บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1224: วังวายุเร้นอาสัญ

ตอนที่ 1224: วังวายุเร้นอาสัญ

………………..

ตอนที่ 1224: วังวายุเร้นอาสัญ

จักรวาลพร่างดาวเย็นเยียบและเงียบสงัด

หนึ่งลำเรือละล่องลิ่ว

ซูอี้นั่งเอกเขนกอยู่ที่ท้ายเรือ ยกไหสุราขึ้นดื่มเงียบ ๆ

ชิงหว่านนั่งอยู่ที่ด้านข้างอย่างเรียบร้อย ดวงตากระจ่างงามของนางมองทิวทัศน์ระหว่างทางอย่างใคร่รู้

หญิงสาวเพิ่งได้สัญจรเหนือจักรวาลพร่างดาวเป็นครั้งแรก มหาจักรวาลกว้างใหญ่ตระการตาทำให้นางตื่นตะลึงอย่างยิ่ง

ที่กราบเรือ เมิ่งฉางอวิ๋นดำเนินวิถีเต๋า เร่งลำเรือท้องแบนให้เคลื่อนต่อ

“ใต้เท้า จากการเดินทางของเรา ไม่ถึงเดือนก็จะถึงภูมิทมิฬเร้นแล้วขอรับ”

ระหว่างทาง เมิ่งฉางอวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ภูมิทมิฬเร้น

ตั้งอยู่ ณ ชายขอบเขตหวงห้ามพร่างดารา

และยังถือได้ว่าเป็น ‘ท่าเรือ’ สู่ส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวด้วย

จากภูมิทมิฬเร้นเป็นต้นไป การข้ามเข้าสู่เขตหวงห้ามพร่างดาราจะนับเป็นการเข้าสู่ส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว

“ระหว่างเดินทางต่อจากนี้ เรียกข้าว่าคุณชายเถอะ”

ซูอี้ออกคำสั่งเสียงเรียบ

เขาตัดสินใจเปลี่ยนฐานะและทำตัวไร้ประวัติ

เหตุผลนั้นแสนง่าย

ในศึกเหนือทะเลดาวตกแห่งมหาแดนดิน เขากวาดล้างมหาศัตรูมากมายจากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาว สังหารราชันแห่งภูมิจากขุมกำลังใหญ่อย่างโรงวาดฤทัย ลัทธิทางช้างเผือก หอเก้าสวรรค์และสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิมาหลายคน

ยามนี้ ซูอี้แน่ใจแล้วว่าขุมกำลังสูงสุดจากส่วนลึกจักรวาลพร่างดาวคงรู้นานแล้วว่าเขาคือร่างเวียนวัฏของทัศนาจารย์!

ยิ่งกว่านั้น เขายังครอบครองเคล็ดเวียนวัฏสงสารซึ่งเพียงพอให้เหล่ายักษ์ใหญ่ในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวน้ำลายหก!

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ หากใช้ตัวตนปัจจุบันเดินทางสู่ส่วนลึกจักรวาลพร่างดาว คงเด่นชัดเยี่ยงคบเพลิง จนก่อให้เกิดอุปสรรคปัญหานับไม่ถ้วนเป็นแน่

ซูอี้ไม่ต้องการถูกปัญหาใด ๆ ตามติด

“ในภายหน้า นามของข้าจะเป็นเสิ่นมู่นะ”

ซูอี้กล่าวขึ้น

เสิ่นมู่

ชาติภพที่เจ็ดของเขา เป็นตัวตนไร้คู่เปรียบซึ่งทั้งความสามารถและมรดกร้ายกาจเสียจนกระทั่งทัศนาจารย์ยังริษยา

เมื่อมองไปยังอดีตอันยาวนานแห่งจักรวาลพร่างดาว ไม่มีผู้ใดเทียบความสามารถและความเข้าใจในวิถีดาบของเสิ่นมู่ได้!

