บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1110: ยามข้าบรรลุวิถี วาดสำเร็จเส้นสุดท้าย

ตอนที่ 1110: ยามข้าบรรลุวิถี วาดสำเร็จเส้นสุดท้าย

………………..

ตอนที่ 1110: ยามข้าบรรลุวิถี วาดสำเร็จเส้นสุดท้าย

ครืน!

จิตสังหารพุ่งเข้าไปในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ราวเกลียวคลื่น อสนีบาตคำรามคลั่ง

ตัวตนร้ายกาจสิบกว่าตนล้อมสังหารพร้อมเพรียง ดุร้ายน่าหวาดหวั่น แต่ละตนล้วนแต่เป็นราชันย์แห่งภูมิยามก่อนสิ้นใจ

นอกจากนั้นยังบังเกิดสารพัดนิมิตอัศจรรย์ แปรเปลี่ยนเป็นอสนีบาต เพลิงทิพย์ วายุคลั่ง น้ำค้างแข็ง…

สัญญาณเหตุปั่นป่วนทำลายล้างนี้ดุจเทพมารสำแดงเดช เพียงมองจากไกล ๆ ก็ชวนให้ผู้มองสิ้นหวังอึดอัด

ไม่ว่าใครก็เห็นได้ว่าเมื่อเปลี่ยนผู้ใช้เป็นคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัย อำนาจของภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ก็เปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์ แข็งแกร่งเกินจินตนาการ!

“อาจารย์ ไปโลกหน้าอย่างสบายใจเถอะ วันนี้ของทุกปี ศิษย์จะจุดธูปบูชาท่านที่หน้าหลุมศพให้”

ผีหมัวพึมพำ

ทว่าทุกคนก็ต้องแปลกใจ ว่าต่อหน้าหายนะจากสวรรค์เหล่านี้ ซูอี้ดูจะไม่สนใจเลย

เขาปัดอาภรณ์ มองขึ้นไปลึกในห้วงนภา จากนั้นก็กวัดแกว่งดาบฟาดฟัน

ตู้ม!

ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์คำรามวจีลั่นสะเทือนทั่วทิศ

และปราณอันร้ายกาจเกินบรรยายสายหนึ่งก็พลันพลุ่งพล่านออกจากร่างสาหัสของซูอี้

เป็นราวระเบิดที่พุ่งความรุนแรงสูงขึ้นเสียดฟ้า!

“หือ?”

คุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลได้และขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันเกิดอันใดขึ้น?

เห็นได้ชัดว่าซูเสวียนจวินบาดเจ็บหนักใกล้ตาย ไฉนปราณในร่างเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้เล่า?

ยิ่งกว่านั้น…

มันยังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ อีก!

ราวตระหนักบางอย่างได้ คุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยก็เงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในท้องนภา และทันใดนั้นสีหน้าบริสุทธิ์สุขุมของนางก็ปรากฏความตะลึง

ไม่รู้ว่ามีเมฆภัยพิบัติปรากฏขึ้นในนภากาศแต่ยามใด มันมีรูปร่างราววังวนมโหฬารเกินหยั่งคาด แสงอสนีบาตแปลกประหลาดเกินเข้าใจ เปี่ยมด้วยปราณหายนะอันชวนใจหาย

เพียงมองวูบแรก ร่างบอบบางของคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยก็แข็งทื่อ หัวใจวิถีถูกกระทบร้ายแรง ใบหน้างามแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์

“หรือว่า… นี่จะเป็นหายนะรู้แจ้งลึกล้ำที่ซูเสวียนจวินเรียกมา!? แต่ทว่า… เขาบ้าไปแล้วหรือ? เขาถูกล้อมโจมตีอยู่ชัด ๆ ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย ไฉนเขาจึงกล้าข้ามหายนะเช่นนี้?”

ดวงตาของคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

ครืน!

มหาสงครามบังเกิด ซูอี้กวัดแกว่งดาบโรมรันกับเหล่าตัวตนร้ายกาจ และนับแต่เปิดฉาก การประชันอันดุเดือดที่สุดก็ปรากฏ!

นอกจากนั้น ยังมีเสียงอสนีบาตคำรน เพลิงทิพย์พลุ่งพล่าน ฟาดเข้าใส่ซูอี้ไม่ลดละอีกด้วย

ตัวตนร้ายกาจสิบกว่าตนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นตัวตนระดับราชันย์แห่งภูมิก่อนถูกผนึก และต่อให้ถูกผนึกมาแสนนาน ความแข็งแกร่งของพวกเขาแต่ละตนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวตนในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำเลย

ยามนี้ เมื่อพวกเขาร่วมมือ ซูอี้ก็ตกสู่สถานการณ์คับขันอันตราย เสี่ยงตายทุกย่างก้าว!

