บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1265: ปล่อยปราณดาบละล่องไปสักเดี๋ยว

ตอนที่ 1265: ปล่อยปราณดาบละล่องไปสักเดี๋ยว

………………..

ตอนที่ 1265: ปล่อยปราณดาบละล่องไปสักเดี๋ยว

มหาสงครามเดือดพล่าน

เงาลวงแห่งเทพสวรรค์บัญชาสายฟ้าอสนีบาต กลืนวาตะอัคคี ทุกการขยับร่างเผยอำนาจสะเทือนโลกาเยี่ยงเทพ

ทว่าสิ่งที่ยิ่งน่าจดจำคือซูอี้

เขาดูเล็กจ้อยเมื่ออยู่ตรงหน้าเงาเทพสวรรค์สูงพันจั้ง

ทว่าทุกครั้งที่เขาขยับ ล้วนทรงพลังสั่นสะท้านโลกา

ภาวะดาบลึกลับพลิ้วปรากฏในมือ ทะยานพลุ่งพล่านฟาดฟันเวหา พัวพันเกินแยกกับเงาลวงเทพสวรรค์ได้

ด้วยความสำเร็จวิชาดาบอันน่าหวาดหวั่นเช่นนี้ ราชันแห่งภูมิมากมายในสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิล้วนตกตะลึงเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

เมื่อถามตนเองดู หากเปลี่ยนเป็นตนเอง เกรงว่าคงมิอาจหยุดการโจมตีเช่นนี้ได้และถูกฆ่าง่าย ๆ แน่แท้!

และนี่เองที่ทำให้ผู้คนมิอาจจินตนาการ

ตลอดกาลผ่านมา ใครเล่าจะเคยเห็นราชันแห่งภูมิในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงแข็งแกร่งได้เพียงนี้?

ไม่!

สำหรับซูอี้ แม้ศึกนี้จะดุเดือด แต่มันก็หาหนักหนาไม่

แม้ว่าพลังของเงาเทพสวรรค์จะแข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงค่ายกลที่ขาดวิญญาณและสติปัญญา หาใช่คู่ต่อสู้ที่แท้จริงไม่

แม้ว่าจะมีผู้ควบคุมค่ายกล แต่พวกเขาก็เป็นราชันแห่งภูมิกลุ่มหนึ่ง

ความแข็งแกร่งนั้นมาจากการเปลี่ยนแปรค่ายกลเอง มิอาจเทียบกับราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดตัวจริงได้

แน่นอนว่านี่คือสำหรับซูอี้ผู้เดียว

เขาก็รู้ว่าหากเปลี่ยนเป็นราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดทั่วไป เกรงว่าคงจะรับมือค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิซึ่งลงมือหนักหน่วงเช่นเดียวกับเขาได้ยาก

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

เสียงตะโกนเข่นฆ่าลั่นทั่วสรวงสะเทือนทั่วแดน อำนาจเงาร่างเทพสวรรค์ร้ายกาจยิ่งขึ้นทุกขณะ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมื่อเห็นพวกเขาโจมตีไม่เข้ามานานเข้า เหล่าราชันแห่งภูมิซึ่งควบคุมค่ายกลก็เริ่มกระสับกระส่ายกันแล้ว

“ข้าไม่มีเวลามาใช้กับค่ายกลมากนัก”

ระหว่างศึก ดวงตาของซูอี้วูบไหวเย็นชา

ตู้ม!

