หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1000 คนคุ้นเคย

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1000 คนคุ้นเคย

อวิ๋นซูรีบประคองเขาขึ้นมา ใบหน้างดงามเจือไปด้วยความสุภาพถ่อมตัว “ใต้เท้าจางไม่จำเป็นต้องมากมารยาทเพียงนี้ เป็นใต้เท้าจางที่ทำเพื่อประชาชนมาหลายวันทำให้สวรรค์ซาบซึ้งใจ ทั้งๆ ที่ในจวนยุ่งวุ่นวาย แต่ยังไปดูแลชาวบ้านนอกประตูเมืองด้วยตัวเองอยู่เสมอ ชาวบ้านที่รู้สึกไม่พอใจก่อนหน้านี้ก็เริ่มเปิดใจแล้ว เมืองอวิ้นไม่เคยสามัคคีกลมเกลียวกันเช่นนี้มาก่อน สวรรค์ย่อมมีคุณธรรม อวิ๋นซูเพียงช่วยรักษาเท่านั้น!”

คำพูดนี้ทำให้ในใจของเจ้าเมืองจางเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายผสมปนเป มิใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของสตรีเบื้องหน้า แต่เขารู้ดี ความจริงทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับนาง

เจ้าเมืองจางรู้สึกผิดยิ่งนัก ในขณะเดียวกันก็อดนับถือสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นี้ไม่ได้

ตอนนี้เอง ฮูหยินอวิ๋นเดินมาจากด้านนอกอย่างร้อนรน เดินมาข้างกายอวิ๋นซู กระซิบข้างหูนางเสียงเบา “ซูเอ๋อร์ ฮองเฮาพาคนผู้หนึ่งกลับมา”

อวิ๋นซูมีสีหน้าเคร่งขรึมลง มองไปยังสีหน้าของฮูหยินอวิ๋นในยามนี้ด้วยแววตาสงสัย ดูเหมือนผู้มาเยือนจะมีฐานะไม่ธรรมดากระมัง?

“เจ้าเมืองจาง เช่นนั้นซูเอ๋อร์ขอตัวก่อน!” อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินหายไปจากสายตาของเขา

เจ้าเมืองจางมองไปบริเวณประตูเนิ่นนาน ถอนหายใจลึกส่งทั้งสองจากไป

ตอนนี้เอง ภายในห้องมีคนรออยู่ก่อนแล้ว

“เฟิ่งหลิง?” อวิ๋นซูส่งเสียงเรียก ในใจคล้ายจะมีลางสังหรณ์บางอย่าง

“ซูเอ๋อร์…” ตอนนี้เฟิ่งหลิงไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย ทำเพียงส่งสมุดในมือไปให้อวิ๋นซู “ซูเอ๋อร์ดูเถิด รู้จักคนเหล่านี้หรือไม่?”

อวิ๋นซูมองของในมือด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นจึงค่อยๆ เปิดออก อย่างไรก็ตามเพิ่งจะผ่านไปไม่กี่หน้าดวงตาของอวิ๋นซูกลับมีประกายเย็นยะเยือก นี่คือรายชื่อขุนนางในแคว้นอี้ ด้านหลังยังมีรายชื่อขุนนางแคว้นเฉินอยู่ด้วย ตกลงเป็นใครกันแน่ที่พกของเช่นนี้อยู่กับตัว?

“เป็นของบุรุษผู้นี้หรือ…” อวิ๋นซูเงยหน้ามองเฟิ่งหลิง แววตาปรากฏความกังวล

บุรุษผู้นั้นผงกศีรษะเล็กน้อย องคาพยพอันหล่อเหลาคล้ายจะเต็มไปด้วยความหนักใจ “พวกเรากำลังคาดเดาฐานะของเขาอยู่ เสด็จแม่พบเขาบริเวณริมธาร แต่ว่า…เขายังสลบอยู่”

อวิ๋นซูเม้มริมฝีปากแดงเล็กน้อย เดินมาเบื้องหน้า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าอันคุ้นเคยของบุรุษบนเตียง ดวงตาเกิดประกายพาดผ่าน “เป็นเขาหรือ?! ฉินเช่อ?”

“ซูเอ๋อร์รู้จักคนผู้นี้หรือ?” เฟิ่งหลิงเดินมาข้างกายนาง

อวิ๋นซูพยักหน้าเบาๆ คนผู้นี้คือกุนซือข้างกายจักรพรรดิเซียวจากแคว้นอี้ เพราะความช่วยเหลือของเขาจึงทำลายแคว้นเล็กๆ มากมายไปได้อย่างสะดวกราบรื่น…

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คิ้วของอวิ๋นซูพลันขมวดเบาๆ นางจำได้ดี ชีวิตที่แล้วตอนที่ตนถูกจับไปที่คุก คนผู้นี้อยู่ในกองทัพด้วย แต่เหตุใดเขาจึงปรากฏตัวที่แคว้นเหลียน ยิ่งไปกว่านั้นเหตุใดเขาจึงถือสมุดรายชื่อเหล่านี้? คนเหล่านี้เกี่ยวข้องอะไรกับเขากันแน่?

