บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1225: ค่าหัวหอเมฆาเคลื่อน

ตอนที่ 1225: ค่าหัวหอเมฆาเคลื่อน

………………..

ตอนที่ 1225: ค่าหัวหอเมฆาเคลื่อน

ไม่ไกลออกไปนัก ตรอกต่าง ๆ บนริมถนนมีร่างจำนวนหนึ่งถูกแขวนกับตะขอเหล็กเรียงรายแน่นขนัด

พวกเขามีมากกว่ายี่สิบคน ทุกเพศทุกวัย คนเหล่านั้นล้วนบาดเจ็บสาหัส เลือดตกยางออก ถูกแทงทะลวงด้วยตะขอเหล็กแขวนเยี่ยงเนื้อหมู

ภาพนองเลือดเช่นนี้ปรากฏขึ้นข้างถนนอันมีคนพลุกพล่าน มองปราดแรกก็น่าตกใจแล้ว

“จักรพรรดิจากภูมิดาราฟ้าดินเหล่านี้ช่างอับโชคจริง ต้องมาถูกแขวนประจานเยี่ยงปศุสัตว์ มีชีวิตแย่กว่าตายจริง ๆ”

“ผู้ที่จัดการกับพวกเขาล้วนอยากให้พวกเขาอยู่อย่างย่ำแย่กว่าตายเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง”

“ผู้ฝึกตนจากภูมิดาราฟ้าดินไปทำอันใดไว้กัน เหตุใดจึงถูกหมายหัวเช่นนี้?”

“ข้าก็ไม่รู้”

…ในบริเวณใกล้เคียง ผู้ฝึกตนบางคนกระซิบกระซาบ

จักรพรรดิในบางภูมิดาราถือได้ว่าเป็นตัวตนเสมือนเทพ

ทว่าครานี้ จักรพรรดิยี่สิบกว่าคนกลับถูกแขวนประหนึ่งว่าเป็นปศุสัตว์!

ยากจะไม่สังเกตเห็น

“นั่นคือ… ผู้ฝึกตนจากภูมิดาราฟ้าดินทั้งนั้นเลยหรือ?”

ดวงตาเป็นประกายของชิงหว่านเบิกกว้าง ใบหน้างดงามถึงกับเปลี่ยนสีเล็กน้อย

เมิ่งฉางอวิ๋นหันมองซูอี้ที่อยู่ข้างกายเขาโดยไม่รู้ตน

สีหน้าของซูอี้ยังคงราบเรียบเช่นก่อน ไร้การกระเพื่อมใด ๆ ในแววตา

ทว่ากิริยาเฉยชาของเขานี่แหละที่ทำให้เมิ่งฉางอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ

ใครกันในภูมิทมิฬเร้นหาญกล้าหมายหัวผู้ฝึกตนของภูมิดาราฟ้าดินเช่นนี้ หาเรื่องตายโดยแท้!

ทันใดนั้น ซูอี้ก็ก้าวไปที่ข้างถนน

บนกำแพงมีทำเนียบค่าหัวแปะหราสะดุดตาอยู่

“จับเป็นจักรพรรดิในขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำ ค่าหัวเป็นศิลาภูมิมหาวิถีแปดร้อยชิ้น”

“จับเป็นจักรพรรดิในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำ ค่าหัวเป็นศิลาภูมิมหาวิถีสามพันชิ้น!”

“หากจับตาย ทั้งหมดล้วนมีค่าที่ศิลาภูมิมหาวิถีหนึ่งร้อยชิ้นเท่ากันหมด!”

ผู้จ้างวาน: หอเมฆาเคลื่อน

ซูอี้หรี่ตาลงมองไปรอบ ๆ แต่ก็พบว่าไม่มีทำเนียบค่าหัวใด ๆ นอกจากนี้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี้ต้องการเล่นงานตัวตนในขอบเขตจักรพรรดิของภูมิดาราฟ้าดิน!

“เฒ่าเมิ่ง เจ้าไปถามไถ่เรื่องหมายค่าหัวนี่ที”

ซูอี้ออกคำสั่งราบเรียบ

“ขอรับคุณชาย!”

เมิ่งฉางอวิ๋นรีบรับคำสั่ง

อันที่จริง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตใด ๆ เลย เมิ่งฉางอวิ๋นก็แค่ไปขอถามไถ่เรื่องนี้จากผู้ผ่านทางไปมาก็ได้แล้ว

เมื่อราว ๆ ปีกว่า หอเมฆาเคลื่อน ซึ่งเป็นขุมกำลังสูงสุดในเมืองฟ้ากระจ่างพลันประกาศว่าจักรพรรดิทั้งหลายจากภูมิดาราฟ้าดินต้องประกาศจับทั่วภูมิทมิฬเร้น!

