บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1094: ราชันหวนคืน ผู้คนขวัญแขวน

ตอนที่ 1094: ราชันหวนคืน ผู้คนขวัญแขวน

………………..

ตอนที่ 1094: ราชันหวนคืน ผู้คนขวัญแขวน

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทวยุทธ์

พันธมิตรเสวียนจวิน

“เรียนใต้เท้า เจ้าสำนักดาบดาราเมฆาประกาศว่าเขาจะออกจากพันธมิตรเสวียนจวินแต่วันนี้ขอรับ”

“เรียนใต้เท้า หุบเขาวิญญาณดั้นเมฆา สำนักวิถีรุ้งพิสุทธิ์ สำนักฌานสยบพยัคฆ์ สามสำนักใหญ่นี้ประกาศว่าจากนี้ไป พวกเขาจะขอแตกหักกับพันธมิตรเสวียนจวิน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกันอีกขอรับ”

“เรียนใต้เท้า เมื่อครู่ก็มีข่าวมาว่าโรงดาบเจ็ดดาราก็ตัดขาดจากเราเช่นกันขอรับ”

“เรียนใต้เท้า…”

ยิ่งรายงานข่าวมากเท่าไร หลังของบ่าวเฒ่าก็ยิ่งก้มต่ำ เสียงแห้งลงทุกขณะ และอาภรณ์ที่หลังของเขาก็ชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบ

ในโถงหลัก ผีหมัวนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานเพียงลำพัง ใบหน้ามืดหม่นดำสนิท ไม่กล่าววาจาใด

บรรยากาศชวนอึดอัดยังคงคุกรุ่นในโถง

ผีหมัวจึงเงยหน้าขึ้นมองบ่าวเฒ่าที่หน้าโถง และกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “มีอีกหรือไม่?”

“ยามนี้… ไม่มีแล้วขอรับ”

บ่าวเฒ่าตัวสั่น กล่าวอย่างตกใจกลัว

ผีหมัวกล่าวด้วยความสุขุมว่า “ไปเรียกคนจากสำนักหกมหาวิถีมา”

“ขอรับ!”

บ่าวเฒ่ารับคำสั่งและรีบร้อนจากไป

มือทั้งสองในแขนเสื้อของผีหมัวกำแน่น เส้นเลือดที่หลังมือปูดเขียว ข้อนิ้วขาวโพลน มีกระทั่งรอยเลือดหลั่งออกมาจากร่องนิ้วและฝ่ามือ

ทว่าเขาก็ยังคงนั่งเงียบ ราวกับไม่ได้ตระหนักถึงมัน

“ข้าก็กะไว้แล้วว่าผู้ฝึกตนเหล่านั้นก็แค่ลิ่วล้อ แต่ไม่คาดเลยว่าแค่ข่าว ๆ เดียวก็ทำพวกเขากลัวจะเป็นจะตาย ขีดเส้นกีดกันข้าผีหมัวทันที…”

วาจาของผีหมัวประชดประชันหนักหน่วง

ทว่าเขาไม่คาดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นรวดเร็วและรุนแรงเพียงนี้!

แม้เขาจะเตรียมตัวไว้แล้ว แต่เมื่อข่าวขุมกำลังผู้ฝึกตนในพันธมิตรเสวียนจวินถอนตัวมากมายประดังเข้ามาติด ๆ กันในวันเดียว ผีหมัวก็ยังเดือดดาลสุดขีดอยู่ดี

ครั้งหนึ่ง พันธมิตรเสวียนจวินเคยครองพิภพปราบใต้หล้า เป็นดั่งขั้วที่ห้าแห่งมหาแดนดิน ทว่ายามนี้ เพียงเพราะข่าวการกลับมาของอาจารย์ มันก็ร่อแร่ใกล้ล่มสลาย!

นี่คืออำนาจของปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน!

แม้จะหายเงียบไปห้าร้อยปี แต่เมื่อเขากลับมา โลกหล้าก็ยังปั่นป่วนมหาศาล สั่นสะท้านรุนแรง!