อวิ๋นซูจมลงสู่ความใคร่ครวญ รู้สึกว่ามีบางเรื่องกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้พวกเขาทีละน้อย

“น้ำ…น้ำ…” ขณะนั้นเอง จู่ๆ บุรุษบนเตียงก็พึมพำออกมา ดูท่าทางใกล้ได้สติแล้ว

อวิ๋นซูหันไปรินน้ำชาให้เขา ตอนนี้เองบุรุษค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทัศนวิสัยเริ่มกระจ่างชัด อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้ามึนงงออกมา

พริบตานั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป นี่คือที่ใด เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่?

สตรีชาวบ้านข้างกายเดินเข้ามา บุรุษเผยสายตาระแวงออกมาโดยพลัน

แววตาของอวิ๋นซูยังคงสงบและกระจ่างใส ไม่มีระลอกคลื่นใดแม้แต่น้อย “คุณชายท่านนี้ต้องการดื่มน้ำใช่หรือไม่?”

บุรุษชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรับน้ำมาจากอวิ๋นซู “ขอบคุณแม่นาง…”

แต่ในขณะที่ยื่นมือไป บุรุษกลับตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด จอกชาในมือร่วงลงพื้น เขามองมือตนเองที่เต็มไปด้วยฝีด้วยอาการสั่นระริก “นี่…นี่…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?”

อวิ๋นซูมองไปยังบุรุษด้วยใบหน้าสงบนิ่ง “คุณชายท่านนี้ติดโรคระบาด เมื่อครู่สลบอยู่ริมน้ำ หากไม่ถูกพบเกรงว่าคงร้ายมากกว่าดี”

บุรุษได้ยินพลันรู้สึกหนักอึ้งในใจ ใคร่ครวญครู่หนึ่ง “เป็นแม่นางช่วยข้าไว้หรือ?”

อวิ๋นซูแย้มยิ้ม จากนั้นจึงถามกลับ “ฟังจากสำเนียงของคุณชายแล้วไม่เหมือนคนแคว้นเหลียนนัก?”

บุรุษใบหน้ากระตุกไปชั่วครู่ จากนั้นจึงแนะนำตัวเอง “ข้าชื่อฉินชิง ความจริงเป็นคนในแคว้นเหลียน เพียงแต่ออกจากแคว้นเหลียนเพื่อไปทำการค้าด้านนอกตั้งแต่เล็กๆ แล้วขอรับ”

รอยยิ้มที่มุมปากของอวิ๋นซูไม่ลดลงแม้แต่น้อย ดวงตามีประกายพาดผ่าน มิได้ชื่อฉินเช่อหรือ? เช่นนั้นเกรงว่าคงมิได้ชื่อฉินชิงเช่นกันกระมัง! จงใจปิดบังฐานะของตนเช่นนี้ ดูแล้วฐานะของบุรุษผู้นี้น่าสงสัยจริงๆ!

ตอนนี้เอง บุรุษบนเตียงคล้ายจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบคลำไปยังอกเสื้อของตน ปรากฏความกระวนกระวายบนใบหน้า “เรียนถามแม่นาง เห็นของติดตัวของข้าหรือไม่?”

อวิ๋นซูหลุบตาซ่อนแววตาของตน เอ่ยปากเบาๆ “บนตัวคุณชายมิได้มีสิ่งใดติดมา แต่มีห่อสัมภาระห่อหนึ่งแขวนอยู่บนม้าตัวนั้น…”

ยังไม่ทันกล่าวจบ ฉินชิงที่อยู่บนเตียงก็รีบลงจากเตียง ทว่าขาทั้งสองเพิ่งจะแตะพื้นกลับรู้สึกขาอ่อน เวียนศีรษะตาพร่า ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง

อวิ๋นซูแสร้งทำเป็นทอดถอนใจด้วยความกังวล กล่าวเน้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณชายติดโรคระบาด มิใช่ต้องลมเป็นหวัดเล่นๆ เช่นนั้น”

ฉินชิงออกแรงกำหมัด พยายามอธิบาย “ในห่อสัมภาระของข้ามีของสำคัญมากอยู่อย่างหนึ่ง ข้ามิอาจ…แม่นางช่วยพาข้าไปหาของด้วยเถิด”

เพิ่งจะกล่าวจบ หัวใจของเขาพลันกระตุก จะอย่างไรสตรีเบื้องหน้าก็เป็นคนแปลกหน้า ไม่รู้ว่านางเห็นของในสมุดเล่นนั้นแล้วหรือไม่ อีกอย่าง หากปล่อยให้นางรู้อะไรไป เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องดี!

