บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1278: มารับความตายเสีย

ตอนที่ 1278: มารับความตายเสีย

………………..

ตอนที่ 1278: มารับความตายเสีย

ท้ายที่สุด รอยยิ้มของเฟิงซิงหยาก็ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทั้งยังเจือความบ้าคลั่งบางเบา

ซูอี้อึ้งไปชั่วขณะและคาดเดาได้ทันที

คนบ้าซึ่งสติเสียเพราะสายเลือดอสูรคลั่งอีกคนแล้ว

ในเผ่าภูตหลวนครามมีสายเลือดพิเศษเฉพาะมากมาย

ในหมู่พวกเขา สายเลือดอสูรคลั่งนั้นมีความพิเศษที่สุด มันเป็นหนึ่งในสายเลือดที่มากสามารถที่สุด ทว่าผู้มีความสามารถเช่นนี้ย่อมเกิดปัญหาขึ้นกับจิตใจและสติรู้คิด

พวกเขามักจะมีนิสัยผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

เช่นกระหายเลือด เซื่องซึมขี้เซา บ้าสงคราม ติดพนัน…

เจ้าเฒ่าจากเผ่าภูตหลวนครามที่ทัศนาจารย์เอาชนะได้เมื่อกาลก่อนนั้นติดพนัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายชุดยาวผู้นี้กระหายสงคราม!

และสำหรับคนบ้าเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องพูดพล่ามแม้แต่น้อย

ร่างของซูอี้ทะยานสู่เวหา เถาวัลย์มารดาฟ้าดินพลันปรากฏขึ้นในมือขวาอย่างเงียบ ๆ ขณะกล่าวอย่างเฉยชา “มาสิ มารับความตายเสีย”

เฟิงซิงหยาหัวเราะคลั่งทวีคูณ จิตสังหารพลุ่งพล่านในดวงตา

เขาก้าวเยื้องย่างเข้าไป

ตู้ม!

วายุคลั่งโหมจากร่างของเขา บดขยี้หมู่เมฆ บริเวณโดยรอบพลันบิดเบี้ยวและพังทลาย

อำนาจกฎเกณฑ์สีเงินนับไม่ถ้วนระยิบระยับพร่างพราย ลอยผลุบโผล่ภายในวายุดุดัน

กฎคล้อยบัญชาเทพ!

อำนาจสูงสุดของเผ่าภูตหลวนคราม

เมื่อใช้มหาวิถีเช่นนี้ หนึ่งสะบัดปีกก็ถล่มเวหาดับตะวันจันทราและหมู่ดาวได้

นอกจากนั้น ยอดฝีมือของเผ่าภูตหลวนครามยังรวดเร็วยิ่งนักยามใช้งานเคล็ดมหาวิถีเช่นนี้ พวกเขาเป็นดั่งวายุเทพซึ่งสะเทือนถึงเก้าสวรรค์ได้ทันที!

และยามนี้ เฟิงซิงหยาก็ขยับ

ร่างของเขาพร่ามัวราวแปรเปลี่ยนเป็นพายุโหมสีเงิน อากาศรอบข้างพังถล่มด้วยวายุโถม

เสียงหวีดหวิวสะเทือนทั่วทิศ

เฟิงมู่อวิ๋นและเฟิงซานหูล้วนอ้าปากค้าง ก่อนจะล่าถอยไปไกล

อำนาจของเฟิงซิงหยานั้นร้ายกาจเกินไป แม้จะเป็นราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดเช่นพวกเขาก็ยังรู้สึกกลัวขึ้นมา

อาภรณ์ของซูอี้กระพือพัด

ดวงตาของเขาลึกล้ำขณะกระซิบในใจ ‘คราก่อน ทัศนาจารย์ปราบผู้อาวุโสในเผ่าภูตหลวนครามลงได้ ครานี้ ข้าน่าจะทำได้ดีกว่านั้น…’

ฉัวะ!

