บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1190: ผู้บัญญัติกฎ

ตอนที่ 1190: ผู้บัญญัติกฎ

ตอนที่ 1190: ผู้บัญญัติกฎ

พิรุณกระหน่ำหนาตา ท้องนภามืดครึ้มหม่นแสง

“ใต้เท้า สถานที่พำนักของผู้พิทักษ์เซียนกระเรียนอยู่ในวิหารเต๋าแถวนี้ขอรับ”

เมิ่งฉางอวิ๋นกล่าว

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ เขาสัมผัสได้ว่ามีปราณสายหนึ่งอันแข็งแกร่งยิ่งอยู่ในวิหารเต๋าผุพังนั้น

นอกจากนั้นยังมีหนึ่งปราณที่ซูอี้รู้สึกคุ้นเคยอยู่ด้วย

แทบจะในยามเดียวกัน น้ำเสียงแปลกใจก็ดังออกมาจากซากวิหารเต๋า

“พี่ซู ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”

เสียงนั้นหวานใสรื่นหู

ซูอี้หันไปมองขณะหญิงสาวอาภรณ์แดงผู้งดงามสะกดตา กิริยาไร้ผู้เทียบปรากฏขึ้น นางคือจักรพรรดิมารสวรรค์

ซูอี้แย้มยิ้มพลางเดินไปหา

เมิ่งฉางอวิ๋นรีบร้อนตามไป

“พี่ซู นี่คือผู้ใดหรือ?”

จักรพรรดิมารสวรรค์สังเกตเห็นเมิ่งฉางอวิ๋นและอดแปลกใจมิได้ นี่คือตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิ!

โดยมิรีรอให้ซูอี้เอ่ยปาก เมิ่งฉางอวิ๋นก็ก้าวออกมาคำนับด้วยรอยยิ้ม “ตาเฒ่าผู้น้อยนี้มีนามว่าเมิ่งฉางอวิ๋นขอรับ ได้ใต้เท้าซูเมตตา ตาเฒ่าผู้น้อยจึงได้รับใช้ข้างกายใต้เท้าขอรับ”

จักรพรรดิมารสวรรค์ตะลึงอึ้ง ราชันแห่งภูมิ… เป็นข้ารับใช้!?

ยามนี้เอง เสียงของเซียนกระเรียนก็ดังออกมาจากในซากวิหารเต๋า “มารสวรรค์เอ๋ย พาพวกเขาเข้ามาสิ”

จักรพรรดิมารสวรรค์ตกตะลึงในใจ เตรียมแนะนำตัวตนของเซียนกระเรียนผ่านกระแสปราณให้แก่ซูอี้ ทว่าชายหนุ่มกลับแย้มยิ้ม พลางส่ายหน้าน้อย ๆ และกล่าวว่า “ข้ารู้ทุกสิ่งแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปในวิหารเต๋า

เมิ่งฉางอวิ๋นแย้มยิ้มพลางหลีกทาง

ท่าทีนอบน้อมเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิมารสวรรค์ตะขิดตะขวงใจเอาการ

ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิ ไยจึง… ประจบกันเพียงนี้!?

‘ดูเหมือนว่าหลังจากมายังเขตต้องห้ามเซียนอับโชค จะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับพี่ซู!’

จักรพรรดิมารสวรรค์ครุ่นคิดขณะก้าวเข้าไปในซากวิหารเต๋า

ในวิหารเต๋า เซียนกระเรียนนั่งขัดสมาธิ เส้นขนขาวกระจ่างดุจหิมะ ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นมีแสงศักดิ์สิทธิ์เรืองอยู่จาง ๆ

เมื่อซูอี้เดินเข้ามา มันพลันลุกขึ้น ดวงตาวูบไหวด้วยคลื่นแสงกระเพื่อมทอง มองซูอี้ขึ้นลงอย่างพินิจ

ซูอี้เองก็มองพิศมอง ‘ผู้พิทักษ์’ นี้เช่นกัน

การฝึกฝนของมันอยู่ในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงขั้นต้น ซึ่งมีลำดับต่ำกว่าผู้พิทักษ์นามซานหนิงเล็กน้อย

ทว่าปราณของเซียนกระเรียนผู้นี้กลับบริสุทธิ์และแข็งแกร่งยิ่งนัก ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ผิดธรรมดามาก

“เจ้าสังหารผู้พิทักษ์มาหรือ?”

