ไหปีศาจ - บทที่ 988 ฝันที่เป็นจริง
บทที่ 988
ฝันที่เป็นจริง
ลั่วอู๋กางเขตแดนแห่งดาบดาบ เปลี่ยนดาบเทพพิทักษ์ให้เป็นเงาดาบขนาดใหญ่ และพานารุและฉูหนิงซวงไปยังเมืองหลวงของจักรวรรดิ
“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาจากสำนักเฉียนหลง” ฉูหนิงซวงประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าแข็งแกร่งมาก”
นารุพูดอย่างสบาย ๆ “อันที่จริง นักเรียนของสำนักเฉียนหลงก็แค่คนธรรมดา มีเพียงไม่กี่คนที่เก่งเท่าข้า”
“…”
“ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยให้ข้าได้รับโอกาสนี้” ฉูหนิงซวงกังวลเล็กน้อย “ข้ากังวลว่าข้าจะผ่านการทดสอบของสำนักเฉียนหลงได้รึเปล่า?”
แม้ว่านางจะมีความสามารถที่ดี แต่ก็ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับความสามารถของนักเรียนสำนักเฉียนหลง
“ไม่เป็นไร อาจารย์ของข้าพูดแล้ว แค่ขอให้รองเจ้าสำนักใช้เส้นสายให้” นารุกล่าว
ฉูหนิงซวงลังเลและถามว่า “อาจารย์ของเจ้าตัดสินใจเรื่องนี้ได้ด้วยรึ?”
ท้ายที่สุด นั่นเป็นถึงสำนักเฉียนหลง
“ไม่เป็นไรหรอก รองเจ้าสำนักใจดีกับอาจารย์ของข้ามาก” นารุพูดด้วยรอยยิ้ม
ฉูหนิงซวงถอนหายใจ “อาจารย์ของเจ้าทรงพลังจริง ๆ”
“แน่นอน”
นารุภูมิใจมาก
“ข้าไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี” ฉูหนิงซวงพูดกึ่งติดตลกว่า “น่าเสียดายที่เจ้ายังเด็กเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าคงขอเป็นคู่รักเจ้า”
ใบหน้าของนารุแดงเล็กน้อย แสดงถึงความเขินอายเล็กน้อยซึ่งหาได้ยาก
หากนักเรียนของสำนักเฉียนหลงเห็นฉากนี้ พวกเขาคงจะกลัวแทบตาย
อะไรกัน? นารุผู้คลั่งไคล้ความรุนแรงที่ไม่เข้าใจขนบธรรมเนียม รู้แค่วิธีต่อสู้ และพร้อมที่หักแข้งหักขาคนไปทั่วจะมีด้านเช่นนี้ได้อย่างไร?
“เจ้า… เจ้ารู้จักหลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงหรือเปล่า?” จู่ ๆ นารุก็ถาม
ฉูหนิงซวงพยักหน้า “แน่นอน”
เนื่องจากพวกเขาทำลายการปรากฏตัวของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงด้วยทักษะที่ไร้เทียมทาน ทั้งสองชื่อจึงได้กระจายไปทั่วทวีป
ไม่น่าแปลกใจที่ยอดฝีมือระดับสูงสองนี้ก็เป็นคนรักกันด้วยซึ่งทำให้หลายคนอิจฉา
“เอ่อ อันที่จริง พวกเขามีอายุห่างกันมากกว่า 30 ปีเลยนะ” นารุพูดประโยคนี้อย่างไม่ทันตั้งตัว
ฉูหนิงซวงประหลาดใจ “จริงรึ?”
ท้ายที่สุดแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่บุคคลภายนอกจะรู้เรื่องซุบซิบดังกล่าว
ต่อให้รู้ก็ไม่เล่าต่อ
ตอนแรกนางแปลกใจ แต่แล้วนางก็เข้าใจสิ่งที่นารุจะสื่อ
ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะห่างกันกี่ปี ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาห่างกันเพียงเจ็ดปีเท่านั้น
ฉูหนิงซวงลนลานในใจ ก้มหน้าและแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
ความรู้สึกพิเศษดูเหมือนจะหมักหมม
การใช้ชีวิตและผ่านความเป็นความตายร่วมกันเป็นสิ่งที่สามารถให้กำเนิดความรู้สึกได้ง่าย
นอกจากนี้ นารุมองไม่ดูเหมือนว่าเขาอายุ 12 ขวบเลย ยกเว้นใบหน้าที่ดูเด็ก เขาเกือบจะสูงเท่ากับลั่วอู๋
“เจ้ารอข้าก่อน” จู่ ๆ นารุก็พูดขึ้นมา
จากนั้นเขาก็วิ่งหนีไป
วิ่งไปทางหลี่หยินแล้วกระซิบว่า “อาจารย์แม่”
หลี่หยินมองท่าทีของนารุก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “มีอะไรรึ?”
