บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1300: เสียงเตือนจากดาบแห่งโลกา

ตอนที่ 1300: เสียงเตือนจากดาบแห่งโลกา

………………..

ตอนที่ 1300: เสียงเตือนจากดาบแห่งโลกา

ลึกเข้าไปในสมุทรมารไร้กำหนด

หมอกลงหนาทึบ ท้องสมุทรทมิฬเชี่ยวกราก

ซูอี้และคณะละล่องอยู่ในนั้น

หยาดวารีแยกทะเลนิ่งในมือจวงปี้ฟานเรืองแสงสีน้ำเงินดุจวารีพร่างพราวปกคลุมกลุ่มพวกเขา ขณะล่องคลื่นท้าวายุตลอดทาง

สมบัตินี้ทรงพลังอย่างยิ่ง มันสามารถสงบบริเวณสมุทร หยุดสัตว์ประหลาดร้ายในก้นทะเลได้

จุดสำคัญที่สุดคือ ผู้ฝึกตนสามารถท่องสมุทรได้อย่างสบายเยี่ยงเดินพื้น โดยมิได้รับผลกระทบใด ๆ ด้วยสมบัติชิ้นนี้

“หนีไป! เผ่นเร็ว!”

เสียงตะโกนอย่างรีบร้อนแว่วมาไกล ๆ

กลุ่มผู้ฝึกตนเผ่นหนีอย่างลนลานออกมาจากสถานที่ไกลลิบ

เบื้องหลังพวกเขามีคลื่นทะเลโหมคลั่ง พายุกรุ่นเดือด และปักษากระดูกซึ่งตัวใหญ่เยี่ยงขุนเขากำลังบินไล่หลังมา

ปักษากระดูกนั้นดุดัน คู่เนตรประหนึ่งธารโลหิต ยามกระพือปีกได้ส่งสายฟ้าสีเลือดฟาดผ่าลงมา บรรยากาศทำลายล้างแผ่ออกมาจากรอบกายของมัน

ทุกที่ที่มันบินผ่าน ท้องนภาประหนึ่งถูกพลิกกลับด้าน น้ำทะเลปั่นป่วน อำนาจเช่นนี้สังหารราชันแห่งภูมิในขอบเขตคืนสู่สามัญได้ทุกขณะ!

“ไม่!”

หนึ่งตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิกรีดร้องโหยหวน ร่างของเขาถูกอสนีบาตสีเลือดทำลายจนมิเหลือร่องรอย

“อยากตายกันหรือไร ยังไม่หนีไปอีก!?”

เมื่อชายวัยกลางคนถือง้าวผู้หนึ่งเห็นกลุ่มของซูอี้ผ่านมาทางนี้ เขาก็อดร้องเตือนมิได้

“คนผู้นี้จิตใจไม่เลว”

จวงปี้ฟานหัวเราะ

“จากความเร็วของพวกเขา ในไม่กี่อึดใจ ปักษากระดูกจะตามมาทัน โอกาสตายสูงกว่ารอด”

เขาพบว่าความแข็งแกร่งของสองฝ่ายต่างชั้นเกินไป ผู้ฝึกตนกลุ่มนั้นไร้ทางหนีพ้น

“ท่านอาซู เราควรเข้าไปช่วยเหลือไม่?”

ดวงตาคู่งามของยมบาลมองมาที่ซูอี้

มุมปากซูอี้กระตุกอย่างมิอาจมองเห็น

ระหว่างทาง เหมือนยมบาลสาวจะรับความจริงแล้วว่าเขาคือผู้อาวุโสของนาง จึงเรียกท่านอาอย่างเป็นธรรมชาติ

“ยามวิถีบ่มเพาะต่างระดับ ชักมีดเข้าช่วยเหลือนั้นคือเรื่องคุณธรรม ไยจึงจะไม่ช่วยเล่า?”