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนตื่นกลัวเสียจนแทบลืมหายใจ

ทว่า เมื่อเทียบกับความกระวนกระวายของคนอื่น ๆ แล้ว สีหน้าของซูอี้กลับเยือกเย็นนัก

เพราะทั้งหมดนี้อยู่ใต้การควบคุมของเขามาแสนนาน!

อำนาจของภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ร้ายกาจพอจะล้อมสังหารตัวตนในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำจริงแท้ และตัวตนร้ายกาจเหล่านี้ต่างก็แข็งแกร่งไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

หากเขาพึ่งเพียงวิถีเต๋า คงยากที่ซูอี้จะรับมือได้

แต่เขาไม่โง่พอจะทำเช่นนั้น

ไม่ว่าผีหมัวหรือคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัย นับแต่ต้น พวกเขาล้วนใช้อำนาจภายนอกมาจัดการกับเขาซึ่งมีการฝึกฝนเพียงขอบเขตหยั่งเห็นลึกล้ำ

ศึกนี้จึงไม่ใช่การประมือกันอย่างยุติธรรมมาแต่แรก

ด้วยเหตุนี้ ซูอี้ย่อมไม่คิดมากหากจะงัดไพ่ตายมาใช้บ้าง

เหมือนที่เขาสังหารตัวตนร้ายกาจทั้งเจ็ดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าแต่ละดาบสังหารช่างแสนง่าย ทว่าที่จริงแล้ว แต่ละดาบล้วนแฝงอำนาจดาบเก้าคุมขัง!

หากพูดถึงกฎเวียนวัฏสงสาร กฎแห่งสังขาร การจม และจุดจบซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเคล็ดเวียนวัฏสงสาร เขาจะทำได้เพียงต่อต้านกฎแปรวิญญาณ

เช่นนั้น อำนาจของดาบเก้าคุมขังก็คือสิ่งที่สามารถสยบกฎแปรวิญญาณได้โดยสมบูรณ์!

ภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์นี้คือสมบัติสูงสุดที่จิตรกรทำขึ้น และตัวมันก็มีอำนาจต้นกำเนิดของกฎแปรวิญญาณ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าปราณดาบเก้าคุมขัง มันไม่อาจต้านทานใด ๆ ได้เลย

ไฉนก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายซึ่งถูกซูอี้เข่นฆ่าจึงยังขอบคุณซูอี้อีก?

เพราะปราณของดาบเก้าคุมขังทำลายกฎแปรวิญญาณที่กักขังพวกเขา ทำให้พวกเขาถูกปลดปล่อยคืนอิสรภาพ!

ทว่าครานี้ ซูอี้ไม่ได้ใช้ปราณดาบเก้าคุมขัง

เพราะมันไม่จำเป็นอีกต่อไป

ศึกที่แล้ว เหตุที่เขาบาดเจ็บสาหัสก็ไม่ใช่อื่นใดนอกเสียจากใช้ศึกนี้ลับคมขัดเกลาวิญญาณตน เพื่อที่ความสามารถของเขาจะถูกกระตุ้นตื่นเต็มที่

แม้ว่าท้ายที่สุดเขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ดึงภัยพิบัติหายนะมาถึงได้สำเร็จ!

ยามนี้ การใช้พลังของดาบเก้าคุมขังมาสังหารศัตรูจะทำลายหายนะไปด้วย ซึ่งสิ้นเปลืองเกินไป

เปรี้ยง!

ศึกดุดันเข้มข้นขึ้นทุกขณะ และสถานการณ์ของซูอี้ก็อันตรายมากขึ้นทุกที

ไม่รู้ว่าคนมากมายเพียงไรสั่นสะท้านทั้งใจกาย พวกเขากระวนกระวายอย่างมิเคยเป็น

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็อุทาน

“บททดสอบจากสวรรค์หรือ!?”

“หายนะของใครในยามนี้กัน?”

“เป็นปราณหายนะอันร้ายกาจประหลาดแท้!”

ทั่วฟ้าดินเซ็งแซ่ฮือฮา ผู้คนซึ่งเดิมจดจ่อมองศึกยามนี้ต่างตาสว่าง และพลันพบว่าในท้องนภาบังเกิดเมฆาทัณฑ์ประหลาดราววังวนยักษ์ขึ้นโดยไร้ร่องรอยการมา!

ทว่าเมื่อเงยหน้ามอง คนมากมายไม่รู้เพียงใดต่างร่างสั่นราวตกสู่ถ้ำน้ำแข็ง สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างตกใจ

นี่เป็นหายนะระดับใดกัน?

