บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1092: กลยุทธ์

ตอนที่ 1092: กลยุทธ์

………………..

ตอนที่ 1092: กลยุทธ์

จักรพรรดิมารสวรรค์เปลี่ยนเรื่องคุยและกล่าวยิ้ม ๆ “โชคร้ายที่คนจากหอเก้าสวรรค์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตำแหน่งของพี่ซูในใจข้าสำคัญเพียงใด แม้จะให้เคล็ดฝึกฝน ‘วิถีสู่สวรรค์’ มาให้ข้าสักร้อยพัน ข้าก็ยังคร้านเกินกว่าจะมองอยู่ดี”

นางนั่งอยู่ริมผา ระดับต่ำกว่าซูอี้ผู้นั่งบนเก้าอี้หวายเล็กน้อย

จากสายตาของซูอี้ ย่อมสามารถมองเห็นเนินเขาสูงขาวกระจ่างดุจหิมะและร่องผาลึกซึ่งอาภรณ์สีแดงของจักรพรรดิมารสวรรค์มิอาจปกปิดได้หมดได้ ดูอย่างไรก็เตะตายิ่งนัก…

แต่ซูอี้ไร้ความคิดจะมาพินิจชื่นชม เขาคิดเพียงสิ่งเดียว และกล่าวขึ้น “จ้าวเรือนจำที่หกแข็งแกร่งเพียงไร?”

“แข็งแกร่งมาก”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของจักรพรรดิมารสวรรค์ก็เลือนหาย พลางกล่าวอย่างวิเคราะห์ “คนผู้นี้ต้องเป็นบุคคลร้ายกาจที่มีความสามารถลึกล้ำ และภูมิหลังเหนือธรรมดาแน่แท้ เขาฝึกฝนเพียงแปดพันปี แต่กลับอยู่ในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำขั้นกลางแล้ว”

“ควรค่ากล่าวถึงเป็นพิเศษว่าคนผู้นี้มีนิสัยแข็งกร้าวดื้อดึง วางตนเยือกเย็นแต่ดุดัน”

“นอกจากนั้น คนผู้นี้ยังมีสมบัติลับติดตัวมากมาย สิ่งที่ทำให้ข้าประทับใจที่สุดคือคนผู้นี้มีดาบวิถีเล่มหนึ่งซึ่งมีภาวะดาบสุดยอดยิ่ง ยามรับมือดาบลับเล่มนี้ กระทั่งข้ายังสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงตายอันน่าหวาดหวั่น”

“ดาบวิถีหรือ?”

ซูอี้สนใจมาก “เล่าให้ข้าฟังหน่อย”

เขาจำได้แม่นยำว่าหอเก้าสวรรค์มีดาบวิถีลึกลับเล่มหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นสมบัติสูงสุดแห่งสำนักนี้

ทุกตัวตนผู้มีคุณสมบัติเข้าสู่หอเก้าสวรรค์ต้องทำสัตย์ปฏิญาณมหาวิถีต่อดาบวิถีในวันแรกเข้า สาบานด้วยใจวิถีว่าจะไม่แพร่งพรายข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับหอเก้าสวรรค์ หากฝ่าฝืน สภาพจิตใจจะพังทลาย วิถีเต๋าเสียหาย วิญญาณสิ้นสูญ!

เหมือนเช่นยามที่ซูอี้อยู่หน้าศิลาหลุมศพในเมืองมรณะ ซึ่งผู้ลงทัณฑ์ที่ห้าม่อชวนตายลงเพราะแพร่งพรายความลับของสำนักแก่ซูอี้

ควรค่าจดจำว่าผู้ลงทัณฑ์ที่ห้าม่อชวนเป็นตัวตนในขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำ แต่กลับตายแค่เพราะเผยความลับ!

ยามนั้น ซูอี้ประหลาดใจและไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าต้องเป็นดาบวิถีวิเศษอันใดที่สามารถผูกมัดชีวิตของตัวตนในขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำจากเพียงหนึ่งปฏิญาณ!