หนึ่งคมดาบวายุปรากฏ รวดเร็วเหลือเชื่อแทบมิอาจมองเห็น

ทว่าซูอี้พลิกดาบดุจทำนายไว้

ดาบวายุแหลกระเบิด พิรุณแสงพร่างพราวสะกดตา

เฟิงซิงหยาซึ่งอยู่ไกลออกไปเลียปาก ก่อนที่ร่างของเขาจะพลันหายไป

เปรี้ยง!

พื้นที่บนพิภพในรัศมีพันจั้งรอบกายซูอี้พลันปรากฏคมดาบวายุอัดแน่น พุ่งตรงมาเยี่ยงแสงอสนีบาต

สุญญะถูกฉีกกระชากเป็นร่องหลุมนับไม่ถ้วน

มองจากไกล ๆ ฟ้าดินถิ่นนี้ดูราวกับถูกสับเป็นชิ้น ๆ

หลวนครามเก้าทำร้าย กระบวนแรก

วายุสะบั้นฝังเวหา!

“พี่ชายร่วมตระกูลใช้ท่าสังหารออกมาแล้ว!”

เฟิงซานหูประหลาดใจ

หลวนครามเก้าทำร้าย เป็นมรดกสูงสุดของตระกูลสายหลักของพวกเขา หลวนครามสยายปีกปรกนภา เก้าทำร้ายสยบยุคสมัยเรืองเกียรติภูมิ

เมื่อการโจมตีเช่นนี้ถูกเฟิงซิงหยาปลดปล่อยออกมา มันก็สามารถสังหารราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นได้โดยง่าย และเป็นภัยถึงชีวิตต่อราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นกลางได้

เป็นวิถีที่อหังการเกินธรรมดา!

คมดาบวายุกวัดแกว่งทั่วฟ้าดิน รวดเร็วเยี่ยงอสนีบาตฉีกกระชากทั่วโลกา

และซูอี้ซึ่งอยู่ ณ ใจกลางก็ถูกคมดาบวายุนับไม่ถ้วนรุมประดังเข้าใส่ทันที

“ตายแล้วหรือ?”

ดวงตาของเฟิงซานหูกับเฟิงมู่อวิ๋นเบิกขึ้น

ทว่ากลับมีเสียงตะโกนของเฟิงซิงหยาดังขึ้นในฟ้าดิน

“รวดเร็วเสียนี่กระไร!”

ตู้ม!

ไกลออกไป ร่างของซูอี้ปรากฏขึ้นบนอากาศอย่างไร้รอยขีดข่วน

เฟิงซานหูและเฟิงมู่อวิ๋นล้วนผงะสะดุ้งรุนแรง ปรากฏว่าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพติดตาที่ซูอี้ทิ้งไว้!

เพราะเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียจนผู้คนมองตามไม่ทัน จึงคิดว่าเมื่อครู่เขาถูกฆ่าไปเสียแล้ว

“ไป!”

เสียงคำรามของเฟิงซิงหยาดังก้องทั่วฟ้าดิน

หนึ่งพายุสีเงินปรากฏขึ้นบนเวหา สูงพันจั้งเชื่อมสวรรค์จรดแดน ปั่นพัดคมดาบวายุสาดกระเซ็นออกมานับไม่ถ้วน

ทั่วฟ้าดินเต็มไปด้วยคมดาบวายุบ้าคลั่ง

น่ากลัวยิ่งนัก

และขณะเดียวกัน ซูอี้ก็ลงมือ

ร่างของเขาดุจลำแสงพุ่งทะยาน วูบไหวทั่วฟ้าดิน

เมื่อมองจากไกล ๆ ก็พบว่ามีภาพติดตามากมายของซูอี้กระจายทั่วหนาแน่นไปหมด ดูราวมีเขาอยู่ทุกที่

และเมื่อซูอี้ฟาดดาบโจมตี ปราณดาบก็วูบไหวไปทั่วฟ้าดิน เงาดาบนับมิถ้วนกะพริบพรายผลุบโผล่ ยากเข้าใจได้ว่าสิ่งใดจริงสิ่งใดลวง

ทุกสิ่งนั้นเป็นเพราะซูอี้เร็วเกินไป

ตู้ม!

