บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1222: ข่าวลือเรื่องเขตแดนสมรภูมิ

ตอนที่ 1222: ข่าวลือเรื่องเขตแดนสมรภูมิ

………………..

ตอนที่ 1222: ข่าวลือเรื่องเขตแดนสมรภูมิ

ณ เมืองหิมะสวรรค์

หน้าร้านช่างตีเหล็ก

อาเฉิง ศิษย์ของผู้คุมรัตติกาลกำลังใช้ค้อนตีเหล็กเช่นกาลก่อน ส่งสะเก็ดเพลิงกระจายทั่วทุกแห่งหน

“น่าสนใจเอาการนะ”

เสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งดังขึ้น

เมื่ออาเฉิงเงยหน้ามอง เขาก็พบชายชราในชุดยาวผู้หนึ่ง ซึ่งมีท่าทางสุภาพยืนอยู่หน้าร้านตั้งแต่ยามใดมิอาจทราบได้

ข้างกายชายชรายังมีหนึ่งสตรีในชุดกระโปรงสีดำเรียบ ๆ รูปลักษณ์ดูจิ้มลิ้มและบริสุทธิ์อยู่ด้วย

กิริยางดงามนั้นทำให้อาเฉิงนิ่งค้างไปเล็กน้อย

ทันใดนั้น เขาก็แย้มยิ้มก่อนจะกล่าวว่า “ลูกค้าจะมาขัดเกลาสมบัติหรือ?”

ชายชราชุดยาวส่ายหน้า “ข้ามาพบกับอาจารย์ของเจ้า”

อาเฉิงตกใจ เขากำลังจะกล่าวบางอย่าง ทว่าเสียงเย็นชาห้วนสั้นพลันดังขึ้น

“อาเฉิง เจ้ากลับห้องไป”

พร้อมกันนั้น ร่างของผู้คุมรัตติกาลในอาภรณ์สีเทาไร้ความโดดเด่นก็ปรากฏขึ้น

“ขอรับ!”

อาเฉิงเกาหัวพลางหันกลับเดินเข้าไปในร้าน

“ท่านมาที่นี่เพื่อสำแดงพลังอำนาจหรือไร?”

สีหน้าของผู้คุมรัตติกาลเย็นชาแข็งทื่อ

มองปราดแรกเขาก็จำยมบาลสาวได้ และตระหนักว่าชายชราในชุดยาวผู้นี้น่าจะกระทำการบางอย่างเพื่อนำตัวยมบาลออกจากเมืองมรณะ

ชายชราในชุดยาวยิ้มอย่างเป็นมิตรและกล่าวว่า “อย่าเข้าใจผิด ตาเฒ่าผู้นี้มาด้วยหวังว่าท่านจะช่วยถ่ายทอดวาจาแก่ซูเสวียนจวินเท่านั้น”

ชายชราในชุดยาวถอนใจเบา ๆ ราวกับเสียดาย “ตาเฒ่าผู้นี้ก็ทำตามคำสั่งเช่นกัน จึงทำได้เพียงฝากข้อความกับเจ้า”

หลังจากเงียบไปชั่วขณะ ผู้คุมรัตติกาลก็กล่าวขึ้น “ว่ามา”

ชายชราในชุดยาวกล่าวพร้อมกับยิ้มว่า “โปรดบอกซูเสวียนจวินว่า อย่างช้าที่สุดก็หนึ่งปี เจ้าหอเก้าสวรรค์ของข้าหวังให้เขามายังภูมิดาราวอนสวรรค์สักเดี๋ยว”

ดวงตาของผู้คุมรัตติกาลหรี่ลงเงียบ ๆ

ขณะที่เขากำลังจะพูดบางอย่างนั้นเอง ชายชราในชุดยาวพลันประคองกำปั้นและจากไปพร้อมยมบาลสาว

“คนผู้นี้ร้ายกาจนัก เขามิได้รับผลใด ๆ จากกฎในเมืองเฟิงตูเลย!”

หัวใจของผู้คุมรัตติกาลปั่นป่วน “สัตว์ประหลาดเฒ่าซู เจ้าไปเหยียบเท้าศัตรูร้ายกาจใดไว้กัน?”