คนผู้นี้เกิดมาเพื่อเป็นนักดาบ และเป็นบุตรรักแห่งสวรรค์อันยากจะหาในรอบพันหมื่นปี

อายุได้สิบห้า เขาเข้าสู่ภาวะรู้แจ้งสิบวันสิบคืน ก่อนจะพิสูจน์เต๋าสู่จักรพรรดิได้อย่างราบรื่น

อายุถึงสิบเจ็ด หลังจากผ่านประตูเป็นตายลึกล้ำ เขาก็เลื่อนขอบเขตเป็นราชันแห่งภูมิ

เมื่ออายุได้ยี่สิบสามปี เขาก็อยู่ในขอบเขตไร้ขีดจำกัด หนึ่งดาบเหนือสรรพสิ่งในวิถีสู่สวรรค์!

ทว่าในยามอายุยี่สิบสาม เสิ่นมู่ผู้เป็นอัจฉริยะไร้คู่เปรียบกลับถูกสตรีผู้หนึ่งสังหาร สติรู้คิดสลายสิ้น!

กระทั่งทัศนาจารย์ยังรู้เพียงว่าเสิ่นมู่ได้สำรวจพบวิถีที่สูงกว่าไตรภพสู่สวรรค์แล้ว ก่อนที่สติรู้คิดของเขาจะถูกทำลายตายไปกะทันหัน

สาเหตุการตายอันเจาะจงนั้น บางทีคงมีเพียงเสิ่นมู่ที่รู้

และจากวาจาของทัศนาจารย์ เขาสงสัยว่าเจ้าหอเก้าสวรรค์น่าจะรู้บางอย่างเกี่ยวกับเสิ่นมู่!

และเป็นเพราะเหตุนั้น เขาจึงรู้แล้วว่าทัศนาจารย์คือร่างเวียนวัฏของเสิ่นมู่!

ยามนี้ เหตุที่ซูอี้พาชิงหว่านเดินทางไปสำรวจห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวก็เพื่อหาความจริงในเรื่องนี้

สำหรับซูอี้ ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องไปยังหอเก้าสวรรค์

เรื่องนี้มีสามเหตุผล

ประการแรก ชิงหว่านและเทียนฉีน้อยคือคนผู้เดียวกัน ชีวประวัติของนางน่าจะมีความลับอื่นซุกซ่อนอยู่

และนั่นคือผลกรรมที่หอเก้าสวรรค์ ‘ประเคน’ มาให้เขา!

ผลกรรมนี้ต้องถูกสะสาง เว้นเพียงเขาจะมิใส่ใจว่าจะเกิดความโน้มเอียง

ประการที่สอง เจ้าหอเก้าสวรรค์ต้องสงสัยว่าจะรู้อดีตบางอย่างเกี่ยวกับเสิ่นมู่

ในขณะเดียวกัน เสิ่นมู่ก็คืออดีตชาติที่เจ็ดของเขาด้วย

ประการที่สาม เมื่อไม่นานนี้ ยมบาลได้ถูกหอเก้าสวรรค์รับตัวไป และเจ้าหอเก้าสวรรค์ยังประกาศอีกด้วยว่าจะให้ซูอี้มาพบภายในหนึ่งปี

ทว่าซูอี้หารีบร้อนไม่

เขาคาดไว้แล้วว่าดูเหมือนหอเก้าสวรรค์จะพบการเปลี่ยนแปลงบางอย่างและมิอาจอยู่เฉยได้ต่อไป หาไม่ คงไม่มีโอกาสได้พบเขาในหนึ่งปีแน่

“เสิ่นมู่? ขอบังอาจถามคุณชาย ไยจึงใช้นามนี้หรือ?”

เมิ่งฉางอวิ๋นถามอย่างนอบน้อม

“เป็นเพียงหนึ่งนามเท่านั้น”

ซูอี้ว่า “ไม่มีอันใดให้เจ้าไปคุยโอ่หรอก”

เมิ่งฉางอวิ๋น “…”

ใบหน้าชราวัยของเขาแดงก่ำ ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ

“ปรมาจารย์เซียน โลกนี้ยังมีหว่านเอ๋อร์อีกคนอยู่จริง ๆ หรือ?”

ชิงหว่านอดถามไม่ได้

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ และกล่าวเบา ๆ “อย่าห่วงเลย ไม่ว่าที่มาของเจ้าจะเป็นเช่นไร ถือผลกรรมใดไว้ ข้าจะช่วยเจ้าสะสางเอง”

ชิงหว่านส่งเสียงรับอย่างว่าง่าย

ซูอี้กล่าว “หลังจากไปถึงภูมิทมิฬเร้น ให้เจ้าซ่อนในน้ำเต้าปลุกวิญญาณก่อนนะ”

หญิงสาวไม่ได้ถามเหตุผล และทำเพียงพยักหน้าตอบรับ

นี่แหละชิงหว่าน ช่างว่านอนสอนง่าย

เปรี้ยง!