เขาเปลี่ยนกฎมหาวิถี ขัดขวางพิรุณแสงกฎเกณฑ์ที่ทะยานออกมา ก่อนจะฟันปราณดาบออกมาหลายสิบในพริบตา

ปราณดาบแต่ละสายล้วนรวดเร็วเยี่ยงเคลื่อนไหวพริบตา ว่องไวเสียยิ่งกว่าแสงสว่างพริบพราย

ทุกคนยังไร้ช่วงให้ตั้งตัว ปราณดาบก็หายวับไปเสียแล้ว

ซูอี้ยืนอยู่บนอากาศ เขานำไหสุรายกกระดกดื่ม ก่อนกระซิบเบา ๆ “ปล่อยปราณดาบ… ละล่องไปสักเดี๋ยว”

ขณะเดียวกัน เงาลวงแห่งเทพสวรรค์สูงพันจั้งซึ่งอยู่ห่างออกไปพลันหยุดชะงัก

ทันใดนั้น เงาลวงเทพสวรรค์ก็สั่นระริกอย่างรุนแรง พลังของค่ายกลซึ่งปกคลุมทั่วร่างของมันรวนเร เกิดเป็นแสงอสนีบาตคำรามคลั่ง

ซวนเซเสียจนให้ความรู้สึกเยี่ยงคนเมา

หือ?

ทุกคนที่มองศึกอยู่ล้วนตะลึงจังงัง นี่มันเรื่องใดกัน?

และเหล่าผู้มีพลังฝึกฝนในขอบเขตราชันแห่งภูมิต่างล้วนใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างพร้อมเพรียง

ในสายตาของพวกเขา พวกเขาเห็นว่าสามเศียร หกกรและสองขาของเงาเทพสวรรค์นั้นปริร้าวเยี่ยงกระจกแตกละเอียด

และทันใดนั้น รอยร้าวก็ขยายออก

เหล่าราชันแห่งภูมิซึ่งเดินค่ายกลอยู่ดูจะอยากซ่อมแซมรอยร้าวเหล่านี้อย่างเห็นได้ชัด ทว่าในชั่วขณะนั้น พวกเขาไม่อาจทำได้ เงาเทพสวรรค์จึงสั่นเทิ้มรุนแรงประหนึ่งกำลังแหลกสลาย

สถานการณ์นี้คงอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ

และทุกคนก็เห็นเงาร่างเทพสวรรค์สูงพันจั้งค่อย ๆ แหลกสลายร่วงลง

สามเซียนพังทลาย

หกกรปลิดปลิวบนเวหา

สองขาสะบั้นออกจากเข่า

และกระทั่งคู่บาทยังร่วงจากข้อเท้า

ดุจศพที่ถูกสังหารแยกส่วน!

ทันใดจากนั้น ชิ้นส่วนเหล่านี้ก็ระเบิดแหลก

ทั่วฟ้าดินสะเทือนสั่น อากาศแปรปรวน คลื่นกระแทกร้ายกาจพัดกระพือ ปั่นป่วนทั่วอาณาบริเวณ

สำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิล้วนตะลึงจังงัง

ค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิแหลกสลาย!!

นี่คือสิ่งที่มิเคยเกิดขึ้นมาก่อนแต่กาลใด

เพราะถึงอย่างไร พลังของค่ายกลนี้ก็น่าหวาดหวั่นพอจะติดอันดับสิบสามค่ายกลสังหารอันแข็งแกร่งที่สุดแห่งจักรวาลพร่างดาวได้ และยังเป็นค่ายกลพิทักษ์สำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิอีกด้วย

แม้กาลก่อนจะมีศัตรูร้ายกาจใด ๆ แต่พวกเขาก็ไม่เคยทะลวงค่ายกลนี้ได้มาก่อน

ทว่ายามนี้ มันกลับแหลกสลายลงในพริบตาโดยน้ำมือทัศนาจารย์ผู้มีระดับฝึกฝนเพียงขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง!

