บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1063: มองความเท็จเป็นความจริง ความจริงกลับเป็นเท็จ

ตอนที่ 1063: มองความเท็จเป็นความจริง ความจริงกลับเป็นเท็จ

……….

ตอนที่ 1063: มองความเท็จเป็นความจริง ความจริงกลับเป็นเท็จ

ณ ถ้ำเสวียนจวิน

ขุนเขาชื่อเสียงโด่งดังอันดับหนึ่งในใต้หล้ามหาแดนดิน

กลุ่มเทือกเขาที่นี่มีความงดงาม หมอกขาวลอยล่อง แสงเทวะส่องอำไพ ดุจดังดินแดนสงบบนแผ่นดิน

ณ ยอดเขาเสวียนจวิน

ภายในหอเซียนที่งดงามแห่งหนึ่งบนยอดเขา ร่างอรชรหยิ่งผยองยืนพิงรั้ว

จากตรงนี้ สามารถมองดูทิวทัศน์งดงามของหมู่เทือกเขา และสามารถก้มมองทะเลหมอกรอบด้าน

ทุก ๆ ช่วงเวลาอาทิตย์อัสดง ตะวันยอแสง เมฆาหลากสี งดงามราวกับความฝัน

ร่างอรชรร่างนั้นยืนสงบอยู่ตรงนั้น ดวงตาสดใสคู่นั้นจ้องมองดูเมฆที่ล่องลอย ณ ปลายขอบฟ้า ภายใต้แสดงตะวันที่สาดส่องลงมาใบหน้าสวยใสงดงามเป็นประกายเจิดจรัส

ผมยาวนุ่มสลวยของนางถูกรวบรัดขึ้นหลวม ๆ ผิวเนียนใสประดุจผิวทารกใสสว่าง โฉมหน้าราวกับสาวน้อย งดงามประดุจภาพวาด ทว่าลักษณะของนางนั้นเปรียบประดุจนางฟ้านางสวรรค์!

บนตัวนางไร้ซึ่งสิ่งประดับประดา ไม่เคยสวมใส่เครื่องประดับอันใด ชุดกระโปรงยาวสีดำราบเรียบทั้งตัวชุดนั้นรับกับรูปร่างของนาง ทำให้นางแลดูเย็นชาและหยิ่งผยอง เพียงแค่ยืนอยู่เฉย ๆ ก็ยังคล้ายกับจักรพรรดินีกำลังก้มมองคนทั้งหลาย น่าเกรงขามยิ่งนัก

ชิงถัง!

อดีตศิษย์สายตรงอันดับที่เก้าของถ้ำเสวียนจวิน บัดนี้เป็นจักรพรรดินีผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกรในแผ่นดิน!

ความแข็งแกร่งแห่งวิถีดาบในตัวสยบตัวตนผู้อาวุโสในใต้หล้าให้อับเฉา

ในมหาแดนดิน หลังจากที่สืบทอดตำแหน่งจากซูเสวียนจวินผู้เป็นอาจารย์ ชิงถังได้รับการยกย่องให้เป็นสุดยอดวิถีดาบที่ไม่เคยมีมาก่อนในบรรพกาล ชื่อเสียงเลื่องระบือทั่วแดนเทวา ตื่นตะลึงไปทั่วผืนแผ่นดิน

ฉับพลัน…

นกกระจอกสีเทาทั้งตัวก็บินโฉบลงมาเกาะอยู่บนราวข้างกายชิงถัง

“นายหญิง ข้างนอกลือกันว่ามีคนจากภูมิมืดมิดนามว่าซูอี้แอบอ้างชื่ออาจารย์ เข้ามาหลอกลวงคนในมหาแดนดิน!”

นกกระจอกสีเทาส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ เจื้อยแจ้ว

นกกระจอกสีเทาไม่กล้าขัดขืน เล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อฟังรายละเอียดจนครบถ้วนแล้ว ชิงถังนิ่งเงียบไป จิตใจที่สงบเงียบเยือกเย็นประดุจน้ำแข็งเกิดความสั่นคลอนขึ้นมา

นางเอื้อมนิ้วมือเรียวยาวไปลูบหัวนกกระจอกสีเทาเบา ๆ พลางกล่าว “เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินว่าในโลกนี้ยังมีคนกล้าแอบอ้างเป็นอาจารย์ของข้า เชวี่ยเอ๋อร์ เจ้าว่าซูอี้คนนี้ไม่กลัวตายหรือว่ามีจุดประสงค์อื่นใดกันแน่?”

