บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1093: พุทธคาถา ....................

ตอนที่ 1093: พุทธคาถา

………………..

ตอนที่ 1093: พุทธคาถา

ไม่นานหลังจากจักรพรรดิมารสวรรค์จากไป เสวียนหนิงก็มาหาซูอี้เพียงลำพัง

“อาจารย์ มีข้อสงสัยหนึ่งในใจศิษย์ อยากขอให้อาจารย์แถลงไขด้วยขอรับ”

เสวียนหนิงกล่าวเสียงเบา

ในอดีต เขาได้ฝึกฝนในเมล็ดพันธุ์แห่งคังชิงและได้ประกอบร่างวิถีของตนขึ้นใหม่ กระทั่งการฝึกฝนยังกลับสู่ขอบเขตหยั่งเห็นลึกล้ำขั้นต้นแล้ว

ซูอี้ผงะไป ก่อนจะกล่าวว่า “ไหนว่ามา”

“ในกาลก่อน อาจารย์ขอให้ศิษย์ไปยังแดนบูรพาน้อยของหลวงจีนเยี่ยนซินเพื่อฝึกฝนและขัดเกลาจิตใจ…”

เมื่อเสวียนหนิงพูดถึงจุดนี้ ใบหน้าของเขาก็เจือความงุนงง “แต่ยามนี้ศิษย์กลับ… รู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ เหมือนเป็นความฝัน แม้จะจำประสบการณ์การฝึกฝนกับหลวงจีนเยี่ยนซินได้ชัดเจน แต่ก็เหมือนเสียบางอย่างไปด้วยขอรับ”

ซูอี้ถามอย่างอึ้ง ๆ “ไฉนเจ้าจึงรู้สึกเช่นนี้?”

เสวียนหนิงเกาหัว ขณะระลึกจริงจัง และกล่าวว่า “ยามศิษย์ออกจากแดนบูรพาน้อยไปหาเบาะแสเกี่ยวกับอาจารย์ในภูมิมืดมิด ศิษย์ใกล้ชิดของหลวงจีนเยี่ยนซิน ‘จี้หยวน’ เคยมาหาศิษย์เป็นการส่วนตัวและให้ยันต์ลับอันสร้างจากใบโพธิ์แก่ศิษย์ เขาบอกว่าหากวันใดที่ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในความทรงจำ ให้ท่องพุทธคาถานี้ในใจขอรับ”

ซูอี้อดสงสัยมิได้ “พุทธคาถาในยันต์ลับนี้ หรือจะมีปริศนาใดซุกซ่อน?”

เสวียนหนิงกล่าว “เรียนอาจารย์ พุทธคาถาในยันต์ลับนี้คือ ‘ธรรมทั้งหลายล้วนเสมือนฟองสบู่ในความฝัน ดุจน้ำค้างสายฟ้า พึงเห็นเช่นนี้’ ขอรับ”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวต่อ “ไม่นานมานี้ เมื่อศิษย์คืนสู่การฝึกฝนในขอบเขตหยั่งเห็นลึกล้ำ ขัดเกลาหล่อหลอมพลังวิญญาณ จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และพบว่าประสบการณ์ที่ได้ติดตามหลวงจีนเยี่ยนซินในแดนบูรพาน้อย แม้ดูชัดเจนดี แต่ก็เหมือนมีบางอย่างขาดหายขอรับ”

“ดังนั้น ศิษย์จึงนึกถึงยันต์ลับที่จี้หยวนให้ข้ามา และวาจาที่เขากล่าวไว้ ทว่าศิษย์สังเกตเห็นความแปลกประหลาดจึงไม่กล้าลอง และไม่เคยท่องพุทธคาถานี้ในใจด้วยกลัวอุบัติเหตุขอรับ”

ม่านตาของซูอี้หดตัวเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “ด้วยฝีมือของลาเฒ่าหัวล้านเยี่ยนซิน การลบหรือแก้ไขความทรงจำส่วนหนึ่งของเจ้าอย่างลับ ๆ ย่อมทำได้อยู่แล้ว แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง… ก็แปลว่าเจ้าลาเฒ่าหัวล้านนี่ผิดปกติบางอย่าง…”

