บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1210: ท่านมหาเทพหง!

ตอนที่ 1210: ท่านมหาเทพหง!

………………..

ตอนที่ 1210: ท่านมหาเทพหง!

ตีนเขาศักดิ์สิทธิ์ศุภผลในเวลานี้กำลังชุลมุน

การโต้เถียงระหว่างตัวตนในตำนานแห่งดึกดำบรรพ์เข้มข้นขึ้นทุกขณะ

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้รู้สึกพิกลเล็กน้อย

ส่วนชายชุดดำและนกกระจอกวิญญาณนั้นแข็งทื่อไปนานแล้ว

นี่… ไม่เปิดเผยโจ่งแจ้งไปหน่อยหรือไร?

ทันใดนั้น ชายชราผมขาวในชุดแดงผู้หนึ่งก็กล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าอย่าสู้กันเลย คงจะดีกว่าหากจะสำแดงมรดกสูงสุดของพวกเจ้าออกมา และให้สหายเต๋าผู้นั้นเลือกนะ”

ทันทีที่วาจาถูกกล่าว คนมากมายก็เห็นด้วยกับเขาทันที

ทว่ายามนี้เอง ซูอี้พลันกล่าวขึ้นว่า “ทุกท่าน ฟังข้าหน่อยได้หรือไม่?”

บทสนทนาหยุดลงทันที

ทุกสายตาหันมองซูอี้เป็นตาเดียว

“สหายเต๋ากล่าวออกมาเถิด”

ชายชราชุดแดงกล่าวพลางยิ้มอย่างเมตตา

ดวงตาของชายชุดดำเครียดขึ้ง ชายชราชุดแดงผู้นี้คือจอมมารชั้นหนึ่งยากหาผู้เทียบได้ในยุคดึกดำบรรพ์ สังหารคนมิกะพริบตา ดุร้ายทรงพลัง

ทว่ายามนี้ เขากลับมีสีหน้าเมตตาและกิริยานุ่มนวล!

ซูอี้ถือไหสุราพลางกล่าวเบา ๆ “โปรดอย่าโทษข้าที่พูดจาขวานผ่าซากเลย ทว่าข้าไม่ได้สนใจมรดกของพวกท่านมาแต่แรกแล้ว”

ทุกคนต่างมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ชายชุดดำและผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบอดผงะไปมิได้ พวกเขามองไปยังซูอี้อีกครั้ง

เป็นที่รักมากเพียงนี้ หากเป็นผู้ขัดเกลาคนอื่นใด เกรงว่าคงจะมีความสุขเป็นแน่

บรรยากาศอึมครึมลงอย่างเงียบเชียบ

“ข้ามีวิถีดาบของข้าอยู่ รู้ว่าต้องการสิ่งใด ไม่ต้องการสิ่งใด ข้าจึงขอรับไว้เพียงความเมตตาของพวกท่าน”

ซูอี้กล่าวพลางประคองกำปั้นก้มหัวน้อย ๆ เพื่อแสดงความขอบคุณ

หนึ่งเสียงรำพัน

ใครบางคนอดกล่าวขึ้นมิได้ “หากสหายเต๋าคิดว่ามรดกของเราไม่เข้าตา งั้นมรดกของท่านมหาเทพหงเล่า พอทำให้เจ้าประทับใจบ้างหรือไม่?”

ซูอี้ส่ายหน้า ก่อนกล่าวโดยมิต้องคิด “ผิดแล้ว มิใช่เพราะมรดกของพวกท่านไม่อยู่ในสายตาข้า แต่เป็นเพราะข้าต้องการเบิกวิถีของตนเอง มิเกี่ยวข้องกับระดับมรดกแต่อย่างใด”

สีหน้าของเหล่าตัวตนในตำนานล้วนสับสน

เพราะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าพวกตนออกหน้าชิงแนะนำเพียงนี้ ทว่าสุดท้ายกลับเป็นการสีซอให้ควายฟัง!

