บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1226: แตกหัก ....................

ตอนที่ 1226: แตกหัก

………………..

ตอนที่ 1226: แตกหัก

ชายชราชุดดำกล่าวเนิบ ๆ “เจ้า… ก็เป็นจักรพรรดิจากภูมิดาราฟ้าดินหรือ?”

เขากระทำการอย่างระมัดระวัง นอกจากจะไม่แปลกใจ ยังสังเกตอีกด้วยว่าซูอี้ไร้ความกลัว จึงรู้สึกผิดปกติเล็กน้อย

เขากล่าวพลางเหลือบมองไปยังชายวัยกลางคนในชุดขุนนางและหญิงงาม ส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบไปก่อน

สีหน้าของชายชราในชุดคลุมนักพรตเต๋าพลันแปรเปลี่ยน ก่อนกล่าวเร่งว่า “สหายเอ๋ย ข้าแนะนำให้เจ้ารีบหนีไปให้ไว หาไม่ ชีวิตของเจ้าจะเข้ามาพัวพันนะ”

ซูอี้เสสรวลกล่าว “แค่มดตัวจ้อยสามตัว ข้าล่ะอยากให้พวกเขามีอำนาจพอเป็นภัยต่อข้าจริงแท้ น่าเสียดายที่พวกเขามิอาจทำเช่นนั้นได้”

ชายชราชุดดำ “???”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนในชุดขุนนางซีดขาว จากนั้นจึงก้าวออกมาทันที

“มดหรือ? ข้าล่ะอยากรู้นักว่าเจ้ามีคุณสมบัติใดมาทำพูดอวดเก่ง!”

ทันทีที่วาจามาดร้ายสิ้นคำ ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางก็ตวัดมีดฟันลงมา

ตู้ม!

อสนีบาตดุจคลื่นน้ำตก ปราณมีดดุดันป่าเถื่อน

“ระวัง!”

หัวใจของชายชราในชุดนักพรตเต๋าบีบตัว อยากขยับตัวไปช่วยเหลือเกิน

ทว่าใครเล่าจะคาดว่าบ่าของเขาจะถูกกดลง มิอาจขยับตัวได้เลย

ขณะเดียวกัน เขาก็เห็นว่าดวงตาของชายหนุ่มชุดเขียววูบไหว ก่อนจะดีดนิ้ว

เปรี้ยง!

ปราณมีดจากการฟาดฟันดุเดือดสลายหายไป ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นพิรุณแสงพร่างพรม

ไกลออกไป ร่างของชายวัยกลางคนในชุดขุนนางพลันระเบิดแหลกเละ

เพียงหนึ่งดีดนิ้วเรียบง่าย เขากลับสังหารจักรพรรดิขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำขั้นสมบูรณ์แบบได้!

ผู้ชมต่างเงียบเหมือนตาย

ไร้วจีใด ๆ

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าตะลึงค้าง แทบสงสัยว่าฝันไปหรือไม่

นี่… เขาเรียกกันว่าพิพากษาโทษประหารพริบตาหรือ?

หยาดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของชายชราชุดดำและหญิงงาม สีหน้าของทั้งสองคนแข็งค้าง ดูราวถูกอสนีบาตฟาด มีเพียงความคิดเดียวในใจ…

เตะถูกแผ่นเหล็ก!

มีดศึกอสนีบาตร่วงลงพื้นดังเคร้ง

หญิงสาวโฉมงามตื่นตระหนกหันหลังวิ่งหนี

ซูอี้ดีดนิ้ว

เป๊าะ!

ร่างของสตรีโฉมงามราวกับแมลงที่ติดใยแมงมุม มิอาจขยับได้แม้เพียงนิด

เคล็ดพลังเร้นลับต้องห้าม

หนึ่งในกฎสวรรค์สูงสุดจากภูมิดาราฟ้าดิน

ด้วยเคล็ดวิถีนี้ เพียงหนึ่งคำนึงก็สามารถเปลี่ยนฟ้าดินเป็นกรงขังจองจำสรรพสิ่ง ผนึกทุกจิตวิญญาณได้!

ต่อให้ใช้เคล็ดวิชาย้ายมิติก็ยังหนีไม่พ้น

“จ… เจ้า… เป็นใครกันแน่!?”