ซูอี้ว่าพลางสะบัดแขนเสื้อ

ปราณดาบสายหนึ่งอันเปี่ยมปราณเวียนวัฏทะยานออกไป

เปรี้ยง!!

ไกลออกไป ร่างที่มีขนาดเท่าภูเขาของวิหคกระดูกพลันชะงัก ก่อนจะร่วงหล่น

เหล่าผู้ฝึกตนซึ่งกำลังหนีล้วนตะลึงนิ่ง

วิญญาณอาสัญที่น่ากลัวเช่นนั้น ถูกปราบง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?

เมื่อพวกเขาคืนสติ ซูอี้และคณะก็หายเข้าสู่สมุทรมารไร้กำหนดเรียบร้อย

…

บนหนทางต่อมา ซูอี้และคณะได้ประสบเหตุการณ์ทำนองเดียวกันอีกหลายหนจนค่อย ๆ ชาชิน

บางหน ยามมีผู้ฝึกตนดิ้นรนที่จะเอาชีวิตรอด ซูอี้ก็เข้าช่วยเหลืออย่างมิถือสา

ระหว่างนั้น ในที่สุดซูอี้ก็ยืนยันเรื่องหนึ่งได้

พลังแห่งวัฏสงสารได้เปรียบกับวิญญาณอาสัญเหล่านี้เป็นพิเศษ!

อันที่จริง นับแต่ยามที่เขาอยู่ในสันเขาอีกา ณ ภูมิดาราวอนสวรรค์ ซูอี้ก็ค้นพบแล้วว่าพลังแห่งวัฏสงสารมีบทบาทเหลือเชื่อยามสังหารวิญญาณอาสัญเหล่านี้

ยามนี้ เขาก็ยิ่งยืนยันเรื่องนี้ได้

‘ทุกสิ่งที่ลาลับล้วนจบสิ้น นักซ่อนกลใช้อำนาจวิเศษเล่นกลสร้างตัวตนและเรื่องราวกาลก่อนขึ้นมาใหม่ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเคล็ดวัฏสงสารก็เหมือนคันฉ่องสะท้อนจันทร์ จิ้มทีเดียวก็พังทลาย’

‘และเมื่อรับมือวิญญาณอาสัญเหล่านี้ วัฏสงสารก็มีอำนาจไร้ใดเทียบ หมายความว่าทุกอำนาจแห่งอดีตสามารถจบได้ด้วยวัฏสงสารหรือไร?’

ซูอี้ครุ่นคิด

เขาบรรลุกฎสูงสุดทั้งหลายได้ แต่ก็ยังรู้สึกว่าการทำความเข้าใจกฎแห่งวัฏสงสารและเวิ้งลึกล้ำนั้นยากอยู่ดี

จวบจนยามนี้ เขายังคงควบคุมสองกฎเกณฑ์มหาวิถีนี้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

นี่แสดงให้เห็นได้ชัดว่าเคล็ดวัฏสงสารและเวิ้งลึกล้ำนั้นเหนือชั้นลึกลับเพียงไร ห่างไกลเกินกว่าจะเทียบกฎสูงสุดทั่วไปในโลกหล้าได้

ยามรับมือกับมหาศัตรูในโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นกฎแสงพริบตาหรือกฎเร้นลับต้องห้ามล้วนให้ผลดีกว่าเคล็ดวัฏสงสาร

ทว่ายามรับมือขุมกำลังอันประหลาดเกินเข้าใจ เคล็ดวัฏสงสารก็จะสำแดงพลังเกินคาดเดา

นอกจากนั้น กฎเวิ้งลึกล้ำยังพิเศษยิ่งด้วยเช่นกัน มหาวิถีนี้มาจากแม่น้ำแห่งโชคชะตา อำนาจร้ายกาจสุดขั้ว ทว่าประโยชน์สูงสุดของมหาวิถีนี้คือเพื่อขัดเกลาและเสริมความแข็งแกร่งของพื้นฐานมหาวิถีของเขา!

