บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1188: คุยโอ่ได้ชั่วชีวิต

ตอนที่ 1188: คุยโอ่ได้ชั่วชีวิต

ตอนที่ 1188: คุยโอ่ได้ชั่วชีวิต

“ใต้เท้าทัศนาจารย์ถูกเทพเจ้าเข้าทรงร่างหรือไร!?”

เมิ่งฉางอวิ๋นอ้าปากค้าง ตะลึงจนแทบทึ่มทื่อ

ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไวเกินไป

ก่อนหน้านี้ ผู้พิทักษ์ยังคงแข็งแกร่งเยี่ยงผู้ครองสวรรค์หนึ่งเดียว

ทว่าในพริบตา เมื่อไร้ความช่วยเหลือจากกฎสวรรค์ เขาก็ถูกซูอี้อัดเสียจมดิน!

“ไฉนเป็นเช่นนี้เล่า?”

โม่หรงซานกระวนกระวาย

เขาเองก็คิดว่าตนจะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหลังจากซูอี้ถูกสังหาร

แต่ใครเล่าจะคิดว่าสถานการณ์จะกลับตาลปัตรในพริบตา!

“ใต้เท้า ท่านต้องลุกขึ้นนะขอรับ!!

โม่หรงซานตะโกนอย่างร้อนใจ

“มารดามันสิ ไอ้สุนัขเฒ่านี่น่าฆ่าจริง ๆ!”

เมิ่งฉางอวิ๋นลอบกัดฟัน นอกจากโม่หรงซานจะพาผู้พิทักษ์มาแล้ว ยังเข้าข้างผู้พิทักษ์อีก หากผู้พิทักษ์ชนะจริง ๆ แล้วเมิ่งฉางอวิ๋นหรือจะรอดชีวิต?

จากนั้นเขาก็ตัดสินใจขวางทางเบื้องหน้าเพื่อป้องกันมิให้สุนัขเฒ่าโม่หรงซานมีทางหนีทันที!

นอกจากนั้น เมิ่งฉางอวิ๋นยังกังวลอีกด้วยว่าโม่หรงซานจะหนีออกไปและแพร่งพรายเรื่องในวันนี้ แล้วเรื่องการแปรพักตร์ของเขาไปสมทบกับซูอี้ก็จะมิอาจซุกซ่อนได้ต่อ มิพ้นต้องถูกตราหน้าเป็นคนทรยศในหมู่ยักษ์ใหญ่จักรวาลพร่างดาวมากมายเป็นแน่

ดังนั้น โม่หรงซานต้องตาย!

ชายชุดขาวไม่อาจลุกขึ้นได้

ก่อนที่เขาจะลุกไหว ร่างของเขาก็ถูกซูอี้เหยียบย่ำ ดวงตามืดดำแทบตายด้วยความเจ็บปวด

ซูอี้ก้มลงมองคนผู้นี้

ก่อนหน้านี้ เขามีโอกาสสังหารคนผู้นี้อยู่แล้ว แต่ท้ายที่สุดก็ทำเพียงระบายความขุ่นเคือง หาได้ลงมือฆ่าตรง ๆ ไม่

ชายชุดขาวไอหนักหน่วง โลหิตทะลักไหลจากมุมปาก

ใบหน้าของเขาดุร้าย กัดฟันกล่าวขึ้นว่า “ข้าคือผู้พิทักษ์ หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูร่วมของมาตุภูมิแห่งหมื่นวิถี!”

“เฉกเช่นนี้ ไม่เพียงเจ้าจะมิสามารถผ่านเข้าสู่แดนลี้ลับดึกดำบรรพ์แล้ว เจ้ายังต้องตายด้วย คุ้มค่าหรือไม่?”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “ผู้พิทักษ์เชื่อฟังกฎเกณฑ์ กระทำการข้อกำหนด แต่เจ้าเล่า? เพียงเพื่อความปรารถนาเห็นแก่ตัว เจ้ากลับเหยียบย่ำกฎเกณฑ์ มิสมควรตายหรือไร?”