สตรีโฉมงามกรีดเสียงร้อง ใบหน้างดงามซีดขาวด้วยความกลัว

ชายชราชุดดำกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างยากลำบาก มือเท้าเย็นเฉียบ

ยามนี้ มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งดูจะมีเพียงปราณในขอบเขตจักรพรรดิ ที่แท้ก็คือตัวตนอันน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง?

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดผู้ฝึกตนจากภูมิดาราฟ้าดินจึงถูกหมายหัว?”

ซูอี้ถาม

สตรีโฉมงามตัวสั่น “ข้าไม่รู้ ข้าสาบานต่อสวรรค์ได้ ข้าไม่รู้จริง ๆ…”

เปรี้ยง!

ร่างของนางแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าสลายหายไป

“แล้วเจ้าเล่า?”

ซูอี้หันไปมองชายชราชุดดำ

ยามนี้ ชายชราชุดดำใกล้สติแตก เขาขู่ลอดไรฟัน “สหาย เรามาจากหอเมฆาเคลื่อน หากฆ่าเรา มิกลัว…”

ซูอี้แค่นเสียง “ดูเหมือนเจ้าก็ไม่รู้เช่นกัน”

เขาโบกแขนเสื้อ

เปรี้ยง!

ภาพนี้ทำให้ชายชราในชุดนักพรตเต๋าอดขยี้ตาโดยไม่ตั้งใจมิได้ และยามนี้เขาจึงกล้าแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นและสัมผัสหาใช่ภาพลวงไม่ แต่เป็นความจริง!

พริบตานั้น สีหน้าของเขาก็แสนตื่นเต้นและดูราวอยู่ในภวังค์

ขณะเสสรวลสนทนา สามจักรพรรดิมลายหาย!

ต้องมีการฝึกฝนร้ายกาจเพียงใดจึงได้มีอำนาจสูงส่งเพียงนี้?

“ไป หาที่คุยกันเถอะ”

ซูอี้ไพล่มือไว้เบื้องหลัง ก่อนเดินจากไปไกล

ชิงหว่านติดตามเบื้องหลังอย่างว่าง่าย

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าตะลึงค้าง ก่อนจะรีบร้อนตามไป

“ตาเฒ่าไม่เอาไหนเยว่ขุยจู่จากแดนลี้ลับขั้นเก้าแห่งมหาแดนดินขอขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต!”

ซูอี้กล่าวอย่างเหม่อลอย “ความเมตตานี้เพราะเห็นแก่หน้าบรรพชนของสำนักเจ้า”

หัวใจของชายชราในชุดนักพรตเต๋าเต้นกระตุก “ขอบังอาจถามผู้อาวุโส ท่านรู้จักกับบรรพชนของสำนักข้าหรือ?”

ซูอี้พยักหน้าโดยไร้คำอธิบาย

เมื่อเห็นว่าซูอี้ไม่เต็มใจจะสาธยาย ชายชราในชุดนักพรตเต๋าก็มิกล้าถามอีก

แต่ทันใดนั้น เขาก็กล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ผู้อาวุโส หอเมฆาเคลื่อนคือหนึ่งในขุมกำลังสูงสุดของเมืองฟ้ากระจ่าง และสงสัยว่าจะมีขุมกำลังใหญ่แห่งห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวบางแห่งอยู่เบื้องหลังด้วย เราควร… หนีไปก่อนหรือไม่?”

ซูอี้เดินไปบนถนนอย่างไม่สะทกสะท้าน สองมือไพล่หลัง ดูไม่กลัวการล้างแค้นเอาคืนใด ๆ!

“อย่าห่วงเลย”

ซูอี้กล่าว “พวกเขาต่างหากที่ควรกังวล”

ชายชราในชุดนักพรตเต๋า “…”

หัวใจของเขาสับสนมากขึ้นทุกขณะ ผู้อาวุโสตรงหน้าเขาผู้นี้แกร่งกล้ามาจากไหนกัน กระทั่งหอเมฆาเคลื่อนยังไม่อยู่ในสายตา?

ในขณะที่ความคิดของชายชราในชุดนักพรตเต๋ากำลังฟุ้งซ่าน เสียงของซูอี้ก็ดังกระทบโสต “จะว่าไป โรงเตี๊ยมใดเลิศล้ำที่สุดในเมืองนี้?”