และยามนี้เช่นกัน ในที่สุด ชายชุดดำและผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบก็กล้าเชื่อว่าซูอี้หาได้สนใจมรดกของเหล่าตัวตนในตำนานเหล่านี้จริง ๆ

ไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด!

มันจึงทำให้พวกเขาทั้งสองคนล้วนตะลึงนิ่ง ขณะเดียวกันหัวใจก็ปั่นป่วนรวนเร

โดยเฉพาะผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบ ความขมขื่นเกินบรรยายแผ่ซ่านขึ้นในใจ ราวกับ… ประสบกับความพ่ายแพ้ยับเยินที่สุดแต่เกิดมา ในเวลานี้สีหน้าของเขาจึงดำคล้ำ

ทันใดนั้นเอง เสียงไพเราะเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น

“พวกเจ้าว่า ด้วยความสำเร็จของสหายเต๋าซูผู้นี้ เขาจะยังต้องการมรดกของพวกเจ้าอยู่อีกหรือ?”

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ศุภผลก็สั่นสะเทือน กฎสวรรค์กระหวัดพันดุจอสนีบาต พิรุณแสงสกาวสีพร่างพรม สร้างเป็นเงาร่างผอมร่างหนึ่ง

เขาสวมอาภรณ์ยาวแขนเสื้อกว้าง เส้นผมยาวสยาย ดูบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด แม้จะทำเพียงยืนเฉย ๆ แต่ก็ดูราวเป็นศูนย์กลางแห่งจักรวาล บงการตะวันจันทรา

“ใต้เท้ามหาเทพ!”

ชายชุดดำผงะอึ้ง จนหน้าเหวอและร้องเสียงหลงอย่างหาได้ยาก

ผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบเองก็ตะลึงราวถูกสายฟ้าฟาด ใบหน้าชราวัยของเขาเลื่อนลอยประหนึ่งตกอยู่ในภวังค์

ทั้งสองกล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงในทันที!

แม้แต่นกกระจอกวิญญาณก็ยังกระพือปีกอย่างตื่นเต้นพร้อมร้องตะโกน “ดีจัง! ดีจังเลย! ใต้เท้ามหาเทพฟื้นคืนชีพแล้ว!”

“คารวะสหายเต๋า”

เจตจำนงของตัวตนในตำนานทั้งสามสิบหกบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ศุภผลต่างคำนับทักทาย

ทันใดนั้น ฐานะอันสูงส่งของชายในชุดยาวก็ปรากฏขึ้นมา

ท่านมหาเทพหง!

ซูอี้มองปราดเดียวก็จำเขาได้

เพราะเขาเคยได้เห็นอีกฝ่ายจากความทรงจำที่เก็บอยู่ในกระดูกมือลึกลับนั้นครั้งหนึ่งก่อนหน้านี้

เพียงแค่ว่าท่านมหาเทพหง ณ ยามนั้นบาดเจ็บสาหัส ร่างกายร้าวราน ดูหดหู่อ้างว้างอย่างยิ่ง

และยามนี้ เขาซึ่งเป็นเพียงเจตจำนงได้แสดงรูปลักษณ์และอุปนิสัยก่อนตายออกมา

“มิต้องถือมารยาทนักหรอก คิดสิ่งที่ข้าพูดอย่างใจเย็นก็พอ”

ท่านมหาเทพหงกล่าว

เหล่าตัวตนในตำนานล้วนเงียบลง

ท่านมหาเทพหงหันไปยิ้มให้ซูอี้ “สหายเต๋าน่าจะรู้ตัวตนของข้าแล้ว ทว่าน่าเสียดาย แม้ข้าจะอยากพบด้วยร่างจริง แต่ก็มิอาจทำได้”

กิริยาของเขาถือซูอี้ในระดับเท่าเทียม และวาจาก็นับได้ว่าสุภาพ!

ชายชุดดำและผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบล้วนสับสนงุนงงเล็กน้อย

ด้วยตัวตนของท่านมหาเทพหง ไฉนจึงเป็นเช่นนี้?

“อย่ากังวลไป ข้าพอจะรู้สถานการณ์ของเจ้าแล้ว และชื่นชมเจ้ามากทีเดียว”

ซูอี้ประคองกำปั้นคืนคำนับ

ท่านมหาเทพหงผู้นี้คือตำนานอันเจิดจรัสที่สุดในยุคแรกเริ่มดึกดำบรรพ์ และยังเป็นเพียงหนึ่งตัวตนในภูมิดาราฟ้าดินที่เคยก้าวสู่วิถีอันสูงส่งกว่าขอบเขตไร้ขีดจำกัดอีกด้วย

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาเคยนำกลุ่มยอดฝีมือต่อสู้กับหายนะลึกลับนั่น!

เพียงเรื่องเหล่านี้ก็เพียงพอทำให้ซูอี้ให้เกียรติอีกฝ่ายสามส่วนแล้ว

“ฮะ ๆ ข้ายินดีนักที่สหายเต๋าชื่นชมข้า”

ท่านมหาเทพหงหัวเราะร่า

“สหายเต๋า ข้าว่าข้าเข้าใจแล้วล่ะ”

ไม่นานนัก หนึ่งตัวตนในตำนานก็รำพึง “ยามที่ข้าอยู่ในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำ พอพูดเกี่ยวกับการแสวงวิถี ข้าก็อ่อนด้อยกว่าสหายเต๋าซูผู้นี้มากโข”

“ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ข้าก้าวสู่ขอบเขตไร้ขีดจำกัด แต่มรดกนี้ย่อมห่างไกลเกินกว่าจะเทียบกับวิถีของสหายเต๋าซูเอง”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว ตัวตนในตำนานอื่น ๆ ก็พยักหน้า

เป็นเพียงหนึ่งชายหนุ่มแรกวัยยี่สิบ แต่เขากลับสามารถทำให้หัวใจวิถีมิอาจถูกบททดสอบจิตใจใด ๆ กระทบกระเทือนใด

สามารถปีนสู่ยอดเขาดิ์สิทธิ์พินิจปัญญา มองปราดเดียวก็ได้เห็นกฎเกณฑ์ภายในป้ายวิถีคลุมเครือทั้งสามพัน

สามารถจุดประกายดวงดาวร้อยแปดดวงได้ในการประลองมหาวิถี

และสามารถรับมือกับนักดาบในขอบเขตไร้ขีดจำกัด ณ หน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ศุภผลได้!

ยุคบรรพกาลหรือจะได้เห็นบุคคลเช่นนี้? ใครเล่าจะเทียบเขาได้?

เขาเลิศล้ำเป็นหนึ่งในโลกหล้า!

สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมขนนกกล่าวด้วยแววตาชื่นชม “เราทั้งหลายล้วนคิดว่าความสำเร็จในภายหน้าของสหายเต๋าซูจะต้องเหนือกว่าพวกเราทั้งหลายแน่แท้”

ทุกคนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

ทันใดนั้น ชายชราชุดแดงก็กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “สหายเต๋าซู ตาเฒ่าผู้นี้มีคำขออันไม่เต็มใจนักอยู่ หวังว่าสหายเต๋าจะช่วยสงเคราะห์ให้ข้าได้”

ซูอี้กล่าว “ข้าฟังอยู่”

ชายชราชุดแดงกล่าวว่า “ตาเฒ่าผู้นี้หวังว่ามรดกมหาวิถีชั่วชีวิตของข้าจะได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ไม่ได้หายไปในธารสายยาวแห่งประวัติศาสตร์ ข้าจึงขอร้องให้สหายเต๋านำมรดกของตาเฒ่าผู้นี้ไปเผยแพร่ อย่าให้มันดับสลายไปเลย”

