บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1108: หนึ่งดาบเคลื่อนวายุเรียกพิรุณ
ตอนที่ 1108: หนึ่งดาบเคลื่อนวายุเรียกพิรุณ
………………..
ตอนที่ 1108: หนึ่งดาบเคลื่อนวายุเรียกพิรุณ
ในแดนมารนิจนิรันดร์
ทันทีที่ร่างของซูอี้เคลื่อนเข้าไป เขาก็พบเมฆสายฟ้าสีเลือดเคลื่อนผ่านนภา แรงกดดันดุร้ายมหาศาล
ทันใดนั้น เมฆาสีเลือดก็ระเบิดออก ร่างเทพมารสูงใหญ่กว่าสิบจั้งปรากฏขึ้น ศีรษะอสรพิษ ดวงตาดุจโลหิต ถือหอกศึกสีเลือดในมือ
ร่างของอีกฝ่ายปกคลุมด้วยเกราะแตก ๆ ปราณดุดันปั่นป่วน ยามหายใจเข้าออกดุจวายุคลั่งอัสนีโหม สะท้านสั่นทั่วนภากาศ
“เผ่าปีศาจงู? ไม่ ปราณของคนผู้นี้ใกล้เคียงเผ่ามารมากกว่า และดูเหมือนสติของเขาจะเลือนรางลงแล้ว…”
“ฆ่า!”
เสียงคำรามลั่นสะเทือนชั้นฟ้า แล้วร่างหัวอสรพิษก็ออกโจมตี
หอกศึกสีเลือดแหวกเวหา เกิดเป็นพายุมหาวิถีกระหน่ำพัด แข็งแกร่งร้ายกาจเกินจะเทียบกับตัวตนในขั้นต้นขอบเขตสานพันธะลึกล้ำได้
ดวงตาของซูอี้นิ่งทื่อ ไม่ลังเลจะใช้ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์โจมตีสุดกำลัง
แสงเพลิงเหือดหาย ปราณดาบคลั่งคำราม
ร่างของซูอี้ถูกฟาดกระเด็นไปหลายก้าว เลือดลมในร่างพลุ่งพล่านปั่นป่วนไม่รู้จบ
“ว่าแล้วเชียว นี่ไม่ใช่ราชันย์แห่งภูมิที่แท้จริง หลังถูกจิตรกรผนึกไว้ในม้วนภาพ ร่างวิถีของคนผู้นี้พังทลาย วิญญาณถูกจองจำ และความแข็งแกร่งก็อ่อนด้อยกว่าก่อนมากนัก! นอกจากนั้นเขายังขาดสติ อำนาจจึงเทียบได้เพียงผู้อยู่ในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำขั้นปลายเท่านั้น”
การโจมตีนี้ดูชวนทุลักทุเล ทว่ามันทำให้หัวใจของซูอี้มั่นคงแน่วแน่
หากเป็นราชันย์แห่งภูมิที่แท้จริง ซูอี้คงทำได้เพียงต้องหลบเลี่ยงถอยไปก่อน
“ฆ่า!”
ตัวตนร้ายกาจหัวอสรพิษโจมตีเข้ามาอีกครั้ง
ซูอี้ทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน ไม่คิดมากไปกว่านั้น แล้วฟาดฟันดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์อย่างแรง
ยิ่งกว่านั้น เขายังใช้กฎแห่งจุดจบจากเคล็ดเวียนวัฏสงสารอันแข็งแกร่งที่สุดออกมาทันที!
เปรี้ยง!
เนื่องจากศึกนี้เกิดขึ้นในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ เหล่าผู้ชมที่อยู่ในระยะไกลล้วนกลัวถูกลูกหลง จึงไม่กล้าใช้จิตสัมผัสตรวจสอบ พวกเขาจึงทำได้เพียงเพ่งมองซูอี้ต่อสู้กับตัวตนดุจเทพมารราง ๆ แต่รายละเอียดยิบย่อยนั้น พวกเขามิอาจรับทราบได้
แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังทำให้ผู้คนตัวสั่นได้อยู่
ปราณของภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์นั้นแข็งแกร่งเสียจนทำให้จักรพรรดิสิ้นหวังท้อแท้ แต่ซูอี้กลับใช้หนึ่งดาบเผชิญหน้าสู้ยิบตา ใครเล่าจะไม่ตกใจ?
“สามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์… อาจารย์ เจ้านำดาบที่ภาคภูมิที่สุดออกมาใช้ ดูเหมือนเจ้าจะถูกบีบให้ไม่กล้าเก็บมันไว้ได้อีกแล้วจริง ๆ…”
ผีหมัวอยู่ใกล้ที่สุดจึงเห็นภาพการต่อสู้ได้ถนัดตา
สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย
ในฐานะอดีตศิษย์เอกของปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน เขารู้ดีว่าหากไม่เผชิญศึกดุเดือดถึงขั้นวัดเป็นตาย อาจารย์ของเขาจะไม่คิดใช้ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์มาสังหารศัตรู!
“ในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์นี้ ไม่ได้มีเพียงตัวตนร้ายกาจถูกผนึกไว้เท่านั้น อาจารย์เอ๋ยอาจารย์ ท่านจะดิ้นรนไปได้นานเพียงใดเชียว?”
“รู้หรือไม่ ศิษย์คาดไว้นานแล้ว ว่าหากต้องการเอาชนะตัวตนเช่นท่าน ก็ต้องเริ่มได้เพียงจากตัวท่านเอง บางทีการถูกยกย่องในมหาแดนดินนี้จะยาวนานเกินไป จนเกิดความเย่อหยิ่งหน้ามืดตามัวเช่นนั้น หากเป็นในอดีตก็ดีไป แต่หากเผชิญการล้อมสังหารที่แท้จริง ความเย่อหยิ่งหน้ามืดตามัวนี่แหละจะฆ่าท่าน!”
ริมฝีปากของผีหมัวเหยียดยิ้มเยาะเย้ย “หากไม่ใช่เพราะความเย่อหยิ่งของท่านวันนี้ เกรงว่าท่านคงไม่โง่พอกระโจนเข้าใส่ภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ทันที และคงไม่ถูกศิษย์ส่งสู่แดนไม่หวนกลับเช่นนี้!”
เป็นไปตามที่ผีหมัวคาด ในแดนมารนิจนิรันดร์นี้ มีตัวตนร้ายกาจอีกตนปรากฏขึ้นโจมตีซูอี้
เขาเป็นชายชราร่างผอม บนศีรษะมีมงกุฎเหล็กแตก ๆ ดวงตาแดงฉาน สีหน้าน่าเวทนา ถือดาบหัก ๆ เปื้อนเลือดเล่มหนึ่ง
เขาดูเหมือนซากศพ ทว่าความแข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าตัวตนหัวอสรพิษ!
เมื่อมีชายชราสวมมงกุฎเหล็กเข้าร่วมวงไพบูลย์ สถานการณ์ของซูอี้พลันเปลี่ยนเป็นอันตราย
สิ่งนี้ทำให้ผีหมัวรู้สึกมั่นใจ แค่ส่งตัวตนร้ายกาจมาสักสองตนก็ทำให้อาจารย์ตกอยู่ในอันตรายได้แล้ว ดังนั้นอาจารย์จะไม่มีทางเปลี่ยนชะตาได้ในครานี้แน่นอน!
“มิน่าเล่า ศิษย์น้องซงไฉจึงบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าสถานการณ์ไม่ได้ร้ายแรง เป็นดังที่นางว่า ไม่จำเป็นที่นางต้องลงมือเลย เพียงใช้ภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ก็เพียงพออาละวาดทั่วมหาแดนดินได้!”
ผีหมัวจำสภาพลนลานของเขาเมื่อครู่ก่อนหน้าได้ และอดรำพึงไม่ได้
ไม่นานนัก ตัวตนร้ายกาจที่สามก็ออกมาร่วมขบวนโรมรัน
เมื่อมีนางเข้าร่วมศึก ซูอี้ก็ตกอยู่ในวงล้อมสังหาร สถานการณ์คับขัน และร่างของเขาก็เริ่มบาดเจ็บ!
“สัตว์ประหลาดเฒ่าซู นี่ซ่อนเขี้ยวเล็บหรือมิอาจสู้ได้จริง ๆ กัน?”
จักรพรรดิพิษเทียนฮู่ตะลึงนิ่ง หัวใจไม่อาจสงบลงได้
ไม่เพียงเขา แต่ยามนี้ ทุกคนได้เห็นแล้วว่าร่างของซูอี้ถูกล้อมโดยตัวตนร้ายกาจดุจเทพมารสามตน สถานการณ์วิกฤต!
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของทุกคนจุกที่คอ ร่างเกร็งยิ่งกว่าคราใด
นานมาแล้ว ใครเล่าจะเคยเห็นปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินแห่งมหาแดนดินถูกโจมตีเช่นนี้บ้าง?