เซียนกระเรียนกล่าวอย่างเย็นชา ดวงตาพลันเย็นเยียบสุดขีด บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์บนร่างดุร้ายเดือดดาล

เปรี้ยง!

นอกวิหารเต๋า มวลเมฆาดำหนาแน่นสั่นกระเพื่อมรุนแรง สายฟ้าอสนีบาตคลุ้มคลั่ง สายพิรุณพลันเดือดพล่านรุนแรงกระหน่ำเท

จักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋นล้วนตกใจตะลึงอึ้งร่างแข็งทื่อ

ทว่าซูอี้กลับกล่าวอย่างเฉยชา “ถูกต้อง”

เขามิคาดเลยว่าเพิ่งพบกัน แต่เซียนกระเซียนก็มองเห็นความจริงได้!

“เพราะเหตุใด?”

เซียนกระเรียนถาม

มันเห็นว่าซูอี้ หนึ่งชายหนุ่มในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำดูไร้ความกลัว สุขุมใจเย็นอย่างยิ่ง

ซูอี้เหลือบมองเมิ่งฉางอวิ๋น

เมิ่งฉางอวิ๋นเข้าใจเรื่องราวและลุกขึ้นทันที

เขาจัดเสื้อผ้า กัดฟันพูดอย่างไม่พอใจ “ผู้อาวุโส ท่านอาจมิทราบเรื่อง แต่เมื่อไม่นานนี้ ซานหนิงผู้นั้นบ้าชัด ๆ ขอรับ!”

เขาดูกรุ่นโกรธ เปี่ยมด้วยคุณธรรม ร่ายเรียงเรื่องราวไหลลื่นดุจสายธาร แสดงความไม่พอใจอย่างยิ่งขณะเล่าเรื่อง

จักรพรรดิมารสวรรค์อดโมโหมิได้ “ผู้พิทักษ์ที่ลงมือกับผู้ขัดเกลาน่ารังเกียจยิ่งจริงแท้!”

หลังได้ยินเช่นนี้ เซียนกระเรียนก็เงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะถามว่า “เหตุใดซานหนิงจึงทำเช่นนี้?”

“เอ่อ…”

เมิ่งฉางอวิ๋นมองซูอี้ เหตุผลนี้เขามิกล้าพูดง่าย ๆ

ทว่าซูอี้กลับกล่าวออกไปเรียบ ๆ อย่างเฉยเมย “วัฏสงสาร”

“วัฏสงสาร?”

เซียนกระเรียนผงะไป แววตาของมันเปลี่ยนแปร

เนิ่นนานจากนั้น มันก็กระซิบ “หากเป็นเช่นนั้น… ก็เข้าใจได้”

เมิ่งฉางอวิ๋นลอบถอนใจโล่งอก ก่อนกล่าวผรุสวาทออกมา “ยามซานหนิงผู้นั้นใกล้ตาย เจ้านั่นก็ข่มขู่ใต้เท้าของข้า บอกว่าหากฆ่าเขา ใต้เท้าจะกลายเป็นศัตรูร่วมของมาตุภูมิแห่งหมื่นวิถี และยังบอกอีกว่าใต้เท้าของข้าจะต้องล้มตาย ท่านว่านี่คือวาจาของคนหรือไม่?”