หลังจากกล่าวเช่นนี้ เขาก็โค้งให้ซูอี้อย่างเคร่งขรึม

ซูอี้ครุ่นคิดสักครู่ จึงกล่าวว่า “ได้ ข้ารับปาก”

ทันใดนั้น ตัวตนบรรพกาลอื่น ๆ ต่างออกมาเอ่ยปากขอคนแล้วคนเล่า หวังว่าซูอี้จะช่วยพวกเขานำมรดกวิถีออกไปสานต่อให้

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายชุดดำและผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบก็ตะลึงไปอีกครั้ง ไยจึงเป็นเช่นนี้ไปได้!?

ท้ายที่สุด ซูอี้ก็ไม่ได้ขัดข้อง

การช่วยผู้อื่นเผยแพร่มรดกนั้นมิได้ยากสำหรับเขา

ยิ่งกว่านั้น หากสามารถเก็บมรดกของตัวตนในตำนานกลุ่มนี้ไว้ได้ มันก็จะเป็นสิ่งดีเลิศล้ำสำหรับแดนเทวามหาแดนดินทั้งมวล

“ขอบคุณสหายเต๋า!”

“ขอบคุณสหายเต๋า!”

ตัวตนในตำนานทั้งหลายล้วนเผยรอยยิ้มจากใจราวโล่งอก ร่างของพวกเขาสลายไปคนแล้วคนเล่า

กลุ่มแสงวิถีกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าปรากฏขึ้นบนแท่นศิลามรดกของพวกเขา

นั่นคืออำนาจชั่วชีวิตของพวกเขาแต่ละคน!

ด้วยหนึ่งโบกแขนเสื้อของท่านมหาเทพหง แสงวิถีทั้งสามสิบหกสายพลันพุ่งเข้าหาซูอี้ราวกับติดปีก

ซูอี้ยกมือขึ้นเก็บพวกมันไป

“ข่งเซิ่น”

ท่านมหาเทพหงมองไปยังผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบ

ผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบคุกเข่าลงกับพื้นเงียบ ๆ และกล่าว “ใต้เท้ามหาเทพ ผู้น้อยเข้าใจแล้วว่าท่านต้องการพูดอันใด และยินยอมรับทุกโทษทัณฑ์ขอรับ!”

ท่านมหาเทพหงถอนหายใจยาว และกล่าวว่า “เจ้ามิได้ผิดต่อกฎที่ข้าบัญญัติไว้แต่ก่อนกาล แล้วข้าหรือจะใจยักษ์กับเจ้าได้? แค่ว่าการกระทำของเจ้าวันนี้มิสมควรเลยจริง ๆ”

ผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบโขกหัวลงกับพื้น ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง “ใต้เท้ามหาเทพ ผู้น้อยรู้ว่าตนกระทำผิด แต่หาเสียใจไม่ขอรับ”

“กาลก่อน ท่านบอกว่ากฎแห่งภูมิดาราฟ้าดินขาดเพียงกฎเวียนวัฏสงสารเท่านั้น และหากทำให้สมบูรณ์ได้ ก็น่าจะมีหวังขวางหายนะนั่นได้”

“ทว่า… ในฐานะสหายสนิทของท่านในกาลก่อน มหาเทพมืดมิดรับปากมั่นเหมาะว่าจะมาร่วมสู้กับหายนะด้วยตนเอง ทว่าท้ายที่สุด… เขากลับไม่ปรากฏตัวออกมา!”

เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ น้ำเสียงของผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบก็ดูเหมือนถูกกระตุ้นอย่างชัดเจน “หากไม่ใช่เช่นนั้น ท่านคง… ไหนเลยท่านจะพ่ายแพ้แก่หายนะนั่นได้? ไยสรรพชีวิตในภูมิดาราฟ้าดิน ขุมกำลังและผู้ฝึกตนนับมิถ้วนต้อง… สลายหายไปโดยสมบูรณ์ได้?”