จิ่นขุยกับเย่ลั่วยิ่งเกร็งจนลืมหายใจ สีหน้าของพวกเขาล้วนจริงจัง
ผีหมัวตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีกระเหี้ยนกระหือรือปรากฏบนใบหน้า
เขาหันมาพูดกับพวกจิ่นขุยด้วยสีหน้าจริงใจ “ศิษย์น้องทั้งหลาย คงจะดีกว่าถ้าพวกเจ้ากล่อมอาจารย์ให้ยอมแพ้เสีย ข้ารับปากว่าข้าจะส่งอาจารย์สู่โลกหน้าอย่างมีเกียรติให้!”
ทว่าความหมายของมันทำให้พวกจิ่นขุยโกรธยิ่งนัก กัดฟันแทบขยี้แหลก
“ข้าจะไปฆ่าไอ้สารเลวนี่!”
หวังเชวี่ยขบเขี้ยวและชักอาวุธ
“อย่า! ศิษย์น้องลืมคำสั่งอาจารย์ไปแล้วหรือ? นอกจากนั้น อาจารย์ก็เคยเผชิญศึกชี้เป็นชี้ตายมาแล้วหลายครั้ง หากเขาถึงจุดที่ไม่อาจหวนคืนจริง ๆ เขาคงใช้วิธีอื่นเข้าทำลายสถานการณ์แทนที่จะต่อสู้จนตัวตายแล้ว”
จิ่นขุยรีบปรามเขาไว้
“ศิษย์พี่ใจเย็นไว้ แม้ข้าจะอยากฆ่าผีหมัวแทบตาย แต่ข้าเชื่อว่าอาจารย์จะไม่มีทางแพ้เช่นนี้แน่นอน!”
ไป๋อี้กล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
หวังเชวี่ยผงะไป และพลันสงบใจเงียบกริบ
หัวใจของไป๋อี้ดุจดังกระดาษขาว และตัวเขาเองก็เป็นพวกคลั่งการต่อสู้ ทว่ายามนี้ กระทั่งเขายังยอมทนและเลือกมองสถานการณ์อย่างใจเย็น ซึ่งนี่ทำให้หวังเชวี่ยรู้สึกละอาย
“แย่แล้ว ตัวตนร้ายกาจออกมาหลายตนพร้อมกัน!”
แต่ละตนล้วนดุร้ายไร้ใดเทียบ ต่างฝ่ายต่างมิได้อ่อนแอไปกว่าตัวตนร้ายกาจสามตนเดิมที่ล้อมโจมตีซูอี้
ภายใต้การล้อมสังหารของตัวตนร้ายกาจเหล่านี้ เพียงพริบตา ซูอี้ก็บาดเจ็บสาหัส โลหิตหลั่งเกินห้ามยั้ง สถานการณ์ทุลักทุเลมากขึ้นทุกขณะ
“บ้าเอ๊ย!”
จักรพรรดิพิษเทียนฮู่สบถเสียงต่ำ สีหน้าแปรเปลี่ยนในที่สุด
ร่างของพวกจิ่นขุยแข็งค้าง ต่างคนต่างกำหมัดแน่น
“ใต้เท้าซู เขา…”
ใบหน้างดงามของเยี่ยนซู่หนีแปรเปลี่ยน หัวใจหนักอึ้งมิอาจเรียบเรียงคำพูด
“ต้องไม่เป็นไร ต้องไม่เป็นไร…”
เยว่ซือฉานหลับตาลงแล้ว นางไม่อาจทนมองต่อไปอีก ขณะภาวนาเงียบ ๆ ในใจ ทว่าร่างบอบบางที่สั่นเทาน้อย ๆ นั้นบ่งบอกชัดเจนว่านางในยามนี้ตื่นกลัวกังวลเพียงใด
ไกลออกไป ดวงตาของจี้หยวนแห่งแดนบูรพาน้อยทอประกายเจิดจ้า กระซิบในใจ ‘คงน่าเสียดายเกินไปหากตัวตนเช่นเจ้าตายไปในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ของจิตรกร…’
ยามนี้ ผีหมัวดูจะผ่อนคลายลงโดยสมบูรณ์ เขาประคองกำปั้นคำนับพลางประกาศลั่นดุจสายฟ้าฟาด “อาจารย์ ท่านไปอย่างสงบเถอะ ศิษย์รับปากว่าจะเก็บซากท่านด้วยตนเอง เลือกวันมงคลอันดีและตั้งสุสานท่านในถ้ำเสวียนจวินให้!”
ทุกคน “!!!”
พวกเขาล้วนตะลึงกับวาจาลบหลู่ของผีหมัว
ควรทราบว่าร่างเวียนวัฏของปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินยังไม่ตาย แต่ผีหมัวกลับบอกจะเก็บซากตั้งสุสานให้!