“หายนะร้ายกาจนี่แข็งแกร่งเสียกว่าหายนะสานพันธะลึกล้ำอีก…”

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งแดนลี้ลับขั้นเก้าอ้าปากค้าง

“นี่… นี่ดูจะเป็นหายนะของใต้เท้าซูนะ!”

เยี่ยนซู่หนีตะลึง

“สัตว์ประหลาดเฒ่าซูบ้าไปแล้วหรือ? ไฉนเจ้าต้องเลือกก้าวข้ามหายนะในยามนี้ด้วย? หรือเจ้านั่นจะถูกบีบจนมุม ตั้งใจสู้จนตัวตาย แล้วใช้อำนาจแห่งทัณฑ์สวรรค์มาลากอีกฝ่ายตายตกตามกัน?!”

จักรพรรดิพิษเทียนฮู่หน้าซีดอย่างไม่อยากเชื่อ

เขาเองก็กังวลเช่นกัน

ต้องทราบว่าหายนะในขอบเขตจักรพรรดินั้นร้ายกาจยิ่ง แต่ยามก้าวข้ามหายนะ ใครเล่าจะไม่เตรียมตัวล่วงหน้า? จักรพรรดิบางคนกระทั่งทุ่มกำลังทั้งสำนักเพื่อคุ้มครองตนยามก้าวข้ามหายนะด้วยซ้ำ

ต่างฝ่ายต่างกังวลว่ายามก้าวข้ามหายนะจะเกิดตัวแปร!

และยามนี้ ซูอี้บาดเจ็บสาหัส ถูกล้อมสังหารชั้นแล้วชั้นเล่า ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย ทว่ากลับไม่ลังเลจะดึงหายนะประหลาดอันกล่าวได้ว่าเหมือนสวรรค์สั่งตายนี้มา ใครเล่าจะไม่ตกใจ?

“อาจารย์ ดูเหมือนท่านจะหมดแรงแล้วจริง ๆ …ศิษย์บอกนานแล้วว่าอุปนิสัยเย่อหยิ่งของท่านจะนำสู่ความตาย และยามนี้กรรมก็มาแล้ว!”

ดวงตาของผีหมัวเปล่งประกาย สีหน้าเจือความตื่นเต้น

การที่ซูอี้ถูกบีบให้ต้องนำบททดสอบจากสวรรค์มาใช้ในยามนี้ทำให้ผีหมัวแน่ใจยิ่งขึ้น ว่าอาจารย์ของเขาไม่เหลือลูกไม้แล้ว!

ทั่วหล้าฮือฮา ต่างตะลึงตกใจกับภัยพิบัติประหลาดที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดฝันนี้

มีเพียงพวกจิ่นขุยและเย่ลั่วเท่านั้นที่ดูเหม่อลอย ย้อนความคิดถึงยามที่พวกเขาอยู่ในตระกูลหวังแห่งแคว้นจงเมื่อไม่นานนี้ อาจารย์เคยกล่าวไว้ว่าเขาตั้งใจข้ามหายนะยามต่อสู้ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทวยุทธ์…

ยามแรก พวกเขาคิดว่าวาจาเหล่านี้ล้อเล่น และไม่ได้คิดใส่ใจ

ทว่ายามนี้ เมื่อได้ประสบหายนะประหลาดราวสั่งตายกับตน ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักว่าอาจารย์เอาจริง!

“เช่นนี้ อาจารย์ก็ดูจะตกอยู่ในอันตราย ทว่าแท้ที่จริง เรื่องทั้งหมดอยู่ในกำมือท่าน…”

เย่ลั่วพึมพำ

“อย่าได้นิ่งนอนใจ หายนะร้ายกาจพิกลเช่นนี้โหดหินกว่าหายนะสานพันธะลึกล้ำที่ข้าข้ามไปเมื่อสักพักนี้มากนะ!”

หวังเชวี่ยดูจริงจัง

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว พวกเขาก็อดหวั่นเกรงไม่ได้

เทียบกับเสียงฮือฮาในโลกภายนอกแล้ว คุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์รู้สึกแย่เล็กน้อย

เพราะเมื่อหายนะนี้โปรยปราย สิ่งแรกที่จะถูกโจมตีก็คือภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์!

นี่เป็นสมบัติอันล้ำค่าที่สุดของโรงวาดฤทัย บรรพชนเป็นคนสร้างขึ้นเอง และเมื่อมันเสียหายหนักจากบททดสอบแห่งสวรรค์ ความเสียหายก็จะสูงเกินไป

เมื่อคิดเช่นนี้ คุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยก็ไม่ลังเลอีก และออกลงมือด้วยตนเองทันที

ขวับ!