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าตอบอย่างเผลอไผล “หอสมปรารถนา!”

“ได้ เจ้านำทางไปที่นั่นที”

ซูอี้สั่งการ

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าลอบกัดฟัน ตัดสินใจเด็ดขาดและกล่าวออกมาโดยไม่คิดใดอื่น “ผู้อาวุโสโปรดตามข้ามา”

ไม่นานนัก ร่างของพวกเขาก็หายลับไปในถนนอันพลุกพล่าน

และที่ใกล้กับประตูเมือง การตกตายของจักรพรรดิทั้งสามคน ทั้งชายชราชุดดำ ชายวัยกลางคนในชุดขุนนาง และสตรีผู้งดงามก็ก่อให้เกิดความตกตะลึง

ข่าวถูกแพร่ออกไปทันที

หอเมฆาเคลื่อน

ในตำหนักอันหรูหราวิจิตรแห่งหนึ่ง

“เรียนใต้เท้า ถูไป่ซาน หย่งเหอ และฮูหยินอิ๋งฮวา คนของเราถูกสังหารสิ้นแล้วขอรับ”

“จักรพรรดิยี่สิบหกคนจากภูมิดาราฟ้าดินที่ถูกแขวนบนถนนต่างถูกช่วยไปหมดแล้วขอรับ”

“ผู้ลงมือสังหารเป็นจักรพรรดิผู้ดูเยาว์วัย เรากำลังเตรียมกำลังคนสืบหาตัวตนของคนผู้นี้ขอรับ”

ชายชุดสีเงินผู้หนึ่งรีบรายงาน

ในโถงตำหนัก พรมแดงลาดยาวบนพื้น ตะเกียงกำยานโชยควันละล่องฟุ้ง

ณ เก้าอี้ประธานมีชายหัวล้านในชุดแดงนั่งอยู่ ใบหน้าดูหล่อเหลาอย่างประหลาด

เมื่อได้ยินข่าว เขาก็หยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน “ผู้ลงมือฆ่ายามนี้หนีไปหนใดแล้ว?”

ชายชุดสีเงินส่ายหน้า “เรียนใต้เท้า ผู้สังหาร… ไม่ได้หนีขอรับ”

“หือ?”

ชายหัวล้านชุดแดงตะลึงอึ้ง วางถ้วยชาลงช้า ๆ และถามกระซิบ “คนผู้นี้ชั่วช้านัก! กล้าฆ่าคนในเมืองฟ้ากระจ่างกลางถนน และยังมิหลบหนีอีก คนเช่นนี้ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาแน่!”

“ทุกวันนี้มีจักรพรรดิใต้บัญชาเรามากมายเพียงไร?”

ชายหัวล้านชุดแดงถาม

ชายชุดสีเงินรีบกล่าว “ทั้งหมดสี่สิบเก้าคนขอรับ ในจำนวนนี้ ครึ่งหนึ่งร่อนเร่อยู่ ณ จุดอื่นในภูมิทมิฬเร้น และมีเพียงสิบแปดคนเท่านั้นที่ประจำการในเมืองขอรับ”

“นั่นยังไม่พอ”

ชายหัวล้านชุดแดงกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “จากที่เจ้าว่า ผู้ลงมือสังหารสามารถฆ่าพวกถูไป่ซานทั้งสามลงได้โดยง่าย เขาต้องเป็นตัวตนอันแข็งแกร่งสุดขั้วเป็นแน่ และยังกล้าฆ่าคนโดยไม่หลบหนี ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ…”

กล่าวถึงจุดนี้ เขาก็ตัดสินใจ หยิบป้ายตราสีมองออกมาโยนให้ “เจ้านำตรานี้ไปติดต่อพรรคบงกชทมิฬ ลัทธิจักรวาล และสำนักพันอสูรมารเสีย”

“บอกพวกเขาไปว่าข้าต้องการให้พวกเขาแต่ละฝ่ายส่งจักรพรรดิกลุ่มหนึ่ง ห้ามน้อยไปกว่าสามสิบคนต่อฝ่าย! และต้องไม่อ่อนแอไปกว่าขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำ!”

“นอกจากนั้น ส่งคนไปหาที่อยู่และรายละเอียดของผู้สังหารนั่นด้วย ก่อนตกค่ำ เรื่องนี้ต้องเรียบร้อย!”

