หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 999 สงสัยอัครมหาเสนาบดี

เล่มที่ 34 ตอนที่ 999 สงสัยอัครมหาเสนาบดี

หลานอวิ๋นทะยานตัวหลบคมดาบอันแหลมคมนั้นไปได้ อย่างไรก็ตามดาบวงจันทร์มีลักษณะพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือหากมันโจมตีไม่โดนก็จะวกกลับมาได้ หลานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง โชคดีที่กระบี่ในมือของเขายาวพอจึงใช้ตัวกระบี่เป็นหลักค้ำ ส่งแรงกระโดดทะยานขึ้นไปได้อีกครั้ง

บุรุษชุดดำลงมือไม่สำเร็จ แม้สีหน้าจะสงบนิ่งแต่ในดวงตากลับปรากฏเปลวเพลิงแห่งความขุ่นเคือง ตอนนี้เอง มีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งมาทางนี้

คนสองกลุ่มที่กำลังต่อสู้โรมรันพากันเพิ่มความระมัดระวังขึ้นมาก จนกระทั่งมือสังหารฝั่งหนึ่งเห็นผู้มาเยือนพลันเผยสีหน้ายินดีออกมา ถูกต้อง! นี่คือคนของฝั่งพวกเขาแน่นอน!

บุรุษชุดดำพลันหัวเราะขึ้นมา “แม่ทัพหลานยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ? พวกเจ้าไม่มีโอกาสชนะแล้ว!”

ขณะนี้หลานอวิ๋นเห็นผู้มาเยือนชัดเจนแล้ว แต่กลับตอบด้วยแววตาเย็นชา “แพ้ชนะยังไม่รู้ ตอนนี้อย่าได้มั่นใจเร็วไปนัก!”

“ฮ่า…แม่ทัพหลานไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!”

ตอนนี้กลุ่มคนมาใหม่มาถึงเบื้องหน้าทุกคนแล้ว บุรุษชุดดำผู้เป็นหัวหน้ามองเพียงปราดเดียวก็จำหลานอวิ๋นได้ กล่าวเสียงเย็นชา “พวกเจ้าหาแม่ทัพหลานพบแล้วหรือ?”

มือสังหารหัวเราะเสียงเย็น “ท่านอัครมหาเสนาบดีเคลื่อนไหวรวดเร็วจริงๆ มาได้จังหวะพอดี พวกเราสังหารเขาด้วยกันเถิด นำหัวของแม่ทัพหลานไปถวายให้ไท่ซ่างหวง!”

หลานอวิ๋นสั่นสะท้านในใจ ในดวงตาปรากฏความสงสัยลึกล้ำ เมื่อครู่คนผู้นี้กล่าวว่าเป็นอัครมหาเสนาบดีหรือ?

มือสังหารชุดดำคล้ายจะมองจิตใจของเขาออก หันมากล่าวด้วยรอยยิ้ม “โง่งมยิ่งนัก หรือเจ้าไม่รู้ว่าอัครมหาเสนาบดียอมให้ไท่ซ่างหวงใช้งานแล้ว? มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าชาวบ้านเหล่านี้ถูกผู้ใดสังหารเล่า?”

หลานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ระยะนี้เขารักษาการติดต่อกับซือถูเจินมาโดยตลอด ทั้งยังเคลื่อนไหวตามแผนการของเขามาตลอด เหตุใดจึงได้…

หรือว่าตนจะถูกหลอก? ไม่…นี่เป็นไปไม่ได้!

“หรือว่าซือถูเจินจะขายพวกเราแล้ว?” ยามนี้น้ำเสียงของหลานอวิ๋นเย็นเยียบจนถึงขีดสุด ความโกรธเกรี้ยวสิ้นหวังเช่นนั้นเปล่งประกายยะเยือกเช่นเดียวกับกระบี่ยาวในมือ

บุรุษผู้เป็นหัวหน้าไม่ได้ตอบกลับ แต่เป็นมือสังหารด้านข้างที่หัวเราะออกมา “ดูท่าทางแม่ทัพหลานยังไม่รู้กระมัง? คุณหนูหลานตายแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังตายอยู่ในจวนอัครมหาเสนาบดีด้วย!”

“อะไรนะ?” สีหน้าของหลานอวิ๋นพลันแปรเปลี่ยนไป กระบี่ในมือสั่นระริก หลังมือมีเส้นเลือดสีเขียวนูนขึ้นมา

เป็นไปไม่ได้ หากหลานหลิงตายแล้วจริงๆ เหตุใดระยะนี้จึงไม่เคยได้ยินซือถูเจินกล่าวถึง? ไม่! เขาไม่เชื่อ!