ความน่าตะลึงซึ่งกระแทกใจคนทุกผู้นี้ร้ายกาจเกินไป

ทั่วสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิมีแต่เสียงร้องอย่างตื่นกลัว

“มิน่าเล่า เมื่อวานซืนนี้เขาจึงมั่นใจนัก ทั้งยังกล่าวว่าจะมาคิดบัญชีและช่วยคน… นี่คงเป็นความแข็งแกร่งของเขา…”

อาไฉ่ตะลึงงัน และในที่สุดก็เข้าใจ

ในโลกหล้าอันปั่นป่วนรวนเร ร่างสูงของซูอี้ซึ่งยืนอยู่บนอากาศดูเตะตาเป็นพิเศษ

อาภรณ์ของเขาพลิ้วไสว ยกไหสุราขึ้นดื่มรวดเดียว องอาจไร้สิ่งใดฉุดรั้ง ไม่อาจพบเห็นบาดแผลใด ๆ บนร่าง

ใครเล่าจะคาดคิดได้ว่าเมื่อครู่ ชายหนุ่มผู้ดูห่างเหินนี้จะเป็นผู้ทำลายค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิในพริบตา?

และเรื่องน่าเหลือเชื่อที่สุดก็อยู่ที่นี่

ยามค่ายกลทลายลง ซูอี้นั้นแสนผ่อนคลายสุขุม ใครเล่าจะไม่รู้ว่ากระทั่งค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิยังมิอาจเป็นภัยต่อซูอี้ได้จริง ๆ?

“เรา… ประเมินเขาต่ำเกินไปอีกแล้ว…”

ใบหน้าของเจ้าสำนักเวิงผูดำมืดเยี่ยงก้นบึ้งห้วงวารี ยากเย็นเกินกว่าจะสงบใจได้ เสียงของเขาดูจะเป็นการเค้นลอดไรฟัน เปี่ยมโทสะและความเกลียดชัง

“กฎมหาวิถีที่เขาบรรลุเห็นได้ชัดว่าต่างจากกาลก่อน แต่ก็สามารถขัดขวางกฎสูงสุดทวิภูมิได้และรวดเร็วยิ่งนัก นี่แหละสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”

ใบหน้าของหลี่สวินเจินดูเคร่งเครียด

เขาคือราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปลาย สู้ฝึกเผชิญกับมรสุมนับไม่ถ้วน และยามนี้ เขาก็เข้าใจถ่องแท้ว่าเหตุใดซูอี้จึงฝ่าค่ายกลออกมาได้

แก่นแท้อยู่ที่ความเร็ว!

เพียงพริบตา สิบสามปราณดาบก็ถูกส่งออกมาติด ๆ กัน ปราณแต่ละสายโจมตีใส่พื้นที่สำคัญของเงาเทพสวรรค์ ทำให้ค่ายกลแหลกสลายลงทันที

ราชันแห่งภูมิทั้งหลายซึ่งเดินค่ายกลอยู่ไร้ช่วงจังหวะให้ขัดขืน ทำให้เกิดภาพเช่นนี้ขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก เราวางแผนศึกวันนี้อยู่เนิ่นนานและเตรียมไพ่ตายสารพัด นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมิถึงกาลตัดสินแพ้ชนะ!”

สุ่ยเทียนหานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

แม้เขาจะพูดเช่นนี้ แต่ใบหน้าของเขากำลังโกรธขึ้งจนผิดปกติ

ไม่ต้องสงสัยว่าหัวใจของเขาก็ถูกไฟสุมมิแพ้กัน

“แต่เขา… เขายังไม่ได้ใช้ดาบของเขาเลยนะ”

เสียงของกู้หลิงอวิ้นเบาหวิว

หนึ่งวาจานั้นสื่อความหมายชัดเจน นั่นคือในมือของซูอี้ก็ยังมีไพ่ตายเช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้คิ้วของทุกคนขมวดหนักยิ่งขึ้นอีก

และผู้ที่ตะลึงและถูกกระทบจิตใจที่สุดก็คือเหล่าราชันแห่งภูมิซึ่งเดินค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิ

เมื่อค่ายกลนี้พังลง พวกเขาเองก็ถูกผลย้อนกลับ พวกเขาแต่ละคนต่างร่างซวนเซ คนมากมายกระอักเลือดคำโต ใบหน้าซีดเซียวทรุดโทรม

“บ้าจริง!”

“ไยจึงเป็นเช่นนั้น?”