เซียนกระเรียนถอนใจเบา ๆ และกล่าวว่า “แม้วาจาของเขาจะแข็งกร้าว… แต่นั้นมิใช่เพียงคำขู่หรอก”

เปลือกตาของเมิ่งฉางอวิ๋นกระตุก ก่อนกล่าวอย่างมิอยากเชื่อ “ผู้อาวุโสหมายความว่า ใต้เท้าของข้าจะถูกล้างแค้นเพียงเพราะเรื่องนี้หรือขอรับ?!”

จักรพรรดิมารสวรรค์เองก็เผยสีหน้ากังวล

เซียนกระเรียนเงียบไปชั่วขณะ และกล่าวว่า “ถูกต้อง”

เมิ่งฉางอวิ๋นหัวใจเต้นกระตุก กำลังจะพูดบางอย่าง

ทว่าจักรพรรดิมารสวรรค์ชิงพูดก่อน “ผู้อาวุโส มิใช่ว่าผู้พิทักษ์ฝ่าฝืนกฎ เขาควรถูกลงโทษอย่างหนักหรือเจ้าคะ?”

เซียนกระเรียนถอนใจเบา ๆ “หากผู้คุมกฎเมินเฉยต่อบทลงทัณฑ์เหล่านี้ กฎก็ยากจะรั้งพวกเขาไว้ได้”

กล่าวถึงตรงนี้ มันก็หันไปกล่าวกับซูอี้ว่า “ฟังคำแนะนำข้านะ หากเจ้าไปจากเขตต้องห้ามเซียนอับโชคเสียยามนี้ บางทีเจ้าอาจยังมีโอกาสรอด หาไม่… ข้าก็ให้ที่พักพิงเจ้ามิได้หรอก”

ซูอี้ส่ายหัวว่า “สหายเต๋า เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อขอความยุติธรรมหรือการคุ้มครองจากเจ้าหรอก”

เซียนกระเรียนตะลึงอึ้ง “งั้นเจ้ามาทำสิ่งใดที่นี่?”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “ประการแรก ข้าตกลงนัดพบกับสหายเต๋ามารสวรรค์ และไปยังส่วนลึกแห่งเขตต้องห้ามเซียนอับโชคด้วยกัน”

ได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิมารสวรรค์ก็อดเบิกดวงตาพร่างประกายของนางออกกว้างมิได้ หัวใจปั่นป่วนรวนเร คนผู้นี้ก่อหายนะมหาศาล แต่หัวใจกลับยังเป็นห่วงนาง…

ซูอี้กล่าวต่อ “ประการที่สอง ข้าอยากถือโอกาสนี้ถามบางเรื่องกับสหายเต๋า แต่ไม่แน่ใจว่าสหายเต๋าจะเต็มใจตอบข้าหรือไม่”

เซียนกระเรียนมองซูอี้อย่างลึกล้ำ “เจ้าแน่ใจหรือว่ามิกลัวการล้างแค้น?”

ซูอี้กล่าวลอย ๆ “หากข้ากลัวตาย คงมิฆ่าซานหนิงผู้นั้นหรอก”

เซียนกระเรียนถอนใจเบา ๆ “พวกเจ้านั่งลงสิ”

จากนั้น มันก็นั่งลงบนพื้น

ซูอี้นำเก้าอี้หวายออกมานั่ง

จักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋นยืนประกบซูอี้ซ้ายขวา

นอกวิหารเต๋า พิรุณโปรยปราย ท้องนภามืดครึ้ม

ในวิหารเต๋า ซูอี้เริ่มถามคำถาม

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้พิทักษ์เหมือนกัน แต่เซียนกระเรียนกลับแตกต่างจากซานหนิง และมิได้หลบเลี่ยงจะแถลงตอบความงุนงงของซูอี้

ไม่นานนัก ซูอี้ก็ได้รับรู้ความจริงบางอย่าง

ประการแรก กฎเกณฑ์ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคถูกบัญญัติขึ้นด้วยตัวตนในตำนานผู้หนึ่งซึ่งถูกยกย่องเป็น ‘ท่านมหาเทพหง’ นับแต่โบราณกาล

เซียนกระเรียนมิได้พูดมากเกี่ยวกับที่มาและการฝึกฝนของ ‘ท่านมหาเทพหง’ และบอกเพียงว่านับแต่แรกเริ่มดึกดำบรรพ์ ‘ท่านมหาเทพหง’ นั้นเป็นตัวตนสูงสุดผู้ปกครองภูมิดาราฟ้าดิน!