ทั่วฟ้าดินอลหม่านยุ่งเหยิง สุญญะเต็มไปด้วยปราณดาบและดาบวายุพุ่งประชัน

และร่างของซูอี้และเฟิงซิงหยาต่างมิอาจมองตามได้ หนึ่งวูบไหวเยี่ยงแสงกะพริบ หนึ่งผลุบโผล่เยี่ยงวายุพัดโชย

ศึกประชันความเร็วสูงสุดอุบัติขึ้น

สองบุคคลซึ่งมองสงครามอยู่ห่าง ๆ ทั้งเฟิงซานหูและเฟิงมู่อวิ๋นล้วนหนาวเยือกในใจ พวกเขาล้วนใช้จิตสัมผัสตรวจตรา ทว่ามิอาจจับภาพร่างคนทั้งสองฝ่ายซึ่งประชันกันอยู่ได้!

เร็วเกินไป!

รวดเร็วดุจแสงสว่าง วูบวาบเยี่ยงแสงอสนีบาต

ความเร็วเช่นนี้สามารถทำให้ราชันแห่งภูมิส่วนใหญ่ในโลกหล้าตายคาที่ ไร้จังหวะให้ตั้งตัว!

เพียงไม่กี่อึดใจ…

ฉูด!

หนึ่งเมฆาโลหิตสะพรั่งขึ้นใต้นภา

ร่างของเฟิงซิงหยาเซออกมาจากบนอากาศ ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากดาบฟาดฟันเต็มร่างจนดูมิสมประกอบ

บางจุดกระทั่งกระดูกยังปรากฏให้เห็น

ดูหมดสภาพน่าเวทนา

ขณะเดียวกัน ร่างของซูอี้ก็ปรากฏขึ้นไกล ๆ พลางส่ายหน้าน้อย ๆ “เท่านี้หรือ?”

อาภรณ์เขียวพลิ้วกระเพื่อมไร้รอยขัดข่วน หนึ่งหยาดโลหิตย้อยลงจากใบดาบในมือ

เฟิงซานหูและเฟิงมู่อวิ๋นอดเปลี่ยนสีหน้าอย่างตกใจมิได้ หัวใจทะยานจุกคอ

ต้องทราบว่ามรดกพลังของตระกูลพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว ไร้ผู้ใดในโลกหล้าเทียบได้

ทว่ายามนี้ เฟิงซิงหยา ผู้เป็นหนึ่งราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดจากตระกูลหลักกลับพ่ายแพ้ยับเยินจากศึกประชันความเร็ว!

ใครเล่าจะมิตกใจ?

“นี่คือกฎมหาวิถีใดหรือ?”

เฟิงซิงหยาถาม

ร่างของเขาเปี่ยมบาดแผล ทว่าเขาหาสนใจไม่ ดวงตาคลั่งไคล้จ้องมองซูอี้จากห่าง ๆ

“อนันตกาลจรัสแสง”

ซูอี้กล่าวเรียบ ๆ

ว่าพลาง ร่างของเขาก็หายวับสู่อากาศธาตุ

เฟิงซิงหยาสูดหายใจลึก ๆ ร่างของเขาประหนึ่งถูกแผดเผา แปรเปลี่ยนเป็นวิหคหลวนครามยาวที่มีขนาดร้อยจั้งในทันใด คู่ปีกยกสูงดุจมีดแยกเวหา ฟาดฟันลงอย่างแรง

ทั่วฟ้าดินพลันแปรปรวน ทุกสิ่งถูกกลบรัศมี

ยามนี้เอง หลวนครามสะบัดปีกราวกับต้องการทลายฟ้าดินถิ่นนี้ให้แหลกเหลว

“พี่ชายร่วมตระกูลแผดเผาเลือดแท้อสูรคลั่งแล้ว!”