นกกระจอกสีเทาตอบโดยไม่ต้องคิด “ต้องมีจุดประสงค์อื่นอย่างแน่นอนขอรับ!”

“เช่นนั้นหรือ…”

ดวงตาพร่างพราวประดุจแสงดาวของชิงถังส่อประกาย อารมณ์แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางกล่าวเบา ๆ “เขาฆ่าฮั่วเหยา ให้เย่ลั่วติดตามรับใช้เขา ตอนนี้ผีหมัวยังมองว่าเขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของพันธมิตรเสวียนจวิน เจ้าว่า… เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“เอ่อ…”

นกกระจอกสีเทาตัน รู้สึกสับสนไปด้วย

ในโลกนี้ ไม่ว่าใครต่อให้มีจิตใจวิปริตเพียงไหนก็ยังรู้ว่าการแอบอ้างเป็นอาจารย์ ผลที่ตามมานั้นจะร้ายแรงถึงเพียงใด

แต่ว่าเขา ซูอี้ผู้มาจากภูมิมืดมิดคนนี้ไม่เพียงแต่แอบอ้างชื่ออาจารย์ ทั้งยังฆ่าฮั่วเหยา และสยบเย่ลั่ว ราวกับไม่กลัวตายเลยแม้แต่น้อย!

เช่นนี้จะฮึกเหิมเกินไปเสียแล้ว!

ชิงถังราวกับเดาได้ว่านกกระจอกสีเทากำลังคิดอะไร ปลายนิ้วขาวสะอาดเคาะหัวนกกระจอกสีเทาพลางกล่าว “ฮั่วเหยาสมควรตายอยู่แล้ว ไม่ใช่หรือ?”

นกกระจอกสีเทาพยักหน้าติดต่อกัน กล่าว “นายหญิงกล่าวถูกต้องที่สุด ครั้งนั้นก็เป็นเพราะคนทรยศคนนี้ที่ขโมยพลังตรวจจับเทวาเสวียนซู จึงทำให้ผีหมัวได้โอกาสพาศัตรูภายนอกบุกเข้ามาในถ้ำเสวียนจวิน กระทำเช่นนี้ ตายก็สมควรแล้ว!”

ดวงตาสว่างใสคู่นั้นของชิงถังดูสับสนขึ้นมาเล็กน้อย นางถอนใจเบา ๆ “เขาน่ะ…สมควรตายจริง ๆ แต่ว่า หากอาจารย์ยังอยู่ รู้เรื่องที่เขาทรยศ คงจะตัดใจฆ่าเขาไม่ลง”

นกกระจอกสีเทาตะลึง เอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ “คนทรยศอย่างฮั่วเหยาเช่นนี้ ไม่ควรฆ่าหรอกหรือ?”

“เจ้าไม่รู้อะไร ในใจของอาจารย์ข้า มองฮั่วเหยาประดุจบุตรของตัวเอง ตั้งความหวังไว้กับเขาสูง ถึงแม้ฮั่วเหยาจะทรยศ มากสุดก็เพียงแค่ทำลายการฝึกตนของเขา ขับไล่ออกจากสำนัก ตัดความเป็นศิษย์อาจารย์ ส่วนเรื่องฆ่าเขา…อาจารย์คงทำไม่ลงหรอก”

ชิงถังพูดถึงตรงนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นน้อย ๆ กล่าว “อย่าพูดถึงเรื่องเหล่านี้อีกเลย”

นกกระจอกสีเทากล่าว “นายหญิง ถ้าเช่นนั้นท่านมองซูอี้คนนี้อย่างไร?”