จู่ ๆ จวงปี้ฟานก็กล่าวอย่างประหลาดใจ

ไกลออกไปบนผืนสมุทรมีขุนเขาใหญ่ตั้งตระหง่าน โอ่อ่าใหญ่โต ดำทมิฬไร้หย่อมหญ้าตลอดลูก

หากมองด้วยสายตาแล้ว มันดูทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด

“นั่นคือ ‘ภูเขาเต่าดำ’ ซึ่งโด่งดังทั่วจักรวาลพร่างดาว”

ดวงตาของซูอี้ฉายประกายย้อนระลึก

กาลก่อน ทัศนาจารย์ได้ใช้ดาบแห่งโลกาปราบชาวประมง เจ้าลัทธิทางช้างเผือกลงที่นี่

ภูเขาเต่าดำ!

เมื่อเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ หัวใจของทุกคนล้วนรู้สึกพรั่นพรึง

จากคำร่ำลือ ภูเขาเต่าดำนี้กำเนิดจากศพเต่าดำตัวหนึ่งในยุคบรรพกาล ร่างของเต่าดำตัวนี้มีขนาดแปดพันลี้ สี่ขาดุจเสาค้ำสวรรค์ ศีรษะเทียบได้กับขุนเขามโหฬาร

“หือ?”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็สังเกตได้ว่าเทียบกับกาลก่อน ภูเขาเต่าดำนั้นแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด และมีรอยร้าวเกิดขึ้นมากมายบนเขา

ปราณดุดันชั่วร้ายแผ่ออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้นราวกับกลุ่มควัน ย้อมท้องนภามืดทมิฬ

เมื่อมองจากระยะไกล ภูเขาเต่าดำดูราวกับถูกอาบไล้ด้วยความมืดสีหมึกที่ชวนให้ผู้คนใจหาย

“ไป เราไปตรวจดูกันหน่อย”

ขณะที่ซูอี้กำลังครุ่นคิด เขาก็พาทุกคนเดินทางไปยังภูเขาเต่าดำแล้ว

ตู้ม!

หลังจากเข้าสู่บริเวณรอบนอกของภูเขาเต่าดำ การเปลี่ยนแปลงก็พลันบังเกิด ฝูงวิญญาณอาสัญฝูงหนึ่งทะยานออกมา

วิญญาณอาสัญเหล่านี้มีทั้งผู้ฝึกตนชายหญิงและสรรพสัตว์หลากชนิด ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยปราณคำสาปดุร้าย

แต่ละตน เพียงสุ่มเลือกมาก็สามารถสังหารราชันแห่งภูมิในขอบเขตคืนสู่สามัญได้ทั้งสิ้น!

ขณะนี้มีวิญญาณอาสัญเหล่านั้นหลายร้อยตน

ซูอี้ขมวดคิ้ว สิ่งนี้แตกต่างจากกาลก่อนอย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยในภูเขาเต่าดำแต่เดิมก็ไร้วิญญาณอาสัญแม้เพียงหนึ่ง

“ไป!”

ซูอี้สะบัดแขนเสื้อ ปราณดาบนับไม่ถ้วนโถมกระหน่ำเยี่ยงพายุฝนผ่านนภา สังหารเหล่าวิญญาณอาสัญทั้งหลายลงทันที

เฉียบคมและตรงไปตรงมา

พวกจวงปี้ฟานชาชินเสียแล้ว

ระหว่างทาง หากไม่ใช่เพราะมีซูอี้มาด้วย พวกเขาคงไร้โอกาสมาถึงที่นี่

“ไป”

ซูอี้นำทาง

ระหว่างนั้น ฝูงวิญญาณอาสัญจะโผล่มาเป็นครั้งคราว ดุดันเข่นฆ่าไร้ความกลัว

นี่ทำให้ทุกคนเกือบคิดว่าบุกสู่รังวิญญาณอาสัญเสียแล้ว

ทว่าวิญญาณอาสัญเหล่านี้แทบไร้ปัญญา สติพร่ามัว แม้ว่าพลังต่อสู้ของมันจะสูงส่ง แต่ก็มิใช่ภัยคุกคามเมื่ออยู่ต่อหน้าซูอี้แม้แต่น้อย