ชายชุดขาวหัวเราะ ก่อนกล่าวว่า “ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคนี้ ข้าคือผู้ตั้งกฎเกณฑ์ ไม่ว่าจะกล่าววาจาหรือกระทำสิ่งใด ก็จะเป็นไปตามนั้น! ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเคยเป็นตัวตนร้ายกาจน่าอัศจรรย์มาก่อนนี่ แต่สามัญสำนึกเช่นนี้ยังมิเข้าใจหรือ?”

ซูอี้ส่ายหน้า “ข้าแค่รู้ซึ้งยิ่งกว่าเก่าเท่านั้นว่าเจ้ามันน่าผิดหวังเพียงไร”

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา และกล่าวว่า “เจ้าฆ่าผู้ใดก็ได้ตามใจปรารถนา แต่ผู้อื่นฆ่าเจ้าไม่ได้ นี่มันกฎบ้าบออันใดกัน?”

“หากข้าฆ่าเจ้า ข้าจะกลายเป็นศัตรูร่วม งั้นข้าก็มิคิดมากหากจะตั้งกฎใหม่แก่เขตต้องห้ามเซียนอับโชคนี้!”

“หนึ่งกฎ… อันเป็นของข้า ซูเสวียนจวิน!”

เสียงของเขายังคงสะท้อนก้อง ซูอี้ก็เงื้อดาบฟาดฟัน สังหารผู้พิทักษ์ซานหนิงใต้เท้าของเขาทันที!

ขณะใกล้ตาย ดวงตาของซานหนิงเบิกกว้าง ราวมิเคยคาดว่าจะมีผู้ใดในโลกหล้ากล้าฆ่าเขาจริง ๆ

หรือก็คือ เขาไม่อาจเข้าใจว่าแม้รู้ว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรง เหตุใดจึงยังมีคนบังอาจทำเช่นนี้

บางครั้ง การรู้ว่าทำไม่ได้นั้นระงับจิตใจผู้คนมิให้วู่วาม

ทว่าบางหน ก็จะบังเกิดยอดคนผู้กล้าเสี่ยงต่อการปฏิเสธแห่งโลกหล้า กล้าสร้างประวัติการณ์คนแรก!

สำหรับซูอี้ การสังหารผู้พิทักษ์นั้นไร้ค่าแก่การจดจำ

“สุนัขเฒ่า เจ้ายังอยากหนีอีกหรือ? ไม่มีทาง!”

เสียงของเมิ่งฉางอวิ๋นตะโกนลั่นแว่วมา

ซูอี้หันไปมอง และพบว่าเมิ่งฉางอวิ๋นที่ยืนอยู่ไกลออกไป กำลังขวางทางอยู่ตรงหน้าโม่หรงซาน

โม่หรงซานลุกลี้ลุกลน รีบร้อนออกโจมตีอย่างรุนแรง

สองราชันแห่งภูมิซึ่งเดิมเคยเป็นฝ่ายเดียวกันกำลังประชันศึกกัน

ดูน่าขัน ทว่าที่จริงแล้ว ทั้งสองแน่ใจในจุดยืนของตนเนิ่นนาน

เพราะถึงอย่างไร หนึ่งคนสนับสนุนผู้พิทักษ์ซานหนิง ในขณะที่อีกฝ่ายตกที่นั่งลำบากเช่นเดียวกับซูอี้ ไม่แปลกหากพวกเขาจะต้องต่อสู้กัน

“เจ้าแก่นี่ผักชีโรยหน้าเก่งแท้”

ซูอี้แย้มยิ้ม

ผักชีโรยหน้านั้นง่าย แต่การส่งถ่านยามหิมะตกสิหายาก

ทว่าผักชีโรยหน้าก็ยังดีกว่าแทงกันข้างหลังอยู่ดี

เมื่อซูอี้ครุ่นคิดเช่นนี้ เขาก็เดินไปหา

โม่หรงซานซึ่งกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับเมิ่งฉางอวิ๋นพลันตะโกนอย่างลนลาน “ใต้เท้าทัศนาจารย์ ข้าเองก็แปรพักตร์ได้นะขอรับ ข้าจะรับใช้ท่านเยี่ยงสุนัขเยี่ยงม้าเลย!”

เมิ่งฉางอวิ๋นแค่นเสียงอย่างเย็นชา “เจ้าสำคัญตนเช่นไร คิดอยากรับใช้ใต้เท้าทัศนาจารย์หรือ? วาดฝันสวยไปแล้วกระมัง!”