น้ำเสียงของเขามีความชิงชังเคียดแค้นโดยไม่ปิดบัง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายชุดดำก็ดูสับสน นี่… คือมารผจญใจของนกยูงเฒ่า!

และซูอี้ก็ได้เข้าใจว่าไยผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบจึงจองล้างจองผลาญเขานัก ปรากฏว่าทั้งหมดนี้เกี่ยวพันกับเคล็ดเวียนวัฏสงสาร!

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

ท่านมหาเทพหงรำพึง “กาลก่อน เจ้าไม่ได้เข้าร่วมศึกต่อสู้กับหายนะ เจ้าจึงมิรู้ความจริง”

“ความจริงหรือขอรับ?”

ผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบตะลึงนิ่ง

“ถูกต้อง แต่เดิม เรื่องนี้เป็นความลับที่เกี่ยวพันกับผู้อาวุโสอันทรงพลังเลิศล้ำท่านหนึ่ง ข้าจึงซุกซ่อนมันจากพวกเจ้า”

ท่านมหาเทพหงกระซิบ ดวงตาพราวระยับหวนระลึก

หัวใจของซูอี้กระตุก ผู้อาวุโส?

ผู้อาวุโสที่หงอวี่โหลวว่า เจ้าของกระดูกมือนั่นน่ะหรือ?

ท่านมหาเทพหงกล่าวต่อ “ในเมื่อกลียุคนั้นมลายไปนานแล้ว ข้าก็ไม่ต้องปิดบังอันใดอีก”

ยามนี้ ซูอี้ ชายชุดดำ นกกระจอกวิญญาณและผู้เฒ่าสวมชุดผ้ากระสอบล้วนทำท่าตั้งใจฟัง

“หายนะนั่นถูกเรียกใช้โดยยอดฝีมือแข็งแกร่งผู้หนึ่งซึ่งไม่ใช่คนจากยุคสมัยนี้ และจุดประสงค์ที่แท้จริงก็มิใช่การทำลายกฎของภูมิดาราฟ้าดินหรือเป็นปฏิปักษ์ใด ๆ กับข้า”

คิ้วของท่านมหาเทพหงขมวดเข้าหากัน “แต่เป็นการมุ่งเป้าไปที่วัฏสงสาร! ในเมื่อชิงไปไม่ได้ ก็ทำลายมันเสีย!”

ทั่วทิศพลันลุกฮือ

ซูอี้อดเลิกคิ้วมิได้

“ด้วยเหตุนี้ จากคำชี้แนะของผู้อาวุโสท่านหนึ่ง ข้าจึงแจ้งมหาเทพมืดมิดเสียแต่เนิ่น ๆ และขอให้เขานำสมบัติต้องห้ามทั้งหลาย เช่นบันทึกยมโลกและกระดานหกวิถีหนีออกไปจากภูมิดาราฟ้าดินก่อนเพื่อมิให้เกิดปัญหา”

ท่านมหาเทพหงกล่าวพลางถอนใจยาว “โชคดีที่ข้าเตรียมการเช่นนี้ไว้ก่อน หาไม่ ไม่เพียงกฎแห่งภูมิดาราฟ้าดินจะถูกทำลายเท่านั้น แต่เกรงว่ากระทั่งวัฏสงสาร… ยังยากจะคงไว้ได้”

เมื่อทุกคนได้ฟังล้วนก็ตะลึงอึ้ง หัวใจของพวกเขาต่างปั่นป่วนรวนเร

สัจธรรมนี้ไม่ได้พลิกผันมากมาย แต่มันเกินคาดไปโดยสมบูรณ์

เพราะไม่มีผู้ใดคาดว่าหายนะลึกลับซึ่งแทบทำลายกฎทั้งมวลแห่งภูมิดาราฟ้าดิน ทำให้โลกหล้าเสื่อมทรามพังทลาย แท้จริงแล้วเล็งเป้าที่วัฏสงสาร!

………………………….