ไม่นานนัก ซูอี้ก็เปิดเส้นทางนองเลือดแก่ทุกคนอย่างง่ายดาย

ทว่า ในใจของเขากลับมีลางสังหรณ์ร้าย

เขาปราบชาวประมงลงที่ภูเขาเต่าดำเมื่อนานมาแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเกิดเรื่องน่าประหลาดใจขึ้นที่นี่

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้ครุ่นคิดว่าชาวประมงซึ่งติดอยู่ที่นี่อาจจะหนีออกไปได้แล้ว

“คงไม่หรอก”

ซูอี้จำบางอย่างได้

ร่างอวตารวิถีของชาวประมงเคยเคลื่อนเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์มาปรากฏบนฝั่งสระเวียนวัฏที่ภูมิมืดมิด

และการเปลี่ยนแปลงในสมุทรมารไร้กำหนดนี้อย่างมหันต์เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อน หากร่างจริงของชาวประมงหลุดไปได้แล้วจริง ๆ ไยจึงต้องใช้ร่างอวตารไปยังภูมิมืดมิดด้วย?

ไม่ต้องพูดถึงว่าที่ฝั่งสระเวียนวัฏ ซูอี้ได้เห็นแล้วว่าบนเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์ซึ่งพาร่างอวตารของชาวประมงเคลื่อนคล้อยนั้นถูกดาบแห่งโลกาสะกดไว้

เพราะการคงอยู่ของดาบแห่งโลกา แม้ว่าชาวประมงจะยังคงสั่งการเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์ได้ แต่อำนาจร่างจริงของเขาจะยังคงถูกผนึกมิอาจหนีไปไหน

กล่าวสั้น ๆ ก็คือ ดาบแห่งโลกาเป็นเหมือนกรงขัง ขอเพียงมันยังอยู่บนเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์ ร่างจริงของชาวประมงก็จะไม่อาจหลุดจากพันธนากาล

ขณะที่ซูอี้กำลังคิดนั้นเอง ความรู้สึกเหลือเชื่อหนึ่งก็ปรากฏในใจ

แทบจะในขณะเดียวกัน หนึ่งวจีดาบก็แว่วมาจากบนเขา สะเทือนถึงเก้าชั้นสรวง

ดาบแห่งโลกา!

ดวงตาของซูอี้ทอประกาย ชาวประมงยังถูกผนึกไว้ที่นี่จริง ๆ

ทว่าทันใดนั้น คิ้วของซูอี้ก็ขมวดเข้าหากัน ปรากฏว่าวจีจากดาบแห่งโลหานั้นแท้จริงคือคำเตือน!

“หรือจะมีอันตรายใดซุ่มอยู่ในจุดที่ชาวประมงถูกผนึกกัน?”

ซูอี้ครุ่นคิดหนัก

ดาบแห่งโลกานั้นคือดาบที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของทัศนาจารย์ แม้จะไร้วิญญาณดาบ แต่ก็มีความฉลาดและจิตวิญญาณ

และความเข้าใจที่มีต่อดาบแห่งโลกาของทัศนาจารย์ทำให้รู้ว่าครานี้มันกำลังเตือน ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีอันตรายแฝงอยู่ ณ จุดนั้นซึ่งน่าจะเป็นภัยต่อทัศนาจารย์ยามสมบูรณ์พร้อมได้!

