบปรามลัทธิสุริยันจันทรา ลัทธิสุริยันจันทราจึงพัฒนาได้อย่างไร้ความปรานี
“หากเป็นเช่นนี้ ตราบใดที่ลัทธิสุริยันจันทราถูกกำจัดจนสิ้นซาก ความสงบสุขของมณฑลฉางหยุนก็สามารถฟื้นฟูได้สินะ?” นารุถาม
ฉูหนิงซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าก็บอกไม่ได้เหมือนกัน แต่ถ้าไม่มีลัทธิสุริยันจันทรา สถานการณ์ในมณฑลฉางหยุนจะดีขึ้นมาก”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ” เขากล่าว
“ไปไหน?”
“แน่นอนอยู่แล้ว ไปกำจัดลัทธิสุริยันจันทราไง”
“แค่เราสองคน?”
“ใช่”
ฉูหนิงซวงกลืนน้ำลาย “เจ้าบ้าไปแล้วรึไง? เจ้ารู้หรือไม่ว่าลัทธิสุริยันจันทราแข็งแกร่งแค่ไหน! แค่เราสองคนเราจะต่อสู้กับลัทธิสุริยันจันทราได้อย่างไร?”
“แล้วแผนของเจ้าคืออะไร?”
“ข้าก็แค่มาลองถล่มห้าหมู่บ้านดู ตอนนี้ข้าเองก็ถึงทางตันแล้ว”
“เจ้าเจอทางตันเพราะว่าตัวคนเดียวไม่ใช่รึ? ตอนนี้เจ้ามีข้าแล้วไง”
ฉู่หนิงซวงกล่าวอย่างโกรธเคือง “มีคนเพิ่มคนเดียวจะมีประโยชน์อะไรเล่า?”
“คนเดียวก็พอน่า” นารุมั่นใจ
“ถ้าอยากช่วยจริง ๆ ไปตามพวกผู้ใหญ่มาดีกว่า”
ฉูหนิงซวงเดาว่านารุต้องมาจากกองกำลังที่มีพลังมาก
“นี่เป็นบททดสอบส่วนตัวของข้า ถ้าข้าไปตามอาจารย์ของข้ามาก็แสดงว่าข้าล้มเหลว! แบบนั้นไม่ได้หรอก แล้วเจ้าต้องการดึงดูดความสนใจของสำนักเฉียนหลงด้วยไม่ใช่รึไง? ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีแล้ว” นารุกล่าว
ฉูหนิงซวงลังเล
แม้ว่าจะมีช่องว่างในความแข็งแกร่ง แต่เราอาจไม่สามารถวิ่งหนีปัญหาได้
หากนางค้นพบจุดอ่อนของลัทธิสุริยันจันทราจริง ๆ บางทีนางอาจได้รับการตอบสนองความปรารถนาอันยาวนานของนาง
“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ”
นารุจับมือฉูหนิงซวงและพูดอย่างอดใจรอไม่ได้
ฉู่หนิงซวงรู้สึกว่ามือของนางถูกจับอย่างแน่น และมองไปที่ใบหน้าของนารุด้วยสีหน้าหนักแน่น นางไม่รู้ว่าทำไมหัวใจนางเต้นเร็วไปหน่อย และหน้าของนางแดงเล็กน้อย
พระเจ้า ข้ากำลังคิดอะไรอยู่
เขาอายุแค่สิบสองปี
เมื่อฉู่หนิงซวงยังคงคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ นางก็ถูกลากออกจากถ้ำแล้ว
“เฮ้ เจ้ายังมีคราบเลือดบนร่างกายอยู่เลย จัดการกับมันหน่อยสิ มันจะไปดึงดูดสัตว์ดุร้ายได้ง่ายนะ” ฉู่หนิงซวงกล่าว
นารุส่ายหัว “ไม่จำเป็น ไม่มีสัตว์ดุร้ายมารังควานเราหรอก”
ทั้ง ๆ ที่เป็นการดีที่จะไม่รบกวนพวกมันเข้า
ฉูหนิงซวงมองไปที่นารุอย่างสงสัย หลังอยู่ด้วยกันมาหลายวัน นางก็เข้าใจนารุชัดเจนขึ้น เขามีนิสัยซื่อตรงและไม่ยอมใครง่าย ๆ
ครั้งสุดท้ายเขาพูดว่า “เจ้าเป็นคนดีหรือไง? เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?” จริงไหม?
“เจ้ารู้ไหมว่าลัทธิสุริยันจันทราอยู่ที่ไหน?” นารุถาม
ฉูหนิงซวงกลับมาคิดและกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าฐานที่มั่นหลักอยู่ที่ไหน แต่ข้าพบที่ตั้งของฐานที่มั่นหลายแห่ง”
“งั้นเราไปที่นั่นกัน”
“แต่มีผู้แข็งแกร่งระดับทองขั้นสูงอยู่ในฐานที่มั่นเหล่านี้ด้วยนะ”
“แบบนั้นยิ่งดี”
“ดี?”