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูกลับมีแววตาสงบนิ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปนำมาให้คุณชายเอง!”

“ไม่ๆๆ ข้าจะไปนำมาเอง ขออภัยจริงๆ ในนั้นเป็นของรักของหวงของข้า เกรงว่า…” เขาแสดงท่าทีลำบากใจออกมา กระทั่งพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน

อวิ๋นซูพยักหน้า ไม่ได้บีบบังคับ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะไม่บีบบังคับคุณชายแล้ว คุณชายต้องระมัดระวังให้มาก ม้าตัวนั้นอยู่ที่คอกม้า ให้บ่าวไพร่พาคุณชายไปเถิด!”

“ขอบคุณแม่นางมากขอรับ!” ฉินชิงรีบเอ่ยขอบคุณ

บ่าวไพร่ด้านข้างรีบเดินเข้ามาพาฉินชิงไปยังคอกม้า

ฉินชิงเดินไม่มั่นคงนัก ทว่าตลอดทางยังพยายามสังเกตรอบด้านอย่างละเอียด ทั้งยังจดจำเส้นทางเอาไว้ เมื่อพบม้าของตนก็รีบนำห่อสัมภาระยัดใส่อกเสื้อ ใช้มือลูบมันเบาๆ ผ่อนคลายไปได้เปลาะหนึ่ง

สมุดยังอยู่! เพียงแต่…

เขามิอาจเชื่อถือสตรีคนเมื่อครู่นี้ได้ รีบสังเกตรอบด้านอีกครั้ง แววตามืดครึ้มลงหลายส่วน ไม่รู้ว่าที่นี่คือเมืองใด หากไม่รีบไปหาไท่ซ่างหวงเกรงว่าจะเสียเวลาทำงานหลัก แต่ตอนนี้เขาย่ำแย่จริงๆ อีกทั้งยังรู้สึกมวนท้อง ร่างกายโอนเอน พลังกายมิอาจพยุงตัวได้อีกต่อไป กระทั่งล้มลงบนพื้น

ข้างหูมีเสียงเรียกอย่างร้อนรนดังแว่วมา ทว่ายามนี้เขารู้สึกหนังตาหนักอึ้งยิ่งนัก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดบุรุษก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา ตอนนี้เขาพบว่าตนเองถูกหามมาอยู่ใต้ร่มเงาแห่งหนึ่ง รอบด้านมีใบหน้าไม่คุ้นเคยมากมายล้อมเขาอยู่

เขากุมสมุดในอกเสื้อของตนตามสัญชาตญาณ พยายามย้อนนึก แต่ทุกคนที่นี่คล้ายจะไม่สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของเขา กระทั่งมีคนเดินเข้ามาประคองเขา เอ่ยถามด้วยความใส่ใจ

“คุณชาย? ยังดีอยู่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว คุณชาย ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

ฉินชิงพยักหน้า แต่จะอย่างไรร่างกายก็ยังไร้เรี่ยวแรง รู้สึกคล้ายจะสลบไปอีกครั้ง ทุกคนเห็นดังนั้นจึงรีบพาเขาไปในห้อง

ตอนนี้อวิ๋นซูยังคงอยู่ในห้อง เมื่อเห็นทุกคนพาบุรุษผู้นั้นเข้ามาจึงเดินเข้าไปจับชีพจรให้เขา จากนั้นจึงกล่าวเตือน “คุณชายต้องระมัดระวังให้มาก อาการของท่านร้ายแรงยิ่งนัก ต้องพักผ่อนหลายวัน อีกทั้งต้องกินยาตามเทียบ รอให้ไข้ลดลงก่อนจึงจะออกไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นโรคระบาดสามารถติดต่อได้ หวังว่าท่านจะไม่เดินไปไหนมาไหนตามใจเพื่อไม่ให้โรคไปติดผู้อื่น”

ฉินชิงย่อมฟังความหมายในคำพูดของอวิ๋นซูออก เพียงแต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขาไม่อาจใคร่ครวญได้มากนัก เขาเผยใบหน้าร้อนรนออกมา “ลำบากแม่นางแล้ว ข้าไม่เป็นไรแล้วขอรับ ข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ ไม่อาจอยู่นานได้จริงๆ ไม่รบกวนแม่นางแล้ว”

อวิ๋นซูเคร่งขรึมลง กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เกรงว่าด้วยสุขภาพของคุณชายตอนนี้ ยังไม่ทันออกจากประตูเมืองก็คงหมดสติไปอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะไม่ยิ่งทำให้ธุระของคุณชายยืดเยื้อไปอีกหรือ ทั้งยังเป็นอันตรายต่อชีวิตด้วย”

ฉินชิงได้ยินดังนั้น สีหน้ายิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ นางกล่าวไม่ผิด เขาย้อนคิดไปถึงตอนที่ตนหมดสติเมื่อครู่นี้ ความจริงในใจเขาเข้าใจสภาพของตนเป็นอย่างดี นี่จะดีได้อย่างไร? หากดื้อดึงจะไป ถึงตอนนั้นส่งของไม่ถึงมือทั้งยังถูกผู้อื่นเอาไปได้ มิใช่ว่าความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่าหรอกหรือ?