ทำเนียบค่าหัวนั่น เดิมก็ถูกแปะขึ้นในปีนี้ ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิทั้งหมดจากภูมิดาราฟ้าดินซึ่งสัญจรในภูมิทมิฬเร้นได้กลายเป็นหนูท่อข้ามถนน เป็นที่ตามล่าล้างนองเลือด

จักรพรรดิยี่สิบกว่าคนที่ถูกแขวนอยู่นี้เป็นเพียงส่วนน้อย ส่วนจักรพรรดิอื่น ๆ ล้วนตกตายในศึกล่านี้ไปแล้ว!

“ปีก่อน…”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

นั่นไม่ใช่ยามที่ศึกเหนือทะเลดาวตกเพิ่งจบลงหรือ?

“เหตุผลคืออะไร?”

ซูอี้ถาม

เมิ่งฉางอวิ๋นตอบเบา ๆ “เรียนคุณชาย ตาเฒ่าผู้น้อยก็เคยไถ่ถาม ทว่าจนยามนี้ก็หามีผู้ใดทราบเหตุผลไม่ขอรับ กระทั่งยอดฝีมือบางคนที่ทำงานให้หอเมฆาเคลื่อนยังบอกว่าพวกตนเพียงทำตามคำสั่ง”

ซูอี้พยักหน้ากล่าว “ต่อไป เจ้าไปถามเรื่องของหอเมฆาเคลื่อนนี่ ส่วนข้าจะไปหาโรงเตี๊ยมพักแรมก่อน”

“ขอรับ!”

เมิ่งฉางอวิ๋นรับคำสั่งอย่างเคร่งขรึมและรีบร้อนจากไป

“คุณชาย ท่าน… ไม่ช่วยพวกเขาหรือ?”

ชิงหว่านถามเสียงเบา

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “ไยข้าต้องช่วยพวกเขาด้วย?”

“ท่าน… แต่ท่าน…”

ชิงหว่านยังเหมือนอยากพูดบางอย่าง ทว่าซูอี้ส่ายหน้ากล่าวขัด “หว่านเอ๋อร์ เจ้ามิเข้าใจหรอก”

จริงอยู่ที่เขาคือปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินผู้เป็นที่เคารพทั่วมหาแดนดิน และยามนี้ยังถูกถือเป็นตัวตนในตำนานแห่งภูมิดาราฟ้าดินอีกด้วย

ทว่าทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงนามลวง

มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องยื่นมือช่วยผู้ฝึกตนคนใดในภูมิดาราฟ้าดินยามประสบภัย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ซูอี้ยังจำได้แม่น ว่ายามต่อสู้เหนือทะเลดาวตก ผู้ชมหลายคนในขณะนั้นยามเผชิญกับคำขู่จากยักษ์ใหญ่ในห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเข้า กระทั่งขอให้เขาไปตายเพื่อเอาชีวิตพวกเขารอด!

แม้ซูอี้จะรู้อยู่เนิ่นนานว่าใจคนนั้นชั่วร้าย ความรู้สึกเย็นชาและมิคิดติดใจ

ทว่าเขาเองก็มีกฎเกณฑ์ของตน ไม่โกรธจนนำเรื่องมิเกี่ยวข้องกับตนมาพัวพันง่าย ๆ

“อื้อ…”

ชิงหว่านพยักหน้า

ซูอี้ลูบหัวของหญิงสาวพลางกล่าวเบา ๆ “โลกนี้มันโฉดชั่ว หัวใจคนยากหยั่งถึง ในภูมิดาราฟ้าดินมีพิรุณเลือดพัดกระหน่ำมากมาย นอกภูมิดาราฟ้าดิน แค่เพราะเป็นคนจากภูมิเดียวกัน จะถือว่าเป็นพวกเดียวกันเสียหมดมิได้หรอก”

ชิงหว่านพยักหน้าอย่างว่าง่าย “หว่านเอ๋อร์จำไว้แล้ว”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “ไปหาโรงเตี๊ยมพักแรมกันก่อนเถอะ”

ทว่าไม่นานนัก ซูอี้ก็ก้าวเข้ามา คว้าเอวบางของชิงหว่าน ดึงตัวนางไว้เบื้องหลังเขา

ชิงหว่านตะลึงไป ขณะที่เสียงของซูอี้ดังเข้ามาในโสตโดยพลัน “อยู่นิ่ง ๆ อย่าขยับนะ”

ม่านตาพร่างประกายของชิงหว่านหดตัวเล็กน้อย ตระหนักแล้วว่าบางอย่างผิดปกติ

จากนั้น ร่างของจักรพรรดิยี่สิบกว่าคนที่แขวนนิ่งกับที่พลันหายวับไป

มีผู้ลอบช่วยเหลือจักรพรรดิเหล่านี้หรือ?