มือเท้าเฟิงซานหูสั่นระรัว

“บัญชาเทพผ่าสวรรค์!”

เฟิงมู่อวิ๋นสั่นสะท้านทั้งกายใจ

ทั้งคู่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเฟิงซิงหยาโจมตีอย่างทุ่มสุดตัว ใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามแผดเผาเลือดแท้อสูรคลั่งของเขา และใช้การโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเคล็ดหลวนครามเก้าทำร้าย บัญชาเทพผ่าสวรรค์!

ทว่า ทันใดนั้น…

ฟ้าดินพลันนิ่งสงัดดุจภาพในม้วนกระดาษ

อำนาจจองจำอันมิอาจมองเห็นแผ่ขยายออก

ท่ามกลางความนิ่งงันอันแปลกประหลาดนี้ ซูอี้ถือดาบวิถีในมือ ร่างของเขาวูบไหวผ่านนภา

ฉัวะ!

ใต้ท้องนภา วิหคหลวนครามที่มีความยาวร้อยจั้งซึ่งแปรเปลี่ยนมาจากเฟิงซิงหยาประหนึ่งว่าถูกแผดเผา สองปีกยกขึ้นดุจมีดคู่ ซึ่งเผยพลังร้ายกาจ

ทว่าหัวของมันกลับกระเด็นขึ้นฟ้า

รอยดาบฟันราบเรียบเยี่ยงกระจกปรากฏขึ้นที่คอ

จากนั้น โลหิตก็ทะลักไหลเยี่ยงน้ำตก หัวซึ่งกระดอนสู่เวหานั้นเปี่ยมทั้งความตกตะลึงและลนลาน

เพียงพริบตา ทั้งร่างและหัวก็ถูกทำลายแหลกเป็นธุลีปลิวหาย

หนึ่งดาบสะบั้นหัวเฟิงซิงหยาในพริบตา!

ราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นจากสายตระกูลหลักของเผ่าภูตหลวนครามผู้นี้ถูกหนึ่งดาบของซูอี้สังหารยามออกท่าโจมตีสูงสุด สลายหายไป!

ภาพอันน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงนี้ทำให้เฟิงซานหูและเฟิงมู่อวิ๋นชะงักค้างกับที่ ทั้งตะลึงและไร้หนทาง

ซูอี้นำไหสุราขึ้นยกดื่ม “เขาขอความตาย และข้ามอบความตายให้ สมเหตุสมผลดีหรือไม่?”

อกของเฟิงซานหูกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟัน “เจ้ากล้าขานนามและที่มาหรือไม่?”

ซูอี้เสสรวลกล่าว “พวกเจ้าไม่คู่ควรจะได้รู้ กลับไปเสีย คราวหน้าขอผู้ที่แข็งแกร่งกว่านี้นะ”

กล่าวจบ เขาก็หันหลังกลับสู่ยอดเขาทมิฬ

“พี่ชายร่วมตระกูล ไปกันเถอะ”

เฟิงมู่อวิ๋นกล่าวตัวสั่น

นางตกใจครั่นคร้าม และในที่สุดก็เข้าใจว่าช่างโชคดีเพียงใดที่นางรอดมือซูอี้มาได้ในหนแรก

“ความแค้นนี้ เผ่าภูตหลวนครามของเราจะจำไว้!”