ชิงถังไม่ตอบ นางพลิกมือหยิบเก้าอี้หวายตัวหนึ่งออกมา ค่อย ๆ นั่งลงช้า ๆ จากนั้นหยิบกาสุราออกมาดื่มอย่างเพลินใจ

นกกระจอกสีเทาตื่นตะลึงไปเล็กน้อย

เก้าอี้หวายตัวนั้นเป็นของอาจารย์ ทว่าลักษณะท่าทีนอนเอนกายพลางดื่มสุราบนเก้าอี้หวายของนายหญิงคล้ายกับลักษณะท่าทีของอาจารย์มาก!

“ผีหมัวร้อนใจเกินไป เมื่อมีคำเล่าลือเช่นนี้ ไม่ควรจะด่วนสรุป ไม่ควรมองว่าซูอี้คนนั้นเป็นศัตรูตัวฉกาจของพันธมิตรเสวียนจวิน ทำให้คนอื่น ๆ รู้สึกราวกับว่าเขารอไม่ไหวแล้ว”

ในน้ำเสียงใสกังวานของชิงถังแฝงไว้ซึ่งความเย็นชา ราวกับเสียงน้ำกำลังหยด

นางนอนเอนกายสบายอยู่บนเก้าอี้หวาย ในสายตาที่ลุ่มลึกส่อประกายเข้าใจยากขึ้น

ผีหมัวเป็นคนหนักแน่น ทำการใดละเอียดรอบคอบ แต่ครั้งนี้เขากลับแปลกไป แสดงท่าทีเจตนารมณ์ออกมาตรง ๆ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ลักษณะของเขา

หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ นางก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากว่าข้าเดาไม่ผิด เขาจะต้องรู้ที่มาของซูอี้คนนี้อย่างละเอียดแล้ว ทั้งยังเตรียมตัวมาจนพร้อม จึงได้ด่วนสรุปเช่นนี้ เช่นนี้จึงจะสอดคล้องกับความเป็นเขา”

นกกระจอกสีเทากล่าวด้วยความตกใจ “ความหมายของนายหญิงคือ ผีหมัวรู้จักซูอี้คนนี้มานานแล้ว ทั้งยังเตรียมตัวรับมือกับคน ๆ นี้อย่างเต็มที่แล้ว?”

“ไม่ผิด”

ชิงถังพยักหน้าน้อย ๆ บนใบหน้าสวยใสเลอโฉมผุดสีหน้าประหลาดขึ้น “เมื่อสิบกว่าปีก่อน ผีหมัวส่งฮั่วเหยากับเย่ลั่วไปยังดินแดนแห่งภูมิมืดมิด ก็เพื่อสืบค้นความลับแห่งวัฏสงสาร”

“แต่ตอนนี้กลับลือกันว่าฮั่วเหยาถูกฆ่า เย่ลั่วถูกสยบ แม้กระทั่งผีหมัวก็ยังแสดงท่าทีเป็นคนแรกด้วยว่าจะต้องจัดการกับซูอี้คนนั้น เจ้าไม่รู้สึกว่าสองเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกันหรอกหรือ?”

นกกระจอกสีเทากล่าวด้วยความตะลึง “นายหญิงกำลังคิดว่า ฮั่วเหยากับเย่ลั่วต่างก็พ่ายแพ้ต่อซูอี้ตอนที่อยู่ภูมิมืดมิด?”

พูดถึงตรงนี้ นกกระจอกสีเทาตัวนั้นก็ตื่นตระหนก พึมพำออกมา “หากไม่รู้ว่าซูอี้คนนั้นแอบอ้างเป็นอาจารย์ ข้ายังจะเข้าใจว่าเขาคืออาจารย์หลังกลับชาติเกิดใหม่เสียด้วยซ้ำ เพราะอย่างไรเสียก็ดี ในโลกนี้ไม่มีใครกล้าทำเช่นเขา จัดการฮั่วเหยาและเย่ลั่ว ก็เท่ากับกำลังเป็นศัตรูต่อพันธมิตรเสวียนจวิน”

“อีกทั้ง ยังลือกันว่าเขารู้เคล็ดวิชาและเคล็ดวิถีของอาจารย์ จนถึงขั้นรู้เรื่องราวในอดีตของอาจารย์อย่างละเอียดอีกด้วย”

ยิ่งพูด นกกระจอกสีเทาตัวนี้ก็ยิ่งตะลึง รู้สึกงงงันไม่หาย “ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าก็คือ เขายังกล้าแอบอ้างเป็นอาจารย์ มายังมหาแดนดิน! ทำเช่นนี้…จะฮึกเหิมเกินไปแล้วกระมัง!”

