บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1277: ขอวอนตายดูสักตั้ง

ตอนที่ 1277: ขอวอนตายดูสักตั้ง

………………..

ตอนที่ 1277: ขอวอนตายดูสักตั้ง

วาจาของชายหนุ่มชุดคลุมราบเรียบสงบ

ทว่าทุกคนกลับหลั่งเหงื่อกาฬโชกตัว

พวกเขาล้วนแต่เป็นคนใหญ่คนโตในเผ่าภูตหลวนคราม ซึ่งล้วนมีสิทธิ์สั่งการสูงส่ง และนับได้ว่าเทียบได้กับเจ้าสำนักยักษ์ใหญ่ทั้งหลายในจักรวาลพร่างดาว

ทว่าครานี้ พวกเขาทั้งหลายล้วนครั่นคร้าม

ในฐานะหนึ่งในหกตระกูลโบราณอารักษ์วิถี เผ่าภูตหลวนครามแต่โบราณได้ใช้วิธีการนองเลือดอันโหดร้ายเลือกนายน้อยเก้าคนจากสายตระกูลหลัก

นายน้อยแต่ละคนล้วนมีจุดเด่นของตน และเป็นผู้ไร้คู่เปรียบที่เข่นฆ่าลูกหลานสายตระกูลหลักรอดมาได้

นายน้อยทั้งเก้าคนถูกเลี้ยงดูมาเป็นผู้สืบทอดเจ้าตระกูล ฐานะของพวกเขาจึงสูงส่งเป็นพิเศษ

ผู้มีอำนาจในตระกูลรายล้อมนายน้อยแต่ละคน เทียบได้กับการสร้างฝ่ายต่าง ๆ ขึ้นเก้าฝ่าย!

และตลอดกาลนานมา นายน้อยทั้งเก้ามีข้อพิพาทขัดแย้งกันเกิดขึ้นมากมาย

หรือก็คือ ‘เก้าบุตรชิงบัลลังก์’

พวกเขาล้วนเหยียบย่ำกันและขึ้นครองตำแหน่งผู้นำ ดังนั้นนายน้อยแต่ละคนจึงรวบรวมอำนาจความแข็งแกร่งอย่างบ้าคลั่งเพื่อสยบและชำระแค้นศัตรูของเขา

และสถานการณ์เช่นนี้ก็ถือว่าได้รับอนุมัติจากเผ่าภูตหลวนครามโดยปริยาย!

เหมือนการเลี้ยงกู่พิษไม่มีผิด

ระหว่างนายน้อยทั้งเก้าคน หลังประชันเชือดเฉือน ผู้เหลือรอดสุดท้ายก็จะได้กลายเป็นทายาทเจ้าตระกูล!

จวบจนยามนี้ นายน้อยได้ถูกกำจัดไปแล้วหกจากเก้า

ยามนี้เหลือเพียงสามคน

ในหมู่พวกเขาก็มีชายหนุ่มชุดคลุมซึ่งนั่งอยู่บนพื้น ณ ขณะนี้รวมอยู่ด้วย

นามของเขาคือเฟิงอวิ๋นเลี่ย

ในหมู่นายน้อยทั้งเก้า ณ เริ่มแรก เฟิงอวิ๋นเลี่ยอายุน้อยด้อยอาวุโสที่สุด และเป็นที่โปรดปรานน้อยที่สุด

ทว่า เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่าน เฟิงอวิ๋นเลี่ยก็ค่อย ๆ เผยความสามารถฝีมือเหนือจินตนาการไปไกล

มีนายน้อยสองคนที่ถูกเขาเอาชนะ!

เฟิงอวิ๋นเลี่ยอยู่บนวิถีฝึกฝนสามหมื่นเก้าพันปี อยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญขั้นปลาย มิใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่เก้านายน้อย

ทว่าเขาชนะศึกชี้เป็นตายทุกครั้งไป

ควรค่ากล่าวถึงว่าแม้เขาจะมีการฝึกฝนเพียงขอบเขตคืนสู่สามัญ ทว่าเฟิงอวิ๋นเลี่ยสามารถข้ามขอบเขตต่อสู้ ปราบศัตรูไร้คู่เปรียบในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นได้!