ท้ายที่สุด ดวงตาของชายหัวล้านชุดแดงก็วาววับแดงฉานด้วยจิตสังหารอย่างพิลึก

“ใต้เท้า นี่… ดูจะเกินไป…”

ชายชุดสีเงินลังเล

“ขี่ช้างจับตั๊กแตนหรือ? ไม่ ศัตรูหนนี้หาธรรมดาไม่ นอกจากนั้นยังถือได้ว่าเป็นการเขย่าภูสะท้านพยัคฆ์ ผู้ใดที่ล่วงเกินหอเมฆาเคลื่อนต้องไม่รอดชีวิต!”

ชายหัวล้านชุดแดงกล่าวพลางหยิบกาน้ำชาขึ้น เชิดหัวกระดกดื่มรวดเดียวหมด

“ขอรับ!”

ชายชุดสีเงินถอยจากไป

…

หอสมปรารถนาสูงหลายพันจั้ง เก่าแก่โบราณ เป็นที่รู้จักในนามแหล่งเริงรมณ์อันดับหนึ่งในเมืองฟ้ากระจ่าง

กระทั่งจักรพรรดิทั่วไปยังยากจะจ่ายค่าพักแรมในหอสมปรารถนาได้

ซูอี้ย่อมไม่ขัดสนเงินตรา

เขาไล่ล่าตัวตนระดับราชันแห่งภูมิในสมุทรฮุ่นตุ้นมามากมาย อย่าว่าแต่สิ่งอื่นใด เพียงจำนวนศิลาภูมิมหาวิถีก็มากโข

และเมื่อเขาสามารถใช้ชีวิตสุขสบายได้ ซูอี้ย่อมมิยอมลำบาก

ดังนั้น เขาจึงจ่ายราคาสามพันศิลาภูมิมหาวิถี ขอเข้าใช้ห้องพักที่ดีที่สุด

เก้าแก่เนี้ยหอสมปรารถนาเป็นหญิงงามผู้เปี่ยมเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ เอวคอดบาง อกตั้งตระหง่าน จุดโค้งเว้าเข้าที่งดงาม

ทุกการเคลื่อนไหวล้วนสง่างาม เจือเสน่ห์ประจบประแจงแต่พองาม

เมื่อเผชิญกับแขกทุนหนาเช่นซูอี้ เถ้าแก่เนี้ยผู้มีสีหน้ายิ้มแย้ม ส่งพวกซูอี้ไปถึงห้องด้วยตนเอง กิริยาวาจาเหมาะสม อบอุ่นเยี่ยงสายลมยามวสันต์

“สตรีผู้นี้คือตัวตนไร้ปรานี กินคนมิคายกระดูก”

หลังเถ้าแก่เนี้ยจากไป ชายชราในชุดนักพรตเต๋าก็วิจารณ์

ซูอี้หาออกความเห็นไม่

เขานั่งเอกเขนกอยู่บนฟูกแสนนุ่มสบาย จากนั้นหยิบไหสุราออกมาพักผ่อนสบายอุรา

ชิงหว่านสวมอาภรณ์แดง งดงามสะกดสายตา ยืนนวดไหล่นวดคออยู่เบื้องหลังซูอี้ด้วยคู่หัตถ์หยก ทำให้เขาปรือตาลงอย่างแสนสบาย

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าอดชะงักนิ่งมิได้

หากไม่ได้เห็นกับตา เขาคงสงสัยนักว่าชายหนุ่มชุดเขียวผู้นี้จะเป็นสุภาพบุรุษเจ้าสำราญหรือไม่

ช่างแสนดื่มด่ำกับชีวิตนัก!

“บอกที ไยเจ้าจึงเสี่ยงชีวิตช่วยคนเหล่านั้น?”