นารุเดินนำฉูหนิงซวงไปสู่ฐานที่มั่นของลัทธิสุริยันจันทรา
เมืองดาวตก มลฑลฉางหยุน
ชูลู่ร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองดาวตกมีธุรกิจที่เจริญรุ่งเรืองและมีแขกมาเยี่ยมเยียนอย่างต่อเนื่อง
“เจ้าพาข้ามาร้านอาหารทำไม?” นารุทำหน้างง
ฉูหนิงซวงทำหน้าจริงจัง “นี่เป็นหนึ่งในฐานที่มั่นของลัทธิสุริยันจันทราและเจ้าของร้านที่อยู่เบื้องหลังที่นี่คือคนของลัทธิสุริยันจันทรา”
“แล้วไง?” นารุเดินเข้าไปในร้านและเรียกชายคนหนึ่งอย่างไม่สุภาพ
“ข้าจะเอาอาหารทุกจานที่มีในร้าน”
และเขาก็ให้หินวิญญาณกับชายคนนั้นไปสามก้อน
ชายคนนั้นรับหินและเดินไปด้วยรอยยิ้ม
ฉูหนิงซวงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้าทำอะไรอยู่ เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินนะ เจ้าสั่งอะไรมาเยอะแยะ อาหารที่นี่แพงมากนะ”
“มันแพงแล้วไง ยังไงข้าก็ไม่กะจะจ่ายอยู่” นารุกระซิบ
“เจ้าคิดจะกินแล้วชักดาบรึไง?”
“แน่นอน!”
ไม่นานจานก็ขึ้นมาเต็มโต๊ะ และออกมาจากครัวด้านหลังอย่างต่อเนื่อง พวกมันมีกลิ่นหอม เต็มไปด้วยสีสัน กลิ่นหอม และดึงดูดความสนใจของผู้คน
นารุกินและดื่มอย่างไม่สุภาพ
ฉูหนิงซวงไม่มีความอยากอาหาร ดังนั้นนางจึงวางตะเกียบลงหลังจากรับประทานอาหารเพียงเล็กน้อย
นางดูกังวลและไม่แน่ใจ
“อย่าประหม่าน่า มากินเนื้อกันเถอะ ขาหมูนี่ก็อร่อยนะ” นารุพูดด้วยรอยยิ้ม
ฉูหนิงซวงดูทำอะไรไม่ถูก
นางไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงผ่อนคลายขนาดนี้
นารุกวาดอาหารบนโต๊ะเหมือนลมบ้าหมู เขาเห็นว่าลูกค้าคนอื่น ๆ รอบๆ ตัวเขาตกตะลึง ครัวยังคงส่งอาหารออกมา แต่ก็ไม่สามารถตามความเร็วของชายคนนี้ได้
ช่างเป็นความอยากอาหารที่น่าตะลึง
ในที่สุดทุกจานก็หมดลง
นารุอิ่มหนำสำราญ
ฉูหนิงซวงมองไปที่นารุอย่างหวาดกลัว “เจ้ากินเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“แน่นอน คนเราต้องกินเยอะ ๆ ใครจะรู้ว่าจะกินได้อีกรึเปล่าในอนาคต” นารุตอบไปแบบนี้
นี่เป็นแนวคิดง่าย ๆ ของชาวแซค
ฉูหนิงซวงพูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง
“นายท่าน ค่าอาหารรวมเป็นหินวิญญาณทั้งหมด 173,200 ชิ้น” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม
มีอาหารราคาแพงมากมายที่โต๊ะนี้ การมีหินวิญญาณจำนวนมากนั้นไม่แพงเลย นารุพูดอย่างไร้เดียงสา “แต่ข้าไม่มีเงินหรอกนะ”
“นายท่านพูดเล่นรึไง?” รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นแข็งทื่อเล็กน้อย “ท่านไม่สามารถจ่ายค่าอาหารได้ทั้ง ๆ ที่ให้หินวิญญาณสามก้อนได้เนี่ยนะ”
“โอ้ หินวิญญาณมาสามก้อนที่ข้าให้เจ้านั้นก็คือทั้งหมดที่ข้ามีไง” นารุกล่าว
ชายคนนั้นเบิกตากว้าง “เจ้าคิดจะชักดาบรึไง?”
“จะว่าแบบนั้นก็ได้”
“เจ้าของร้าน!” ผู้ชายรีบวิ่งไปรายงาน
ครู่ต่อมา ชายเคราแพะคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ตามมาด้วยชายร่างใหญ่หลายคน “ใครกล้ากินแล้วชักดาบ!”
นารุมองดู
ชายเคราแพะเป็นเจ้าของร้าน เขามีเครื่องหมายสีดำแดงบนแขนเสื้อซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิสุริยันจันทรา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาจะปิดบัง
“ข้าเอง” นารุพูดอย่างใจเย็น
เคราแพะพูดอย่างโกรธเคือง “จับมันมาให้ข้า เจ้ากล้ามากที่ทำแบบนี้”
ชายร่างใหญ่หลายคนรีบเข้ามา
ฉูหนิงซวงรู้สึกอายมากและพร้อมที่จะรับมือศัตรูในทันที
“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะเข้าไปเอง” นารุพูดเบา ๆ
วินาทีถัดมา เขาจับด้ามดาบหยาบ
ตู้ม!
ดาบขนาดใหญ่ระเบิด
เสาแสงพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
หลังคาของร้านชูลู่ถูกยกขึ้นไปโดยตรง
Comments for chapter "บทที่ 980 กินแล้วชักดาบ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