“ฮึ!”

หนึ่งเสียงเย็นชาดังสนั่นดุจอสนีบาตฟาด

ถนนพลันแตกร้าว พื้นที่รายล้อมพังทลายลงกะทันหัน

ร่างหนึ่งโซเซหล่นลงมา

เมื่อมองดี ๆ ร่างนั้นคือชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าผู้หนึ่ง หนวดเคราขาวโพลน ถือหอคอยสมบัติสำริดในมือ

ทันทีที่เขาร่วงลงมา เขาก็เคลื่อนผ่านอากาศพุ่งไปทางประตูเมือง

ตู้ม!

ด้วยวจีมีดหนักแน่นแว่วมา ปราณมีดอันควบแน่นจากอสนีบาตสายหนึ่งพลันปรากฏขวางทางเบื้องหน้า

สีหน้าของชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าพลันแปรเปลี่ยน ก่อนจะพุ่งทะยานหลบไปอีกทิศ

“เจ้าแก่ เจ้าหนีไม่รอดหรอก”

หนึ่งเสียงหัวเราะหึตามด้วยเพลิงประกายแสง แล้วแส้ยาวสีแดงเพลิงเส้นหนึ่งก็ฟาดเข้าใส่ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋า

ดุจดั่งมังกรเพลิงทะยานลงจากนภา!

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าไร้โอกาสได้หลบหนี เขาทำได้เพียงต้องต้านรับ

เปรี้ยง!!!

ท่ามกลางเสียงระเบิดชวนหูดับ ร่างของชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าซวนเซถอยหลัง เลือดลมปรวนแปร พื้นใต้เท้าพังทลาย แดนดินปริแตก

และแทบจะในยามเดียวกัน สามร่างก็ปรากฏขึ้นจากมุมต่าง ๆ รายล้อมชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าเอาไว้

หนึ่งชายวัยกลางคนในอาภรณ์ขุนนางถือมีดศึกอัสนีม่วงในมือ ดูน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึง

หนึ่งหญิงงามร้อนแรงดุจอัคคี ผิวขาวกระจ่างเยี่ยงหิมะ ถือแส้ยาวสีแดงเพลิงเรียวบางราวหนึ่งหัวแม่มือ

หนึ่งชายชราชุดดำร่างผอม ถือไม้เท้าเศียรมังกร

ทันทีที่ทั้งสามปรากฏตัว แรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นก็แผ่ออกมาปกคลุมทั่วอาณาเขต ตรึงชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าเอาไว้จนแน่นิ่งกับที่

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วพื้นที่ คนเดินถนนหนีกระเจิงไปไกลอย่างหวาดผวา

ซูอี้หาได้หลบเลี่ยงไม่

เขาและชิงหว่านยืนอยู่หน้าทำเนียบค่าหัว อยู่นอกสนามศึกพอดีราววัดด้วยไม้บรรทัด

การยืนในจุดนี้จะมิได้รับผลกระทบใด ๆ และยังได้เฝ้ามองการต่อสู้อย่างชัดเจนด้วย

ซูอี้ย่อมจงใจให้เป็นเช่นนั้น

หญิงงามผู้ถือแส้สีเพลิงดูจะสัมผัสบางอย่างได้ จึงอดเหลือบมองซูอี้เพิ่มเติมมิได้ ก่อนจะละสายตาทันที

“จักรพรรดิที่จัดแสดงบนถนนพวกนี้ยังคงมีประโยชน์อยู่บ้างนะ ในที่สุดก็จับปลาใหญ่ได้หนึ่งตัว”

หญิงงามกล่าวยิ้ม ๆ

“แค่ขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำเอง ไม่ใช่ปลาใหญ่อันใดหรอก”

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางถือมีดศึกส่ายหน้าเล็กน้อยราวผิดหวังนิดหน่อย

“ยามนี้เขาเป็นเพียงเหยื่อผู้เดียวจากภูมิดาราฟ้าดินที่กล้าลอบเข้ามาในเมืองฟ้ากระจ่าง นับว่าดีมากแล้วล่ะ”

ชายชราชุดดำถือไม้เท้ากล่าวช้า ๆ

ว่าพลาง ทั้งสามก็กระชับวงเข้าไปหาชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าทีละก้าว

บรรยากาศรอบข้างหดหู่อย่างยิ่ง

“พวกเจ้ามาจากหอเมฆาเคลื่อนหรือ?”

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าสูดหายใจลึก ๆ และเอ่ยถาม

“จะตายรอมร่อ ไยต้องมากความ”

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางกล่าวขึ้นพร้อมลงมือโจมตีโดยพลัน

ตู้ม!