ทันใดนั้น เขาก็ส่ายหัวกล่าวกับตนเอง “ข้าเข้าใจเจ้าเฒ่าผู้มีปัญญาและความเพียรเป็นเลิศผู้นั้นดี เขาจะไม่ทำเช่นนี้เว้นแต่… จะเกิดบางอย่างขึ้นกับเขา!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ซูอี้ก็ขมวดคิ้ว “และจี้หยวนผู้นั้นก็ดูจะคาดไว้แล้วว่าความทรงจำของเจ้าจะมีปัญหา เขาจึงให้ยันต์ลับใบโพธิ์นี้มา และกล่าวเตือนไว้… จะว่าไป ยันต์ลับนี้ยังอยู่กับเจ้าหรือไม่?”

ใบโพธิ์นั้นเป็นสมบัติหายากยิ่ง ในมหาแดนดินจะได้เห็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ปฐมสวรรค์ ‘ต้นโพธิ์’ นี้ได้เพียงแดนบูรพาน้อยเท่านั้น

ยามนั้น ร่างของเขาเองก็ถูกทำลาย เหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่ไปถึงมหาทวีปคังชิง

ซูอี้ย่อมรู้เรื่องนี้ ทว่าเมื่อได้ยินว่ายันต์ลับถูกทำลาย เขาก็ยังผิดหวังอยู่ดี

“ธรรมทั้งหลายล้วนเสมือนฟองสบู่ในความฝัน…”

ซูอี้ครุ่นคิด “พุทธคาถานี้ไม่ได้เข้าใจยาก มันเข้าใจง่าย ๆ ได้ว่ากรรมทั้งหลายในโลกล้วนเป็นมายาเยี่ยงนิมิต ไม่อาจเข้าใจเหมือนเช่นหมอกฟองสบู่ แปรเปลี่ยนไร้จีรัง และในขณะเดียวกันก็ผันแปรรวดเร็วดุจสายฟ้า ดังนั้นหากต้องการมองให้ถึงธรรมะอันสูงสุด ต้องมองทะลุความลวง รู้แจ้งถึงความจริงประจักษ์แก่ใจ”

“ดูเหมือนมันจะไม่มีปริศนามากมายนัก ทว่าพุทธคาถานี้น่าจะเป็นกุญแจ หากเจ้าท่องมันในใจ อาจก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันเกินคาดหยั่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเสวียนหนิงก็จริงจังขึ้น เหงื่อกาฬเย็นเฉียบไหลไปตามแผ่นหลัง “ดีที่ศิษย์ระวังตัว ไม่ได้ลองสักหน หาไม่…”

ซูอี้ส่ายหัวน้อย ๆ พลางกล่าวว่า “ยากจะกล่าวได้ว่าดีหรือร้าย แต่แน่ใจได้ว่ายามเจ้าอยู่ในแดนบูรพาน้อย น่าจะมีผู้ใดหมายควบคุมร่างของเจ้าอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นลาเฒ่าหัวล้านเยี่ยนซินหรือจี้หยวนก็ตาม”

เสวียนหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “อาจารย์ ศิษย์ควรรับมือเรื่องนี้เช่นไรขอรับ?”

“เจ้านั่งขัดสมาธิบนพื้น ปลดปล่อยวิญญาณ อย่าได้ขัดขืนนะ”

ซูอี้ใช้พลังตรวจสอบวิญญาณ

ทว่าไม่นานนักเขาก็ขมวดคิ้ว เพราะวิญญาณของเสวียนหนิงไร้สิ่งใดผิดปกติ

หลังครุ่นคิดสักพัก ซูอี้ก็ใช้เคล็ดวิชาจิตวิญญาณที่ได้สืบทอดจากโถงหลงลืมอีกครั้ง

ทว่าท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้ผลใด

ซูอี้ไม่ได้ยอมแพ้ หลังจากครุ่นคิดสักพัก ในที่สุดก็ตัดสินใจยอมเสี่ยง!