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูอี้ก็ออกคำสั่ง “เฒ่าจวง เจ้าเว่ยน้อย พวกเจ้าคุ้มกันคนอื่น ๆ ให้แน่ใจว่าตามข้ามานะ”

ทุกคนล้วนระวังตนขึ้นมาทันที

ซูอี้ทิ้งความลังเล และเดินหน้าต่อไป

จุดประสงค์การมาเยือนของเขาคือรับดาบแห่งโลกาคืน หากลัวจนต้องหนีไม่

ครู่ต่อมา

หนึ่งขุนเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกทมิฬปรากฏขึ้นในระยะสายตา

ที่ตีนเขามีสุสานแห่งหนึ่ง

ที่หน้าสุสานมีป้ายศิลาสลักไว้ว่า ‘สุสานของมนุษย์อมรณา จั้งเทียนอวิ๋น’

เป็นสุสานที่ทัศนาจารย์ทิ้งไว้ให้ชาวประมง

จั้งเทียนอวิ๋นคือนามจริงของชาวประมง

ในสุสานนี้มีร่างจริงของชาวประมงถูกผนึกอยู่!

บนพื้นที่อยู่ไม่ห่างจากสุสานนี้มีเรือสมบัติสีดำลำหนึ่ง รูปร่างคล้ายมัจฉาวิญญาณ หัวท้ายเรือตีบแคบ กลางลำเรือป่องกาง มีมุ้งคลุมทับ

ที่กราบเรือมีดาบรูปร่างประหลาดปักอยู่

ตัวดาบเป็นสีดำแคบ โกร่งตรงแน่วเป็นทรง ‘กางเขน’

ตัวดาบกับโกร่งดาบตัดกัน ดูราวผ่านภาแยกโลกันตร์ สยบทั่วทศทิศ ทำให้ทุกผู้สัมผัสได้ถึงปราณฆ่าฟันร้ายแรงเพียงแรกมอง ไม่ต่างจากเผชิญกับคำพิพากษาทัณฑ์สวรรค์!

วงแหวนรอบด้ามดาบให้ความรู้สึกต่อเนื่องวนเวียน

ด้ามดาบในวงแหวนนั้นดูราว ‘จุดเริ่มวัฏจักร’

ยามนี้ ยมบาลพลันจำได้ว่ายามที่นางและซูอี้ไปยังสระเวียนวัฏ นางเคยได้เห็นเรือสมบัติและดาบวิถีทรงประหลาดนี้มาก่อน!

และนางก็จำได้แม่นยำว่ายามนั้น ชาวประมงเคยกล่าวว่าดาบนี้เคยทำลายวิถีเต๋าครึ่งชีวิตซึ่งอุตส่าห์สั่งสมมาเมื่อกาลก่อนของเขา และยังกักขังเขาเอาไว้จวบจนวันนี้!

เมื่อซูอี้เห็นดาบนี้ เขาก็รู้สึกหวนคิดถึงอย่างไม่อาจพรรณนาในใจ

ดูเหมือนอ้างว้าง ระคนเหม่อลอยด้วยความตะลึง

ส่งราชันกร่อนกระดูกใต้ปลักโคลน ส่งความเดียวดายอันปกคลุมด้วยหิมะในโลกหล้า!

ดาบนี้มีนามว่าโลกา

ครั้งหนึ่งมันเคยติดตามสู้รบข้างกายทัศนาจารย์ทั่วจักรวาลพร่างดาว ถือเป็นยอดดาบอันดับหนึ่งในโลกหล้า!

ทว่าขณะนี้ ดาบเล่มนี้กำลังสั่นสะท้านรัวแรง ส่งวจีถี่ลั่นราวกับจะเร่งให้ซูอี้รีบหนีไปเสีย

“ทัศนาจารย์ ในที่สุดเจ้าก็มา ข้า มนุษย์อมรณาที่เจ้าผนึกไว้ผู้นี้รอเจ้ามาแสนนานแล้ว…”

ขณะเดียวกันกับที่พวกซูอี้มาถึง เสียงนุ่มนวลอบอุ่นราวสายลมยามวสันต์ก็รำพึงออกมาอย่างเลื่อนลอย

………………..