“มองความเท็จเป็นความจริง ความจริงกลับกลายเป็นความเท็จ เท็จ ๆ จริง ๆ คำพูดของผีหมัวคนเดียวจะสรุปจริงเท็จได้อย่างไร!”

เสียงใสกังวานทรงพลังของชิงถังยังคงดังกึกก้อง ฉับพลันนางชะเง้อคอยาวระหงแหงนหน้าดื่มสุรารวดเดียวจนหมดด้วยความสาแก่ใจ

ใบหน้าใสสวยประดุจเซียนส่องสว่างพร่างพราว ดวงตาใสสว่างคู่นั้นสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาราบนท้องฟ้า

จากนั้น นางก็ลุกขึ้น

ชั่วขณะนั้น ความผ่อนคลายในตัวจักรพรรดินีที่ครอบคลุมไปทั่วมหาแดนดินก็หายไปจนสิ้น

มือเรียวงามทั้งสองข้างของนางกดลงบนราวเบา ๆ อานุภาพอันยิ่งใหญ่แผ่กระจายออกมาจากร่างอรชรสูงโปร่งที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

นกกระจอกสีเทาตกตะลึง มันรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าภาวะจิตของนายหญิงได้เปลี่ยนไปแล้ว ราวกับกระจ่างความในใจบางอย่าง ความสงสัยภายในใจสิ้นสลาย จิตใจเบิกบานแจ่มใสเปล่งประกายส่องสว่าง!

“เชวี่ยเอ๋อร์ เจ้าจงกลับไป ข้าต้องการอยู่คนเดียวสักพัก”

ชิงถังพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อ

สวบ!

นกกระจอกสีเทาขาวไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกพลังกลุ่มหนึ่งพัดบินออกไปไกลจนสุดท้ายหายลับตา

หออาคารที่ตั้งอยู่บนยอดเขาเสวียนจวินแห่งนี้จึงเหลือแค่ชิงถังเพียงคนเดียว

สีหน้าของนางแลดูผ่อนคลายราวกับยกหินหนักออกจากตัว กล่าวขึ้นมาเบา ๆ “ผีหมัว เจ้าสร้างลมพายุรุนแรงเช่นนี้ ก็เพราะต้องการให้ข้ารู้ว่า ซูอี้อาจจะเป็นอาจารย์ที่กลับชาติมาเกิด อยากจะยืมกำลังของข้าเพื่อไปทดสอบพลังของซูอี้สินะ”

“เช่นนี้ ถือได้ว่าเป็นวิธียืมมีดฆ่าคนเช่นกัน”

“แต่เสียดาย ถึงแม้เจ้าจะคิดคำนวณมาเสียดิบดีก็ยังคำนวณพลาด เมื่อนานมากแล้ว ข้าได้คาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าจะต้องมีวันนี้!”

ริมฝีปากอิ่มเอิบของชิงถังเผยอกล่าวด้วยความเย็นชา “แต่ว่า ข้าต้องขอบใจเจ้ามากที่เตือนสติ ทำให้ข้าได้รู้ชัดเจนว่าอันดับต่อไปควรจะทำเช่นใด”

ฉับพลันมีเสียง ๆ หนึ่งดังแหวกอากาศมา

สายรุ้งยาวเส้นหนึ่งราวกับทางช้างเผือกพุ่งออกมาจากแผ่นฟ้าที่ห่างไกล ผู้ชายในชุดหยกรัดเข็มขัดยืนอยู่บนสายรุ้งยาวเส้นนั้น

เพียงชั่วพริบตา คนผู้นี้ก็มาปรากฏตัวอยู่กลางหอ ก้าวลงมาอยู่ข้างกายชิงถัง

จากนั้น ผู้ชายชุดหยกยิ้มพลางกล่าว “แม่นางชิงถัง เจ้าเคยได้ยินเรื่องเล่าลือจากภายนอกหรือไม่?”

