ไหปีศาจ - บทที่ 981 ฆาตกรกินแล้วชักดาบ
บทที่ 981
ฆาตกรกินแล้วชักดาบ
ตู้ม
ฟังเหมือนว่ามีเสียงฟ้าผ่าทื่อ ๆ
แต่มันไม่ใช่ฟ้าผ่า แต่เป็นการสั่นสะเทือนของร้านอาหาร
ชูลู่เป็นที่รู้จักกันดีในเมืองดาวตกซึ่งดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย
ดาบถูกฟันออกไป และเสาขนาดใหญ่สิบต้นก็หัก โชคดีที่หลังคาถูกยกออกไปแล้ว ไม่เช่นนั้นหลังคาอาจหล่นมาทับจนมีคนเสียชีวิตได้
ชายร่างใหญ่เหล่านั้นที่พุ่งเข้ามาก็ถูกฟันออกไปโดยตรงเช่นกัน
แต่นารุยั้งมือและไม่ฆ่าคนเหล่านี้
“ฆาตกร”
ลูกค้าที่กำลังกินอาหารเหล่านั้นกล้าดูฉากตื่นตานี้ที่ไหน พวกเขาก็หันหลังวิ่งหนีเพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลง
ที่นี่มีคนร้าย
คนร้ายที่กินแล้วชักดาบ
ปัง
ดาบหยาบกระแทกพื้นอย่างแรงและสร้างรูขนาดใหญ่บนพื้น นารุมองชายเคราแพะอย่างใจเย็น
บุคคลนี้ควรเป็นคนของลัทธิสุริยันจันทรา
ใบหน้าของชายเคราแพะทรุดลง “เจ้าหนุ่ม เจ้ามีทักษะจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้ากล้ามาที่นี่เพื่อกินแล้วชักดาบ”
“ก็ไม่เลวนี่” นารุพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“เจ้ากำลังรนหาความตาย” ชายเคราแพะเย้ยหยัน “ไม่ว่าเจ้าจะมีใครหนุนหลัง วันนี้เจ้าไม่ได้กลับไปแน่ เจ้าจะได้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากทำแบบนี้กับข้า”
ชายเคราค่อย ๆ ปล่อยลมปราณรุนแรง
เห็นได้ชัดว่ากลิ่นอายของระดับทองขั้นสูงอยู่ทั่วทุกที่
ประมาณทองขั้นสูงห้า
ความแข็งแกร่งแบบนี้ในเขตฉางหยุนนั้นยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ชั้นหนึ่ง
ร่างกายของฉูหนิงซวงแข็งและหัวใจของนางเริ่มสั่น
อย่างที่คาดไว้ ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างตัวข้ากับทองขั้นสูง ข้าทนไม่ได้แม้แต่ลมปราณของคนระดับสูงในลัทธิสุริยันจันทรา แต่ข้าก็ยังคงพยายามทำลายลัทธิสุริยันจันทราด้วยความต้องการของตัวเอง ข้ามันประสาทหลอนจริง ๆ
“นารุ…” ฉู่หนิงซวงเรียกอย่างประหม่า
ณ เวลานี้ นารุไม่มีใจไปห่วงคนอื่น เขาดูเคร่งเครียดเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต่อสู้กับคนที่มีระดับห่างกันขนาดนี้
แต่เขาไม่ได้ประหม่าเลย
เพราะอีกฝ่ายไม่ได้กดดันเขา
“ลงนรกซะ” ผู้ชายที่มีเคราแพะคำราม ไม่มีเงาอยู่ข้างหลังเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณ น่าจะเป็นผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้โบราณ
เขาพุ่งเข้ามาเร็วราวกับสายฟ้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโหดร้าย นิ้วทั้งห้าของเขาบิดลงเล็กน้อย และเขาก็จิกนิ้วออกมา
กลิ่นฟุ้งกระจายทำให้ทั้งร้านสั่นสะท้าน
ตาของนารุเป็นประกาย และดาบใหญ่ก็เบาราวกับไม่มีอะไรอยู่ในมือของเขา
“ฮึ่ม!”