“โจรเฒ่าเมิ่ง ทีเจ้ายังทำได้ แล้วไยข้าจะทำมิได้?”

โม่หรงซานกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าซูอี้มิได้ปล่อยเขาไป และลงมือโจมตีสังหารคนผู้นี้ทันที

เมิ่งฉางอวิ๋นโล่งใจ

ทันทีที่โม่หรงซานตาย ก็จะไม่มีผู้ใดนอกจากทัศนาจารย์ตรงหน้าเขาได้รับรู้สิ่งที่เขากระทำวันนี้ และย่อมมิต้องกังวลว่าจะถูกผู้ใดมองเป็นผู้ทรยศในภายหน้า

ทันใดนั้น เมิ่งฉางอวิ๋นก็โค้งคำนับต่ำ ๆ แก่ซูอี้ด้วยสีหน้าละอายใจ กล่าวอย่างจริงใจระคนหวาดกลัว “ตาเฒ่าผู้น้อยละอายนักที่มิอาจลงดาบคนผู้นี้ด้วยตนเอง แต่กลับต้องให้ใต้เท้าลงมือ หัวใจตาเฒ่าผู้น้อยกระสับกระส่ายนักขอรับ”

เขาคือหนึ่งในตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิ ทว่ากลับพูดจาตะล่อมประจบเพียงนี้ ซูอี้จึงอดประทับใจเมิ่งฉางอวิ๋นมิได้

เจ้าแก่นี่ใช้วาจาเก่งแท้!

“รวมสินสงคราม จากนั้นเจ้าก็ไปได้”

ซูอี้สั่งการ

เขาก้มลงมองดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ในมือ รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนใบดาบใสกระจ่าง

นี่คือผลของการฝืนใช้แก่นแท้มหาวิถีเวิ้งลึกล้ำในศึกที่ผ่านมา

แก่นแท้มหาวิถีเช่นนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

แม้ว่าดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์จะเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ปฐมสวรรค์ แต่มันก็ยังเป็นเพียงสมบัติในขอบเขตจักรพรรดิ จึงค่อนข้างอ่อนแอเมื่อต้องมารับพลังของแก่นแท้เวิ้งลึกล้ำ

นี่ยังทำให้เขาเป็นกังวลอยู่ชั่วขณะ

“โชคดีที่หนนี้ข้ารวบรวมวัตถุดิบศักดิ์สิทธิ์ในระดับราชันแห่งภูมิมาได้มากพอ ภายหน้า ข้าจะหาโอกาสขัดเกลาดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ขึ้นใหม่”

ซูอี้กล่าวเสียงขรึม

ดาบเล่มนี้คือดาบที่เขาในฐานะปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินภาคภูมิที่สุด ความสำคัญของมันจึงห่างไกลเกินธรรมดา เขาจะไม่ยอมทิ้งมันหากไม่ไร้หนทางแล้วจริง ๆ

ไม่นานนัก เมิ่งฉางอวิ๋นก็รวบรวมสินสงครามเสร็จสิ้น และเดินเข้ามาหา

“ใต้เท้า ในร่างของผู้พิทักษ์ไร้สิ่งใดเว้นเพียงหนึ่งเหรียญตราและตราประทับทองแดงอีกชิ้น จนสิ้นดีเลยขอรับ”

เมิ่งฉางอวิ๋นกล่าวพลางส่งหนึ่งเหรียญตราและตราประทับทองแดงให้

เหรียญตรานั้นหนาและมีขนาดเท่าฝ่ามือ สร้างจากหยกวิญญาณแปลกประหลาด และสลักอักษร ‘พิทักษ์’ ไว้เบื้องหน้า

ด้านหลังของมันเป็นลวดลายลึกลับบางอย่าง

“สิ่งนี้ไม่ธรรมดา!”

คิ้วของซูอี้เลิกขึ้นเล็กน้อย มองปราดเดียวเขาก็เห็นได้ว่าวัสดุสร้างเหรียญตรานี้พิเศษมาก และยังเจือด้วยกฎสวรรค์อยู่เล็กน้อย

ส่วนลวดลายลึกลับซึ่งอยู่ด้านหลังเหรียญก็ดูคล้ายอักษรโบราณอ่านว่า ‘เซียน’ เผยมนตร์เสน่ห์ลี้ลับ!