“โชคดีที่ข้าไม่เคยหวังว่าลิ่วล้อเช่นพวกเจ้าจะปราบอาจารย์ได้”

ผีหมัวกระซิบ

เขาปล่อยมือช้า ๆ มองรอยเลือดตามร่องนิ้วและแผลที่เล็บของเขาจิกเข้าที่ฝ่ามือ ก่อนจะส่ายหัวน้อย ๆ

ยามนี้เอง เหล่าคนใหญ่คนโตของสำนักหกมหาวิถีก็เข้ามาด้วยกัน

หากกล่าวให้ถูกก็คือ พวกเขาคือคนใหญ่คนโตของสำนักห้ามหาวิถี เพราะสำนักลานดาบทะยานก็ถูกซูอี้ถล่มไปเมื่อไม่กี่คืนก่อน ทั้งเจ้าสำนักและผู้เฒ่าในขอบเขตจักรพรรดิล้วนถูกสังหาร

“ใต้เท้าผีหมัว สถานการณ์ร้ายแรง ขอบังอาจถามว่าท่านมีแผนรับมือหรือไม่ขอรับ?”

บางคนกล่าวขึ้นก่อนอย่างกังวล

ดวงตาของผีหมัวกวาดมองหน้าของคนใหญ่คนโตเหล่านั้น “พวกเจ้า… เสียใจในสิ่งที่เคยกระทำลงไปกับข้าในกาลก่อนบ้างหรือไม่?”

ทุกคนเงียบไป สีหน้ามืดหม่นและเข้าใจได้ยาก

เมื่อห้าร้อยปีก่อน เมื่อข่าวการตายของปรมาจารย์เสวียนจวินออกสู่โลกหล้า พวกเขาก็ตามผีหมัวเจ้าถ้ำเสวียนจวิน ก่อสงครามนองเลือด และต่างคนต่างก็ได้ผลประโยชน์มหาศาลเกินคาดคิดมากมาย

ทว่า เช่นนี้ก็ไม่ต่างกับล่วงเกินปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินอย่างเต็มตัว! ตลอดมา ผีหมัวได้ฟอกขาวพวกเขา ปกปิดความจริงที่เกิดขึ้นในถ้ำเสวียนจวิน และโยนความผิดทั้งหมดไปให้กับชิงถัง

แต่พวกเขาล้วนรู้ดีว่าเมื่อปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินหวนคืน ขุมอำนาจเหล่านี้จะถูกกวาดล้างสมบูรณ์

ดังนั้น สำนักหกมหาวิถีจึงทำได้เพียงร่วมหัวจมท้ายไปกับผีหมัว

ต่อให้อยากเสียใจก็สายไปแล้ว!

“ไม่ว่าเราจะเสียใจหรือไม่ เราก็ลงเรือลำเดียวกันไปแล้ว”

ทุกคนดูหน้าหมอง

คนใหญ่คนโตเหล่านี้ล้วนแต่เป็นยักษ์ใหญ่ในอดีต แต่เมื่อเผชิญหน้ากับร่างเวียนวัฏของปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน ความเยือกเย็นและความโอหังในอดีตของแต่ละคนล้วนปลิดปลิว หัวใจหวาดกลัวขวัญแขวน!

“ซูเสวียนจวินที่ฆ่าไปครั้งกระโน้น ไม่ได้ตายไปเมื่อห้าร้อยปีก่อนหรือ!?”

ชายชราชุดขาวผู้หนึ่งตะโกนก่นด่าอย่างเจ็บใจขมขื่น

เพียะ!

หนึ่งฝ่ามือตบใส่หน้าชายชราชุดขาว ทำให้เขาเซล้มลงกับพื้น แก้มบวมเป่งขึ้นครึ่งหน้า

ทุกคนล้วนแตกตื่นตกใจ

ผู้ลงมือคือผีหมัว เขาลุกจากที่นั่ง ร่างเปี่ยมอำนาจร้ายกาจรุนแรง

“จริงอยู่ที่ข้าแตกหักกับอาจารย์ไปนานแล้ว และยามนี้เราเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก แต่ข้าเกลียดไอ้แก่ไร้ความสามารถที่เอาแต่ก่นด่าอย่างเจ้าที่สุด โดยเฉพาะเมื่อมาใส่ร้ายอาจารย์ต่อหน้าข้า!”

ผีหมัวกล่าวด้วยแววตาลึกล้ำ “ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกัน ก็ควรร่วมมือฝ่าพายุไปด้วยกัน แทนที่จะมัวแต่ก่นด่าไร้สาระซึ่งรังแต่จะประกาศตนว่าไร้สามารถน่าเวทนา เข้าใจหรือไม่?”