ซูอี้ถามเนิบ ๆ

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน แล้วจึงอธิบายเรื่องราวโดยพลัน

อันที่จริง เหตุผลนั้นหาได้ซับซ้อนไม่ ในหมู่จักรพรรดิที่ถูกแขวนประจานบนถนน หนึ่งในนั้นคือสหายรักร่วมเป็นร่วมตายของเขา

ด้วยเหตุนี้ ชายชราในชุดนักพรตเต๋าจึงเสี่ยงชีวิตเข้าช่วยเหลือ

ไม่นานนัก ชายชราในชุดนักพรตเต๋าก็กล่าวถึงหอเมฆาเคลื่อนอีกครั้ง

ตามคำพูดของเขา จักรพรรดิทั้งสามคนที่ซูอี้ฆ่าไปวันนี้น่าจะเป็นตัวตนซึ่งทำงานรับใช้ แต่มิใช่ยอดฝีมือของหอเมฆาเคลื่อน

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทั่วไปในภูมิทมิฬเร้น

นานมาแล้ว มีจักรพรรดิมากมายในจักรวาลพร่างดาว และเพื่อเข้าสู่ห้วงลึกแห่งจักรวาล พวกเขาส่วนใหญ่ก็จะเลือกทำงานรับใช้ขุมกำลังสูงสุดเยี่ยงหอเมฆาเคลื่อน

หากทำผลงานเป็นที่ชื่นชอบได้ บางทีเขาอาจได้รับกระทั่งโอกาสฝากฝังสู่ขุมอำนาจสูงสุดในห้วงลึกจักรวาลพร่างดาว ณ ภายหน้าก็เป็นได้!

เหตุใดจักรพรรดิจึงเดินทางสู่ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาว?

สรุปได้เพียงสองพยางค์ นั่นก็คือ ‘ฝึกฝน!’

หากได้รับการแนะนำจากหอเมฆาเคลื่อนย่อมได้รับความดีความชอบและการยอมรับจากขุมกำลังใหญ่จากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวได้อย่างง่ายดาย!

เพราะเหตุนี้ หอเมฆาเคลื่อนจึงมีจักรพรรดิมากมายคอยรับใช้

ขุมกำลังสูงสุดอื่น ๆ ในเมืองฟ้ากระจ่างก็หาต่างออกไปไม่

เมื่อรู้เช่นนี้ ซูอี้ก็อดหัวเราะมิได้ “หอเมฆาเคลื่อนอันใด ก็แค่กลุ่มปลิงเกาะชาวบ้านกินแท้ ๆ”

ชายชราในชุดนักพรตเต๋าถอนใจด้วยสีหน้าซับซ้อน “มันคือความจนหนทางของผู้ฝึกตนเช่นข้า เพื่อเข้าค้นหาวิถีที่สูงกว่าในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว เราจึงทำได้เพียงต้องดิ้นรนหาโอกาสเช่นนี้”

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ

เขาเข้าใจเรื่องนี้

ตลอดมา ไยจักรพรรดิจากมหาแดนดินจึงไม่ทำเช่นนี้?

วิถีสู่สวรรค์อันตรธาน และทำได้เพียงต้องออกเสาะแสวงโอกาสเลื่อนขอบเขตในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว!

ทว่าจักรพรรดิส่วนใหญ่ระหว่างออกแสวงโชคในจักรวาลพร่างดาวมักบาดเจ็บตกตายก่อนจะถึงห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวด้วยซ้ำไป

ดังนั้น สำหรับเหล่าจักรพรรดิผู้ออกเดินทางสู่ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเหล่านี้ หากสามารถฉกฉวยโอกาสในภูมิทมิฬเร้นได้ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดปฏิเสธลง

ไม่นานนัก เมิ่งฉางอวิ๋นก็กลับมาพร้อมข่าวบางอย่างเกี่ยวกับหอเมฆาเคลื่อน

ทุกสิ่งล้วนคล้ายคลึงกับวาจาของชายชราในชุดนักพรตเต๋า ไร้ข้อมูลมีค่าใด ๆ

เมื่อรู้ว่าเขาเสียเวลาเปล่า เมิ่งฉางอวิ๋นก็หารำคาญใจไม่ แต่กลับละอาย “ตาเฒ่าผู้น้อยไร้สามารถ ทำให้คุณชายผิดหวัง… ตาเฒ่าผู้น้อยควรไปเยือนหอเมฆาเคลื่อนด้วยตนเองสักหนหรือไม่ขอรับ?”

วิถีสู่สวรรค์อันตรธาน และทำได้เพียงต้องออกเสาะแสวงโอกาสเลื่อนขอบเขตในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว!