ไกลออกไปในจักรวาลพร่างดาวพลันบังเกิดพายุประกายแสงแห่งกาลเวลาขึ้น ทุกสถานที่ที่เคลื่อนผ่าน ดวงดารามากมายแหลกสลาย แปรเปลี่ยนเป็นเวิ้งอุกกาบาตผุพัง

ภาพอันน่าหวาดหวั่นนี้มากพอจะทำให้จักรพรรดิคนใดรู้สึกพรั่นพรึงได้

นี่คืออันตรายของการเดินทางข้ามจักรวาลพร่างดาว

ระหว่างทาง พวกซูอี้ดูราวละล่องลิ่วผ่านสมุทรดาราอย่างผ่อนคลายสบายใจ ทว่าแท้จริงแล้ว พวกเขาเผชิญหายนะอันตรายอันเกินคาดเดานับไม่ถ้วนมาตลอดทาง

เช่นพายุประกายแสงแห่งกาลเวลา อากาศบิดเบี้ยว คลื่นดาราผันผวนเป็นต้น

นอกจากนั้นยังมีสัตว์ร้ายน่าสะพรึงกลัวที่ถือได้ว่าเป็นนักล่าแห่งจักรวาลพร่างดาวปรากฏให้เห็นบ้าง บางตนใหญ่โตเยี่ยงคีรีทิพย์ อ้าปากกลืนกินดาราได้ บ้างก็มาเป็นฝูงเหมือนฝูงตั๊กแตน

ทว่าทั้งหมดนี้ย่อมไม่อาจหยุดซูอี้ได้

เขายังไม่ต้องขยับ เมิ่งฉางอวิ๋นผู้มากประสบการณ์ผู้เดียวก็รับมือเรื่องทั้งหมดนี้ได้แล้ว

ครานี้ก็เช่นกัน

เมื่อเมิ่งฉางอวิ๋นแจวเรือท้องแบน เพียงไม่กี่พริบตา เขาก็หลบเลี่ยงพายุกาลเวลาบ้าคลั่ง ขยับสู่จักรวาลพร่างดาวอันห่างไกล

หนึ่งเดือนต่อมา

ภูมิทมิฬเร้น

นี่คือภูมิที่เก่าแก่โบราณอย่างยิ่ง

ไกลออกไปจากภูมิทมิฬเร้นหลายหมื่นลี้ มีหนึ่งเขตหวงห้ามพร่างดาวนาม ‘วังวายุเร้นอาสัญ’ อยู่

เมื่อมองจากไกล ๆ จะเห็นได้ชัดเจนว่าวังวายุเร้นอาสัญนั้นเป็นราวกับม่านทมิฬสายยาวคลี่ออกบนสุญญะ ปกคลุมจักรวาลพร่างดาวทั่วทิศดุจคลื่นวารี

วังวายุเร้นอาสัญ!

เขตหวงห้ามพร่างดาวตามธรรมชาติแห่งหนึ่ง

หากจักรพรรดิคิดข้ามผ่านสถานที่เช่นนี้ มีแต่ตายกับตาย!

ในวังวายุเร้นอาสัญนี้ ไม่ใช่เพียงการฝึกฝนจะถูกกัดกร่อนเท่านั้น แต่ยังมีอันตรายเหลือเชื่ออยู่มากมาย ปั่นป่วนบ่อยหน และมากด้วยหายนะไม่รู้จบ

มีกระทั่งฝูงสัตว์ปีศาจอันตรายยิ่งยวดแห่งจักรวาลพร่างดาวแหวกว่ายในวังวายุเร้นอาสัญดุจฝูงหมาป่ากระหายเลือด

ต่อให้เป็นตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิก็ยังมิกล้าบุกเข้าไปง่าย ๆ