เฟิงซานหูทิ้งประโยคนี้ก่อนจะหันหลังจากไปกับเฟิงมู่อวิ๋น

ซูอี้หาได้รั้งไว้ไม่

ในทางกลับกัน เขาตั้งตารออีกฝ่ายไปเรียกคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่านี้มา

‘กาลก่อน ทัศนาจารย์ใช้การฝึกฝนขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปลายสยบผู้เฒ่าเผ่าภูตหลวนครามในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นสมบูรณ์ลงได้ ทว่ายามนี้ ข้าในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงขั้นสมบูรณ์ปราบยอดฝีมือเผ่าภูตหลวนครามในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นลงได้… เทียบกันแล้วก็เกินพอ’

ซูอี้ครุ่นคิด

ทว่า หลังจากที่เขาเปรียบเทียบอย่างละเอียด ในที่สุดเขาก็พบว่าด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบันของเขา เทียบกับทัศนาจารย์ยามสมบูรณ์พร้อมก็ยังห่างชั้นกันมากอยู่ดี

ต้องทราบว่าทัศนาจารย์ยามสมบูรณ์พร้อมสามารถเอาชนะตัวตนขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นสมบูรณ์แบบลงได้โดยมิต้องใช้ดาบแห่งโลกา

กระทั่งยักษ์ใหญ่สูงสุดอย่างจิตรกร ชาวประมง และช่างเสื้อยังหาใช่คู่มือของทัศนาจารย์ไม่!

ซูอี้มีประสบการณ์และความทรงจำของทัศนาจารย์ เขาตัดสินคร่าว ๆ ได้ว่าตนต้องเข้าไปในขอบเขตคืนสู่สามัญก่อน ความแข็งแกร่งจึงเทียบเท่าทัศนาจารย์ยามสมบูรณ์พร้อมได้

และยามนั้น มันหมายความว่าวิถีเต๋าของเขาในชาตินี้จะเหนือล้ำยิ่งกว่าทัศนาจารย์!

เพราะถึงอย่างไร เขาอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญ ทว่ากลับแข็งแกร่งเทียบเท่าทัศนาจารย์ขณะอยู่ในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นสมบูรณ์แบบ ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ว่าวิถีดาบของเขา ณ ชาติภพนี้เหนือล้ำไปไกลกว่าทัศนาจารย์!

“ข้าจัดการกับตัวข้ามานาน จนค่อนข้างเป็นข้าแล้ว”

ซูอี้กระซิบ

ไม่ว่าจะเป็นทัศนาจารย์ เสิ่นมู่ หรือซูเสวียนจวินก็ล้วนเป็นกรรมวิถีอดีตชาติของเขาทั้งสิ้น

กล่าวได้ว่าคนทั้งหมดคือเขาเช่นกัน

และในวิถีปัจจุบันชาติ การก้าวข้ามตัวตนในอดีตชาติย่อมกล่าวได้ว่าเป็นการประชันกับตนเอง

ซูอี้นำตราประทับวิถีบรรพตทักษิณออกมาและหล่อหลอมต่อ

เมฆสายฟ้าเคลื่อนคล้อย ท้องนภามืดสลัว

ภายในซากวิหารที่พังทลาย

เฟิงอวิ๋นเลี่ยผู้สวมชุดคลุมสีม่วงและสวมมงกุฎหยกเก็บแผนที่หนังสัตว์ไป ลุกจากพื้นขึ้นก่อนกล่าว “ถึงกาลแล้ว ออกเดินทางได้”

“นายน้อย ซิงหยายังมิกลับมาเลยนะขอรับ”

ชายชราชุดขาวกล่าวท้วง

เฟิงอวิ๋นเลี่ยสั่งการเรียบ ๆ

ทว่ายามนี้เอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นนอกซากวิหารอย่างขมขื่นแสนโศก

“นายน้อย ผู้อาวุโสซิงหยา… ตายแล้วขอรับ!”

ตู้ม!

อสนีบาตกัมปนาทเหนือสรวง

หัวใจของคนทุกผู้สะท้านคลอน ใบหน้าล้วนเปลี่ยนสีอย่างพร้อมเพรียง

สองมือของเฟิงอวิ๋นเลี่ยไพล่หลัง คิ้วขมวดหากัน

แสงอสนีบาตเรืองประกายแดงฉานดุจเลือดวูบไหวนอกซากวิหาร สะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเฟิงอวิ๋นเลี่ยแล้วเลือนหายไป

………………..