จนกระทั่งในภายหลัง ซูอี้จึงรู้ว่าตัวตนแข็งแกร่งเยี่ยงยมบาล เพื่อทำลายตรวนของ ‘สัตย์ปฏิญาณมหาวิถี’ นางกระทั่งต้องเสี่ยงทำสงครามกับดินแดนปรภพ บุกสู่กรมสุขาวดีเพื่อขโมย ‘หญ้าลวงสวรรค์’ ออกมาในสมัยโบราณ

ทั้งหมดนี้พิสูจน์ได้ว่าอำนาจดาบวิถีในหอเก้าสวรรค์ร้ายกาจเพียงใด

เพราะเหตุนี้ เรื่องนี้จึงทำให้ซูอี้สนใจอย่างยิ่งยวด

“ดาบวิถีนั่นยาวสี่ฉื่อ กว้างราวสี่ชุ่น เป็นสีดำสนิท และคมดาบทื่อ ๆ เรียบง่าย…”

จักรพรรดิมารสวรรค์กระซิบ ขณะบรรยายลักษณะของดาบวิถี “ข้าให้ความสนใจกับด้ามดาบของมันที่สุด มันตราลวดลายดวงตาลึกลับสีทองไว้”

“โชคร้ายที่ข้าในยามนั้นไม่อาจหยั่งถึงรายละเอียดของลวดลายนั้นได้แน่ชัด”

“ทว่าข้าก็ได้รู้มาว่านามของดาบนี้คือ ‘เถ้าวิญญาณ’!”

ซูอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย

เขากล้าสรุปแล้วว่าดาบวิถีของจ้าวเรือนจำที่หกนี้ไม่ใช่สมบัติสูงสุดแห่งหอเก้าสวรรค์

เพราะถึงอย่างไร ครั้งหนึ่ง ยมบาลสาวก็เคยกล่าวอย่างแน่ใจว่าในหอเก้าสวรรค์ มีเพียงเจ้าหอเท่านั้นที่ควบคุมดาบนี้ได้ และกระทั่งผู้บวงสรวงสวรรค์ผู้แสนแข็งแกร่งทั้งสามยังมิอาจทราบที่มาและชื่อของดาบนี้เลย

ยามนี้ ตำแหน่งจ้าวเรือนจำที่หกนั้นต่ำเตี้ยกว่าผู้บวงสรวงสวรรค์มากนัก ดังนั้นเขาจะควบคุมสมบัติสูงสุดแห่งสำนักได้เช่นไร?

ทว่า จากวาจาของจักรพรรดิมารสวรรค์ ‘ดาบวิถีเถ้าวิญญาณ’ ในมือจ้าวเรือนจำที่หกนี้ก็ต้องเป็นสมบัติชั้นยอดด้วยเช่นกัน

หลังครุ่นคิดสักพัก ซูอี้ก็กล่าวว่า “งั้นเจ้าว่า หากเราร่วมมือกัน เราจะฆ่าคนผู้นี้ได้หรือไม่?”

จักรพรรดิมารสวรรค์แปลกใจ กล่าวขึ้นว่า “เจ้าอยากฆ่าคนผู้นี้หรือ?”

ซูอี้แก้ให้ถูก “พวกเขาต่างหากที่หมายหัวข้าก่อน และข้าจะไม่อยู่เฉยรอคอย”

ดวงตาของจักรพรรดิมารสวรรค์วูบไหว “หากเผชิญหน้าตรง ๆ ผลลัพธ์จะเกินคาดหยั่ง เพราะถึงอย่างไร คนผู้นั้นก็ยังไม่อาจทราบได้ว่ามีไพ่ตายมากเพียงไรในมือ”

เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ หัวใจของนางก็สะท้านสั่น เค้าความตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้า “คนผู้นั้นไม่ได้รับปากไว้หรือ ว่าขอเพียงข้าจับเจ้าได้ เขาก็จะเอาเคล็ดฝึกฝน ‘วิถีสู่สวรรค์’ มาแลกกับข้า? ขอเพียงข้าแสร้งจับเจ้าไป ไม่เพียงเราฆ่าเขาได้ เรายังได้เคล็ดฝึกฝนวิถีสู่สวรรค์ในมือเขามาอีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย!”

ซูอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงตะลึง “เจ้าจะให้ข้าแสร้งว่าถูกเจ้าจับ หลอกพวกเขาให้มาหรือ?”

จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวยิ้ม ๆ “พวกเขาไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับพี่ซูสักหน่อย ขอเพียงเราใช้ประโยชน์ให้ดี เราก็ลอบฆ่าพวกเขาโดยไม่ให้ตั้งตัวได้”

ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก และกล่าวว่า “อืม สักพักจากนี้ ให้เจ้าเผยร่องรอยของข้า ลวงยอดฝีมือจากหอเก้าสวรรค์ให้มาจัดการกับข้าได้”

จักรพรรดิมารสวรรค์ตะลึง “ไฉนจึงต้องรอเล่า?”

จักรพรรดิมารสวรรค์กะพริบตาปริบ ๆ แล้วหัวเราะคิก “ข้าลืมไปเลยว่าการฝึกฝนของพี่ซูยามนี้ต่างจากอดีตชาติมาก หากข้ากล้าล้อเลียนเจ้าเช่นนี้ในอดีตชาติ เกรงว่าเจ้าคงเสียมารยาทกับข้ามานานแล้ว”

ซูอี้เมินนางไป และกล่าวอย่างครุ่นคิด “เจ้าว่า ในเมื่อผีหมัวร่วมมือกับหอเก้าสวรรค์ เขาจะติดต่อคนจากลัทธิทางช้างเผือกด้วยหรือไม่?”

จักรพรรดิมารสวรรค์ตอบ “เป็นไปได้มาก!”

“ช่างเถอะ ข้าจะให้เวลาเขาสักหน่อย ให้เขาได้วางแผนเตรียมตัว”

ซูอี้กล่าว แล้วบอกกับจักรพรรดิมารสวรรค์ “ช่วยข้าแพร่ข่าวสู่โลกภายนอกที ว่าในสามเดือน ข้าจะไปสังหารศิษย์ชั่วผีหมัวล้างสำนักที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทวยุทธ์!”

จักรพรรดิมารสวรรค์คือตัวตนระดับ ‘บรรพชน’ ในแดนอสูรปรีดีซึ่งควบคุมขุมกำลังมารได้ทั่วโลกา หากให้นางรับเรื่องนี้ไป ทุกคนในมหาแดนดินจะได้รับรู้แน่แท้

จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวอย่างแปลกใจ “พี่ซู เจ้าพยายามให้ทุกคนในโลกหล้าเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับผีหมัวหรือ?”

ซูอี้กล่าวอย่างสุขุม “เขาก่อตั้งพันธมิตรเสวียนจวินใต้นามของข้า และยามนี้เมื่อข้าเวียนวัฏกลับมา ข้าก็ควรประกาศแก่โลกหล้าอย่างชัดแจ้ง ข้าอยากเห็นว่าขุมกำลังที่เกาะติดในพันธมิตรเสวียนจวินจะยังมีมากเพียงไรที่กล้าสังเวยชีวิตตนให้ผีหมัวหลังรู้ว่าซูเสวียนจวินกลับมาแล้ว”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย นางก็กล่าวเบา ๆ “และต่อให้ผีหมัวรู้เรื่องทั้งหมดนี้ ก็ยังยากจะฟื้นตัวได้อยู่ดี เพราะถึงอย่างไร ข่าวการทำศึกในหุบเขาแสนปีศาจก็จะแพร่กระจายทั่วมหาแดนดินแน่แท้ ถึงยามนั้น ผู้ใดที่มีสมองก็ย่อมเดาได้ว่าพี่ซูคือผู้ใดแน่! และทั้งหมดย่อมเป็นการโจมตีใส่พันธมิตรเสวียนจวินของผีหมัวอย่างหนักหน่วง”

ทันใดนั้น จักรพรรดิมารสวรรค์ก็กล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่หากผีหมัวสังเกตได้ว่ามีบางอย่างผิดพลาดและหนีไปเสียก่อนเล่า?”

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย “หากทำเช่นนั้น เขาจะเสียชื่อเสียงในมหาแดนดินอย่างสิ้นเชิง และกลายไปเป็นคนชั่วผู้หักหลังอาจารย์ทำลายบรรพชนไป”

“จริงอยู่ที่เขาไม่ห่วงชื่อเสียง แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะมาต่อสู้กับข้าเองแน่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จักรพรรดิมารสวรรค์ก็อดสงสัยไม่ได้ “ไฉนพี่ซูจึงกล้าแน่ใจเช่นนั้นหรือ?”