เนื่องจากวังวายุเร้นอาสัญนี้ไพศาลอย่างยิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ภูมิดารามากมาย ต่อให้ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิจะเรืองอำนาจล้นฟ้าเพียงใด การเข้าไปที่นั่นก็จะยังต้องประสบกับสารพัดหายนะ โอกาสตายมีถึงเก้าจากสิบส่วนอยู่ดี

ยังดี

นานทีปีหน วังวายุเร้นอาสัญจะหยุดนิ่ง และหายนะภยันตรายทั้งหลายจะเงียบหาย

ขอเพียงมียอดฝีมือผู้มากประสบการณ์อยู่ การข้ามมันไปก็ทำได้

ภูมิทมิฬเร้นซึ่งตั้งติดอยู่ด้านข้างของวังวายุเร้นอาสัญจึงกลายเป็น ‘ท่าเรือ’ อันเลื่องชื่อแห่งส่วนลึกจักรวาลพร่างดาว

นานมาแล้ว ผู้ฝึกตนจากทั่วภูมิดาราในจักรวาลพร่างดาวต้องผ่านภูมิทมิฬเร้นก่อน หากต้องการเข้าสู่ส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว

กล่าวสั้น ๆ ก็คือ ภูมิทมิฬเร้นก็กล่าวได้ว่าเป็นจุดพักแห่งจักรวาลพร่างดาวแห่งหนึ่งอย่างแท้จริงได้เช่นกัน

ไม่อาจทราบได้ว่ามีขุมกำลังมากมายเท่าไรกระจัดกระจายกันอยู่ที่นี่ และยังมีหอวาณิชตระหง่านตั้งมากมาย ขนสารพัดวัตถุดิบที่มีค่าทั่วทั้งจักรวาลมาซื้อขายแลกเปลี่ยนกันในภูมิทมิฬเร้น

และนี่ก็ทำให้ภูมิทมิฬเร้นรุ่งเรืองและมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

วันนี้ พวกซูอี้ล่องเรือท้องแบนมาถึง

เมืองฟ้ากระจ่าง เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในภูมิทมิฬเร้น

เพียงเมืองนี้เมืองเดียวก็กินเนื้อที่กว่าแปดพันลี้!

ขนาดเมืองเช่นนี้เทียบได้กับมหานครในมหาทวีปคังชิง

เมืองฟ้ากระจ่างมีสำนักต่าง ๆ และหอวาณิชหลากหลาย และรุ่งเรืองเป็นอย่างยิ่ง

จากคำร่ำลือ ว่ากันว่าขุมกำลังใหญ่จากส่วนลึกจักรวาลดวงดาวบางแห่งอยู่เบื้องหลังขุมกำลังสูงสุดบางที่ในเมืองฟ้ากระจ่างนี้!

เพราะเหตุนี้ เมืองฟ้ากระจ่างจึงค่อนข้างสงบเงียบเป็นระเบียบ ปกติแล้วจะไม่มีผู้ใดกล้าก่อความวุ่นวาย

ทว่า เมื่อมีผู้คนย่อมมีความขัดแย้ง และการฆ่าฟันนองเลือดก็เกิดขึ้นในเมืองฟ้ากระจ่างเป็นครั้งคราว

นี่เป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้

หากอยู่พักผ่อนอยู่ที่ส่วนอื่นในภูมิทมิฬเร้น กฎเกณฑ์ระเบียบใดล้วนไม่มีอยู่ สารพัดเรื่องนองเลือดโสมมเกิดขึ้นได้แทบทุกขณะ

กล่าวให้กระชับก็คือ เมืองฟ้ากระจ่างนับได้ว่าเป็นเขตสงบสุขอันหาได้ยากในภูมิทมิฬเร้นนี้

“ศิลาภูมิมหาวิถีสิบชิ้นต่อคน!”