ทุกคนเงียบกริบมากขึ้นเรื่อย ๆ

“วางใจเถอะ สถานการณ์ไม่จบเท่านี้หรอก ยอดฝีมือจากส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวได้ส่งกำลังมาช่วยจัดการกับอาจารย์แล้ว”

ผีหมัวกล่าวเบา ๆ “บางทีอาจไม่นานหรอก ก่อนที่โลกหล้าจะเกิดข่าวร้าย แจ้งการตายของอาจารย์อีกครั้ง ก่อนจะตกสู่ความปั่นป่วน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนใหญ่คนโตเหล่านั้นก็ใจชื้นขึ้น

ยอดฝีมือจากส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว?

นี่เป็นเช่นแสงสว่างที่สาดส่องลงมาสู่หัวใจอันมืดแปดด้าน ให้พวกเขาได้พบกับความหวัง!

“พวกเจ้าลงไปเถอะ”

ผีหมัวโบกมือสั่งไล่

จนกระทั่งเมื่อทุกคนหายไปจากโถง ผีหมัวก็ถอนหายใจยาวและพึมพำ “ศิษย์น้องหญิงซงไฉ คางคกทองสามตาก็เพลี่ยงพล้ำไปแล้ว หากหอเก้าสวรรค์และลัทธิทางช้างเผือกยังหยุดอาจารย์มิได้ ก็จะเหลือเจ้าผู้เดียวที่ช่วยข้าได้ในมหาแดนดินนี้แล้ว… ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังแน่…”

ตู้ม!

ผีหมัวราวถูกฟ้าผ่า มือเท้าสั่นเล็กน้อย ร่างนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ใบหน้าของเขาถึงกับเปลี่ยนสี

เนิ่นนานจากนั้น

จนเมื่อผีหมัวคืนสติ เขาก็รำพึงเบา ๆ “อาจารย์เอ๋ย อาจารย์ ท่านพยายามแสดงให้โลกหล้าเห็นหรือไรว่าข้าผีหมัวจะร่วงหล่นจากสวรรค์เช่นไร? สังหารคนขยี้จิตใจ ไร้สิ่งใดเกินไปกว่านั้น!”

“ทว่าท้ายที่สุดผลจะเป็นเช่นไรก็ยังไม่แน่ชัด ตราบจนอึดใจสุดท้าย ศิษย์ผู้นี้จะไม่ขอยอมแพ้ หากเป็นเช่นนั้น ท่าน… คงผิดหวังมากสินะ? เพราะถึงอย่างไร ข้าก็เคยเป็นศิษย์เอกของท่านมาก่อน หากแพ้เร็วไปก็รังแต่จะแสดงถึงความไร้สามารถอบรมศิษย์ของท่าน…”

ดวงตาของผีหมัววาวโรจน์ “โบราณว่าไว้ สีน้ำเงินเกิดจากสีคราม ทว่ากลับสดเสียยิ่งกว่าคราม ศิษย์ไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าอาจารย์ ข้าจะตั้งตารอวันที่เราจะได้ตัดสินแพ้ชนะกัน!”

…

จากคำชี้แนะของจักรพรรดิมารสวรรค์และความช่วยเหลือของขุมกำลังมารทั่วโลกหล้า ข่าวที่ซูเสวียนจวินประกาศบุกฆ่าผีหมัวในอีกสามเดือนที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทวยุทธ์จึงก่อให้เกิดเสียงฮือฮาทั่วหล้าอีกครั้ง

ขุมกำลังใหญ่ในโลกหล้าต่างตกตะลึง!

ยังคงแข็งแกร่งอหังการเช่นกาลก่อน หนึ่งพลิกมือกลับโลกาบนสู่ล่าง!

…

ถ้ำเสวียนจวิน

ชิงถังสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิทดุจหมึก ไร้สิ่งตกแต่งใด ๆ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางจับจ้องท้องนภา ภาพลักษณ์งดงามไร้ใดเทียบดุจดั่งนางสวรรค์จากชั้นฟ้าที่เก้า กิริยาท่าทางไร้มลทิน

นางนั่งอย่างผ่อนคลาย ถือไหสุราข้างธารแห่งหนึ่ง ดวงตากระจ่างและดูลึกล้ำสะท้อนแสงจากนภาและผิวน้ำนิ่ง

ข้างกายนางมีนกกระจอกวิญญาณสีขาวดุจหิมะตัวหนึ่งยืนอยู่

“ผีหมัวชิงโจมตีก่อน และสุดท้ายก็ตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ เขาคิดว่าเมื่อมีความช่วยเหลือจากโรงวาดฤทัย เขาจะสามารถเอาชนะอาจารย์ผู้เวียนวัฏกลับมาได้ แต่เขาหรือจะคิดว่าด้วยอุปนิสัยของอาจารย์ หากไม่แน่ใจในระดับหนึ่ง มีหรือเขาจะกลับมายังมหาแดนดิน?”