เขาใคร่ครวญครู่หนึ่ง ดูแล้วเพื่อแผนการคงทำได้เพียงอยู่รักษาตัวที่นี่ก่อน จากนั้นค่อยหาโอกาสแจ้งให้ไท่ซ่างหวงทราบ

“เช่นนั้น…ลำบากแม่นางดูแลข้าแล้ว!”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา “คุณชายเกรงใจเกินไปแล้ว”

ขณะนี้ทุกคนในห้องเห็นสีหน้าผิดปกติของบุรุษผู้นี้แล้ว ยิ่งพากันคาดเดาฐานะของเขาไปต่างๆ นานา

ไม่นานทุกคนก็พากันออกไปโดยทิ้งสาวใช้ผู้หนึ่งไว้คอยปรนนิบัติ

เฟิ่งหลิงสังเกตสีหน้าของอวิ๋นซูมาตลอดทาง พอจะรู้ความคิดของนางบ้างแล้ว ดวงตาลึกล้ำมีประกายไหลผ่าน “ซูเอ๋อร์คิดว่าบุรุษผู้นี้น่าสงสัยหรือ?”

อวิ๋นซูพยักหน้าก่อนจะกล่าวอธิบาย “คนผู้นี้คือกุนซือข้างกายเซียวอี้เชิน!”

เฟิ่งหลิงตื่นตะลึง ถึงกับมีความสัมพันธ์กับจักรพรรดิเซียวเชียวหรือ…

ขณะนี้อวิ๋นซูคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง เมื่อปีนั้นคนผู้นี้คิดแผนการมากมายเพื่อเซียวอี้เชิน ตอนนี้ยังจงใจปิดบังฐานะของตน เขาเป็นสายลับที่เซียวอี้เชินส่งมาหรือเป็นสายลับที่แคว้นเหลียนวางไว้ข้างกายเซียวอี้เชินกันแน่? ที่สำคัญก็คือหากรู้ว่าภารกิจของเขาคืออะไร บางทีอาจรู้การเคลื่อนไหวของไท่ซ่างหวง!

ยามค่ำคืนผู้คนเงียบสงัด บุรุษในห้องลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อได้รับการรักษาแล้วทำให้อาการป่วยมั่นคงขึ้นไม่น้อย เขามองไปรอบด้าน เมื่อพบว่าไม่มีการเคลื่อนไหวใดจึงพลิกตัวลงจากเตียง เดินก้าวไวๆ ออกไปนอกห้อง มองหาที่สูง

จากนั้นมีเสียงเป่าปากดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของยามค่ำคืน

เขากลั้นใจรอครู่หนึ่ง ในเวลาเพียงชั่วพริบตามีเหยี่ยวสีดำตัวหนึ่งร่อนลงจากฟ้ามาเกาะที่ไหล่เขา เขาลูบหัวเหยี่ยวตัวนั้นด้วยดวงตาเปล่งประกาย นำจดหมายที่เตรียมไว้ก่อนแล้วมอบให้มัน พลังกายของเขาในตอนนี้ยังยืนหยัดได้ไม่นาน แต่เขายังกัดฟันทนจนกระทั่งเห็นเหยี่ยวตัวนั้นบินจากไปกับตาจึงค่อยกลับไปนอนหลับในห้องอย่างวางใจ

…

อย่างไรก็ตาม เมื่อบุรุษผู้นี้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตนถึงกับอยู่ในคุกแห่งหนึ่ง

ภายในห้องหินอันมืดทึบ ในอากาศมีกลิ่นเหม็นเน่าอันเข้มข้นแพร่กระจาย อากาศเย็นยะเยือกจนทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกกดจนชา เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ของที่จัดแสดงอยู่รอบด้านทำให้หวาดกลัวจับใจ

ในใจของบุรุษสั่นสะท้าน กำลังคิดจะเคลื่อนไหวแต่ได้ยินเสียงโซ่บนมือทั้งสองดังกระจ่างชัดเสียก่อน บริเวณไม่ไกลมีสตรีสุขุมเยือกเย็นและบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างคบเพลิง

ฉินชิงขมวดคิ้ว มองแขนของตน จากนั้นจึงมองไปรอบด้านอีกครั้ง เผยสีหน้าสงสัยออกมา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“แม่นาง นี่ข้า…อยู่ที่ใดหรือ?”