ซูอี้กล่าวเรียบ ๆ “เหตุที่ผีหมัวทรยศนั้นเกี่ยวกับคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัย และอีกฝ่ายยังเป็นผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดของผีหมัวด้วยเช่นกัน”

“และเจ้าก็รู้ว่าขุมกำลังของโรงวาดฤทัยมายังมหาแดนดินเพื่อรวบรวมสมบัติลับฟ้าดิน และสำรวจเคล็ดเวียนวัฏสงสาร”

“แค่เคล็ดเวียนวัฏสงสาร พวกเขาก็ต้องเผชิญหน้าข้าอยู่แล้ว อีกทั้ง…”

เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ ริมฝีปากของซูอี้ก็ยกยิ้มเยาะจาง ๆ “พวกเขายังห่วงเรื่องรับมือข้า จึงใช้ลัทธิทางช้างเผือกและหอเก้าสวรรค์ออกหน้า หากพวกเขามีโอกาสจัดการกับข้า พวกเขา… จะไม่พลาดแน่”

เขาแน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไม่นานนี้ นับแต่ผีหมัวประกาศต่อสาธารณะว่าถือเขาเป็นศัตรูร่วมของพันธมิตรเสวียนจวิน ชิงถังคงเดาตัวตนของเขาได้แล้ว

ทว่าสิ่งที่แปลกก็คือ จวบจนยามนี้ ชิงถังยังไม่ได้ลงมือใด ๆ หรือประกาศจุดยืนของนางต่อโลกหล้าเลย

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้ไม่แน่ใจเล็กน้อยว่าศิษย์คนเล็กผู้นี้คิดอันใดอยู่

“ไม่ว่าอย่างไร เรื่องทั้งหมดนี้… ก็ต้องถูกสะสาง…”

ซูอี้กล่าวกับตนเอง

จักรพรรดิมารสวรรค์ลังเลชั่วครู่ ก่อนกระซิบว่า “พี่ซู แน่ใจนะว่ามีหนทางช่วยข้าแก้ปัญหาฝึกฝนได้จริง ๆ?”

ตลอดมา นางใช้ตรวนมารวิถีต้องห้ามสิบสามเส้นเพื่อผนึกการฝึกฝนของนางไว้ แต่ถึงเช่นนั้น ก็แทบหยุดวิถีเต๋าของนางไว้ไม่ได้แล้ว

หากไม่แก้ปัญหาเลื่อนขอบเขตนี้โดยเร็ว การฝึกฝนของนางจะเสื่อมถอยแน่นอน!

และเมื่อเหตุเหตุนี้ขึ้น ในกาลต่อมา นางจะทำได้เพียงเฝ้ามองการฝึกฝนของนางดิ่งเหว อ่อนแรงลงอย่างต่อเนื่อง ไม่ต่างจากตกลงสู่ขุมนรก!

อุปสรรคนี้กลายเป็นขวากหนามในใจของนาง

ซูอี้กล่าวโดยไร้ลังเล “อย่าห่วงไป ‘วิถีสู่สวรรค์’ ที่ถูกตัดขาดจากมหาแดนดินนั้นซ่อนอยู่ในปราณมารดาฟ้าดิน การขัดเกลาอำนาจเช่นนี้สามารถกลั่นกฎสวรรค์ดั้งเดิมที่สุดของภูมิดาราฟ้าดินได้ แล้วเจ้าก็จะเคลื่อนไปเป็นราชันย์แห่งภูมิในวิถีสู่สวรรค์ได้ต่อไป”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดจักรพรรดิมารสวรรค์ก็ดูตัดสินใจได้ และกล่าวว่า “พี่ซู รอข้าสองสามวันนะ ข้าจะไปเอาสมบัติโบราณที่ข้าสะสมไว้เมื่อสองสามปีก่อนมาสักหน่อย หากไม่มีปัญหาใด คงได้เห็นกันว่าชิ้นไหนบ้างที่มีปราณมารดาฟ้าดิน”

นางลุกขึ้น อาภรณ์แดงพลิ้วไสว หายวับไร้ร่องรอยไปทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูอี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ นางมารผู้นี้ ในที่สุดก็ยอมงัดสมบัติพวกนั้นออกมาได้เสียที!

………………..