“ธรรมทั้งหลายล้วนเสมือนฟองสบู่ในความฝัน…”

เขาท่องพุทธคาถาในวิญญาณของเสวียนหนิงโดยใช้จิตสัมผัสของตน

เพียงท่องได้ครึ่งบท ‘เคล็ดคันฉ่องสะท้อนวิญญาณ’ ซึ่งซูอี้ใช้สะท้อนวิญญาณก็ปรากฏสัญลักษณ์สีดำแปลกตาขึ้นตัวหนึ่งเหมือนดาบไขว้ แต่ก็ดูเหมือนอักษร ‘乂’ ดูลึกลับยากเข้าใจ ควบแน่นซุกซ่อนลึกลับอยู่ในจุดลึกสุดแห่งวิญญาณ

ทว่า ก่อนที่ซูอี้จะทันได้ตรวจสอบมันชัด ๆ วิญญาณของเสวียนหนิงก็สั่นสะท้านรุนแรง!

แต่ถึงอย่างนั้น ก็เห็นได้ชัดว่าจิตวิญญาณของเสวียนหนิงถูกกระทบอย่างร้ายแรง ใบหน้าของเขาซีดขาว ใบหน้าโชกเหงื่อ วิญญาณอ่อนแรง

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของซูอี้แทบหยุดเต้น เห็นได้ชัดว่าหากเมื่อครู่เขาท่องพุทธคาถาออกไปหมด ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ!

“อาจารย์ ท่านรู้แล้วหรือไม่ขอรับ?”

เสวียนหนิงปวดเหงื่อถามปนหอบเฮือก

“มีผู้ควบคุมวิญญาณของเจ้าอยู่จริง ๆ”

ใบหน้าของซูอี้ดูหม่นหมองเล็กน้อย “อีกอย่าง วิชาที่คนผู้นั้นใช้ยังแนบเนียนและทรงพลังอย่างยิ่ง และกระทั่งอาจเล็งเล่นงานข้าไว้ด้วยซ้ำ”

เสวียนหนิงตกใจ “ไฉนอาจารย์จึงพูดเช่นนั้นเล่าขอรับ?”

“มีบางคนรู้ว่าเจ้าจะมาหาร่องรอยของข้าในภูมิมืดมิด จึงวางแผนทิ้ง ‘พลังลึกลับ’ ไว้ในวิญญาณเจ้าอย่างลับ ๆ เสียก่อน!”

ซูอี้พูดเบา ๆ ด้วยแววตาลึกล้ำเย็นเยียบ “และยันต์ลับที่จี้หยวนให้เจ้าก็คือกุญแจปลุก ‘พลังลึกลับ’ นี้ ขอเพียงเจ้าท่องพุทธคาถานั่น เจ้าจะดับดิ้นสิ้นใจอย่างไม่อาจคาดเดา”

ซูอี้กล่าวอย่างอบอุ่น “ภายหน้า ข้าจะพาเจ้าไปแดนบูรพาน้อยเอง แล้วจากนั้นก็จะได้เผยความจริงออกมา ก่อนหน้านั้น คงดีกว่าหากเจ้าจะอยู่ในเมล็ดพันธุ์แห่งคังชิง หากเกิดเรื่องใดขึ้น ข้าจะได้ช่วยเจ้าได้ทันที”

เสวียนหนิงกล่าวอย่างจริงจัง “รับคำสั่งอาจารย์ขอรับ”

ไม่นานนัก หวังจัวฝู่และหวังจ้งเยวียนก็มาด้วยกัน

จากวาจาของพวกเขา ผู้อาวุโสสูงสุดหวังเทียนหัง ชายชราผมขาวถูกขังในคุกตระกูลหวัง ต้องรับทัณฑ์ ‘ลมโชยพิรุณกระหน่ำ’ แปดพันปี

ลมโชยพิรุณกระหน่ำที่ว่านั้นคือทัณฑ์อันโหดร้ายของตระกูลหวัง ซึ่งได้ควบแน่นอำนาจของวายุร้ายหยินลึกล้ำและพิรุณเพลิงตะวันคลั่งเป็นแส้ ฟาดฟันวิญญาณทรมานตลอดวันคืน

นอกจากหวังเทียนหัง ผู้เฒ่าคนอื่น ๆ ที่ติดตามหวังเทียนหัง ร่วมมือกับผีหมัวล้วนต้องทัณฑ์ตาม ๆ กันไป

หลังกล่าวจบ หวังจัวฝู่และหวังจ้งเยวียนประหม่าเล็กน้อย กังวลว่าซูอี้จะมิพอใจกับโทษทัณฑ์นี้

“เจ้ารู้สึกเช่นไร?”