ด้วยเหตุนี้ ในฐานะหนึ่งในสามทายาทเจ้าตระกูลผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งเผ่าภูตหลวนครามปัจจุบัน สถานะของเฟิงอวิ๋นเลี่ยจึงสูงส่งยิ่งกว่าผู้มีอำนาจหลายคนในตระกูลเสียอีก

เมื่อตัวตนบรรพกาลบางผู้พบเขา คนเหล่านั้นจะเป็นฝ่ายทักทายก่อน

เหล่าผู้มีอำนาจทั้งหลายที่นี่อาจจะมีลำดับอาวุโสสูงกว่า ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเฟิงอวิ๋นเลี่ย พวกเขาก็ทำได้เพียงต้องพินอบพิเทาก้มหัว ถูกสั่งการรับใช้ตามใจปรารถนามิต่างจากข้ารับใช้

ยามนั้น ชายชุดดำซึ่งมารายงานก้มหัวต่ำลงอีกและกล่าวอย่างละอาย “นายน้อยสอนสั่งถูกต้อง ข้าจะไปจัดการเรื่องนี้เองขอรับ”

เขาหันหลังจะจากไป ทว่าเฟิงอวิ๋นเลี่ยซึ่งนั่งอยู่บนพื้นพลันกล่าวขัด “ช้าก่อน”

ร่างของชายชุดดำชะงักค้าง ก้มหัวลงคำนับ “นายน้อยยังมีคำสั่งใดหรือขอรับ?”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยก้มลงมองแผนที่หนังสัตว์ในมือของเขาพลางกล่าวเตือนกลาย ๆ “อย่าทำลายโอสถทิพย์ในขอบเขตจุติสรวง หาไม่ ตัดหัวเจ้ามาชดใช้”

ชายชุดดำเย็นเยือกในใจ ขณะรับคำสั่งอย่างเคร่งขรึม “ขอรับ!

ขณะเดียวกัน ชายชราชุดขาวซึ่งนั่งอยู่ข้างกายเฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าวขึ้น “ซิงหยา เจ้าก็ไปด้วยสิ”

เสียงแหบพร่าหนึ่งดังออกมาจากในมุมมืด “ข้าฟังคำสั่งเพียงนายน้อย”

เมื่อมองดี ๆ จะพบว่าผู้พูดเป็นชายในอาภรณ์ยาวรูปร่างผอมสูงดุจกระบองผู้หนึ่ง ท่าทางเมามาย ถือน้ำเต้าสุราหยกขาว กลิ่นเมรัยลอยคลุ้ง

เฟิงอวิ๋นเลี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามชายชราชุดขาว “จำเป็นจริง ๆ หรือ?”

ชายชราชุดขาวกล่าวอย่างแผ่วเบา “ความรอบคอบนำไปสู่ความยั่งยืน ผู้กล้าลงมือขัดแย้งกับยอดฝีมือจากเผ่าภูตหลวนคราม หากมิใช่ไอ้โง่ไร้ตาก็เป็นผู้โหดเหี้ยมซึ่งมีบางอย่างให้พึ่งพา และข้าคิดว่าผู้ที่กล้าเข้ามาต่อสู้กับตัวตนเช่นผู้อาวุโสใหญ่มู่อวิ๋นในสันเขาอีกาต้องมิโง่หรอกขอรับ”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยคิดครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “ได้ ซิงหยาเจ้าไป ข้าขอเพียงอย่าปล่อยให้ผู้ใดรอดชีวิต”