ลวดลายลึกลับนี้เองที่ทำให้ซูอี้ทิ้งความคิดสำรวจด้วยจิตสัมผัส

เพราะลวดลายลึกลับนี้มีบางอย่างผิดปกติ คาดว่าน่าจะเป็นพลังพันธนาการบางอย่าง เมื่อสัมผัสเข้า มันจะถูกล่ามตรวนจองจำด้วยลวดลายลึกลับนี้!

“ผู้พิทักษ์กระทำการตามกฎเกณฑ์ ทว่าก่อนหน้านี้ คนชื่อซานหนิงน่าจะยืมพลังกฎสวรรค์แห่งเขตต้องห้ามเซียนอับโชคจากพลังของเหรียญตรานี้…”

ซูอี้ลอบกล่าว “คงไม่สายไปหากจะหาที่มาของเหรียญตรานี้ในภายหน้าและขุดคุ้ยหาความลับของมัน”

เขาเก็บเหรียญตราไปและมองไปยังตราประทับทองแดงสีเลือดอีกครั้ง

สมบัตินี้ก็เป็นของซานหนิง ถือได้ว่าเป็นสมบัติโบราณระดับราชันแห่งภูมิชั้นยอด

ทว่าในศึกก่อน สมบัตินี้ถูกภาวะดาบเวียนวัฏทำให้เสื่อมอำนาจ เสียหายหนักจนเหลือคุณค่าเพียงเล็กน้อย

“ใต้เท้า นี่คือสินสงครามจากสุนัขเฒ่าโม่หรงซานขอรับ”

เมิ่งฉางอวิ๋นนำสมบัติอีกส่วนหนึ่งออกมาส่งให้

ซูอี้เก็บมันไปโดยมิได้มอง กล่าวว่า “เจ้าไปได้แล้ว”

อันที่จริง เขาตั้งใจจะออกจากที่นี่และไปยังซากสถานโลหิตทมิฬ

“เอ่อ… เรื่องนั้น…”

เมิ่งฉางอวิ๋นพูดติดขัด ดูกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าสุดท้ายก็กัดฟันกล่าวขึ้นว่า “ใต้เท้า ตาเฒ่าผู้น้อย… ไปกับท่านด้วยได้หรือไม่ขอรับ?”

กล่าวเช่นนั้น เขาก็คุกเข่าลงก้มหัว “ตาเฒ่าผู้น้อยสาบานต่อสวรรค์ว่าจะมิเปลี่ยนใจ เขาจะชดใช้ความผิดเก่าก่อนอย่างบากบั่น และเต็มใจสู้ตาย ติดตามรับใช้ใต้เท้าทุกที่ขอรับ!”

แต่ละคำชัดเจนกังวาน

ซูอี้ผงะไป ก่อนจะกล่าวเบา ๆ “บอกมาว่าเจ้าคิดเช่นไร?”

เมิ่งฉางอวิ๋นกล่าวเสียงต่ำ “ตาเฒ่าผู้น้อยกลัวความตาย กังวลจะถูกผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ ล้างแค้นขอรับ จึงหวังได้รับการคุ้มครองจากใต้เท้า”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวต่อ “นอกจากนั้น ตาเฒ่าผู้น้อยยังชื่นชมในตัวใต้เท้า ไม่ได้ต้องการเกาะกินชื่อเสียง แต่ต้องการสร้างสัมพันธ์อันดีกับใต้เท้าขอรับ!”