พวกเขาล้วนตื่นกลัว ยากจะยอมรับความจริงเช่นนั้นได้

โดยไม่รีรอให้พวกเขาคืนสติ เสียงโวยวายอย่างกระวนกระวายของเจ้าสำนักเวิงผูก็ดังขึ้นในโสต

“ถอย! เร็วเข้า!”

เหล่าราชันแห่งภูมิล้วนสะดุ้งราวตื่นจากฝัน

เมื่อมองขึ้นไปพวกเขาก็พบว่าซูอี้ทะยานขึ้นสู่อากาศแล้ว

“เผ่นเร็ว!”

คนทั้งหลายล้วนตื่นตะลึง ก่อนจะหันหลังเผ่นหนี

แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

แขนเสื้อของซูอี้สะบัดโบก ปราณดาบสายแล้วสายเล่าเลื้อยทะยานเยี่ยงภูตอสรพิษโลดโผน

สุญญะถูกผ่าเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วน

ภาวะดาบอันน่าหวาดหวั่นพร้อมด้วยวจีดาบหวีดหวิวเป็นดั่งทำนองชี้ชะตา ก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน

ฉัวะ! ฉับ! ฟู่!

ทันใดนั้น ม่านเมฆาโลหิตกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็ฟุ้งออก

เมื่อมองจากคันฉ่องสมบัติท่องวิมาน ภาพที่เห็นดูราวกับบุปผาเพลิงแดงฉานเบ่งบานดอกแล้วดอกเล่าท่ามกลางโลกหล้าอันรวนเร

ชวนตะลึงตรึงตา

ปราณดาบนั้นน่ากลัวเกินไป

เจิดจรัสมิอาจทำลายลง

ภายใต้การเข่นฆ่าจากปราณดาบเช่นนี้ ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิทั้งหลาย ไม่ว่าจะอยู่ในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงหรือคืนสู่สามัญล้วนระเบิดแหลกเยี่ยงกระดาษเปื่อย

เพียงพริบตา ราชันแห่งภูมิยี่สิบสี่คนในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง และเก้าคนในขอบเขตคืนสู่สามัญล้วนสิ้นใจ!

ไร้ชีพใดหลงเหลือ!

ทั่วโลกหล้าถูกย้อมด้วยสีแดงอันน่าสะพรึงกลัว

“อีกแล้ว อีกแล้ว…”

ยามประจักษ์แก่เรื่องทั้งหมดนี้ แรงกระทบต่อจิตใจเซวียจ่างอีก็พลันสูงสุดขีด หนังหัวของเขาชายิบ ใบหน้าตื่นกลัวไร้สีเลือด จดจำเรื่องที่เกิดขึ้นในโถงวิถีแปรตะวันเมื่อไม่กี่วันก่อนได้

ยามนั้น ซูอี้สังหารบรรพชนในขอบเขตคืนสู่สามัญของโถงวิถีแปรตะวันลงอย่างง่ายดาย

และยามนี้ เพียงหนึ่งสะบัดแขนเสื้อ ปราณดาบวูบไหวก็สามารถสังหารหมู่ราชันแห่งภูมิลงได้เยี่ยงหักไม้ไผ่!

สิ่งนี้ทำให้เซวียจ่างอีตื่นกลัวจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เนื้อตัวชุ่มโชกด้วยเหงื่อกาฬเย็นเฉียบ

ขณะเดียวกัน

ในสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิก็เงียบกริบดุจป่าช้า

ทุกคนรู้สึกราวลืมหายใจ

ผู้ฝึกตนผู้เยาว์วัยบางคนตื่นกลัวเสียจนเสียสติเป็นลมทั้งยืนไปแล้ว!

ไม่ใช่เพราะพวกเขามิกล้าพอ แต่จากคันฉ่องสมบัติท่องวิมาน พวกเขาเห็นการตายของเหล่าราชันแห่งภูมิได้อย่างชัดเจน!!