กล่าวจบ เขาก็ก้มลงอ่านแผนที่หนังสัตว์ในมือของเขาอีกครั้ง

ชายในชุดยาวผู้เมามายลุกขึ้นจากมุมมืด ยืดเส้นสายและเดินออกไปด้านนอก

ชายชุดดำตามเขาไป

จนเมื่อร่างของทั้งสองลาลับ เฟิงอวิ๋นเลี่ยก็ดูจะลืมเรื่องเล็กน้อยนี้ไปแล้ว

เขากล่าวอย่างเนิบนาบ “ผู้เข้าประชันหนนี้มีเจ้าเฒ่าบางคนจากตระกูลอวี่โบราณ และกลุ่มยอดฝีมือร้ายกาจจากลัทธิทางช้างเผือก หากเกิดข้อพิพาทจริง ๆ ข้าก็มิกลัวหรอก…”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้เขาก็ขมวดคิ้ว “เรื่องเดียวที่ข้าไม่เข้าใจคือไยหอเก้าสวรรค์จึงมิเข้ามาพัวพัน ผิดปกติจริง ๆ”

ชายชราชุดขาวข้างกายเขากล่าวยิ้ม ๆ “นายน้อยมิต้องกังวลหรอกขอรับ ในเมื่อเหยียนเต้าหลินรับปากมิเข้ายุ่งเรื่องนี้ เขาจะไม่ทำแน่นอน”

“จิตใจไอ้แก่เหยียนเต้าหลินผู้นี้เกินหยั่งคาด กระทั่งท่านอาสามของข้ายังพูดว่าเป็นผู้ร้ายกาจไร้ที่เปรียบ กินคนไม่คายกระดูก ให้ข้าระวังตัวมิไปล่วงเกินง่าย ๆ”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยถูจมูกตนเบา ๆ “ข้าล่ะหวังนักว่าเขาจะไม่เข้ามายุ่งในศึกชิงโอกาสนี้”

…

ณ ยอดเขาทมิฬ

ตราประทับวิถีชิ้นหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าซูอี้

สิบนิ้วของเขาแปรเปลี่ยนต่อเนื่อง สร้างเป็นสารพัดตราประทับลับพุ่งเข้าใส่ตราประทับวิถีนั้น

นี่คือเคล็ดวิชาหล่อหลอมสมบัติวิถี

นามของมันคือนวดาราชุ่มวิญญาณ และทัศนาจารย์ก็ใช้เคล็ดวิชานี้หล่อหลอมดาบแห่งโลกาซึ่งสั่นสะเทือนทั่วจักรวาลพร่างดาวขึ้นได้

ในอากาศที่อยู่ไกลแสนไกล สามร่างพลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน

หนึ่งคือหญิงงามผู้พิทักษ์ที่นี่เมื่อกาลก่อน หนึ่งคือชายชุดดำ และชายร่างผอมสูงในชุดยาวถือน้ำเต้าสุราหยกขาว

เฟิงมู่อวิ๋น เฟิงซานหูและเฟิงซิงหยาแห่งเผ่าภูตหลวนคราม!

ในหมู่พวกเขา เฟิงซิงหยาเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

“โอ้โห มีตราประทับวิถีในขอบเขตจุติสรวงเสียด้วย ไอ้หนูผู้นี้แข็งแกร่งนะ”

เฟิงซิงหยาผู้เมามายดูประหลาดใจ

“พี่ชายร่วมตระกูล คนผู้นี้แข็งแกร่งเกินกว่าจะใช้สองวาจานี้บรรยายได้นะเจ้าคะ”

ดวงตาของเฟิงมู่อวิ๋นเปี่ยมความตื่นกลัว ก่อนจะเล่าทุกรายละเอียดของการต่อสู้ระหว่างนางกับซูอี้ผ่านกระแสเสียงปราณ

ได้ยินเช่นนั้น ชายชุดดำเฟิงซานหูก็อดอึ้งมิได้ “มีฐานการฝึกฝนเพียงขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงขั้นปลาย แต่กลับเหยียบทำลาย ‘ค่ายกลวายุฆาตอัคคีประหาร’ และเอาชนะตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นเช่นเจ้าได้ คนผู้นี้… น่ากลัวจริง ๆ!”

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงแท้!”