ชิงถังกระซิบ “ศึกที่หุบเขาแสนปีศาจคือหลักฐานที่ดีที่สุด”

“นายหญิง ซูอี้คือร่างเวียนวัฏของบรรพชนจริง ๆ หรือ?”

“ไม่น่าผิดไปได้”

น้ำเสียงของชิงถังเรื่อยเฉื่อย ทว่ามีอำนาจอันมิอาจกังขา “ในมหาแดนดินทุกวันนี้ กระทั่งพวกเจ้าเฒ่าเพียงหยิบมือในขอบเขตมหาจักรพรรดิยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับการร่วมมือของขุมกำลังจากห้วงลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวเช่นโรงวาดฤทัย หอเก้าสวรรค์กับลัทธิทางช้างเผือกง่าย ๆ แต่… อาจารย์ข้ากล้า!”

ดวงตากระจ่างของนางดูพิกล

ขณะพูด นางก็เสริมอีกประโยคในใจ “มีเพียงพลังของอาจารย์ข้าเท่านั้นที่หยุดยั้งกฎสวรรค์แห่งภูมิดาราของยักษ์ใหญ่ในจักรวาลพร่างดาวเหล่านี้ได้!”

นกกระจอกวิญญาณลังเลชั่วขณะ ก่อนกระซิบว่า “นายหญิง ในเมื่อบรรพชนกลับมา เราควรวางตัวเช่นไร?”

ชิงถังกล่าวอย่างเฉยเมย “ละครนี้เพิ่งเล่นไปครึ่งทาง อย่าได้แตกตื่น เมื่ออาจารย์กลับมาในรอบห้าร้อยปี มหาแดนดินจะเกิดพายุใหญ่ ซึ่งเกี่ยวพันถึงเคล็ดเวียนวัฏสงสาร และยังเกี่ยวกับผู้ที่จะได้หัวเราะเป็นคนสุดท้ายในโลกหล้า!”

กล่าวจบ นางก็ยกไหสุราขึ้นกระดกดื่ม

กิริยาสุขุมมีชีวิตชีวานี้เลียนแบบมาจากอาจารย์ของนาง ปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน

นกกระจอกวิญญาณสีขาวดุจหิมะเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “นายหญิง ไม่นานมานี้ ฉินเฟิง ทูตผดุงลัทธิจากหอสุริยันแห่งลัทธิทางช้างเผือกได้พายอดฝีมือกลุ่มหนึ่งออกจากถ้ำเสวียนจวิน ท่านไม่สนเลยหรือว่าพวกเขาจะสิ่งใด?”

กล่าวถึงจุดนี้ นางก็จำบางอย่างได้ และกล่าวว่า “เกิดอันใดขึ้นที่แดนบูรพาน้อยบ้าง?”

นกกระจอกวิญญาณส่ายหัว “ไร้สิ่งใดผิดปกติ”

“อาจารย์ข้าเป็นสหายสนิทของหลวงจีนเยี่ยนซิน และยามนี้เมื่อทุกคนรู้ว่าอาจารย์ข้าเวียนวัฏกลับมา ทว่าแดนบูรพาน้อยกลับไร้ปฏิกิริยา พวกเขา… เยือกเย็นกันจริง ๆ!”

ชิงถังพลันแค่นยิ้มแดกดัน

ทว่าสีหน้าของนางเจือความสงสัย

ฝั่งแดนบูรพาน้อยเงียบสนิท เป็นเพราะต้องการรอดูเรื่องสนุกแล้วเลือกข้างฉวยโอกาสหรือ?

ชิงถังตัดสินใจทันที “ในช่วงนี้ ให้เจ้าจับตามองการเคลื่อนไหวของแดนบูรพาน้อยไว ข้าอยากรู้นักว่าพวกเขาจะรอได้นานเพียงไร!”

“รับทราบ!”

นกกระจอกวิญญาณรับคำสั่ง

………………..