“พูดจาเหลวไหลให้มันน้อยหน่อยเถิด!” หลานอวิ๋นตะโกนออกมา ไอสังหารบนร่างพลันถาโถม

เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของหลานอวิ๋น อีกฝ่ายกลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คิดไม่ถึงว่าแม่ทัพหลานก็มีช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ด้วย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังไม่ยอมรับความจริงอีก เช่นนั้นเจ้าบอกข้าหน่อยเถิด หากอัครมหาเสนาบดีไม่ได้เข้าพวกกับไท่ซ่างหวงแล้วคนเหล่านั้นมาจากที่ใด?”

หลานอวิ๋นหน้าตึง เขาในตอนนี้ถึงกับเกิดความสั่นคลอนอยู่หลายส่วน ก่อนหน้านี้ซือถูเจินกล่าวกับเขาว่าแสร้งทำเป็นเข้าพวกไท่ซ่างหวง แต่ตอนนี้ หลานหลิง เด็กคนนั้น…

“ทำไม? ตอนนี้แม่ทัพหลานเชื่อแล้วหรือ?” ยามนี้มือสังหารได้ใจยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นเอง ประกายสีเงินพลันส่องสว่าง เขารีบยื่นมือมากุมลำคอของตนพลางถอยหลังไปหลายก้าว

เขาหันกลับไปมองบุรุษด้านหลังอย่างยากจะเชื่อ โลหิตทะลักออกมาจากลำคอของเขาไม่หยุด “เจ้า…เจ้าไม่ใช่…”

บุรุษแย้มยิ้มเล็กน้อย เก็บมีดสั้นเข้าไปในแขนเสื้อโดยไม่กล่าวคำใด มือสังหารเห็นท่าทางเช่นนี้ของอีกฝ่ายจึงเข้าใจได้ทันที อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่ไม่ทันไรก็ต้องล้มลงกับพื้น

พริบตาเดียว ข้างหูพลันมีเสียงก่นด่าและเสียงกรีดร้องของบุรุษชุดดำคนอื่นๆ ดังแว่วมาไม่ขาดสาย ในเวลาเพียงกระพริบตา มือสังหารทั้งหมดล้วนถูกทำลายจนสิ้นซาก!

ในที่สุดหลานอวิ๋นก็ถอนใจ แต่กลับพุ่งเข้าไปเบื้องหน้าบุรุษผู้นั้นทันที มองไปที่เขาด้วยท่าทางร้อนใจ “ที่คนผู้นั้นกล่าวเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หลิงเอ๋อร์นาง…”

บุรุษผู้นั้นทอดถอนใจออกมาเบาๆ “ที่ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ได้กล่าวเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพเพราะกลัวว่าท่านแม่ทัพจะเป็นห่วง คุณหนูหลานยังไม่ตาย นางได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเหลือฮูหยินผู้เฒ่าและคนในจวนอัครมหาเสนาบดี จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น แต่แม่ทัพหลานโปรดวางใจ ท่านอัครมหาเสนาบดีพยายามช่วยรักษาคุณหนูหลานเต็มกำลัง มิแน่ว่าอีกไม่นานอาจมีข่าวดีมาก็เป็นได้ ท่านแม่ทัพโปรดอภัยให้ท่านอัครมหาเสนาบดีด้วย ตอนนี้พวกเรายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ มิอาจยืดเยื้อได้ ลากันตรงนี้เถิด!”

แม่ทัพหลานมีสีหน้าลังเล มองคนกลุ่มนั้นจากไปอย่างรีบร้อน ในใจไม่อาจปล่อยวางเรื่องอาการของหลานหลิงได้ แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง หลานอวิ๋นรู้สึกว่าซือถูเจินมิใช่คนที่จะละทิ้งความรับผิดชอบ ตอนนี้หากไม่มีข่าวของหลานหลิงแสดงว่านางยังมีชีวิตอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อตนเลือกที่จะเชื่อซือถูเจินแล้วก็ควรปล่อยวางความคิดอื่นให้สิ้น!

“ท่านแม่ทัพ ตอนนี้ทำอย่างไรดี?” องครักษ์ข้างกายเอ่ยถาม

“นำศพไปเผาให้หมด พาชาวบ้านเหล่านี้กลับไปที่เมืองอวิ้นด้วยกันกับพวกเรา!”

…

ภายในเรือนกลางป่าเขา ม่านหมอกปกคลุม กลิ่นหอมของบุปผาตลบอบอวล สายลมพัดเย็นสบาย นอกหน้าต่างยินเสียงต้นไผ่กวัดไกวราวกับเสียงกระดิ่งใส ทำให้ผู้คนเบิกบานใจ!

บุรุษชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวเบื้องหน้าฉากกั้นลมเสียงเบา “ทูลไท่ซ่างหวง คนของพวกเราหลายกลุ่มมิได้ส่งข่าวกลับมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ภายในฉากกั้นลมเงียบจนผิดปกติ ไม่นานก็ได้ยินเสียงกระจ่างใสของถ้วยชากระทบกันแว่วมา ทำให้บุรุษชุดดำตกใจจนรีบคุกเข่าลง “กระหม่อมสมควรตาย กระหม่อมมิอาจทำภารกิจให้สำเร็จ ไท่ซ่างหวงโปรดประทานโทษตายด้วยเถิด”

“ไม่มีข่าวกลับมาหมายความว่าอย่างไร?” แต่หลังฉากกั้นลมกลับมีเสียงเอ่ยถามแว่วมาอย่างสงบนิ่ง

บุรุษชุดดำไม่กล้าลังเล รีบตอบทันที “ความหมายของกระหม่อมก็คือ คาดว่ามีหลายกลุ่มถูกสังหารจนหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“หาร่องรอยขององค์ชายใหญ่พบหรือไม่?” เนิ่นนานผ่านไป เสียงเย็นยะเยือกพลันดังแว่วออกมาอีกครั้ง

บุรุษชุดดำเผยสีหน้าย่ำแย่ กัดฟันแน่น รายงานไปตามจริง “ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด คนของพวกเราส่งข่าวมาว่าองค์ชายใหญ่ปรากฏตัวอยู่ในเมืองที่แตกต่างกัน ในนั้นเมืองที่ห่างกันที่สุดถึงกับห่างกันหลายร้อยลี้ แม้กระหม่อมจะส่งคนไปแล้วแต่ก็ไม่ได้อะไร!”

ห่างกันหลายร้อยลี้?

บุรุษหลังฉากกั้นล้มเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาดำขลับมีประกายบางอย่าง คนคนเดียวจะปรากฏตัวในหลายสถานที่พร้อมกันได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นยังห่างกันหลายร้อยลี้ แยกร่างได้หรือไร?

ดวงตาของไท่ซ่างหวงมืดครึ้มลง คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้โดยพลัน ดูท่าทางหวงฝู่หลิงผู้นี้กำลังเล่นลูกไม้บางอย่าง รู้ว่าคนของตนกำลังไล่ตามจึงสร้างข่าวลวงเพื่อพรางตัว ทำให้ลูกน้องของตนสับสน ฮ่า…ไม่รู้จักประมาณตนจริงๆ!

หวงฝู่หลิงคิดว่าลูกไม้ตื้นๆ เพียงเท่านี้จะทำให้หนีจากอำนาจของตนได้หรือ?

“ทางฉินอี้มีข่าวใดส่งมาหรือไม่?” เบื้องหลังฉากกั้นลม เสียงของไท่ซ่างหวงราบเรียบยิ่งนัก ทว่ากลับเย็นยะเยือกจนถึงขีดสุด

บุรุษชุดดำก้มศีรษะต่ำ ชานกงกงที่อยู่ด้านข้างมานานรีบเดินไปเบื้องหน้า “ทูลไท่ซ่างหวง ไม่มีข่าวของใต้เท้าฉินมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ บ่าวส่งคนไปติดต่อแล้ว แต่ตอนนี้ยังหาตัวใต้เท้าฉินไม่พบ!”

ไท่ซ่างหวงขมวดคิ้วแน่น นิ้วที่วนอยู่รอบจอกชาชะงัก มุมปากบิดเบี้ยวเล็กน้อย นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว หรือว่าฐานะของเขาถูกพบแล้ว? เมื่อเป็นเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องใคร่ครวญอย่างละเอียด

อีกด้านหนึ่ง ซูฉินกำลังหาสมุนไพรอยู่ในป่ารกทึบ ผู้ป่วยในเมืองมีมากเกินไปจริงๆ แม้เสบียงเสริมจะอยู่ระหว่างทางแล้ว แต่สมุนไพรไม่น้อยก็เกิดขาดแคลน เพื่อไม่ให้เสียเวลารักษาซูฉินจึงมาที่นี่เพียงลำพัง

โชคดีที่บริเวณนี้มีต้นไม้ใบหญ้าหนาแน่น ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามนางหาสมุนไพรได้ไม่น้อย

ทันใดนั้นมีเสียงกีบเท้าม้าดังแว่วมาแต่ไกล ทั้งยังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รอเพียงไม่นานก็พบว่ามีม้าตัวหนึ่งวิ่งทะยานมาทางนาง บนหลังม้าถึงกับไม่มีคนอยู่!