เฟิงซิงหยาพึมพำ ดวงตาเมามายคู่นั้นพลันกระจ่างราวได้พบสิ่งที่น่าสนใจยิ่งนัก บรรยากาศทั่วร่างเผยความตื่นเต้น

“เจ้าเคยได้พบตัวตนอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้มาก่อนหรือไม่?”

เฟิงซิงหยาถาม

เฟิงซานหูยิ้มขื่น ๆ “อย่าว่าแต่เคยพบเลย กระทั่งเคยได้ยินยังไม่”

“นั่นยิ่งเป็นสิ่งที่น่าสนุกไปใหญ่!”

เฟิงซิงหยาจิ๊ปาก “ข้าว่านะ เจ้าหนูนี่น่าจะเป็นตัวตนเก่าแก่ชั่วร้ายที่แสร้งแสดงเป็นหมูเพื่อหลอกกินพยัคฆ์ ซ่อนเร้นการฝึกฝนของตัวเอง! ให้ข้าไปสืบรายละเอียดของเขาเถอะ!”

ว่าพลาง แสงหนึ่งก็วูบไหวจากแววตาของเขา ประหนึ่งมีดาราสีเงินดวงน้อยหมุนคว้างช้า ๆ เยี่ยงวังวน

จากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมองซูอี้บนยอดเขาทมิฬซึ่งอยู่ห่างออกไป

เนตรทิพย์ทลายมายา!

หนึ่งในเคล็ดวิชาต้องห้ามของเผ่าภูตหลวนคราม มรดกสูงสุดซึ่งมีเพียงผู้เข้าใจแก่นแท้ของ ‘กฎคล้อยบัญชาเทพ’ เท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้ได้

เฟิงมู่อวิ๋นและเฟิงซานหูล้วนเผยเค้าลางความริษยาอย่างมิอาจตรวจเห็น

พวกเขาเป็นคนจากตระกูลสาขา อย่าว่าแต่ฝึกฝนเคล็ดวิชาต้องห้ามอย่างเนตรทิพย์ทลายมายาเลย จะทำความเข้าใจ ‘กฎคล้อยบัญชาเทพ’ ยังไม่อาจได้รับอนุญาต!

“ไร้มารยาท!”

หนึ่งเสียงเย็นชาพลันแค่นก้องทั่วฟ้าดิน

บนยอดเขาทมิฬ ซูอี้ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ขมวดคิ้วน้อย ๆ

ตู้ม!

อำนาจจิตวิญญาณอันมิสามารถมองเห็นทะยานออกมาจากซูอี้ราวดาบวิถีสยบเหนือนภา

แทบจะขณะเดียวกัน ในสายตาของเฟิงซิงหยา ทั้งร่างของซูอี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นดาบวิถีเล่มหนึ่งสยบฟ้าดินปราบโลกันตร์

ภาวะดาบที่ไร้คู่เปรียบดูราวบดขยี้ทุกสิ่งแหลกเละได้!

ดวงตาของเฟิงซิงหยาเจ็บแปลบ ร่างสะท้านสั่น หยุดเคล็ดวิชาเนตรทิพย์ทลายมายาลงทันที

“เป็นพลังจิตวิญญาณที่ร้ายกาจยิ่งนัก!”

เฟิงซิงหยาประหลาดใจ

เขาเลียปาก แทนที่จะขุ่นเคือง เขากลับดูตื่นเต้นยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับได้พบเหยื่ออันโอชะไร้ใดปาน

เฟิงมู่อวิ๋นกับเฟิงซานหูอ้าปากค้าง

เนตรทิพย์ทลายมายาเป็นเคล็ดวิชาต้องห้ามของตระกูลพวกเขา ลือกันว่าสามารถมองทะลุมายาแห่งสวรรค์ เข้าถึงแก่นทุกดวงวิญญาณได้

ทว่ายามนี้กลับถูกหนึ่งราชันแห่งภูมิ ณ ขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงหยุดไว้ได้!