ซูอี้หัวเราะกล่าว “เรื่องที่เจ้ากลัวตายนี่ข้าเชื่อ แต่ที่บอกว่าสร้างสัมพันธ์อันดีนี่เสแสร้งไปหน่อยกระมัง”

เมิ่งฉางอวิ๋นกล่าวอย่างละอาย “ดวงตาใต้เท้าเป็นเยี่ยงคบเพลิง ในสายตาตาเฒ่าผู้น้อย เมื่อกาลผันผ่าน ความเก่งกาจสามารถของใต้เท้าจะสูงล้ำกว่าอดีตชาติ เป็นหนึ่งที่ทั่วจักรวาลพร่างดาวต้องเกรงขามแน่แท้ขอรับ! เช่นคำกล่าวว่าหนึ่งผู้บรรลุวิถี สุนัขกับไก่ที่เลี้ยงไว้ก็จุติสู่สวรรค์ด้วยกัน ตาเฒ่าผู้น้อยผู้นี้ต้องการเป็น ‘สุนัขกับไก่’ ข้างกายใต้เท้าจริง ๆ ขอรับ!”

เขากล่าวความคิดที่แท้จริงออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ทันใดนั้น เขาก็กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “แต่โปรดวางใจขอรับ ตาเฒ่าผู้น้อยหมายมั่นติดตามรับใช้ข้างกายใต้เท้า และย่อมเตรียมพร้อมตายเพื่อใต้เท้าด้วยขอรับ! ยิ่งกว่านั้นยังเต็มใจทำสัตย์ปฏิญาณมหาวิถีเพื่อพิสูจน์ความจริงใจของตาเฒ่าผู้น้อยนี้ด้วยขอรับ!”

“สัตย์ปฏิญาณมหาวิถีน่ะไม่จำเป็นหรอก”

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย “ข้าไม่ได้เชื่อใจเจ้านัก”

เมิ่งฉางอวิ๋นผงะไป สีหน้าย่ำแย่ลง พลางกล่าวเสียงต่ำ “ตาเฒ่าผู้น้อยเข้าใจขอรับว่าด้วยตัวตนและความคิดของใต้เท้า ตัวตนเช่นตาเฒ่าผู้น้อยก็ห่างไกลเกินจะมีคุณสมบัติรับใช้ท่านจริง ๆ…”

แม้ว่าเขาจะเป็นราชันแห่งภูมิ ทว่าท่าทีกลับดูโศกเศร้าและถ่อมตน

หากภาพนี้มีผู้ใดได้เห็น เกรงว่าคงตะลึงตาถลนกันแน่แท้

ทว่าเมิ่งฉางอวิ๋นกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

เพราะคนตรงหน้าเขาผู้นี้คือร่างเวียนวัฏแห่งทัศนาจารย์ผู้เป็นดุจเทพเซียน ท่องทัศนาทั่วจักรวาลพร่างดาว องอาจเหนือผู้ใดทั้งมวล!

เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ต่อให้เป็นราชันแห่งภูมิก็ต้องก้มหัวเคารพ!

ยักษ์ใหญ่ทั้งหลายในจักรวาลพร่างดาวต้องลดท่าที!

และซูอี้ก็ไม่มีท่าทีแปลกใจต่อการวางตนถ่อมตัวของเมิ่งฉางอวิ๋นแต่อย่างใด

“ข้าให้โอกาสเจ้าติดตามรับใช้ข้าได้ แต่ในภายหน้าค่อยว่ากันอีกที”

ซูอี้กล่าววาจานี้ลงอย่างเฉยเมย จากนั้นก็ไพล่มือไปเบื้องหลังและก้าวเดินต่อ

“เอ่อ… อ๋า?!”

เมิ่งฉางอวิ๋นซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นผงะจังงัง แทบไม่เชื่อหูตน

ทันใดนั้น ใบหน้าเฒ่าชราของเขาก็เปี่ยมปรีดาตื่นเต้น กล่าวละล่ำละลัก “ขอบคุณใต้เท้า! ขอบคุณใต้เท้า! ฮือ ๆๆ …ดีใจนัก ข้าเมิ่งฉางอวิ๋นดีใจที่สุดในชีวิตนี้! สุดยอดไปเลย!”

“ฟ้าดินรู้เห็น ตะวันจันทราเป็นพยาน เรื่องนี้ ข้าแม่งคุยโอ่ได้ชั่วชีวิตเลยโว้ย!”

ราชันแห่งภูมิในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงผู้นี้ร่ำไห้ด้วยยินดี!

ไกลออกไป ซูอี้ทั้งขันทั้งไร้วาจา เจ้าแก่นี่… เล่นใหญ่เกินไปหน่อยหรือไม่?

………………………………