ดาบนั้นส่งเสียงดัง
นารุยกดาบกันไว้ที่หน้าอก
“ดูข้าหักดาบของเจ้าสิ” ชายเคราแพะโจมตีดาบอย่างเย็นชา
แต่ฉากหักดาบไม่ปรากฏ
ความโหดร้ายบนใบหน้าของเคราแพะค่อย ๆ กลายเป็นความตกตะลึงและกลายเป็นความเจ็บปวด
เคร้ง!
ดาบสั่นเล็กน้อย
เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว มือของเขาห้อยอย่างไร้เรี่ยวแรง และกระดูกที่หักบางส่วนก็เจาะผิวหนังและเปิดออก มันดูน่ากลัวมาก เห็นได้ชัดว่ามือของเขาถูกทำลายโดยแรงต้านแรงกระแทก
“เป็นไปได้ยังไง!” ชายเคราแพะตกใจมาก “นี่มันดาบอะไร?”
นารุมองดาบ แล้วมองฝ่ายตรงข้าม แล้วตอบสั้น ๆ “ดาบมนตรา”
แน่นอน มันคือดาบมนตรา มันคือดาบที่สร้างด้วยกำลังของชาวแซคทั้งหมด ตอนที่มันถูกสร้างขึ้น มันอยู่ห่างจากอาวุธมนตราเพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น หลังจากนารุฝึกฝน มันก็ค่อย ๆ กลายเป็นอาวุธมนตรา
มันโง่มากที่จะใช้กล้ามเนื้อเอาชนะอาวุธมนตรา
เว้นแต่จะเป็นนักรบระดับหลงเซี่ย
เห็นได้ชัดว่าชายเคราแพะไม่ใช่
นารุไม่สนใจจะอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง เขาใช้ประโยชน์จากการมึนงงชั่วคราวของอีกฝ่ายแล้วเคลื่อนไหวโดยตรง พลังดาบพลุ่งพล่านและระเบิดออกมาด้วยแสงพราว
ตู้ม!
พลังวิญญาณดาบที่ไร้เทียมทานไหลผ่านจิตสำนึกของชายเคราแพะ
นารุไม่ออมมือ และใช้ทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาโดยตรง
ชายเคราแพะรู้สึกว่าสมองของเขาสับสนและมึนงง เขากระอักเลือดออกมาเต็มปากแล้วทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากปากและจมูกของเขา
เป็นฉากที่น่าเศร้า
“นี่นะหรือทองขั้นสูง? มันธรรมดามาก” นารุขมวดคิ้ว
เขาแปลกใจนิดหน่อย
ชายเคราแพะอ่อนแอและเต็มไปด้วยช่องโหว่ เขาไม่สามารถเทียบกับเหล่าครูฝึกในสำนักเฉียนหลงได้เลย วิธีการต่อสู้ของเขานั้นแย่มาก และเขาไม่เห็นมีทักษะที่ยอดเยี่ยมเลย
เดิมนารุคิดว่าสายตาของเขาไม่ดีพอจะมองเห็นความเก่งของอีกฝ่าย
ปรากฏว่าอีกฝ่ายไม่มีความเก่งเลย
นารุเข้าใจแก่นแท้อันล้ำเลิศที่สุดของดาบตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก หลังจากที่เขามายังโลก เขาก็เข้าสำนักฉียนหลงได้อย่างง่ายดาย เขาได้พบกับผู้คนที่มีความสามารถจากทั่วทุกมุมโลก ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะสามารถเป็นอาจารย์ในสำนักเฉียนหลงได้
ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างคลุมเครือเกี่ยวกับแนวคิดของ “คนทั่วไป”
ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะที่เขาใช้มาจากเจตจำนงของจักรพรรดิดาบ มันไม่ง่ายเลยที่จะสู้ได้
ระดับทองขั้นสูงของชายเคราแพะนี้ยังไม่สมบูรณ์นัก มิติวิญญาณจึงไม่ดีเท่าคนของสำนักเฉียนหลง นารุไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับคนไม่สมเหตุสมผลเช่นนี้
ฉูหนิงซวงตะลึง “จบแล้วเหรอ?”
