ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4479 คุณควรจะสุภาพไหมเวลาคุยกับผู้หญิง?

หลิว หม่านฉง เดินตามประตูและเดินลงไป มองไปทางซ้ายและขวา แล้วถาม เย่เฉิน ว่า “เราจะไปไหนกัน?”
เย่เฉิน มองไปที่เส้นทางที่นำไปสู่ภูเขาและกล่าวว่า “ไปจากที่นี่ ลงไปดูกันเถอะ”
หลิว หม่านฉง งุนงง มีเหตุผลว่าหากมีชายใดต้องการพาเธอไปที่ที่รกร้างว่างเปล่าเช่นนี้ เธอจะไม่มีวันเห็นด้วย แต่หลังจากคิดดูแล้ว เธอก็ยังตัดสินใจไว้วางใจ เย่เฉิน ดังนั้นเธอจึงตาม เย่เฉิน ลงไป
เมื่อเห็นว่า เย่เฉิน และ หลิว หม่านฉง เข้าไปในป่าจริงๆ จงเส้า ก็คำรามอย่างโกรธจัด: “ไปจากฉันซะ! วันนี้ฉันต้องฆ่าพวกนี้!”
ผู้คนนับสิบๆ ออกจากรถสามคันอย่างรวดเร็วและเดินตามรอยเท้าของ เย่เฉิน และ หลิว หม่านฉง ที่ตั้งของเกาะฮ่องกงอยู่ทางใต้มากแล้ว นอกจากนี้ ยังเป็นฤดูร้อน ภูเขา และป่าไม้หนาแน่นมาก เดินเข้าไปเห็นเพียงแสงแดดส่องผ่านกิ่งไม้และใบไม้ที่หนาแน่น
หลิว หม่านฉง ติดตาม เย่เฉิน ไปที่ส่วนลึกของป่า เธอ ซึ่งค่อนข้างสงบในตอนแรกก็รู้สึกผิดชอบชั่วดีขณะที่เธอเดินลึกเข้าไปอีก
หลังจากเดินไปที่บริเวณที่ภูมิประเทศคลายตัวได้ในที่สุด เธออดไม่ได้ที่จะถาม มาร์เวนเย่ ว่า “จะพาฉันไปไหน”
เย่เฉินโบกมือให้เธอและพูดว่า “มาเถอะ ยืนข้างหลังฉัน”
หลิว หม่านฉง ประหลาดใจมากขึ้น ทันทีที่เขาเดินไปข้างหน้า เย่เฉิน เขาก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบมาจากด้านหลัง เธอคิดว่ามันเป็นสัตว์เดรัจฉานบนภูเขา ดังนั้นเธอจึงหันไปมอง แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนมากกว่าหนึ่งโหลก็ออกมาจากป่าทีละคน และคนจำนวนมากเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ชายที่มีกล้ามแข็งแรง และพวกเขาก็มีรอยสัก เมื่อมองแวบแรก พวกเขาเป็นสมาชิกของแก๊งที่อยู่บนท้องถนน
หลิว หม่านฉง รู้สึกประหม่าและกำลังจะดึง เย่เฉิน เพื่อหลบอย่างรวดเร็วเมื่อเห็น จงเส้า ตามด้วยใบหน้าสีเข้ม
เมื่อ จงเส้า เห็น เย่เฉิน และ หลิว หม่านฉง เขาก็กัดฟันและดุว่า: “ช่างเป็นคู่ที่เลวจริง ๆ มีโรงแรมมากมายบนเกาะฮ่องกงที่ไม่เพียงพอสำหรับคุณสองคนที่จะไปสถานที่ดังกล่าว ที่จะต่อสู้ในตอนกลางวันแสกๆ!”
หลิว หม่านฉง ไม่สนใจที่จะโกรธและถามอย่างเย็นชาว่า “จงเส้า คุณกำลังทำอะไรอยู่”
“ฉันจะทำยังไงดี?” จง จื่อเทาดุอย่างโกรธจัด: “ฉันอยากมีเพศสัมพันธ์กับเธอ! คุณต้องการให้ฉันทำอะไร! ใจร้ายจัง!”
หลิว หม่านฉง พูดอย่างโกรธเคือง “คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร!”
จงเส้า กัดฟันของเขาและพูดว่า “ฉันกำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่หรือ คุณร่วมเพศที่นี่พร้อมกับคนป่าเพื่อต่อสู้ในทุ่งและคุณร่วมเพศเรียกฉันว่าไร้สาระ? ฉันไล่ตามคุณมาหลายปีแล้ว ไอ้บ้า! เดี๋ยวพี่จะจัดการให้! หลังจากที่ผมจัดการคุณเสร็จแล้ว ให้พี่น้องจัดการคุณด้วยกันและทำให้คุณรู้สึกดี!”
ใบหน้าของ หลิว หม่านฉง ซีดเผือด และแม้ว่าร่างกายของเธอจะสั่นเทา แต่เธอก็ยังกัดฟัน “คุณกล้า!”
จงเส้า ขมวดคิ้ว: “แน่นอน ฉันกล้า ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ฉันจะให้คุณลองใช้พลังของฉัน!”
เย่เฉิน พูดอย่างเย็นชาในเวลานี้: “เด็กน้อย แม่ของคุณไม่เคยสอนคุณ คุณควรจะสุภาพไหมเวลาคุยกับผู้หญิง?”
จงเส้า มองไปที่ เย่เฉิน และพูดด้วยการเยาะเย้ย: “ให้ตายสิ ฉันเพิ่งเห็นว่าคุณอารมณ์เสีย ฉันยังไม่ได้ขอให้คุณชำระบัญชี คุณกล้าที่จะแสร้งทำกับฉัน! คุณรู้ไหมว่านี่คือ เกาะอ่องกง! ไม่ใช่แผ่นดินใหญ่! ให้ตายสิ! ไม่ว่าคุณจะเจ๋งแค่ไหน คุณต้องซื่อสัตย์กับฉันเมื่อคุณไปถึงเกาะฮ่องกง!”
เย่เฉินยิ้มและถามว่า “อะไรนะ ฉันฟังสิ่งที่คุณพูดแล้ว ถ้าฉันต้องการพูดตามตรง เรามาข้ามเรื่องนี้กันเถอะ”
“บัดซบ!” จง จื่อเทา ดุอย่างโกรธเคือง “สายเกินไปที่จะพูดตรงๆ! ให้ตายสิ! ฉันมาที่นี่กับแกเพื่อฆ่าแก ไอ้สารเลว!”
หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับคนแข็งแรงที่อยู่รายรอบเขาทันทีว่า “ให้ตายเถอะ ทุบตีฉันให้ตาย!”
เมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์ได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาก็รีบวิ่งไปหา เย่เฉิน อย่างสง่างามทันที เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ หลิว หม่านฉง ก็ยืนนิ่งต่อหน้า เย่เฉิน และโพล่งออกมาว่า “จงเส้า ถ้าคุณกล้าแตะต้องเขาฉันจะโทรหาตำรวจและจับกุมคุณทันที!”
เย่เฉิน ตบไหล่เธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มาเถอะ เอาไปข้างหลัง อย่ารอจนเลือดไหลนองหน้าเลย”