…

ระหว่างเดินทางออกจากภูมิมืดมิด

ยมบาลซึ่งเงียบมาตลอดจึงอดกล่าวมิได้ว่า “ผู้บวงสรวงสวรรค์ เหตุใดท่านจึงไม่ไปพบซูเสวียนจวินด้วยตนเองหรือ?”

ชายชราในชุดยาวกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า “เจ้าหอสั่งไว้ว่าข้าต้องทำเพียงพาเจ้ากลับ มิอาจสร้างปัญหาใด ๆ ได้”

ดวงตาของยมบาลสาววูบไหว “ข้าถูกขังอยู่ในภูมิมืดมิดแสนนาน ไยเจ้าหอจู่ ๆ จึงอยากพาข้ากลับเล่า?”

ชายชราในชุดยาวเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าได้ยินว่าบิดาเจ้ารอดกลับมาแล้ว”

ยมบาลพลันรู้สึกราวถูกสายฟ้าฟาด ก่อนร้องเสียงหลง “บิดาข้า!? ข- เขา… ยังไม่ตายหรือ?”

เห็นได้ชัดว่านางเสียกิริยา ใบหน้าหยกแปรเปลี่ยน

ชายชราในชุดยาวกล่าวเบา ๆ “อาจิ่วเอ๋ย ข้าไม่รู้เรื่องราวเชิงลึก แต่เมื่อเจ้ากลับไป ทุกสิ่งจะกระจ่างเอง”

หลังจากนั้นเนิ่นนาน ยมบาลก็ค่อย ๆ สงบลง

นางสูดหายใจลึกและกระซิบว่า “ผู้บวงสรวงสวรรค์ ขออภัยที่ละลาบละล้วง แต่ครานี้… เจ้าหอยังคิดใช้ชีวิตข้ามาต่อรองกับบิดาข้าอยู่หรือไม่?”

ชายชราในชุดยาวขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวแก้ “อาจิ่ว เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ระหว่างบิดาเจ้ากับเจ้าหอไร้อุบายแอบซ่อนใด ๆ”

ยมบาลเงียบไป

นางสัมผัสได้ว่าชายชราในชุดยาวไม่พอใจเล็กน้อย!

นางก็รู้ว่าเมื่อเจ้าแก่นี่โมโห เขาจะโหดร้ายเลือดเย็นยิ่งกว่ามารชั่วในโลกหล้าเสียอีก!

หลังจากออกจากภูมิมืดมิด พวกนางก็ละล่องสู่จักรวาลพร่างดาว

ชายชราชุดขาวพลันกล่าวอย่างสงสัย “แปลกจริง พลังกฎสวรรค์ของภูมิดาราฟ้าดินกลับแปรเปลี่ยนจากเหี่ยวเฉา เผยเค้าลางพลังชีวิต ปรากฏสัญญาณการฟื้นฟูแล้ว!”

หัวใจของยมบาลกระตุก ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ยามผู้บวงสรวงสวรรค์มาถึง ท่านไม่สังเกตเห็นมันหรือ?”

ชายชราในชุดยาวส่ายหน้า “ข้ามาถึงเมื่อครึ่งปีก่อน เพื่อตามหาเจ้า ข้าจึงใช้เวลาอยู่ในภูมิมืดมิดไปพอสมควร ยามนี้ดูเหมือนว่าหกเดือนมานี้ ภูมิดาราฟ้าดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นอย่างใหญ่หลวง”

ยมบาลกล่าวอย่างครุ่นคิด “ไยผู้บวงสรวงสวรรค์ไม่ฉวยโอกาสนี้ค้นความจริงของการกระตุ้นคืนชีพกฎสวรรค์ภูมิดาราฟ้าดินเสียเลยเล่า?”