มีดอสนีบาตม่วงของเขาโอบล้อมด้วยอำนาจกฎเกณฑ์กดดันดุร้าย

ขณะเดียวกัน ชายชราชุดดำและหญิงงามต่างร่วมโจมตี

เพียงไม่กี่พริบตา ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าก็บาดเจ็บสาหัสอาบเลือดโซมกาย

ทว่า บางทีอาจเป็นเพราะกลัวเกรงว่าเขาจะตาย หรืออาจจะแค่อยากจับเป็น พวกชายชราชุดดำทั้งสามคนจึงหาลงมือปิดฉากไม่

ในทางกลับกัน พวกเขากระทำตนเช่นแมวหยอกหนู ตบตีชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าอย่างต่อเนื่อง ทำเพียงให้อีกฝ่ายสิ้นฤทธิ์เท่านั้น

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าดูโกรธเคืองเศร้าโศก ดูจะตระหนักแล้วว่าคงมิอาจรอดพ้น จึงกล่าวด้วยเสียงลอดไรฟัน “ก่อนตาย บอกข้าได้หรือไม่ว่าไยจึงหมายหัวผู้ฝึกตนจากภูมิดาราฟ้าดินเช่นพวกข้า?”

วาจาของเขาช่างมิยินยอมพร้อมใจ

ทว่าไม่มีผู้ใดคิดตอบคำถามของเขา

สีหน้าของพวกชายชราชุดดำทั้งสามต่างเยือกเย็นไร้อารมณ์ดุจเก็บเกี่ยวผลไม้ไม่เกินเอื้อมมือ

เห็นเช่นนี้ ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าก็อดถอนใจอย่างขมขื่นมิได้ เห็นได้ชัดว่าสิ้นหวังสิ้นเชิง

“หย่งเหอ เจ้าพาเขาไป จำไว้ว่าอย่าฆ่าเขา”

ชายชราชุดดำออกคำสั่ง

“ได้!”

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางพยักหน้า

ทว่า ก่อนที่เขาจะทันลงมือ เสียงเฉยชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“หากบรรพชนเจ้ามาเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ เกรงว่าคงระเบิดโทสะเป็นแน่”

ทุกคนหันไปมองด้วยความตกใจ

ไม่ห่างไปนัก ชายหนุ่มในชุดเขียวผู้หนึ่งกำลังเดินมาทางนี้

ทั่วร่างของเขามีปราณของจักรพรรดิในขอบเขตหยั่งเห็นลึกล้ำ

“วอนตาย!”

ดวงตาของชายในชุดขุนนางฉายจิตสังหาร

“ช้าก่อน ดูก่อนว่าไอ้หนูนี่เป็นพวกเดียวกับตาเฒ่านั่นหรือไม่”

ชายชราชุดดำออกคำสั่ง

“ไยต้องลำบากด้วย?”

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าดูตะลึง

เขาคิดว่าตนคงแย่แล้ว ใครเล่าจะคิดว่ายามนี้ ชายหนุ่มผู้หนึ่งจะลุกขึ้นมาปรามาสเขา!

“สหายเต๋าพูดถูก ข้า… โง่เขลาเกินไปจริง ๆ…”

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋ากล่าวอย่างยากลำบาก

ซูอี้ตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่เพียงโง่ ยังมีตาไร้แววด้วย กับดักง่าย ๆ เช่นนี้ยังมองไม่ออกอีก คิดแค่ว่าจะช่วยคน หารู้ไม่ว่ากลายเป็นเหยื่อในสายตาผู้อื่นแล้ว”

ภาพนี้ทำให้พวกชายชราชุดดำทั้งสามคนมองหน้ากัน ในใจรู้สึกแปลกนัก

ชายหนุ่มผู้นี้คือผู้ใด เหตุใดจึงว่างจัดมาเที่ยวปรามาสเจ้าเฒ่า วางก้ามใหญ่โตนัก

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าเองก็ตะลึงงุนงงกับที่

เขาจะถูกศัตรูจับตัวเป็นเชลย ถูกทำร้ายอย่างไร้ปรานี ความรู้สึกเช่นนี้… ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าสิ้นหวังแทบเสียสติ

“ไม่เป็นไรหรอก การมีความกล้าและความมุ่งมั่นนั้นหาได้ยาก และเจตนาก็มิได้เลวร้าย หาไม่ ข้าคงคร้านเกินกว่าจะมาช่วยเจ้า”

สีหน้าของซูอี้ผ่อนลงมาก

ชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าตะลึงอึ้ง เจ้าคนที่มาปรามาสเขาเสียยืดยาว ที่แท้กลับมาช่วยเขาหรอกหรือ?

เมื่อเห็นเช่นนี้ พวกชายชราชุดดำทั้งสามก็หาได้ตกใจไม่ พวกเขาล้วนแย้มยิ้ม

ปรากฏว่าเหยื่ออีกคนโผล่มาเสียได้

ช่างน่าประหลาดใจ!

………………..