ชิงถังกวาดตามองดูผู้ชายชุดหยกคนนั้นครู่หนึ่ง จากนั้นเบนสายตามองไปที่ทะเลหมอกซึ่งห่างไกลออกไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นราบเรียบ “เคยได้ฟังมาแล้ว”

ท่าทีห่างเหินเย็นชาเช่นนั้นทำให้สีหน้าของผู้ชายในชุดหยกสลดไปเล็กน้อย ฉับพลันเขาหัวเราะพลางกล่าว “ในโลกนี้ มีคนโง่จนถึงขั้นกล้าแอบอ้างเป็นอาจารย์ ไม่รู้จักตายเสียแล้ว”

นิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขากล่าวต่อ “ทว่า ตามที่เล่าลือกัน คนที่ชื่อซูอี้สามารถเอาชนะฮั่วเหยากับเย่ลั่ว ถือเป็นคนเก่งคนหนึ่ง”

ชิงถังกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากว่าเจ้าไม่มีเรื่องอื่นอีกแล้ว รีบกลับไปเสียเถอะ”

ไม่ว่าจะเป็นท่าทีหรือวาจา ล้วนแสดงความรังเกียจออกมา

ผู้ชายในชุดหยกคนนี้จึงขมวดคิ้วขึ้น

ทันใดเขากล่าวจริงจัง “ในช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกโง่เขลาส่วนใหญ่ในโลกนี้มองว่าเจ้าเป็นคนทรยศสำนัก ขโมยและครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างของอาจารย์แต่เพียงผู้เดียว จนถึงบัดนี้คำกล่าวเช่นนี้ก็ยังคงถูกลือกันไปทั่ว ทว่าตอนนี้ โอกาสอันดีที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดของคนทั้งโลกที่มีต่อเจ้าได้มาถึงแล้ว!”

ชิงถังขมวดคิ้วน้อย ๆ “ที่แท้แล้วเจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

สายตาของผู้ชายชุดหยกจับจ้องดูใบหน้างดงามเลอโฉมของชิงถัง ก่อนจะกล่าวออกมา “พวกเราสามารถถือโอกาสนี้ฆ่าซูอี้ที่บังอาจแอบอ้างตนเป็นอาจารย์ เช่นนี้ สามารถทำให้คนทั้งหลายเชื่อได้ว่า เจ้าไม่ได้ทรยศต่อสำนัก”

สีหน้าภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา กล่าว “หากว่าแม่นางชิงถังไม่รังเกียจ ข้ายินดีจะออกโรงด้วยตนเอง ในนามของถ้ำเสวียนจวิน ข้าจะไปเด็ดหัวของซูอี้คนนั้นด้วยตัวเอง”

ชิงถังนิ่งตะลึงไปชั่วครู่ ในที่สุดก็เบนสายตากลับไปมองดูผู้ชายที่สวมชุดหยกคนนั้นอีกครั้ง อาการเย้ยหยันบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “ข้าชิงถังจะทำการใด จำเป็นต้องสนใจกับคำพูดของคนอื่นด้วยหรือ? ข้าเป็นผู้ทรยศหรือไม่ จำเป็นต้องใช้ชีวิตของคนอื่นมาเป็นเครื่องพิสูจน์ด้วยหรือ?”

ชุดกระโปรงของนางโบกพลิ้ว ขณะสาวเท้าก้าวเดินไปยังนอกตัวหออาคาร

“เจ้าเป็นทูตผดุงลัทธิของตำหนักสุริยันแห่งลัทธิทางช้างเผือก ไม่ใช่ผู้สืบทอดของถ้ำเสวียนจวิน เรื่องที่เกี่ยวกับถ้ำเสวียนจวินของข้า เจ้าอย่าได้มายุ่ง หากว่าล่วงละเมิดอีก มีแต่จะทำให้พวกเราทั้งสองต้องลำบากใจ โปรดสำรวมตัวเองด้วย!”

เสียงใสกังวานทว่าราบเรียบยังคงดังก้องอยู่ในอากาศ ทว่าร่างของชิงถังหายลับไปเสียแล้ว

เหลือแต่เพียงผู้ชายในชุดหยกยืนทำหน้าสลดอยู่ตรงนั้น

……….