“แค่พวกเจ้าสามคนหรือ?”

บนยอดเขาทมิฬ ซูอี้เก็บตราประทับวิถีที่เพิ่งหล่อหลอมไปครึ่งเดียวและยืนขึ้นกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก

กล่าวคือ ใครก็ตามที่ถูกรบกวนเช่นนี้ย่อมอารมณ์ไม่ดีทั้งนั้น

“โอ้โห ฟังน้ำเสียงเข้าสิ กระทั่งเราก็ไม่มีในสายตาล่ะ”

เฟิงซิงหยาอดหัวเราะมิได้ เขาดูเมามายโซเซไปมา

“แต่เจ้าผิดแล้ว ครานี้ ข้าลงมือผู้เดียวก็พอ”

เฟิงซิงหยากล่าวยิ้ม ๆ

ร่างของเขาผอมสูงเยี่ยงแท่งไม้ไผ่ เส้นผมหร็อมแหร็มไร้ระเบียบ

ทว่ายามเขาขยับ อำนาจกฎเกณฑ์ร้ายกาจก็ปรากฏขึ้นเยี่ยงประกายดาราสีเงินเหนือสรวง งามดุจภาพฝัน

และอำนาจในร่างของเขาก็ดูราวเทพสวรรค์ปรากฏสู่โลกหล้า กดดันเสียจนทั่วฟ้าดินสั่นคลอน ทั่วทศทิศยุ่งเหยิงปั่นป่วน

เฟิงมู่อวิ๋นกับเฟิงซานหูมองหน้ากัน สีหน้าของพวกเขาดูซับซ้อน มีทั้งตกใจ เกรงกลัวและโศกเศร้าปนเป

เฟิงซิงหยาคือผู้อาวุโสคนหนึ่งจากสายตระกูลหลัก

มีการฝึกฝนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นเช่นกัน ทว่าอำนาจต่อสู้ของเฟิงซิงหยานั้นบดขยี้ตัวตนขอบเขตเดียวกันทั้งสองได้อย่างง่ายดาย!

หากเป็นในส่วนลึกจักรวาลพร่างดาว ตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปลายบางคนก็อาจมิใช่คู่ต่อสู้ของเฟิงซิงหยาด้วยซ้ำไป!

ประเด็นของทุกสิ่งอยู่ที่เฟิงซิงหยาสำเร็จกฎคล้อยบัญชาเทพ และได้ฝึกฝนมรดกสูงสุดของเผ่าภูตหลวนคราม!

“เจ้าหรือ?”

ซูอี้แค่นยิ้ม “ฟังคำแนะนำข้านะ อย่ารนหาที่ ไปจากที่นี่เสีย หาไม่ วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า”

ในฐานะคนนอก ความรู้เกี่ยวกับเผ่าภูตหลวนครามของเขามิมีผู้ใดในโลกหล้าเทียบได้

ความเข้าใจนี้ไม่ได้มีเพียงความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ในตระกูลพวกเขา แต่ยังล่วงรู้ซึ้งถึงมรดก เคล็ดวิชา และมหาวิถีที่ตระกูลของเขามีในมือ!

ตัวเขาในอดีตชาติยามเป็นทัศนาจารย์เคยทำศึกเดิมพันกับผู้อาวุโสคนหนึ่งจากเผ่าภูตหลวนครามมาก่อน

ผลก็คือเจ้าเฒ่าผู้นั้นพ่ายแพ้หมดท่า ต้องรับใช้เป็นพาหนะให้เขาเป็นพัน ๆ ปี อับอายเกินเทียบได้…

“วันตายของข้า?”

เฟิงซิงหยาผงะไป และอดแสยะยิ้มมิได้

เขายกมือขวาขึ้น ชูนิ้วโป้งแปะบนศีรษะ “มา ข้าขอวอนตายดูสักตั้ง! หากเจ้าฆ่าข้ามิได้ ข้า… จะให้เจ้าอยู่อย่างแย่ยิ่งกว่าตาย!”

………………..