เพียงคำบรรยายเช่นนี้ก็ทำให้ซูอี้ตระหนักได้ว่า ‘ท่านมหาเทพหง’ นี้เป็นตัวตนอันน่าเหลือเชื่อเพียงใด!

ประการที่สอง ความรับผิดชอบของผู้พิทักษ์คือการกระทำตามกฎ ปกป้องพื้นที่รอบนอกของเขตต้องห้ามเซียนอับโชค และดึงดูดผู้ขัดเกลาซึ่งเข้ามาในเขตต้องห้ามเซียนอับโชค

ผู้ที่ได้รับการยอมรับจากผู้พิทักษ์จะสามารถเข้าไปในแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์ซึ่งตั้งอยู่ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคเพื่อผ่านด่านเลื่อนระดับได้

ผู้ที่สามารถเลื่อนระดับได้จะได้รับพลังมรดกสูงสุดนับแต่แรกเริ่มบรรพกาล!

เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ เซียนกระเรียนก็มิได้อธิบายเพิ่มเติมมากนัก

มันพูดเพียงว่าเมื่อนานมาแล้ว เพื่อดำรงมรดกมหาวิถีมากมายในช่วงต้นกำเนิดโลกดึกดำบรรพ์ ท่านมหาเทพหงจึงสร้างด่านต่าง ๆ ขึ้นมาใน ‘แดนลี้ลับดึกดำบรรพ์’ เพื่อคัดเลือกคนผู้มีวาสนามารับสืบทอด

ตลอดกาลนานมา แม้จะมีผู้แข็งแกร่งมากมายมายังเขตต้องห้ามเซียนอับโชคเพื่อเลื่อนระดับ แต่ก็ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จสักคน!

ประการที่สาม สิบผู้พิทักษ์ซึ่งดูแลพื้นที่รอบนอกของเขตต้องห้ามเซียนอับโชคนั้น ต่างคนต่างถือเหรียญตราพิทักษ์หนึ่งชิ้น

เหรียญตรานี้ถูกสร้างขึ้นด้วยมือท่านมหาเทพหงเอง

ด้วยเหรียญตรานี้ ผู้พิทักษ์จะสามารถใช้พลังกฎสวรรค์ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคได้ ซึ่งทำให้พวกเขาแทบจะเป็นอมตะ

นอกจากนั้น เมื่อผู้พิทักษ์ฝืนบัญญัติซึ่งตั้งโดยท่านมหาเทพหง เขาจะถูกลงทัณฑ์สถานหนัก!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูอี้ก็อดกล่าวมิได้ “ซานหนิงผิดต่อกฎ ไยจึงมิถูกลงโทษเล่า?”

เซียนกระเรียนกล่าว “เรื่องนี้ต้องให้เพชฌฆาตออกมาลงมือ!”

ซูอี้ผงะไป “หมายถึงผู้รับหน้าที่ลงทัณฑ์หรือ?”

“ใช่”

เซียนกระเรียนกล่าว “ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคมีเพชฌฆาตหกคน และนานมาแล้ว เพชฌฆาตเหล่านี้ก็ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดของแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์ พวกเขามีหน้าที่อยู่สองอย่าง”

“อย่างแรกคือลงทัณฑ์ผู้ฝ่าฝืนกฎ”

“อย่างที่สองคือสังหารบุคคลอันตรายทั้งหลายซึ่งขัดขวางความเป็นระเบียบของแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์”

คิ้วของซูอี้เลิกขึ้นเล็กน้อย

แดนลี้ลับสิ้นเซียนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ รอบนอกมีผู้พิทักษ์รายล้อม และในแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์ก็มีเพชฌฆาตคอยคุ้มครอง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวิถีเต๋าของเพชฌฆาตจะแข็งแกร่งสูงส่งกว่าผู้พิทักษ์มากนัก!