“ข้าขอลายมือท่านหน่อยได้ไหม”
“หืม? เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”
นารุพนมมือขอร้อง “ข้าต้องใช้มันจริง ๆ ท่านเขียนลายมือให้ข้าเถอะ”
“ก็ได้ ๆ”
หลี่หยินใจอ่อน หยิบปากกามาเขียนชื่อของนางบนกระดาษ
แม้ว่าจะไม่สง่างาม แต่ก็เรียบร้อย และก็ไม่ก้าวร้าว มันเหมือนกับสาวข้างบ้านที่อบอุ่นและน่าวางใจ
นารุถือแผ่นลายมือกลับมาหาฉูหนิงซวงอย่างตื่นเต้น “เอ้านี่”
“มันคืออะไร?”
“ลายมือของอาจารย์แม่ของข้า”
ฉูหนิงซวงสับสน “ข้าจะอยากได้สิ่งนี้ไปทำไม?”
“เจ้าบอกว่าเจ้าอยากได้ลายมือของราชินีแห่งฝันร้ายไม่ใช่รึ? ข้าก็เอามาให้เจ้าแล้วนี่ไง” นารุพูดอย่างจริงจัง
ความสับสนบนใบหน้าของฉูหนิงซวงค่อย ๆ กลายเป็นความตกใจ “อาจารย์แม่ของเจ้าคือ…”
“อาจารย์แม่ของข้าคือราชินีแห่งฝันร้าย”
ฉูหนิงซวงไม่เคยฝันว่าความปรารถนาของนางเป็นจริงแล้ว
ราชินีแห่งฝันร้ายเป็นผู้หญิงที่เงียบขรึมและงดงาม
มันเกินจินตนาการของนาง
“แล้วเหตุผลที่นางโจมตีเมืองหลวงในตอนนั้นล่ะ?” ฉู่หนิงซวงถามอย่างระมัดระวัง ราวกับว่านางกังวลว่าความจริงจะทำลายจินตนาการภายในหัวของนาง
นารุตอบตรงๆ ว่า “เพราะอาจารย์ของข้าหายตัวไปด้วยฝีมือของจักรพรรดิในตอนนั้น และนางมาเพื่อล้างแค้น”
ฉูหนิงซวงรู้สึกประทับใจจนน้ำตาไหล
มันวิเศษมาก
สมกับที่เป็นคนที่ข้าชื่นชม
เขาใจดีกับข้ามากจริง ๆ
เมื่อรู้อย่างนี้ จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่ามันไม่สำคัญแล้วว่านางจะเข้าสำนักเฉียนหลงได้หรือไม่
“เจ้าเป็นอะไรไป?” นารุประหลาดใจกับน้ำตาของหญิงสาว
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
ในไม่ช้าทุกคนก็กลับมาถึงสำนักเฉียนหลง
ลั่วอู๋รายงานสถานการณ์ของมณฑลฉางหยุนต่อรองเจ้าสำนัก จากนั้นจึงพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการเกี่ยวกับฉูหนิงซวง
“เจ้าต้องการให้นางเข้าสำนักเฉียนหลงหรือ? มันไม่ง่ายนักหรอก” หลี่หวู่หยวนครุ่นคิด
ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “นางเป็นเพื่อนของนารุ ถ้านารุอารมณ์ไม่ดี เขาอาจจะไปเล่นงานนักเรียนที่มีความสามารถเท่าเขา แล้วคนพวกนั้นจะน่าสงสารขนาดไหน”
หลี่หวู่หยวนหัวเราะ
นั่นเป็นความจริง
“เจ้าไม่สามารถละเมิดกฎได้ แต่ก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่ ตอนนี้เจ้าเป็นอาจารย์ของสำนักเฉียนหลงด้วย หากเจ้ารับนางในฐานะลูกศิษย์ นางก็จะเป็นนักเรียนของสำนักเฉียนหลงด้วย” หลี่หวู่หยวนกล่าว
