ไหปีศาจ - บทที่ 989 สิ่งล่อใจของทารกโลหิต
บทที่ 989
สิ่งล่อใจของทารกโลหิต
เมื่อเผชิญกับเรื่องกะทันหันแบบนี้ หลงเซี่ยก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจมากนัก
ในโลกนี้มีน้อยเรื่องที่สามารถทำให้หัวใจของเขาผันผวนได้
อย่างน้อยทารกโลหิตอ่อนแอแค่ตัวเดียวทำไม่ได้แน่นอน
หลงเซี่ยจ้องที่ทารกโลหิตอย่างสงสัย “เจ้าเป็นใคร? ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?”
มียอดฝีมือหลายคนในหน่วยสยบมังกรและพวกเขาก็คุ้มกันที่นี่อย่างแน่นหนา คนธรรมดาจะแอบเข้ามาไม่ได้ ยังไม่นับค่ายของผู้บัญชาการหลิงหลงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล การเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยแค่ไหนก็ไม่สามารถหลบจากสายตานางได้
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร” ร่างของทารกโลหิตค่อย ๆ ทรุดตัวลง และเสียงของเขาก็เบาลง “ช่วยข้าสิ ข้ามีวิธีที่จะช่วยเจ้าได้”
หลงเซี่ยจับสัมผัสทารกโลหิต
ไม่มีภัยคุกคาม
ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกแปลกใด ๆ
จิตสัมผัสของหลงเซี่ยเข้าปกคลุมทั้งค่ายของหน่วยสยบมังกรทันที และค่ายก็เงียบสงบเช่นกัน ทีมลาดตระเวนไม่พบทารกโลหิตบุกรุกเข้ามา และพวกเขาก็ยืนเฝ้าตามหน้าที่เช่นเคย
นั่นแปลกมาก
ทารกโลหิตมีทักษะอะไร? มันสามารถหลบแนวป้องกันของหน่วยสยบมังกร
“เจ้าจะช่วยข้าได้ยังไง?” หลงเซี่ยถามอย่างใจเย็น
ร่างของทารกโลหิตก็สว่างไสวและมืดลง “อย่า… อย่าเพิ่งถามอะไร ช่วยข้าก่อน”
ทันทีที่หลงเซี่ยเลิกคิ้ว เขาก็ยื่นนิ้วออกมา พลังวิญญาณในค่ายสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว และถูกปล้นด้วยวิธีที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างรวดเร็ว รวบรวมเป็นแสงพลังวิญญาณบริสุทธิ์
แสงค่อย ๆ ตกลงสู่ร่างของทารกโลหิต
ในที่สุดร่างกายของทารกโลหิตก็มั่นคงและไม่สูญสลายอีกต่อไป
แต่ในเวลานี้ แสงสว่างก็ดับลงอย่างกะทันหัน
ทารกโลหิตประหลาดใจ “เอามาอีก ร่างกายของข้าอาจพังทลายได้ทุกเมื่อ”
เขาได้พลังมาแค่ในระดับที่สามารถช่วยเขาได้
“ไม่ต้องกังวล” หลงเซี่ยดึงนิ้วของเขากลับ ดวงตาเต็มไปด้วยพลังของสวรรค์และโลก ปล่อยคลื่นพลังวิญญาณที่น่ากลัว “มาคุยกันก่อนสิ”
ทารกโลหิตได้ยินประโยคนี้ก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป
“บอกมาว่าเจ้าคืออะไรกันแน่?” หลงเซี่ยถามช้า ๆ
ทารกโลหิตครุ่นคิดครู่หนึ่ง และยิ้มแหย ๆ “ข้าเป็นแค่ผี ข้าเกรงว่าตัวตนที่แท้จริงคงจะถูกทำลายไปนานแล้วในประวัติศาสตร์ บอกไปเจ้าก็ไม่รู้จักหรอก”
“งั้นรึ” หลงเซี่ยไม่รีบร้อน
เขาไม่รีบไม่เลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้วางแผนจะเรียกคนมาด้วยซ้ำ
ทารกโลหิตพูดได้แค่ว่า “ข้าเห็นว่าเจ้ากระตือรือร้นที่จะเลื่อนระดับไปเป็นจักรพรรดิ แต่การจะไปถึงระดับนั้นยากมาก เจ้ารู้ไหม ระดับจักรพรรดิมีอาณาเขตของตัวเองซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นการแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง กฎแห่งสวรรค์และโลกแทบจะไม่สามารถยับยั้งระดับจักรพรรดิได้”
“หืม?” หลงเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
นี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหม่ที่เขารู้