“ผู้อาวุโส หากเป็นเช่นนี้ ไยซานหนิงจึงมิพบเพชฌฆาตยามแหกกฎเล่าเจ้าคะ?”

จักรพรรดิมารสวรรค์อดถามมิได้

เซียนกระเรียนว่า “ในหมู่ผู้พิทักษ์ทั้งสิบ มีเพียงผู้พิทักษ์ลำดับหนึ่ง ‘วั่งเทียนโส่ว’ เท่านั้นที่สามารถสื่อสารกับเพชฌฆาตและขอให้พวกเขาลงมือได้”

ซูอี้ขมวดคิ้ว ตระหนักถึงปัญหาและเอ่ยถาม “นั่นหมายความว่า การวางตนของผู้พิทักษ์ลำดับที่หนึ่งสำคัญต่อการทำโทษผู้ฝืนกฎมากใช่หรือไม่?”

เซียนกระเรียนพยักหน้ากล่าว “ข้าบอกเจ้าได้ว่าวั่งเทียนมิกล้าฝ่าฝืนกฎหรอก ขอเพียงเขารู้เรื่องนี้ เขาย่อมไม่อยู่เฉยแน่”

จักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋นล้วนถอนใจโล่งอก

หากเป็นเช่นนั้นได้ ย่อมดีที่สุด

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “งั้นข้าจะรอดูว่าผู้พิทักษ์ใดจะมาตายต่อหรือไม่ และยังใช้คาดเดาการวางตัวของผู้พิทักษ์ลำดับหนึ่งได้ด้วย”

เขาไม่เคยฝากความหวังสะสางอันตรายที่ผู้อื่น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ผู้พิทักษ์ลำดับที่หนึ่งหาได้มาหยุดยั้งยามซานหนิงฝ่าฝืนกฎเมื่อกาลก่อนไม่

ชายหนุ่มเดาได้ว่าเขาคงมิทราบว่าซานหนิงกล้าฝ่าฝืนกฎ

แต่หลังจากนั้น หากยังมีผู้พิทักษ์ใดปรากฏตัวขึ้นล้างแค้นให้ซานหนิง จะเพียงพอพิสูจน์ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับการวางตนของผู้พิทักษ์ลำดับหนึ่ง!

เห็นได้ชัดว่าเซียนกระเรียนเข้าใจความนัยในวาจาของซูอี้ และอดหัวเราะมิได้ “สหายเต๋า เจ้ากังวลมากไปหน่อยแล้ว ด้วยความเข้าใจของข้าที่มีต่อวั่งเทียนโส่ว หากเขารู้ว่ามีผู้พิทักษ์อื่น ๆ ฝ่าฝืนกฎทำร้ายเจ้า เขาจะมิอยู่เฉยเป็นแน่”

ทันทีที่สิ้นคำ บนโลกหล้ามืดหม่นนอกวิหารเต๋าก็บังเกิดคลื่นกระเพื่อมมิติรุนแรง

และจากนั้น ร่างของตัวตนร้ายกาจก็ปรากฏขึ้นบนอากาศคนแล้วคนเล่า

พวกเขาคือสี่ผู้คุมกฎ เหวยเหิง จิ่งเฟิง หวงซานเจี่ยและเหมิงจ้าน!

เมื่อสังเกตเห็นเช่นนี้ เซียนกระเรียนพลันผงะไป

ซูอี้หันไปกล่าวกับเซียนกระเรียนว่า “ดูสิ ครานี้มีคนสี่ผู้พาตนเองมาตาย แต่ผู้พิทักษ์ลำดับที่หนึ่งที่เจ้าว่ากลับมิเผยโฉมจนยามนี้”

เซียนกระเรียนพลันไร้วาจา อึดอัดใจไปชั่วขณะ

………………………………