ชายชราชุดยาวจับจ้องยมบาลสาวอย่างลึกล้ำ “อาจิ่ว ข้ารู้ว่าเจ้าอยากถ่วงเวลา ทว่าในภูมิดาราฟ้าดินทุกวันนี้ ต่อให้ซูเสวียนจวินออกมาลงมือ ก็ไม่มีทางแงะเจ้าออกไปจากมือข้าได้หรอก”

ยมบาลเงียบไป ดวงตาของนางฉายประกายมืดหม่นอย่างมิอาจตรวจจับ

…

ณ ถ้ำเสวียนจวิน

โลกหล้าภายนอกเดือดพล่าน ทว่าซูอี้กลับผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก

หลังกลับจากแดนหวงห้ามสิ้นเซียน เขาก็เมินเฉยต่อโลก ทุกวันนี้นอกจากฝึกฝน เขาก็ออกท่องเที่ยวไปกับเหวินหลิงเสวี่ย ฉาจิ่น ชิงหว่านและคนอื่น ๆ

นาน ๆ ครั้ง เขาก็ยังชี้แนะการฝึกฝนของเหล่าศิษย์เช่นจิ่งหัง หวังเชวี่ย จิ่นขุยด้วย

วันคืนเงียบสงบสำราญใจ

ทว่าความสุขสำราญทั้งหลายก็ถูกทำลายลงในไม่ช้าด้วยจดหมายลับฉบับหนึ่งของผู้คุมรัตติกาล

“ในหนึ่งปี ให้ข้าไปพบเจ้าหอเก้าสวรรค์หรือ?”

ซูอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย

การมีความทรงจำของทัศนาจารย์ก็ทำให้ซูอี้แน่ใจด้วยว่าเจ้าหอเก้าสวรรค์เป็นตาเฒ่าผู้โมโหร้ายและเจ้าอารมณ์ ทว่ามีวิถีเต๋าอันแยบยลเกินหยั่งคาด ลึกล้ำและพิถีพิถัน

“กระทั่งยมบาลยังถูกพาตัวไป นี่คิดใช้นางมาขู่ข้าหรือ?”

“ไม่สิ ด้วยนิสัยเจ้าเฒ่าในหอเก้าสวรรค์ เขาไม่ทำเรื่องโง่ ๆ เช่นนี้หรอก”

“ในหมู่พวกเขา เกรงว่าคงซุกซ่อนเรื่องอื่นไว้”

ซูอี้ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด หัวใจงุนงงชั่วขณะ

ครู่ต่อมาเขาก็ส่ายหน้าและไม่ได้คิดให้ปวดหัวอีกต่อไป

ไม่ว่าเจ้าหอเก้าสวรรค์จะคิดอันใด แต่ภายหน้าเขาจะไปยังภูมิดาราวอนสวรรค์แน่แท้ และเมื่อถึงยามนั้น ความจริงก็จะถูกเปิดเผย

“ให้ข้าเพียงหนึ่งปี… ตาแก่เอ๋ย ดูเจ้าจะรีบร้อนนัก ทว่ายิ่งเป็นเช่นนั้น ช้ายิ่งมิกระวนกระวาย ดูซิว่าผู้ใดจะใจเย็นกว่ากัน”

ซูอี้ครุ่นคิดและเรียกเมิ่งฉางอวิ๋นมาหา

“สองสามปีมานี้ ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวแปรเปลี่ยนเช่นไรบ้าง?”

ซูอี้ถาม

เมิ่งฉางอวิ๋นครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “เรียนใต้เท้า ตาเฒ่าผู้น้อย ณ กาลก่อนฝึกฝนอยู่ในภูมิดาราหมื่นโฉลก และสองสามปีนี้ก็หาได้ยินความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ไม่ขอรับ”

“จริงสิ!”

ทันใดนั้น เมิ่งฉางอวิ๋นก็ตบหน้าผากตนราวจำบางอย่างได้ “ราว ๆ ยี่สิบปีก่อน มีข่าวลือหนึ่งสะพัดในขุมอำนาจใหญ่ในภูมิดารา เซ็งแซ่ฮือฮาจนกระทั่งขุมกำลังสูงสุดบางแห่งยังสะท้านสะเทือน”

ซูอี้ถาม “ข่าวลือใดหรือ?”