“ไอ้เนรคุณนี่!!”
พวกจิ่นขุยล้วนเดือดดาล
กระทั่งจักรพรรดิพิษเทียนฮู่ยังโกรธเกรี้ยวเปี่ยมจิตสังหาร
ส่วนเหล่าจักรพรรดิที่หลงเหลือจากห้าขุมกำลังฝ่ายผีหมัวก็อดตื่นเต้นโล่งใจไม่ได้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินตกที่นั่งลำบากแล้ว!
ขอเพียงไร้เรื่องขัดข้อง สำหรับพวกเขาก็เหมือนกำจัดเสี้ยนหนามไปได้ ไม่ต้องกินไม่อิ่มนอนไม่หลับอีกต่อไป
“แพ้ชนะยังไม่ตัดสิน นี่ย่อมเป็นการตัดสินใจเร็วไป”
เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่ชัดถ้อยในโสตของทุกคน
จากนั้น ภาพอันน่าตกใจก็ปรากฏในคลองจักษุทุกคู่…
วจีดาบพลันกู่ร้องขึ้นในภาพแผนที่แดนมารนิจนิรันดร์ และซูอี้ผู้บาดเจ็บโชกเลือดพลันตวัดดาบโจมตี
ตู้ม!
คมแห่งดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ฟาดฟันออกไปพร้อมปราณลี้ลับยากเข้าใจ ถล่มโจมตีเหล่าตัวตนร้ายกาจ ระเบิดร่างพวกเขาราวตัดไม้ไผ่!
จากนั้น เสี้ยวจิตวิญญาณขมุกขมัวก็ผุดขึ้น คำนับซูอี้จากไกล ๆ “ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยข้าหลุดพ้นจากแดนมารนี้เสียที!”
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจผ่อนคลาย
จากนั้น เสี้ยวจิตวิญญาณพร่ามัวนั้นก็สลายไป
“นี่…”
“เป็นไปได้เช่นไร!?”
รอยยิ้มบนใบหน้าผีหมัวแข็งค้าง สั่นเทิ้มทั้งกายใจ
ข้างกายเขา เหล่าจักรพรรดิพวกนั้นต่างตะลึงตระหนกมิต่างกัน
ก่อนที่จะมีผู้ใดมีปฏิกิริยาจากการเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้…
ซูอี้กวัดไกวดาบสังหาร ตัวตนร้ายกาจซึ่งดุร้ายไร้ขอบเขตเยี่ยงกาลก่อนกลับดูเหมือนกระดาษเปื่อยยุ่ย
ณ ยามนี้ พวกเขาล้วนถูกดาบของซูอี้สังหารลงได้อย่างง่ายดาย!
ราวผ่าแตงหั่นผัก!
การเปลี่ยนแปลงนี้รวดเร็วเกินไป ความคิดคาดเดาของทุกคนถูกล้มล้าง
ต้องทราบว่าก่อนหน้านี้ ซูอี้ยังคงอยู่ในวงล้อม จากสภาพดูไม่อาจต้านทานได้นาน และหลายคนคิดว่าชีวิตของเขาย่ำแย่แขวนบนเส้นด้าย
ทว่าใครเล่าจะคิดว่าเพียงพริบตา สถานการณ์จะกลับตาลปัตร ดุดันร้ายกาจยิ่งนัก ตัวตนร้ายกาจเหล่านั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้เมื่อเผชิญอำนาจดาบของซูอี้ และถูกฆ่าในอึดใจ!!!
ในแดนมารนิจนิรันดร์ เมื่อตัวตนร้ายกาจเหล่านั้นถูกสังหาร จิตวิญญาณแตกหักพร่ามัวก็ปรากฏขึ้นร่างแล้วร่างเล่า
พวกชายชรามงกุฎเหล็กแปรเปลี่ยนดุจเทพเซียน หญิงงามสะกดใจ ชายร่างสูงถือหอกศึก…
พวกเขาล้วนคำนับซูอี้
“ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยปลดปล่อยข้า!”
“ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยปลดปล่อยข้า!”
“ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยปลดปล่อยข้า!”
…เสียงอันเปี่ยมปรีดาและความขอบคุณเสียงแล้วเสียงเล่าก้องสะท้อนในโลกที่ดูดุจขุมนรก ทำให้เกิดบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมแผ่ออกทั่วฟ้าดิน
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ล้วนตะลึงจิตล่องลอย
………………..
YOU MAY ALSO LIKE
amademon
ไม่มีตอนที่ 1109 ครับ