ลั่วอู๋ก็ตระหนักได้ว่ามีวิธีเช่นนั้นอยู่
อย่างไรก็ตาม ต่อให้เป็นเพียงศิษย์อาจารย์ในนามเท่านั้น ก็ไม่มีใครอยากยอมรับนางที่มีอาจารย์เป็นลั่วอู๋หรอก
ดังนั้นให้ฉูหนิงซวงเลือกด้วยตัวเองจะดีกว่า
แน่นอนว่าฉูหนิงซวงตื่นเต้นมากที่จะเลือกหลี่หยินเป็นอาจารย์
หลี่หยินประหลาดใจ “ข้ารึ? ข้าสอนเด็กไม่เก่งนะ”
“ยังไงก็เป็นอาจารย์แค่ในนามอยู่แล้ว ข้าไม่รบกวนท่านนอกเหนือจากจะถามคำถามหรอก” ดวงตาที่กระตือรือร้นของ ฉูหนิงซวงจับจ้องไปที่หลี่หยิน
“อืม ก็ได้”
หลี่หยินตกลง
ฉูหนิงซวงมีความสุขมากจนเกือบเป็นลม
แม้ว่านางจะไม่ค่อยได้พบพวกเขานัก
แต่ความสัมพันธ์นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับนางที่จะมีความสุขได้ไปอีกนาน
นารุยืนหัวเราะคิกคัก
……
……
ณ ค่ายหน่วยรบสยบมังกร
ในตอนกลางคืน กองไฟส่องแสงวูบวาบ
แม้แต่นกและยุงก็ไม่กล้าเข้าใกล้กลิ่นเลือดเหล็ก
หลงเซี่ยฝึกฝนอยู่ในค่าย
ลมปราณแห่งความสยดสยองพลุ่งพล่านในร่างกาย และทุกอณูเล็ก ๆ ในร่างกายก็ดูเหมือนจะมีพลังทำลายท้องฟ้าและแผ่นดิน
หลังจากถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็ได้ยุติการฝึกฝนในวันนี้
มันยากมากที่จะไปถึงระดับนั้น
ไม่มีร่องรอยเลย
การกลืนกินขุมพลังภูตเข้าไปไม่เพียงแต่ช่วยให้เขาซ่อมแซมความบกพร่องเท่านั้น แต่ยังทำให้การเกิดเปลี่ยนแปลงที่สมบูรณ์แบบอีกด้วย
แต่ร่องรอยของแก่นวิญญาณของราชาภูตในร่างกายของเขานั้นลึกเกินไป
มีการแทรกแซงที่ชักจูงเขามากเกินไป และเขาไม่สามารถเดินบนเส้นทางของตัวเองเพื่อเป็นระดับจักรพรรดิได้ ผู้บัญชาการหลิงหลงก็เช่นกันวิญญาณพยัคฆ์ขาวมีอิทธิพลอย่างมากต่อนาง
“บางทีการต่อสู้ที่ดุเดือดกว่านี้อาจช่วยให้ข้าตัดส่วนที่เหลือของขุมพลังภูตออกไปได้” หลงเซี่ยพูดกับตัวเอง “แต่ข้าจะหาคู่ต่อสู้ของข้าได้ที่ไหน?”
มีคนน้อยเกินไปในโลกนี้ที่มีคุณสมบัติที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา
ในเวลานี้ แสงสีเลือดอ่อน ๆ ตกลงมาในค่าย
“เจ้าสับสนเกี่ยวกับวิธีการไปสู่ระดับจักรพรรดิหรือ?”
“ช่วยข้าสิ แล้วข้าจะช่วยเจ้า”
เสียงเหมือนยุง
ดวงตาของหลงเซี่ยกวาดออกไปและพบว่ามีทารกสีเลือดเพียงขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เขากำลังนอนอยู่บนพื้น อ่อนแอจนจะหายไปเมื่อใดก็ได้
Comments for chapter "บทที่ 988 ฝันที่เป็นจริง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