ซูอี้หันไปถามหวังเชวี่ย

หวังเชวี่ยกระซิบตอบ “อาจารย์โปรดวางใจ ขอเพียงข้าหวังเชวี่ยยังอยู่ ไอ้แก่พวกนั้นจะไม่อาจได้ออกมาอีกขอรับ หากอาจารย์ไม่พอใจ ศิษย์ผู้นี้เต็มใจออกมาลงโทษไอ้แก่พวกนี้ด้วยตนเองขอรับ!”

เขาใส่ใจเพียงความปลอดภัยของศิษย์เขาหวังเชวี่ย

หวังจัวฝู่และหวังจ้งเยวียนต่างถอนหายใจโล่งอกโดยพร้อมเพรียง ต่างคนต่างคำนับ “ขอบคุณใต้เท้าซูที่เมตตา!”

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ “ต่อจากนี้ ข้าจะอาศัยอยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมื่นประกายอีกสองสามวัน ประการแรกคือเพื่อรอคน และอีกประการคือรอดูว่าผีหมัวจะส่งคนมาที่นี่อีกหรือไม่”

หวังจ้งเยวียนกล่าวทันที “เป็นเกียรติอย่างยิ่งของตระกูลหวังที่ได้ต้อนรับแขกเช่นใต้เท้าซู และคนแซ่หวังผู้นี้จะไปจัดเตรียมที่พักให้ใต้เท้าขอรับ!”

หวังเชวี่ยอดกล่าวมิได้ “ท่านพ่อ ให้ข้าไปเถอะ”

หวังจ้งเยวียนมองซูอี้ เห็นอีกฝ่ายไม่ได้ขัดข้อง ก็พยักหน้ากล่าวขึ้น “ได้”

วันนั้น ซูอี้และคณะพำนักในตระกูลหวัง

สองสามวันต่อมา ข่าวของศึกใหญ่ในหุบเขาแสนปีศาจก็แพร่กระจายทั่วมหาแดนดิน เกิดเป็นเสียงฮือฮาทั่วหล้า

“จักรพรรดิปีศาจลือนามจับกลุ่ม รวมอำนาจกับครุฑและจักรพรรดิปีศาจในขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำตั้งค่ายสังหาร แต่ก็ยังหยุดซูอี้ไม่ได้หรือ?!”

“หนนี้ผีหมัวได้ทำพลาดครั้งใหญ่เลย!”

“จากคำลือ จักรพรรดิปีศาจสนแดงและจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬกล่าวไว้อย่างแน่ใจว่านั่นคือร่างเวียนวัฏของปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน!”

“นอกจากนั้น ก่อนตาย ครุฑนั่นก็ยังเรียกอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ด้วยตนเอง และไป๋อี้ ศิษย์ลำดับที่แปดแห่งถ้ำเสวียนจวินก็กลับใจแปรพักตร์ทันทีเลยด้วย!”

“แล้วไฉนผีหมัวจึงตั้งค่ายสังหารเช่นนั้น? จุดประสงค์คือเพื่อฆ่าอาจารย์ตนเองเนี่ยนะ!? นี่มันหักหลังอาจารย์ทำลายบรรพชนโดยแท้ บ้าไปแล้ว!”

“เวียนวัฏ… พลังอันคล้ายตำนานนี้มีอยู่จริง ๆ ในโลกหรือ?”

…โลกหล้าฮือฮา มหาแดนดินราวระเบิดตูม เดือดพล่านครึกครื้นอย่างมิได้เห็นเสียนาน

หลังจากหายตัวไปห้าร้อยปี ปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินผู้เคยลือนามในมหาแดนดิน หนึ่งดาบสยบสวรรค์ได้เวียนวัฏสงสารกลับมา ใครเล่าในโลกหล้าจะไม่ตกตะลึง?

และการกระทำชั่วร้ายของผีหมัวผู้หักหลังสำนักก็กระตุ้นให้เกิดคำติฉินครหามากมาย

มหาแดนดินฮือฮาทั่วหล้าฟ้าดิน

และขุมกำลังต่าง ๆ ซึ่งอยู่ในพันธมิตรเสวียนจวินมาเนิ่นนานก็ตื่นกลัวลนลาน ยากกินอิ่มนอนหลับ!

………………..