เมิ่งฉางอวิ๋นรีบตอบ “กล่าวกันว่าเขตแดนสมรภูมิซึ่งเงียบอยู่แสนนานมีปฏิกิริยา และการแปรเปลี่ยนมหาศาลอันเกินคาดเดาก็ปรากฏขึ้นกับจักรดาราตงเสวียนกับเขตแดนอื่น ๆ ด้วยขอรับ!”

ดวงตาของซูอี้หรี่ลงเล็กน้อย อดประหลาดใจมิได้

เขตแดนสมรภูมิ!

นี่คือสถานที่ซึ่งแทบถูกภูมิดาราทั้งหลายหลงลืมมาเนิ่นนาน

ลือกันว่าเขตแดนสมรภูมินี้คือทางผ่านระหว่างเขตแดนหลักทั้งหลาย และผู้คนสามารถข้ามไปสู่จักรดาราอื่น ๆ ได้จากเขตแดนสมรภูมิ!

ยังมีข่าวลือด้วยว่าเขตแดนสมรภูมิคือจุดมุมแห่งโลกเซียน ซุกซ่อนเคล็ดวิถีเซียนเอาไว้

ทว่า…

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นข่าวลือ

ในประสบการณ์ของทัศนาจารย์ เขาได้ออกสำรวจความลับเกี่ยวกับเขตแดนสมรภูมินี้มาก่อน และในที่สุดก็สรุปได้…

ว่าเขตแดนสมรภูมิมีอยู่จริง!

ที่แห่งนั้นเป็นดั่งสะพานเชื่อมระหว่างจักรดาราใหญ่ทั้งหลาย และย่อมเป็นสถานที่ประชันระหว่างจักรดาราใหญ่!

ทว่านับแต่บรรพกาลแสนนาน การเปลี่ยนแปลงหนึ่งก็เกิดขึ้นกับเขตแดนสมรภูมิ ทำให้มันหายสาบสูญไปจากโลกหล้า

จากนั้นมา เขตแดนสมรภูมิก็มิปรากฏขึ้นอีก

“หากข่าวนี้เป็นจริง มันก็นับเป็นการเปลี่ยนแปลงมหาศาลกว่าครั้งใดของภูมิดาราฟ้าดินได้เลย…”

จักรดาราตงเสวียนประกอบด้วยภูมิดาราหลายน้อย รวมถึงโลกภูมิเล็กใหญ่นับไม่ถ้วน

ภูมิดาราฟ้าดินและภูมิดาราใหญ่ ๆ ในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวล้วนตั้งอยู่ในจักรดาราตงเสวียนทั้งสิ้น

และหลังจากได้ความทรงจำของทัศนาจารย์มา มันก็ทำให้ซูอี้แน่ใจว่ามีภูมิดาราอื่น ๆ นอกเหนือจากภูมิดาราฟ้าดิน!

นับแต่แรกเริ่มดึกดำบรรพ์ เขตแดนสมรภูมิคือชุดเชื่อมต่อภูมิดาราหลักมากมาย

ทว่าเมื่อเขตแดนสมรภูมิสลายไป การเปลี่ยนผ่านของกาลเวลาแห่งเราก็ถูกสะบั้นขาด มิหวนบรรจบ

และยามนี้ยังมีข่าวลือว่าเขตแดนสมรภูมิกลับมาปรากฏอีก หากเป็นจริง เช่นนั้นภูมิดาราฟ้าดินคงปั่นป่วนอย่างมิเคยเกิดมาก่อนแน่แท้!

เพราะถึงอย่างไร ขอเพียงเขตแดนสมรภูมิปรากฏขึ้น มันหมายความว่าขุมกำลังทั้งหลายล้วนได้โอกาสแทรกซึมสู่ภูมิดาราฟ้าดิน!

แน่นอน ทุกสิ่งย่อมมีข้อด้อย

สำหรับขุมกำลังสูงสุดทั้งหลายในจักรดาราตงเสวียน พวกเขาต่างมีโอกาสเข้าสู่ขอบเขตอื่น ๆ

ผลสุดท้ายขึ้นกับว่าผู้ใดสามมารถควบคุมเขตแดนสมรภูมิได้คนสุดท้าย!