หน้าประตูเมืองฟ้ากระจ่างมีกลุ่มผู้ฝึกตนประจำการอยู่ ไม่ว่าผู้ใดจะเข้าเมืองครั้งแรกก็ล้วนต้องซื้อตั๋วเข้า

แล้วจึงจะได้เข้าออกเมืองฟ้ากระจ่างได้ตามใจ

ศิลาภูมิมหาวิถีที่ว่านี้ถูกหล่อหลอมขึ้นจากชีพจรจิตวิญญาณสูงสุดของภูมิดาราหนึ่ง

สมบัติเหล่านี้เป็นค่าเงินที่ใช้กันในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว คล้ายกับเงินตราในหมู่ปุถุชน

ในมหาแดนดินเองก็มีสมบัติที่ใกล้เคียงกัน แต่น้อยครั้งที่มันจะถูกใช้เป็นค่าเงิน เนื่องจากสมบัติเหล่านี้เป็นทรัพยากรที่ตัวตนในขอบเขตจักรพรรดิต้องใช้ฝึกฝน

“ศิลาภูมิมหาวิถีสิบชิ้นนี่เทียบได้กับโอสถทิพย์ในขอบเขตจักรพรรดิได้แล้วนะ”

ชิงหว่านพึมพำเบา ๆ และรู้สึกว่าราคาแพงไปหน่อย

ยากจินตนาการได้ว่าเพียงเข้าเมือง ไยต้องคิดราคากันขนาดนี้

“นี่คือด่านคัดกรองคน แยกผู้ฝึกตนธรรมดาออกน่ะ มีเพียงตัวตนผู้มีที่มาและฐานะเหนือธรรมดาเท่านั้นที่จะมีโอกาสได้เข้าเมือง”

เมิ่งฉางอวิ๋นอธิบายพร้อมกับยิ้ม “หากมิใช่เช่นนั้น ไม่ว่าเมืองฟ้ากระจ่างนี้จะใหญ่โตเพียงไร ก็คงไม่อาจรองรับกระแสผู้ฝึกตนที่หลั่งไหลมาจากสารพัดภูมิดาราทั่วจักรวาลได้”

เขากล่าวพลางล้วงศิลาภูมิมหาวิถีออกมาส่วนหนึ่ง ซื้อตั๋วเข้าออกเมืองฟ้ากระจ่างมาสามใบ

“ไปกันเถอะ หาโรงเตี๊ยมเข้าพักกันก่อน”

ซูอี้เอามือไพล่หลัง ก่อนจะเดินเข้าประตูเมืองไป

ตลอดทางก่อนหน้านี้ เขาเห็นว่าวังวายุเร้นอาสัญบนจักรวาลพร่างดาวยังคงเคลื่อนคล้อย ไร้สัญญาณหยุดนิ่งใด ๆ

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงต้องฆ่าเวลาในภูมิทมิฬเร้นไปก่อน

หลังจากเข้าสู่ขอบเขตราชันแห่งภูมิ ปราณของเขาก็ถูกสะกดซ่อนถึงขีดสุด หากไม่ลงมือหรือเป็นฝ่ายปลดปราณออกก่อน เกรงว่าทุกคนคงมองเขาเป็นปุถุชนไร้พลังกันหมด กระทั่งราชันแห่งภูมิทั้งหลายยังมิอาจหยั่งปราณเขาได้ง่าย ๆ

ทว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ปลาซิวปลาสร้อยมีตาไร้แววมาก่อกวนได้ ซูอี้จึงยังเผยร่องรอยปราณแห่งขอบเขตจักรพรรดิออกมา

หากทำเช่นนี้ก็พอหลบการต่อสู้เล็กน้อยไปได้บ้าง

เมิ่งฉางอวิ๋นสะกดปราณของตนเองและทำตัวเงียบเชียบ ติดตามซูอี้ดุจบ่าวเฒ่า ก้มหน้าก้มตาเดินตามรอยนายราวกับกลัวล้ำเส้น

ชิงหว่านเป็นจักรพรรดิอยู่แล้ว จึงมิจำเป็นต้องปกปิดใด ๆ

ดังนั้น นับแต่พวกเขาเข้าประตูเมืองมา แม้จะดึงดูดสายตาผู้ฝึกตนมากมาย ทว่าหลังจากสัมผัสปราณบนร่างซูอี้และชิงหว่านได้ ดวงตาเหล่านั้นก็รีบเบือนหลบไป

“คุณชาย ดูสิ”

ทันทีที่พวกเขาเข้าประตูเมืองมา ชิงหว่านพลันอุทานอย่างประหลาดใจ ดวงตาใสกระจ่างลึกล้ำของนางเบิกกว้าง

ซูอี้มองตาม และอดเลิกคิ้วน้อย ๆ มิได้

………………..