ทารกโลหิตพูดต่อ “เจ้าอย่าเพิ่งรีบเถียงเลย ระดับจักรพรรดิยังแบ่งออกเป็นสาม หก และเก้า แม้ว่าพลังของสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิโดยกำเนิดจะอยู่ในระดับจักรพรรดิ แต่พวกมันก็ไม่แข็งแกร่งในการควบคุมแก่นแท้ จึงแยกออกจากกันจริง ๆ ไม่ได้”
“แต่เจ้าต้องรู้สิ่งหนึ่ง”
“พลังของพวกมันมีมาแต่กำเนิด และเป็นตัวแทนเจตจำนงของแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลก ดังนั้นจึงยากที่จะแยกออกไปได้และผูกมัดด้วยสวรรค์และโลก”
“แต่หลังเกิดไม่เหมือนกัน ถ้าสัตว์วิญญาณระดับต่ำกว่าอยากไปถึงมิติวิญญาณระดับจักรพรรดิ พวกมันต้องฝ่าโซ่ตรวนของสวรรค์และโลกด้วยความแข็งแกร่งที่สุดก่อน พวกมันถึงจะได้เป็นระดับจักรพรรดิ”
หลงเซี่ยเข้าใจ
สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิแต่กำเนิดนั้นมีทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแอ แต่สิ่งมีชีวิตที่ได้ระดับจักรพรรดิในภายหลังมีแต่จะแข็งแกร่ง
ความสัมพันธ์ระหว่างสองแบบนี้ก็เหมือนกับลูกหลานของคนที่มีฐานะร่ำรวยกับคนที่ไต่เต้ามาจนร่ำรวย แน่นอนว่าความสามารถระหว่างคนสองกลุ่มนี้ไม่เหมือนกัน
แน่นอน มันก็มีลูกหลานของคนร่ำรวยที่มีความสามารถด้วยอยู่
อย่างเช่นมังกรแก่นแท้ นกเพลิงอมตะ และสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิแต่กำเนิดอื่น ๆ เป็นตัวอย่างของลูกหลานของคนร่ำรวยที่มีความสามารถ พวกมันเป็นผู้อยู่จุดสูงสุดที่แท้จริงและอยู่เหนือสวรรค์และโลกตั้งแต่กำเนิด
“แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ปัจจุบันของข้ายังไง?” หลงเซี่ยถาม
ทารกโลหิตยิ้ม
แน่นอนว่าเขาตกเหยื่อสำเร็จแล้ว
“ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าขาดความสามารถที่มากพอที่จะทำให้โลกตะลึงได้ แต่เจ้าไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไร เจ้าแค่โชคไม่ดีเพียงเล็กน้อย”
“เจ้าหมายความว่ายังไง?”
“คนสมัยโบราณมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก และคนที่แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิไม่เคยแตกแยก ยุครุ่งโรจน์ที่สุดคือเมื่อจักรพรรดิสิบคนปรากฏตัวพร้อมกันและปราบปรามผู้คนบนสวรรค์ ในแง่ของความสามารถ เจ้าไม่ได้อ่อนแอไปกว่าจักรพรรดิโบราณเหล่านั้นเลย แม้แต่ทักษะของเจ้าก็ยังแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาในชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย” ทารกโลหิตพูดช้า ๆ
มันน่ากลัวมากที่หลงเซี่ยก้าวตามจะทันจักรพรรดิสมัยโบราณได้
การแย่งชิงเอาพลังแห่งสวรรค์และโลกเข้ามาอยู่ในร่างกายนั้นไร้เทียมทาน
“แต่เจ้าไม่ได้โชคดีมากนัก ตอนนี้ศิลปะการต่อสู้โบราณกำลังถดถอย และประสบการณ์ของบรรพบุรุษเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้สูญหายไปในประวัติศาสตร์มานานแล้ว การคลำทางโดยลำพังเป็นเรื่องยากมาก” ทารกโลหิตกล่าว
หลงเซี่ยเข้าใจเล็กน้อย
หากไม่มีการอ้างอิงและคำแนะนำจากประสบการณ์ในประวัติศาสตร์ ก็เป็นเรื่องยากเกินไปที่จะไปถึงระดับที่สูงจริง ๆ
ถ้าการเดินทางไกลในยามค่ำคืนไม่มีแสงนำทางก็ง่ายมากที่จะหลงไปจากทิศทางที่ถูกต้องได้
ถ้าหลงเซี่ยไปเกิดในยุคที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในสมัยโบราณ เขาคงจะได้เป็นระดับจักรพรรดิไปนานแล้ว
ดวงตาของหลงเซี่ยเป็นประกาย “งั้น เจ้ารู้ประสบการณ์ของคนในอดีตไหม?”