“ใต้เท้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว ยามข่าวลือนี้แพร่ออก ภูมิดาราส่วนใหญ่ตื่นเต้นเซ็งแซ่ ก่อเกิดคลื่นมโหฬาร และจวบจนวันนี้ก็ยังเล่าขาน”

เมิ่งฉางอวิ๋นดูตื้นตันเอาการ

“ไม่ว่าอย่างไร ข่าวลือก็คือข่าวลือ เร็วเกินไปหากจะพูดถึงพวกมัน”

ซูอี้ส่ายหน้า

ช่วงนี้ เขาเตรียมการบางอย่างก่อนออกเดินทางสู่ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวอยู่

เหลือเวลาก่อนจากมิมากแล้ว

หลังจากเข้าสู่ห้วงลึกแห่งจักรวาลดารา เขาย่อมสามารถถามไถ่ข่าวเกี่ยวกับเขตแดนสมรภูมิได้มากขึ้น

กาลเวลาเปลี่ยนผัน หนึ่งเดือนละล่องผ่านรวดเร็ว

ระหว่างนั้น ลู่เหยียนเดินทางไปยังถ้ำเสวียนจวินด้วยตนเองและนำกฎระเบียบซึ่งจัดเตรียมอย่างพิถีพิถีนให้ซูอี้

หลังจากซูอี้เปิดออกอ่าน เขาก็พอใจเอาการ

ในเมื่อลู่เหยียนและข่งเซิ่นยกเขาเป็นใหญ่ ย่อมต้องกระทำตนตามกฎ

กฎระเบียบนี้ กล่าวให้กระชับก็คือกฎสำหรับพวกผู้ขัดเกลาทุกคน!

นอกจากนั้น ระหว่างนี้ ซูอี้ยังเดินทางสู่มหาทวีปคังชิง ฝังเมล็ดพันธุ์แห่งคังชิงสู่ที่มาแห่งคังชิงอีกด้วย

ระหว่างการฝึกฝนครึ่งปีที่สมุทรฮุ่นตุ้น เมล็ดพันธุ์แห่งคังชิงได้ดูดซับปราณฮุ่นตุ้นมหาศาล ซึ่งได้ปลุกศักยภาพ พลังชีวิตและรากฐานเติบโตของมันออกมา

ซูอี้แน่ใจว่าในภายหน้า ด้วยการฟื้นคืนของเมล็ดพันธุ์แห่งคังชิง ทวีปคังชิงจะหลบจุดจบของการ ‘เฟื่องฟูแล้วล่มสลาย’ ก่อเกิดเป็นที่มาแห่งโลกหล้าผืนใหม่!

นี่เรียกได้ว่าเป็นการเติมเต็มคำสัญญาที่ซูอี้รับปากอาคังไว้

นอกจากนั้น ซูอี้ยังทิ้งมรดกมหาวิถีของกลุ่มตัวตนในตำนานไว้ในถ้ำเสวียนจวินและตั้งสถานที่ทดสอบขึ้น

ผู้ที่ผ่านการทดสอบเท่านั้นจะมีโอกาสได้เลือกมรดกมหาวิถีของตัวตนในตำนานหนึ่งคน

ควรค่ากล่าวถึงว่าผู้ฝึกตนในขุมกำลังสูงสุดทั้งหลายเช่นแดนลี้ลับขั้นเก้าและแดนบูรพาน้อยต่างได้โอกาสมาทดสอบตนในถ้ำเสวียนจวินด้วย

ซูอี้รังเกียจการซ่อนผลประโยชน์เนื่องจากพวกนี้ ดังนั้นในเมื่อเขาได้มรดกมามากเกินไป เขาก็ควรให้ผู้ที่เหมาะสมที่สุดได้มัน

“ข้าตั้งใจจะออกเดินทางสู่ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวพรุ่งนี้”

วันนี้ ซูอี้เรียกศิษย์ตน จิ่งหังและพวกจิ่นขุยมารวมตัวและกล่าวตัดสินใจ

………………..