ภาพการละเลงเลือดนี้เกิดขึ้นคาตาเพียงนี้ การตื่นกลัวจนสติหลุดจึงเป็นเรื่องธรรมดา

เท่านั้นยังดี

หากไปอยู่ในสนามรบ เพียงอำนาจที่ซูอี้สำแดงก็เพียงพอทำให้เหล่าผู้ฝึกตนอ่อนหัดเหล่านี้ตะลึงจนล้มตายได้แล้ว!

เหล่าผู้มีอำนาจทั้งหลายล้วนตื่นกลัว มิอาจสงบใจลงได้โดยถ้วนทั่ว!

นับแต่เริ่มศึกจวบยามนี้ เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งเสี้ยวชั่วยามด้วยซ้ำไป

ทว่าชิงเซียวตาย

ค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิแหลกสลาย

กระทั่งราชันแห่งภูมิยี่สิบสี่คนในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง และเก้าคนในขอบเขตคืนสู่สามัญยังตายอนาถอยู่ข้างนอกสำนัก!

ใครเล่าจะไม่ตกใจ?

ใครเล่าจะไม่กลัว?

“หากรู้เช่นนี้คงไม่นำกำลังไปไว้นอกสำนักหรอก! หากพวกข้าลงมือเองคงไม่เกิดความเสียหายเพียงนี้!”

สุ่ยเทียนหานกัดฟันอย่างเคืองแค้น กล่าวอย่างโกรธกรุ่น

“ใครเล่าจะคิดว่าเมื่อปีก่อน ร่างเวียนวัฏของทัศนาจารย์ยังต้องพึ่งพาพลังมหาวิถีในอดีตชาติมาสังหารราชันแห่งภูมิอยู่เลย ทว่ายามนี้เขากลับสามารถทำลายค่ายกลเทพสูงสุดทวิภูมิลงด้วยความแข็งแกร่งของตนเองแล้ว?”

หลี่สวินเจินรำพึง

ครานี้เป็นการคำนวณพลาดโดยแท้จริง

ท้ายที่สุดแล้ว แม้พวกเขาจะให้ความสำคัญกับศัตรูในครานี้อย่างยิ่งยวด พวกเขาก็ค้นพบว่ายังประมาทและมองข้ามอีกฝ่ายไปอย่างร้ายแรงอยู่ดี!

ยามนี้ เสียงของกู้หลิงอวิ้นพลันกล่าวอย่างเย็นชา “เขาเข่นฆ่ามาถึงหน้าประตูสำนักแล้ว เรา… ยังต้องคืนตัวประกันหรือไม่?”

ทุกผู้ล้วนหันมองไปยังคันฉ่องสมบัติท่องวิมาน และได้เห็นร่างของซูอี้ทะยานมาจากไกล ๆ เกือบถึงหน้าประตูสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิจริงดังว่า!

และจากคำสั่งที่ชิงเซียวกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ขอเพียงซูอี้มาถึงประตูสำนัก พวกเขาสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิต้องคืนตัวประกัน

ทุกคนมองหน้ากัน ความไม่เต็มใจพุ่งขึ้นมาจุกหน้าอก

จากการวางแผนก่อนหน้านี้ของพวกเขา ไม่มีผู้ใดคิดเลยว่าซูอี้จะเข่นฆ่ามาถึงหน้าประตูสำนักได้!

กระทั่งยิ่งไม่คิดว่าจะต้องส่งตัวผู้ใดให้เขา!

“หากเป็นศึกชี้วัดเป็นตายเช่นนี้ ไยต้องมาสนใจข้อตกลงเหล่านี้ด้วยเล่า?”

หลี่สวินเจินกล่าวอย่างเย็นชา

เขาเบนสายตาไปกล่าวกับสุ่ยเทียนหานและกู้หลิงอวิ้น “ไป ไปฆ่าเจ้าสัตว์ร้ายนี่กัน ไม่ว่าอย่างไรเราต้องมิให้มันรอดไปได้!”

จิตสังหารเดือดพล่าน

………………..