พู่กันสีครามวาดไปบนอากาศ หมอกหมึกห้าสีปรากฏภายใต้พู่กันเป็นเส้นภาพ

ทันใดนั้น ภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ก็แปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ ภูเขาซากศพ ธารโลหิต ถ้ำตำหนักต่าง ๆ ทั่วแผนที่ล้วนทะยานสู่ฟ้า ถาโถมกันเข้าใส่ซูอี้

มันให้ความรู้สึกราวแดนมารทั่วโลกหล้าคืนชีวิตขึ้นมาและต้องการบดขยี้ซูอี้มิให้เหลือซาก

เป็นภาพน่าอัศจรรย์ ร้ายกาจเกินความคิดฝันแน่แท้!

ม่านตาของซูอี้หดตัว สัมผัสได้ถึงวิกฤตร้ายแรง

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ดาบกวาดฟันสู่อากาศ คมดาบทะยานลึกสู่สุดฟาดฟ้า กระซิบวาจาจากริมฝีปาก

“ยามข้าเบ่งบาน ผีเสื้อพลิ้วกายมา และยามข้าบรรลุวิถี วาดสำเร็จเส้นสุดท้าย”

เสียงกระซิบนั้นไม่มีผู้ใดได้ยิน

ทว่าในฟากฟ้า ลำแสงทัณฑ์สายฟ้าซึ่งคุกรุ่นอยู่อย่างเงียบ ๆ พลันสะเทือนไหวรุนแรง

จากนั้น ทั่วฟ้าดินก็เกิดเสียงลั่น!

ราวกับเป็นเสียงคำรนแห่งอสนีบาตแรกกำเนิดฮุ่นตุ้น สั่นสะเทือนทั่วทิศอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนกรีดร้องอย่างตกใจ

ด้วยเสียงลั่นสนั่นนี้ ในท้องนภา อสนีบาตพิสุทธิ์อันมโหฬารสายหนึ่งก็ระเบิดร่วงหล่นลงสู่หล้า

ยามนั้น หัวใจของเหล่าตัวตนบรรพกาลต่างตะลึงนิ่ง สีหน้าของพวกเขาล้วนแต่หวาดกลัวตระหนก

นี่… หายนะอันใดกัน สวรรค์สั่งตายชัด ๆ!!

“บ้าเอ๊ย!”

ใบหน้างามของคุณหนูแห่งโรงวาดฤทัยแปรเปลี่ยนกะทันหัน นางโบกพู่กันสีครามในมือ ขับเคลื่อนอำนาจภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์อย่างเต็มที่ พยายามเลี่ยงหายนะสั่งตายนี้

ทว่าท้ายที่สุด นางก็ช้าเกินไป

เปรี้ยง!

ทัณฑ์อสนีบาตฟาดลงมาราวเป็นเสา กระแทกลงสู่ภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ และทะลวงสมบัติชิ้นนี้จนเกิดรูโหว่น่าตกใจขึ้นทันที

ตัวตนร้ายกาจสิบกว่าตนซึ่งล้อมซูอี้อยู่นั้นช่างแข็งแกร่งน่าหวาดหวั่น ทว่ายามนี้ พวกเขาไร้โอกาสได้หนี ร่างถูกอาบในทัณฑ์อสนีบาตเจิดจ้า ร่างแผดเผาดุจหญ้าแห้ง วิญญาณสลายไปในพริบตา

และเมื่อทัณฑ์อสนีบาตนี้ใกล้ถล่มเข้าถึงซูอี้ ดาบเก้าคุมขังในห้วงความนึกคิดของเขาก็ดูราวตื่นขึ้น ตรวนทั้งแปดรอบตัวดาบสั่นสะท้านรุนแรง

จากนั้น อำนาจบางอย่างก็ระเบิดออกมาจากดาบเก้าคุมขัง

เปรี้ยง!!!

ทัณฑ์อสนีบาตอันเจิดจรัสระเบิดออกตรงหน้าซูอี้ แปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงอาบร่างของเขาไว้

พลังชีวิตอันพลุ่งพล่านในทัณฑ์อสนีบาตพลันทะลักเข้าไปในร่างของซูอี้ ทำให้บาดแผลสาหัสของเขาฟื้นตัวรวดเร็วอย่างน่าตกใจ!

ปราณเดือดพล่านร้อนแรง ทะยานสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

มองจากระยะไกล ทั่วร่างของเขาล้วนถูกอาบย้อมด้วยละอองแสงเจิดจ้าพรรณราย ราวตัวตนศักดิ์สิทธิ์จุติจากสรวง ร่างเปี่ยมด้วยกระแสพลังอันน่าตื่นตะลึง

และเมื่อภาพอันน่าตกใจนี้ปรากฏสู่สายตา เหล่าผู้ชมล้วนตะลึงงัน

………………..