ซูฉินเงยหน้ามองทิศทางที่ม้าวิ่งมาด้วยความสงสัย ขมวดคิ้วแน่น เก็บของในมือเข้าไป เดินไปตามทิศทางนั้น

เดินมาไม่ไกล นางพบกับแม่น้ำเล็กๆ สายหนึ่ง ริมฝั่งแม่น้ำมีบุรุษวัยกลางคนนอนหมดสติอยู่ เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ซูฉินพบว่าบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยฝี อีกฝ่ายพึมพำความด้วยความเจ็บปวด นางชะงักไป ดูท่าทางนี่คงเป็นผู้ป่วยโรคระบาดอีกคนหนึ่งแล้ว!

ขณะเดียวกันในเมืองอวิ้น ในจวนเจ้าเมือง เด็กชายบนเตียงค่อยๆ ได้สติขึ้นมา เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ท่านแม่…”

สตรีที่อยู่ด้านข้างถูกเสียงเรียกของเด็กชายทำให้ตื่นจากความฝัน เมื่อเห็นเด็กชายยื่นมือเล็กๆ มาทางตนพลันต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาไหลทะลักออกมา “ซื่อเจี๋ย? เจ้าตื่นแล้วหรือ? เด็กดี เด็กดี แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่แล้ว!”

“ท่านแม่…” เด็กชายส่งเสียงเรียกออกมาอย่างยากลำบากอีกครั้ง เขาที่ป่วยหนักมาหลายวันไม่อาจแสดงท่าทีได้มากนัก แต่ยังพยายามตอบมารดาของตนสุดแรง

ฮูหยินเจ้าเมืองกุมมือเล็กๆ ของเด็กชายไว้ รู้สึกยินดียิ่งนัก หันไปนอกประตูพลางตะโกนเรียก “เด็กๆ เร็วเข้า! รีบไปเชิญนายท่านมา! เร็วเข้า!”

เจ้าเมืองจางที่เดินมาถึงประตูห้องพอดีได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา “ฮูหยิน เกิดอะไรขึ้น?”

“นายท่าน! ซื่อเจี๋ยฟื้นแล้ว…” ฮูหยินเจ้าเมืองมองไปยังบุรุษเบื้องหน้า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความยินดี

ร่างกายของเจ้าเมืองจางโซเซ อ้าปากอยู่เช่นนั้นกล่าวคำใดไม่ออกไปชั่วขณะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้ามองไปยังเด็กชายบนเตียง เดินเข้าไปโอบกอดเขาแน่น บุรุษที่ไม่เคยหลั่งน้ำตา ยามนี้ในฐานะบิดาคนหนึ่งกลับร้องไห้ออกมาเสียงดัง “ดียิ่งนัก! ดีเหลือเกิน! ซื่อเจี๋ยลูกข้า…ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!”

ฮูหยินเจ้าเมืองพลันร้องไห้ออกมาพร้อมกัน แต่น้ำตานี้คือน้ำตาแห่งความยินดี

“ท่านพ่อ…ท่านแม่…” เด็กชายบนเตียงส่งเสียงเรียกบิดามารดาอย่างอ่อนแรง ท่าทางรู้ความยิ่งนัก คล้ายกับเข้าใจอะไรบางอย่างเป็นอย่างดี

เจ้าเมืองจางได้ยินเสียงของบุตรชายก็ยินดียิ่ง รีบส่งเสียงตอบรับ ขณะเดียวกันก็สำรวจอาการของบุตรชายอย่างละเอียด ไม่นานเขาก็ได้สติกลับมา รีบหันไปสั่งกับพ่อบ้านชราด้านหลังที่ร่วมยินดีไปกับเจ้านาย “เร็ว พ่อบ้าน รีบไปเชิญพระชายามา เร็วเข้า!”

พ่อบ้านชราได้รับคำสั่งจึงรีบวิ่งออกไปนอกห้อง ไม่นานอวิ๋นซูก็มาที่ห้องพร้อมกับพ่อบ้าน

“พระชายา ซื่อเจี๋ย…บุตรข้าฟื้นแล้ว!” เจ้าเมืองจางมองไปยังสตรีสุขุมเยือกเย็นเบื้องหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและความยินดี

อวิ๋นซูแย้มยิ้มพลางผงกหัวเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปจับชีพจรให้เด็ก เนิ่นนานผ่านไปจึงยิ้มออกมา “คุณชายซื่อเจี๋ยมีวาสนาจริงๆ คิดไม่ถึงว่าเทียบยานี้จะได้ผลกับท่านเพียงนี้ วันหน้าต้องยืนหยัดกินยาต่อไป เชื่อว่าจะกลับมาแข็งแรงหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น!”

“กระหม่อมขอบพระทัยพระชายาในบุญคุณช่วยชีวิต กระหม่อม…” เจ้าเมืองจางคิดจะเดินไปคุกเข่าให้อวิ๋นซูเพื่อแสดงถึงความขอบคุณ