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน
ตรงไปยังศัตรูที่มิติวิญญาณสูงกว่า และฆ่าคู่ต่อสู้ได้เป็นครั้งที่สอง
ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนแอแค่ไหน ก็ยังเป็นระดับทองขั้นสูง
ไม่น่าแปลกใจที่เขากล้าหาเรื่องกับลัทธิสุริยันจันทราเพียงลำพัง
ชายเคราแพะยังไม่ตาย เขาเพียงแค่จ้องมองไปที่ร่างกายที่พังยับเยิน ซึ่งทำให้เขาปวดหัวและเกือบจะสูญเสียเรี่ยวแรงต่อต้าน
นารุเดินเข้ามาแล้วถามว่า “ฐานหลักของลัทธิสุริยันจันทราอยู่ที่ไหน?”
“เจ้า เจ้า…” เสียงของเคราแพะสั่น
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมาจากลัทธิสุริยันจันทราจริง ๆ
“อย่าพูดเหลวไหล ข้าจะฆ่าเจ้าถ้าเจ้าไม่พูด”
เคราแพะพูดโดยไม่ลังเล
“ถ้ายอมบอกง่ายขนาดนี้ มันจะเป็นข้อมูลหลอกลวงไหม?” ฉูหนิงซวงเป็นกังวล
ชายเคราแพะเยาะเย้ยอย่างแรง “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจหาที่ตาย ทำไมข้าต้องโกหกเจ้าด้วย ข้าเป็นเพียงผู้น้อยตัวเล็ก ๆ ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ จะฆ่าเจ้าอยู่ดี”
นารุเหลือบมองเขาและฆ่าเขาโดยไม่ลังเล
“ไปกันเถอะ” นารุกล่าว.
ฉูหนิงซวงสับสน “ถ้าเจ้าแข็งแกร่งมากทำไมเจ้าถึงอยากกินแล้วชักดาบก่อนกัน?”
“ชายคนนี้ถูกฆ่าโดยคนที่กินแล้วชักดาบ แทนที่จะถูกฆ่าโดยคนที่มาตามหาลัทธิสุริยันจันทรา ด้วยวิธีนี้ ลัทธิสุริยันจันทราจะไม่ระวังตัวนัก” นารุกล่าว
ฉู่หนิงซวงเข้าใจทันที “เป็นเช่นนั้นเอง”
นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอจะมีด้านที่ครุ่นคิดเช่นนี้
ในการเผชิญหน้ากับศัตรู นารุมักจะระมัดระวังตัวอยู่เสมอ
ข้างนอกร้านวุ่นวายแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาดู เฉพาะเมื่อเสียงต่อสู้หายไปแล้วจึงมีคนกล้าขึ้นมาดู แต่พวกเขาไม่คิดว่าจะพบกับความว่างเปล่า
นารุและฉู่หนิงซวงจากไปนานแล้ว
เหลือเพียงร่างเดียวเท่านั้น
“ฆาตกร! คนที่กินแล้วชักดาบฆ่าคน” มีเสียงกรีดร้องและทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหล
ข่าวว่าเด็กหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กินแล้วชักดาบฆ่าเจ้าของร้านที่มาทวงเงินแพร่กระจายไปเหมือนไฟป่า
ผู้คนรู้สึกว่าโลกนี้วุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ
นารุไม่สนใจ
เขาไม่คิดถึงผลเสีย
ในเวลานี้เขาได้มาถึงฐานหลักของลัทธิสุริยันจันทราแล้ว
ฐานหลักนี้ตั้งอยู่ในภูเขา
อากาศสีดำหมุนวนอยู่บนภูเขาทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
นารุขมวดคิ้ว “อากาศสีดำนี้ ค่อนข้างจะคุ้นเคยเลย”
Comments for chapter "บทที่ 981 ฆาตกรกินแล้วชักดาบ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