“ไม่มากไม่น้อย” ทารกโลหิตพยักหน้า “ตราบใดที่เจ้าช่วยข้า ข้ายินดีที่จะบอกเจ้าทุกอย่างที่ข้ารู้”
น้ำเสียงที่แน่วแน่ของทารกโลหิตดูเหมือนจะบอกหลงเซี่ยว่าตราบใดที่เจ้าช่วยข้า เจ้าจะสามารถฝ่าการผูกมัดของสวรรค์และโลกได้อย่างง่ายดายและไปถึงมิติวิญญาณที่เจ้าฝันถึง
หลงเซี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ข้าต้องยอมรับว่าคำพูดของเจ้าน่าสนใจมาก”
“งั้นก็อย่าลังเล” ทารกโลหิตเร่งเร้า “ข้าไม่สามารถรักษารูปร่างนี้ไว้ได้นานหรอกนะ”
การแยกร่างนี้มีความสำคัญต่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมาก
หากเสียไป ไม่เพียงแต่จะสูญเสียดวงตาที่ไว้สอดส่องโลกเท่านั้น แต่ยังสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงแก่ตัวเขาเองด้วย
เขาไม่เต็มใจที่จะยอมเสียร่างแยกนี้จนกว่าเขาจำเป็นจะต้องทำ
หลงเซี่ยมองไปที่ทารกโลหิตด้วยตากดขี่อย่างวางเฉย
ทารกโลหิตรู้สึกตัวสั่น
บ้าน่า ระดับกึ่งจักรพรรดิทำให้ข้ารู้สึกกลัวได้อย่างไร!
“เจ้าทำแบบนั้นเพื่ออะไร?” ทารกโลหิตประคองจิตใจให้มั่นคงได้
หลงเซี่ยพูดช้า ๆ “แล้วทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย ใครจะไปรู้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นจริงหรือไม่? ถ้าข้าช่วยเจ้าแล้วเจ้าไม่รักษาสัญญาล่ะ?”
“ข้าจะกล้าโกหกเจ้าได้ยังไง” ทารกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย “เจ้าช่วยข้าแล้วถ้าข้าไม่มีทางทำตามสัญญาได้ เจ้าจะฆ่าข้าทิ้งก็ไม่สายเกินไปหรอก”
หลงเซี่ยส่ายหัว
เขาปฏิเสธข้อเสนอ
“เจ้าสามารถลอบเข้าค่ายของหน่วยสยบมังกรได้อย่างเงียบ ๆ ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่เศษวิญญาณ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะมีทักษะอะไรหลังจากที่เจ้าฟื้นขึ้นมาจริง ๆ” หลงเซี่ยกล่าว “ข้าไม่อยากเชื่อเจ้า”
นั่นเป็นความกังวลที่สมเหตุสมผล
จู่ ๆ ทารกโลหิตก็ปรากฏตัวขึ้น ความสามารถนั้นแปลกมาก
ถ้าไม่รู้จักถึงราก ทำไมจะต้องเชื่อมันด้วย
หากต้องการช่วยให้ทารกโลหิตฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ก็ต้องใช้พลังวิญญาณไม่น้อยเลย
“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรล่ะ?” ทารกโลหิตที่อ่อนแอถามวิธี
หลงเซี่ยพูดอย่างใจเย็น “มันง่ายมาก เจ้าบอกข้าว่าเจ้ารู้อะไรก่อน แล้วข้าจะตัดสินใจว่าจะช่วยเจ้าหรือไม่หลังจากที่ข้าพิสูจน์ความถูกต้องได้แล้ว”
Comments for chapter "บทที่ 989 สิ่งล่อใจของทารกโลหิต"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