ทว่าจักรพรรดิส่วนใหญ่ระหว่างออกแสวงโชคในจักรวาลพร่างดาวมักบาดเจ็บตกตายก่อนจะถึงห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวด้วยซ้ำไป

ดังนั้น สำหรับเหล่าจักรพรรดิผู้ออกเดินทางสู่ห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเหล่านี้ หากสามารถฉกฉวยโอกาสในภูมิทมิฬเร้นได้ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดปฏิเสธลง

ไม่นานนัก เมิ่งฉางอวิ๋นก็กลับมาพร้อมข่าวบางอย่างเกี่ยวกับหอเมฆาเคลื่อน

ทุกสิ่งล้วนคล้ายคลึงกับวาจาของชายชราในชุดนักพรตเต๋า ไร้ข้อมูลมีค่าใด ๆ

เมื่อรู้ว่าเขาเสียเวลาเปล่า เมิ่งฉางอวิ๋นก็หารำคาญใจไม่ แต่กลับละอาย “ตาเฒ่าผู้น้อยไร้สามารถ ทำให้คุณชายผิดหวัง… ตาเฒ่าผู้น้อยควรไปเยือนหอเมฆาเคลื่อนด้วยตนเองสักหนหรือไม่ขอรับ?”

ทันทีที่วาจาถูกกล่าว ชายชราในชุดนักพรตเต๋าก็อดประหลาดใจไม่ได้ หรือบ่าวเฒ่าผู้ดูไร้พิษสงนี้จะเป็นยอดฝีมือผู้เร้นกายล้ำลึก?

หาไม่ มีหรือจะกล้าขอเดินทางไปยังหอเมฆาเคลื่อนด้วยตนเอง?

ซูอี้โบกมือว่า “ไม่ต้องหรอก หากไร้อุบัติเหตุใด ๆ ไม่นานพวกเขาจะมาหาเราถึงที่เอง”

ใบหน้าของเมิ่งฉางอวิ๋นปรากฏความเย็นชา “คุณชาย ปล่อยเรื่องจิ๊บจ๊อยเหล่านี้ให้ตาเฒ่าผู้น้อยจัดการเถอะขอรับ อย่าได้เปรอะเปื้อนมือท่านเลย!”

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย เมิ่งฉางอวิ๋นก็กล่าวเสริม “พวกเขา… หาคู่ควรตายด้วยมือท่านไม่!”

ชายชราในชุดนักพรตเต๋า “??? ”

บ่าวเฒ่าผู้นี้… ช่างระห่ำนัก!

ส่วนชิงหว่าน นางชาชินกับเรื่องแบบนี้แสนนาน

หญิงสาวสงวนวาจาท่าทีตลอดมา หัตถ์น้อยขาวเนียนดุจหิมะบีบนวดคอและไหล่ของซูอี้ สีหน้านุ่มนวลอ่อนหวาน

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เมิ่งฉางอวิ๋นไปเปิดประตูด้วยตนเอง และที่หน้าประตูก็มีเถ้าแก่เนี้ยคนงาม

ทว่ายามนี้ ใบหน้างดงามของเถ้าแก่เนี้ยกลับเย็นชามืดหม่น แตกต่างจากรอยยิ้มยามรับรองซูอี้ก่อนหน้านี้มิเหลือเค้าเดิม

หลังเดินเข้ามา นางก็กล่าวอย่างเฉยชา “ข้าปฏิบัติกับพวกเจ้าเยี่ยงแขกผู้มีเกียรติ แต่ปรากฏว่าพวกเจ้าแค่ก่อเรื่องแล้วมาหลบภัยที่หอสมปรารถนาของข้า!”

“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเพียงใช้จ่ายเปิดห้อง จะทำให้หอสมปรารถนาของข้าคุ้มกัน เป็นศัตรูกับหอเมฆาเคลื่อน? ฝันเฟื่องถึงจันทราหรือไร!”

น้ำเสียงของนางแดกดันกรุ่นโกรธ

กล่าวจบนางก็ชี้นิ้วที่ประตู กล่าววาจาชัดถ้อย “สำเหนียกตนแล้วออกไปเดี๋ยวนี้!”

และเบื้องหลังเถ้าแก่เนี้ย กลุ่มยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นเงียบ ๆ มองเข้ามาในห้องอย่างเย็นชา

ข่มขู่มาดร้ายสารพัด

………………..